Nike+ Run Club goes South (and North)

Εν τω μεταξύ, στο άλλο μου blog...

David Beckham: Το ποπ είδωλο που έπαιζε και (καλή) μπάλα

Τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα εδώ.

Lance Armstrong: 'Cause I'm a Creep

Mod (about) Bradley Wiggins

Η πρώτη υποψία έρχεται από τη φαβορίτα του. Ο Bradley Wiggins έχει μια παράξενη φάτσα για αθλητή. Αλλά όχι και για μπάρμαν στο Λίβερπουλ. Στην ποδηλασία δρόμου, βέβαια, έτσι κι αλλιώς οι καλύτεροι δεν είναι οι πιο μυώδεις ή πιο μεγαλόσωμοι. Πρέπει να είσαι λεπτός, με μακριούς μυς και όσο πιο ελαφρύς γίνεται, για να καταφέρνεις τα βγάζεις πέρα στα απόκρημνα βουνά και στις κοπιαστικές ατομικές χρονομετρήσεις. Αλλά και πάλι, ο άνθρωπος που έγινε ο πρώτος Βρετανός στην ιστορία που κέρδισε το Γύρο της Γαλλίας και που, μία εβδομάδα αργότερα, πήγε και κατέκτησε και χρυσό μετάλλιο στο Λονδίνο, δίνοντας μία ακόμη αφορμή στους συμπατριώτες του για να τον αποθεώσουν, έχει ένα στυλ που δύσκολα θυμίζει ποδηλάτη.

Ένα μπάσο περασμένο στον ώμο του θα τού ταίραζε περισσότερο απ’ ότι το αεροδυναμικό κράνος που φοράει στις ατομικές χρονομετρήσεις. Ένα μπλουζάκι Sex Pistols και μια μπίρα στο χέρι μοιάζουν να έχουν περισσότερη λογική επάνω του απ’ ότι η κίτρινη φανέλα του πρωταθλητή ποδηλασίας και το παγουράκι με το ισοτονικό ποτό. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι ο Wiggins δεν πίνει ούτε σταγόνα αλκοόλ και ότι περνάει την περισσότερη ώρα της μέρας του πάνω σε ένα ποδήλατο και πάλι αισθάνεσαι ότι κάπου πρέπει να μπλέκεται η ροκ στη ζωή του. Έτσι είναι. Ο 32χρονος Bradley Wiggins όχι μόνο είναι ροκάς (παλιοροκάς –modάς μάλιστα), αλλά και θεωρεί αναπόσπαστο κομμάτι της προπόνησής του –και το όχι και τόσο κρυφό μυστικό του- την μουσική που ακούει.

Ακολουθεί η playlist που έφτιαξε πρόσφατα για χάρη του ΝΜΕ και το σχόλιό του για κάθε τραγούδι:

Paul Weller - "Whirlpool’s End"
«Το αγαπώ, αλλά δεν ξέρω γιατί. Μου αρέσουν οι διαφορετικές κινήσεις μέσα του, αλλά δεν ξέρω τι άλλο. Δεν είναι οι στίχοι αναγκαστικά. Δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο νόημα για μένα».

The Who - "Heatwave"
«Προς το τέλος της δεκαετίας του ’60, όταν έπαιζαν στο Marquee, έκαναν διασκευή του Heatwave των Martha and the Vandellas, και αυτό είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Who. Και οι Jam το διασκεύαζαν, αλλά προτιμώ την εκδοχή των Who».

Nolan Porter - "Keep On Keeping On"
«Ένα φοβερό northern soul κομμάτι. Οι Joy Division στην αρχή της καριέρας τους το διασκεύαζαν συχνά. Είναι σκοτεινό και, πλάκα-πλάκα, αρκετά τρομακτικό».

The Smiths - "Headmaster’s Ritual"
«Κάθε κομμάτι της λίστας μού θυμίζει ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο στη ζωή μου. Αυτό το τραγούδι μου θυμίζει όταν πήγαινα στο δημοτικό και άκουγα Smiths και Weller».

The Jam - "In The City"
«Το ακούω πάρα πολύ συχνά!»

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Οι 5 Βρετανοί αθλητές που ξεσήκωσαν τους διοργανωτές στο Λονδίνο

Σε κάθε Ολυμπιάδα υπάρχουν κάποιοι αθλητές που γίνονται θρύλοι. Ειδικά αν προέρχονται από την διοργανώτρια χώρα, το όνομά τους συνδέεται για πάντα με την διοργάνωση. Στο Λονδίνο 2012, μέχρι στιγμής, 5 είναι οι Βρετανοί που λατρεύονται σαν μικροί θεοί από τους συμπατριώτες τους.

Andy Murray - Χρυσό Μετάλλιο στο Τένις

Όποιος παρακολούθησε πριν από ένα μήνα τον τελικό των ανδρών στο Wimbledon μέχρι το τέλος, θα είδε τον Άντι Μάρεϊ να μην μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά του κατά την απονομή των επάθλων. Είχε χάσει με 3-1 σετ από τον κορυφαίο τενίστα όλων των εποχών, τον Ελβετό Ρότζερ Φέντερερ, αλλά και μόνο η συμμετοχή του στον τελικό ενός τουρνουά Γκραν Σλαμ, και μάλιστα του λονδρέζικου, ήταν μια τεράστια επιτυχία γι’ αυτόν. Όταν ο Φέντερερ πήρε το μικρόφωνο, είπε στον «μικρό» να μην ανησυχεί και ότι πολύ σύντομα θα έλθουν και γι’ αυτόν οι τίτλοι.

Ούτε ο ίδιος ο Φέντερερ δεν θα περίμενε, όμως, ότι ο τίτλος θα ερχόταν τόσο συντόμα και θα ήταν τόσο μεγάλος. Και ότι το χρυσό μετάλλιο που θα κέρδιζει ο Μάρεϊ, μέσα στην πατρίδα του, θα ήταν στο ίδιο γήπεδο και με τον ίδιο αντίπαλο. Στον τελικό της Κυριακής, ήταν ο Ρότζερ Φέντερερ που έφευγε ηττημένος και μάλιστα με 3-0 σετ, από τον Βρετανό που έμοιαζε ξαφνικά να έχει ωριμάσει δέκα χρόνια μέσα στον ένα μόλις μήνα που μεσολάβησε από την τελευταία τους αναμέτρηση. Ήταν το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κέρδισε η Μεγάλη Βρετανία στο τένις, χαρίζοντας τεράστια χαρά σε όλη την διοργανώτρια χώρα. Η αξία του ηττημένου –του Νο. 1 σήμερα στην παγκόσμια κατάταξη, Φέντερερ- δίνει στην νίκη του Μάρεϊ ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Bradley Wiggins – Χρυσό Μετάλλιο στην Ατομική Χρονομέτρηση στην Ποδηλασία Δρόμου

Η αλήθεια είναι ότι η Ποδηλασία Δρόμου στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν έχει την λάμψη της Ποδηλασίας Πίστας. Κι αυτό γιατί οι κορυφαίοι αθλητές της φτάνουν εκεί (αν αποφασίσουν να συμμετάσχουν) συνήθως κουρασμένοι από το πολύ «γεμάτο» ετήσιο πρόγραμμά τους από αγώνες. Το γεγονός ότι στην ποδηλασία δρόμου υπάρχουν διαφορετικές ειδικότητες (π.χ. ορειβάτες, σπρίντερ, ικανοί στους λόφους κ.λπ) και ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες σπάνια η διαδρομή είναι δύσκολη, άρα ευνοεί μόνο τους σπρίντερ, στερεί και σε πολλά από τα μεγάλα ονόματα την δυνατότητα να κερδίσουν το χρυσό –έτσι οι περισσότεροι απλά αδιαφορούν.

Για τον Μπράντλεϊ Γουίγκινς, όμως, φέτος αυτό δεν θα μπορούσε να ισχύσει. Κατ’ αρχάς γιατί οι αγώνες γίνονται στην πατρίδα του. Κατά δεύτερον γιατί στην Ατομική Χρονομέτρηση στον δρόμο είναι απλά ο κορυφαίος στον κόσμο. Επιβεβαίωσε τον χαρακτηρισμό αυτό, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο, αλλά ο λόγος για τον οποίον οι Βρετανοί έχουν πάθει την πλάκα τους μαζί του είναι ότι μόλις ένα δεκαήμερο πιο πριν τερμάτιζε νικητής στο Γύρο Γαλλίας, τον πιο σημαντικό αγώνα ποδηλασίας στον κόσμο. Και ήταν, μάλιστα, ο πρώτος συμπατριώτης τους που το κατάφερνε. Στο Λονδίνο ήλθε απλά η επιβεβαίωση του μεγαλείου του…

Mo Farah – Χρυσό Μετάλλιο στα 10.000 μ. στο Στίβο

Ποιος είπε ότι στο δεκάρι κερδίζουν μόνο οι Αιθίοπες; Η συγκλονιστική κούρσα που έκανε ο Βρετανός (γεννημένος στη Σομαλία) Μο Φάρα το βράδυ του Σαββάτου στο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου θα μείνει στην ιστορία. Υπομονετικός, έμεινε μακριά από τις συνεχείς εναλλαγές ρυθμού που επέβαλαν στον αγώνα τα μεγάλα φαβορί από τις αφρικανικές χώρες (Αιθιοπία, Κένυα και Ερυθραία, κυρίως) και περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να εξαπολύσει το φοβερό του σπριντ, για το οποίο είναι γνωστός παγκοσμίως.

Βέβαια, ούτε ένας Βρετανός δεν θα περίμενε ότι ο Φάρα, πρωταθλητής Ευρώπης, θα είχε αυτήν την ευκαιρία, κόντρα στους απίστευτους Αφρικανούς. Όμως αυτοί, στην προσπάθειά τους να εξουδετερώσουν ο ένας τον άλλον, τελικά οδήγησαν την κούρσα σε ένα σχετικά αργό ρυθμό, κάτι που ήταν βούτυρο στο ψωμί του 29χρονου από το Μογκαντίσου, που μετανάστευσε στα 8 του στο Λονδίνο. Ο Φάρα, μικρότερος, ήθελε να παίξει ποδόσφαιρο στη Άρσεναλ, αλλά οι γυμναστές του στο σχολείο τον έπεισαν ότι έπρεπε να ασχοληθεί με τον στίβο.

Ο Μο Φάρα είναι παντρεμένος με Βρετανίδα, έχει μια κόρη και η γυναίκα του περιμένει αυτόν τον καιρό δίδυμα. Η πιο συγκινητική στιγμή του Σαββάτου ήταν όταν η μικρή του κόρη ξέφυγε από την ασφάλεια του σταδίου που πανηγύριζε σύσσωμο, για να μπει στον στίβο και να τρέξει στην αγκαλιά του μπαμπά της. Στη συνέχεια, η ασφάλεια επέτρεψε την είσοδο στον αγωνιστικό χώρο και στη σύζυγό του, κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Jessica Ennis – Χρυσό Μετάλλιο στο Έπταθλο

Η 26χρονη από το Σέφιλντ έκανε ατομικό ρεκόρ τα τρία από τα επτά αγωνίσματα του Επτάθλου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, δίνοντάς τα όλα για το Χρυσό Μετάλλιο. Η επίδοσή της, μάλιστα, στα 100 μ. εμπόδια είναι η καλύτερη που έχει σημειώσει ποτέ επταθλήτρια! Ήταν το μεγάλο φαβορί για το Χρυσό Μετάλλιο στο πιο δύσκολο από τα αγωνίσματα των Γυναικών στο Στίβο και το επιβεβαίωσε, κάνοντας στο στάδιο να ξετρελαθεί με τις επιδόσεις της. Η Ένις διατηρεί μια στήλη στην εφημερίδα Times ενώ μετέχει και σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Είναι, αυτήν τη στιγμή, η κορυφαία Βρετανίδα αθλήτρια.

Chris Hoy – Χρυσό Μετάλλιο στο Ομαδικό Σπριντ στην Ποδηλασία Πίστας

Ο Κρις Χόι ήταν ο σημαιοφόρος της Μεγάλης Βρετανίας στην Τελετή Έναρξης. Η τιμή που έκανε στον 36χρονο ποδηλάτη η βρετανική ολυμπιακή επιτροπή δεν ήταν τυχαία. Τα 4 χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια που είχε κατακτήσει σε Αθήνα και Πεκίνο τον έκαναν τον πιο επιτυχημένο αθλητή της ομάδας. Ήδη ο Χόι είχε τιμηθεί και με τον τίτλο του «Σερ». Δεν επαναπαύθηκε, όμως, στις δάφνες του. Και στο πρώτο κιόλας αγώνισμα που κατέβηκε στο Λονδίνο, κέρδισε ένα ακόμη χρυσό μετάλλιο μπροστά στα μάτια των ενθουσιασμένων συμπατριωτών του και ισοφάρισε το ρεκόρ του πιο επιτυχημένου Βρετανού αθλητή όλων των εποχών, του κωπηλάτη Στιβ Ρεντγκρέιβ με τα πέντε χρυσά ολυμπιακά μετάλλια. Στη νίκη της Μεγάλης Βρετανίας, μάλιστα, στο Ομαδικό Σπριντ, ο Χόι συνέβαλε στο να σπάει η ομάδα του και το Παγκόσμιο Ρεκόρ.

(Γράφτηκε για το News Bomb)

10 εντυπωσιακά κτήρια και εγκαταστάσεις τέχνης που φτιάχτηκαν στο Λονδίνο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες

Jurassic Stones
Επί τέσσερα χρόνια, καλλιτέχνες από όλη την Μεγάλη Βρετανία έκαναν… απόβαση στο Λονδίνο, παραδίδοντας εντυπωσιακά έργα που στολίζουν τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις αλλά και κομβικά σημεία της πόλης. Στο Ολυμπιακό Πάρκο μόνο στήθηκαν 26 έργα! Τα Jurassic Stones βρίσκονται στο Γουέιμάουθ, στον δρόμο από το Λονδίνο προς την περιοχή όπου γίνονται οι αγώνες της ιστιοπλοΐας. Είναι ένα σύμπλεγμα 16 βράχων που σηκώνονται στον αέρα από ισάριθμους ατσάλινους πυλώνες, πάνω από μια λιμνούλα. Το βασικό χαρακτηριστικό των βράχων αυτών είναι ότι σχηματίστηκαν πριν 160 εκατ. χρόνια. Ο καθένας τους έχει βάρος από 2 ως 9 τόνους και ανακαλύφθηκαν όταν άνοιξε ο δρόμος προς τις εγκαταστάσεις της ιστιοπλοΐας.

Χρωματιστές στήλες
Βρίσκονται στο Ανατολικό Λονδίνο και μοιάζουν με κραγιόνια που ξεπηδούν από τον ποταμό. Εμείς έχουμε τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, οι Λονδρέζοι έχουν τις πολύχρωμες στήλες τους!

Tα δέντρα της ιστορίας
Πρόκειται απλά για δέντρα, στα οποία όμως έχουν εγκατασταθεί μεταλλικές στεφάνες διαμέτρου 6 μέτρων. Βρίσκονται στις 3 εισόδους του Ολυμπιακού Πάρκου. Όταν ολοκληρωθούν οι αγώνες, θα εγκατασταθούν άλλα 7, στις νέες εισόδους που θα ανοίξουν.

Run
Έξω από το κλειστό γήπεδο του χάντμπολ, υπάρχουν αυτοί οι 3 μεταλλικοί καθρέπτες στο σχήμα των γραμμάτων που σχηματίζουν την λέξη “run”. Πιο πολύ στον στίβο δεν ταιριάζει αυτό;

Υποστρόβιλος
Είναι η ζωγραφιά του Μάρτιν Ρίτσμαν σε μία από τις υπόγειες διαβάσεις για τους πεζούς που οδηγούν στο Ολυμπιακό Πάρκο.

Η τροχιά της ArcelorMittal
O πύργος που σχεδίασε ο Άνις Καπούρ και ο Σέσιλ Μπάλμοντ είναι το ψηλότερο γλυπτό της Μεγάλης Βρετανίας. Σκοπός του είναι να συναγωνισθεί τον Πύργο του Άιφελ. Όποιοι έχουν εισιτήριο για κάποιο άθλημα των Ολυμπιακών Αγώνων, επιτρέπεται να ανεβούν ως την κορυφή και να θαυμάσουν τη θέα που στις καλές μέρες φτάνει και τα 30 χιλιόμετρα μακριά.

Κολυμβητήριο
Το σχεδίασε η κορυφαία αρχιτέκτονας της εποχής μας, Ζάχα Χαντίντ.

Ποδηλατοδρόμιο
Κατασκευασμένο από ξύλο, είναι το πιο  «πράσινο» κτήριο των αγώνων, που έχουν βάλει για σκοπό να μείνουν στην ιστορία ως οι πιο οικολογικοί που διοργανώθηκαν ποτέ.

Γήπεδο Μπάσκετ
Σαν ένα υπερμέγεθες γλυπτό, από 1000 τόνους ατσαλιού και 20.000 τετραγωνικά μέτρα ανακυκλώσιμου PVC, πρόκειται για το πιο εντυπωσιακό από τα ολυμπιακά στάδια.

Κέντρο Σκοποβολής
Βρίσκεται στο Γούλριτς, στις εγκαταστάσεις του Βασιλικού Πυροβολικού, γιατί μετά τους Αγώνες θα παραχωρηθεί στον στρατό. Και, βέβαια, κάνει πλήρη αντίθεση με τα υπόλοιπα κτήρια γύρω του, που είναι βικτωριανής αρχιτεκτονικής.

(Γράφτηκε για το News Bomb)

Tour de France 2012

Μόνο οι Αγγλάρες θέλουν να το πάρει ο Μπράντλεϊ Γουίγκινς (αλλά αυτή είναι μια υπέροχη φωτογραφία και δεν μπορούσα ν' αντισταθώ).

Ποιος είναι ο λόγος που οι Ισπανοί "δεν παίζονται" σήμερα στο ποδόσφαιρο;

Η Εθνική Ισπανίας είναι Πρωταθλήτρια Κόσμου και Ευρώπης. Η Μπαρτσελόνα κάτοχος του Champions League. Η Ρεάλ παίζει την καλύτερη μπάλα φέτος και οι Αθλέτικ Μπιλμπάο, Ατλέτικο Μαδρίτης και Βαλένθια διεκδικούν το Europa League. Μα τι επιτέλους συμβαίνει στην Ισπανία και έχει αφήσει τόσο πίσω όλες τις υπόλοιπες χώρες;

Μπορεί τα βλέμματα των περισσοτέρων μας να έχουν επικεντρωθεί στις αναμετρήσεις της Ρεάλ Μαδρίτης με την Μπάγερν Μονάχου και της Μπαρτσελόνα με την Τσέλσι (και στην κρυφή προσδοκία για έναν τελικό Champions League - el classico), αλλά η καλύτερη απόδειξη για την τεράστια υπεροχή της Ισπανίας στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο δεν είναι οι δύο αυτές υπερομάδες με τα υπέρογκα budgets. Δεν είναι καν η Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και Πρωταθλήτρια Ευρώπης εθνική Ισπανίας, που αποτελεί το αδιαφιλονίκητο φαβορί για το Euro 2012. Αν θέλουμε να καταλάβουμε πραγματικά γιατί η Ισπανία έχει αφήσει τόσο πίσω της τον ανταγωνισμό, θα πρέπει να κοιτάξουμε στο Europa Legue και στις δύο από τις τρεις ομάδες της που διεκδικούν εκείνο το τρόπαιο. Η Αθλέτικ Μπιλμπάο και η Βαλένθια δεν έχουν καμμία απολύτως σχέση με τις Μπαρτσελόνα και Ρεάλ Μαδρίτης, όσον αφορά στα οικονομικά τους. Όμως έχουν τεράστια, σχεδόν "συγγενική" σχέση, στο πώς αντιμετωπίζουν το άθλημα. Και εκεί κρύβεται το μυστικό μιας ολόκληρης χώρας και των χιλιάδων ποδοσφαιριστών της.

Τα παραδείγματα της Μπιλμπάο και της Βαλένθια
Όποιος έχει παρακολουθήσει φέτος την πορεία της Αθλέτικ Μπιλμπάο στο Europa League (ή και να μην την έχει παρακολουθήσει, αρκεί να έχει δει ένα από τα δύο ματς της με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) θα έχει καταλάβει πως αυτή η ομάδα κανένα κοινό δεν έχει μ' εκείνη την σκληροτράχηλη αρμάδα που τά 'βαζε πριν πολλά πολλά χρόνια με την ΑΕΚ για το UEFA (αν θυμάμαι καλά). Σχεδόν κανένα. Γιατί η λογική του ότι παίζει μόνο με Βάσκους παίκτες, αυτή η εθνικοκεντρική φιλοσοφία που την κάνει ένα σύλλογο - μανιφέστο που διαλαλεί το εθνικιστικό κήρυγμα του λαού της για αυτονόμηση, έχει παραμείνει. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν μια ομάδα που χρησιμοποιεί ποδοσφαιριστές μόνο από μια μικρή περιοχή της Ισπανίας (και διαθέτει μόνο έναν ξένο, που κι αυτός έχει μεγαλώσει στη Χώρα των Βάσκων!) έχει καταφέρει να συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες του κόσμου και να διεκδικεί το δεύτερο πιο σημαντικό διασυλλογικό τρόπαιο; Η απάντηση είναι απλή: Μπορεί οι Βάσκοι να μην θέλουν ούτε να σκέπτονται τους ποδοσφαιριστές της υπόλοιπης Ισπανίας να φορούν τη φανέλα τους, αλλά έχουν προσαρμόσει απόλυτα το ποδόσφαιρό τους σ' αυτό που παίζεται στην υπόλοιπη χώρα και έχουν δουλέψει με την ίδια νοοτροπία τις ακαδημίες τους.

Και είναι τόσο ανώτερο το ποδόσφαιρο αυτό, που ακόμη και η μεινότητα των Βάσκων μπορεί να δώσει μια καλύτερη ομάδα απ' ότι τα εκατομμύρια Αράβων της Μάντσεστερ Σίτι για παράδειγμα. Το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και για την χρεωκοπημένη Βαλένθια -που καμμία σχέση δεν έχει με την Βαλένθια των Μεντιέτα, Κανιθάρες και Αϊμάρ προ δεκαετίας, από οικονομικής άποψης. Πριν δύο χρόνια αναγκάστηκε να δώσει τους Σίλβα, Μάτα και Βίγια, τους καλύτερούς της παίκτες δηλαδή, γιατί αλλιώς θα πτώχευε ολοκληρωτικά. Και πάλι, τα "δεύτερα" και οι ακαδημίες της Βαλένθια, αρκούν για να την φέρουν ανάμεσα στις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Γιατί πολύ απλά, παίζουν "ισπανική" μπάλα.

Τι σημαίνει "ισπανικό" ποδόσφαιρο
Ποια είναι, λοιπόν, αυτή η "ισπανική" μπάλα; Μα φυσικά το περίφημο passing game της Μπαρτσελόνα. Που στον συγκεκριμένο σύλλογο μπορεί να έχει βρει την αποθέωσή του (λόγω και των κορυφαίων "εκφραστών" του: Ινιέστα, Τσάβι, Μέσι), αλλά που σιγά-σιγά παίζεται στον απόλυτο βαθμό από όλους (και από την Ρεάλ Μαδρίτης του Μουρίνιο, δηλαδή). Κυρίως από τα παιδιά που μαθαίνουν μπάλα στις ισπανικές ακαδημίες. Μην ξεχνάτε ότι και η Εθνική Ισπανίας κάτω των 21, αλλά και εκείνη κάτω των 19 ετών, είναι οι πιο πρόσφατες πρωταθλήτριες Ευρώπης. Είναι σαφές ότι για να φθάσεις σε ένα τέτοιο επίπεδο κυριαρχίας δεν χρειάζεσαι μόνο τους καλύτερους παίκτες (αλλιώς η Βραζιλία θα τα κέρδιζε όλα), αλλά και το καλύτερο σύστημα. Σε λίγα χρόνια που, πιθανότατα, πολλές ακόμη χώρες θα έχουν εξελίξει στον ίδιο βαθμό το σύστημα με το οποίο παίζεται καλύτερα το σύγχρονο ποδόσφαιρο, πιθανότατα η Ισπανία δεν θα βρίσκεται στον θρόνο του, όπως σήμερα. Αυτή όμως η δεκαετία της ανήκει (από το 2006 που πρωτοείδαμε από την Εθνική της και από την Μπαρτσελόνα αυτό το στυλ παιχνιδιού), για τον πολύ απλό λόγο ότι ήταν η πρώτη χώρα που έπιασε τον παλμό της αλλαγής στο πώς κλωτσιέται το τόπι σήμερα.

Βέβαια, η Ισπανία είναι και λίγο τυχερή, γιατί το σύστημα που "λειτουργεί", τής ταιριάζει απόλυτα. Οι Ισπανοί είναι ως λαός πιο μικροκαμωμένοι από τους Βορειοευρωπαίους. Και στο περίφημο "τίκι-τάκα", ένας Τσάβι κι ένας Ινιέστα μπορούν να αποδώσουν πολύ καλύτερα από έναν δυναμικό Άγγλο, Γερμανό ή Τσέχο (για να αναφέρουμε μια χώρα που έκανε τεράστια άλματα την περασμένη δεκαετία, όταν η μπάλα παιζόταν αλλιώς). Η εξέλιξη του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου που έπαιζε η μεγάλη Ολλανδία του Κρόιφ, αυτή η πιο light και πιο "ζουζουνοειδής" βερσιόν του θα ήταν αδύνατον, πιθανότατα, να έχει γεννηθεί σε μια άλλη χώρα, με άλλη ποδοσφαιρική παράδοση και άλλη σωματική διάπλαση του μέσου όρου των παικτών της από την Ισπανία. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό, ακόμη και ο λόγος που η Ρεάλ Μαδρίτης τόσα χρόνια δεν απέδιδε όπως θα περίμενε κανείς από τα εκατομμύρια που ξόδευε, είναι γιατί δεν είχε έναν Μουρίνιο να πείσει όλα αυτά τα αστέρια που μαζεύτηκαν εκεί ότι έπρεπε να ξεχάσουν αυτά που ήξεραν και να αρχίσουν να παίζουν λίγο παραπάνω σαν την αιώνια αντίπαλό της, την Μπαρτσελόνα.

Μην ξεγελιόμαστε, βέβαια, και προσπαθούμε να φτιάξουμε έναν κανόνα με το ζόρι. Ο Μουρίνιο δεν παίζει ακριβώς σαν την Μπάρτσα ή σαν την Εθνική Ισπανίας και η μεγάλη δύναμη της Ρεάλ Μαδρίτης παραμένουν τα λεφτά της και ο απίστευτος αριθμών υπερπαικταράδων στο ρόστερ της. Ωστόσο, το ότι είναι μια ισπανική ομάδα από μόνο του κρύβει αρκετές εξηγήσεις. Και, όπως λένε, πάντα ο κανόνας χρειάζεται τις εξαιρέσεις του. Οι υπόλοιπες ισπανικές αποδείξεις ότι κάτι φοβερό γίνεται στην ιβηρική χερσόνησο παίζουν όλες παρόμοια μπάλα. Τίποτε δεν είναι τυχαίο, βέβαια. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα, ο προπονητής που έχει κατορθώσει να πετύχει περισσότερα απ' οποιονδήποτε άλλον με το "τίκι-τάκα" (το ακατάσχετο passing game και το γρήγορο πρέσινγκ για μερικά δευτερόλεπτα, αν χαθεί η μπάλα, ώστε να ανακτηθεί αμέσως) είχε ταξιδέψει στην Αργεντινή πριν πιάσει δουλειά στην Μπαρτσελόνα και θήτευσε δίπλα στον Μαρσέλο Μπιέλσα, τον άνθρωπο που θεωρητικά ανέπτυξε τον συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού (σωματικά, το στυλ ταιριάζει ακόμη περισσότερο στους Αργεντινούς, αλλά χρειάζεται προφανώς και λίγα χρήματα για να αναπτυχθεί). Ποιος είναι ο προπονητής της φετινής εκπληκτικής Αθλέτικ Μπιλμπάο, της ομάδας που πετυχαίνει τα εντυπωσιακότερα αποτελέσματα με τα πενιχρότερα μέσα; Μα ο  Μαρσέλο Μπιέλσα!

(Γράφτηκε για το Men's Guide)

Ξεδιάντροπη διαφήμιση: Το επόμενο ποδήλατό μου θα είναι Peugeot

Οι παλιότεροι ξέρουν καλό το νόημα της κόντρας Peugeot με Mercier. Ήταν σαν το «Duran-Duran ή Wham;» Σήμερα, το DL 122 σβήνει κάθε δίλημμα...

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 συνέβη κάτι μαγικό στο ποδηλατικό σύμπαν. Από τη μία η πετρελαϊκή κρίση του ’73-’74, από την άλλη η ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση του Γύρου της Γαλλίας, καλοχωνεμένη πια, αφού έπαιζε μια ολόκληρη δεκαετία ήδη, έστειλαν κόσμο και κοσμάκη καβάλα σε μια σέλα να προσπαθεί να μιμηθεί το κουλ ύφος του Έντι Μερκξ ακόμη και στις πιο απότομες ανηφόρες. Στην Ελλάδα η μανία για τις «κούρσες» ήλθε σαν απόνερο μερικά χρόνια αργότερα, όταν πια η Peugeot αποφάσιζε να εγκαταλείψει την αγωνιστική της ομάδα (η Mercier είχε ήδη αποσυρθεί από το Tour de France το ’69). Αλλά αυτά τα δύο ονόματα ήταν γαλλικά και όλοι ξέραμε καλά ότι δεν ήταν «κούρσα» αν δεν έφερε τη στάμπα του Γύρου της Γαλλίας. Οι περισσότεροι δεν είχαμε τα λεφτά που κόστιζαν και απλά τα ποθούσαμε. Κάθε φορά που κάποιος συμμαθητής μας μάς έδινε το Peugeot ή το Mercier του για μια βόλτα, η έκσταση χτυπούσε τιλτ (και μαζί το άγχος να μην μάς βγει η αλυσίδα και ξεφτιλιστούμε στην παρέα).

Οι μόδες, βέβαια, έρχονται και παρέρχονται και στο Λύκειο πια πηγαίναμε με τα Chaly και τα «γουρουνάκια» -ούτε για φτύσιμο δεν τό ‘χαμε το ποδήλατο. Κι όταν κάποια χρόνια μετά το trend επανήλθε δριμύτερο, η Peugeot δεν υπήρχε πια. Ήταν από τη μία οι Ιάπωνες με τα πάμφηνα και τόσο γερά εργαλεία τους, από την άλλοι οι Αμερικανοί της Specialized και της Kona που είχαν ανακαλύψει και τη νέα μόδα, το mountain bike, και έφτιαχναν τόσο κουκλιά μοντελάκια. Τα παλιά Mercier και Peugeot ήταν βαριά κουφάρια πεταμένα στην πίσω αυλή –κανείς δεν ήθελε να τα τρίψει με γυαλόχαρτο και να τα ξαναβγάλει στον δρόμο.

Ώσπου, ξαφνικά, εμφανίστηκε το DL 122. Η Cycles Peugeot, βέβαια, δεν υπάρχει πια ως το θρυλικό εργοστάσιο που ξεκίνησε το 1882 (και από ένα σημείο και μετά άρχισε να βγάζει κι αυτοκίνητα –κι έγινε πιο διάσημο γι’ αυτήν του την παραγωγή). Το όνομα το «φοράνε» μερικά μοντέλα της Cycleurope, μιας μεγάλης εταιρείας που έχει αγοράσει τα δικαιώματα από πολλές παλιές θρυλικές μάρκες. Αλλά κι ο λόγος για τον έρωτα με το DL 122 δεν είναι ο ίδιος που μας έκανε να στάζουμε σάλια για τις «κούρσες» των ‘70s, στα παιδικά μας χρόνια. Αλλάξαν πια οι συνήθειες, μεγαλώσαμε κιόλας, η μέση δεν αντέχει την αεροδυναμική στάση του ποδηλάτη δρόμου. Τώρα θέλουμε σπαστά, ελαφρά ποδηλατάκια, να τα φορτώνουμε στο μετρό και να γυρνάμε στο κέντρο της πόλης, να ανεβαίνουμε ως τον «Δαναό» για καμμιά κουλτουροταινία, να τα παίρνουμε μαζί μας στο “Cantina Social”, ξοδεύοντας μηδέν για βενζίνη και τραβώντας τα χιπστεροβλέμματα πάνω μας. Κι αν έχουν και μια θήκη για βολεύουμε και το laptop ή το iPad, ακόμη καλύτερα. Θα πηγαίνουμε με το ποδήλατο και στη δουλειά.

Το DL 122 της Peugeot (της Cycleurope δηλαδή) δεν έχει βγει ακόμη στην αγορά, αλλά το περιμένουμε με αγωνία. Αυτή η αλουμινένια του υποδοχή στη μέση, που χωράει (και προστατεύει) το laptop και όλη αυτή η ντιζαϊνιά που το κάνει «σπαστό με στυλ», μάς έχει πάρει τα μυαλά. Είναι και οι λεπτομέρειες από ξύλο και δέρμα είναι και το φωσφοριζέ κίτρινο στοιχείο –κάτι τέτοιες τσαχπινιές κάνουν την διαφορά-, ε, είναι και η ανάμνηση του ονόματος που αποτελούσε τον πιο μεγάλο παιδικό μας πόθο, όλα μαζί γεμίζουν ξανά με λαχτάρα τον κουμπαρά, που θα σπάσει με το που το μοντέλο φθάσει στα καταστήματα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Από ποιον τα βρήκε σκούρα ο Ναδάλ;

Στο νέο διαφημιστικό της Nike για τα "γρήγορα" παπούτσια της, ο Κριστιάνο Ρονάλντο απαντάει με... τα πόδια, στα σερβίς του Ισπανού τενίστα! 


Ένα αναπάντεχο ντουέτο, ένας αναπάντεχος αγώνας, ένα αναπάντεχο ζευγάρι παπούτσια. Που στο τέλος γίνεται το μήλον της έριδος. Η Nike έφερε ενώπιον ενωπίω δύο από τις πιο διάσημους "πρεσβευτές" της, να παλέψουν σ' έναν ιδιότυπο αγώνα τένις, ο καθένας με τα μέσα του. Για τον Ράφαελ Ναδάλ, τον Νο 2 της παγκόσμιας κατάταξης του τένις, είναι τα σερβίς, τα τοπ σπιν, τα σλάις, για τον Κριστιάνο Ρονάλντο είναι... τα πλασέ και τα τακουνάκια. Χρησιμοποιώντας το καινούργιο ποδοσφαιρικό παπούτσι Mercurial Vapor VIII που υπόσχεται μεγαλύτερη εκρηκτικότητα και καλύτερη πρόσφυση στο χορτάρι, ο άσος της Ρεάλ Μαδρίτης καταφέρνει (έστω και με την βοήθεια της σκηνοθεσίας) να αποκρούσει κάθε μπαλιά του Ισπανού τενίστα. Στο τέλος ο Ναδάλ δανείζεται τα παπούτσια για να δοκιμάσει κι αυτός ένα ψαλιδάκι και αρνείται να τα γυρίσει πίσω στον Ρονάλντο!
(Γράφτηκε για το MensGuide.gr)

Σύμβολα της ποπ κουλτούρας: #27. Το μαλλί του Ντέιβιντ Μπέκαμ

Ο David Beckham δείχνει πιο άνετος μέσα σ’ ένα καλοραμμένο κοστούμι, παρά φορώντας την στολή της ομάδας του και τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Δεν γεννήθηκε, βεβαίως, ο άντρας – επιτομή του στυλ. Έκτισε πάνω σ’ αυτό, επενδύοντας στο “brand Beckham”, όσο δούλευε παράλληλα τις σέντρες και τις ντρίμπλες του. Η εξέλιξη της εικόνας του από το 1992, όταν πρωτόπαιξε -17 ετών- για την Manchester United, μέχρι τα 37 του σήμερα, στη νέα του πατρίδα, το Λος Άντζελες, είναι εντυπωσιακή. Πιο εντυπωσιακή, σίγουρα, από την εξέλιξη της ποδοσφαιρικής του καριέρας.

Όχι ότι ο Beckham δεν είναι ένας σπουδαίος παίκτης. Απλά, τα αγγλικά ΜΜΕ έχουν μια μανία να κτίζουν τεράστιες προσδοκίες στους διψασμένους για ένα Μουντιάλ αναγνώστες τους (η Αγγλία το έχει κατακτήσει μία μόνο φορά, κι αυτό το 1966!). Και το γεγονός ότι η «εποχή Beckham» για το αγγλικό ποδόσφαιρο δεν συνοδεύθηκε με κάποια μεγάλη επιτυχία της Εθνικής τους, θα τον κάνει πάντα λίγο «αποτυχημένο». Σε δέκα χρόνια από τώρα το πιθανότερο είναι ότι θα τον θυμόμαστε περισσότερο για τα ντυσίματά του και τα κουρέματά του, παρά για την μπάλα που έπαιξε. Μιλώντας για κουρέματα, γι’ αυτό το ξανθό μαλλί – φετίχ για πολύ κόσμο, ίσως ο καλύτερος τρόπος να μιλήσουμε για τον David Beckham είναι σχολιάζοντας τις φωτογραφίες του, κάθε φορά που έβγαινε από τον κουρέα:

1993: Το σχολαριόπαιδο

Γεννημένος στο Λέιτονστόουν, ένα αδιάφορο προάστειο του βορειοανατολικού Λονδίνου, από μικρός είχε αποφασίσει ότι θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής. Οι γονείς του ήταν και οι δύο φανατικοί φίλαθλοι της Manchester United, αν και Λονδρέζοι, και ο David Beckham κληρονόμησε το πάθος τους και είδε το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα με του που τέλειωσε το σχολείο. Μετακόμισε στο Μάντσεστερ με την clean cut παιδική του φάτσα και την ξανθή του κώμη στο στυλ των ανεπτυγμένων «καρφιών», δώρο από τη μαμά του, που ήταν κομμώτρια. Η επιρροή της στο μέλλον του look του θα ήταν καθοριστική...

1997: Οι «κουρτίνες»

Η πρώτη συμμετοχή για την Εθνική Αγγλίας ήλθε μόλις στα 21 του χρόνια, το 1996. Ήταν η εποχή που οι «πιτσιρικάδες» της Manchester United άρχισαν να κάνουν πράγματα και θαύματα στο γήπεδο. Ήταν όμως ακόμη ακριβώς αυτό: πιτσιρικάδες. Με καμμία απολύτως άποψη περί στυλ. Το μαλλί – κουρτίνα με την άτεχνη χαίτη είναι μια καλή απόδειξη.

1999: Ο γαμπρός με τις φαβορίτες

Το 1996 οι Spice Girls τραγουδούσαν «If you wanna be my lover…» και ο David Beckham γινόταν η μεγάλη ελπίδα του αγγλικού ποδοσφαίρου. Το 1997, η Posh Spice βρέθηκε στο Old Trafford, το γήπεδο της Manchester United, γνωρίστηκε με τον David Beckham, και σύντομα άρχισαν να βγαίνουν. Ο λονδρέζικος Τύπος είχε βρει το νέο του αγαπημένο θέμα. Μόνο που και οι δυο τους χρειάζονταν ένα δυνατό lifting στην επιεικώς απαράδεκτη εικόνα τους. Εκείνος ξεκίνησε με το να αφήνει λίγες παραπάνω τρίχες στο πρόσωπο. Φαβορίτες, υπόνοια μουστακιού και goatee, πιο στυλιζαρισμένο μαλλί –με ανοικτές ανταύγειες. Παντρεύτηκαν τον Ιούλιο του 1999 και στον γάμο εκείνος έμοιαζε περισσότερο με ποπ σταρ απ’ ότι εκείνη.

2001: Ο πρώτος των Μοϊκανών

Το 2000 πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού της Εθνικής Αγγλίας. Δεν ήταν πια ένα παιδί. Χρειαζόταν λίγη αγριάδα. Κράτησε το μουστακάκι και το μουσάκι, αλλά πέταξε όλα τα υπόλοιπα, εκτός από μια λωρίδα τριχών στην κορυφή της κεφαλής. Λογικά δεν θα έπαιξε ρόλο που έχασε τον τίτλο του «Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς» από τον Luis Figo. Aλλά ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις με τι ακριβώς κριτήρια ψηφίζουν εκεί στην FIFA…

 2001: Μοϊκάνα στο φρύδι

Ίσως όμως να ήταν λίγο υπερβολή η «μοϊκάνα» για τον αρχηγό μιας Εθνικής Αγγλίας. Ξύρισε λοιπόν και το υπόλοιπο της κεφαλής και «πήρε» λιγουλάκι και το αριστερό του φρύδι, για να μην λένε «μα πού πήγε η λωρίδα;».

2001: Ooops, I did it again

Νά ‘την πάλι η λωρίδα!

2002: Το ομορφόπαιδο

Και μετά έρχεται ο πρώτος μεγάλος τραυματισμός και ο David Beckham, απαλλαγμένος πια από την ανάγκη να πηγαίνει για προπονήσεις, αρχίζει να ασχολείται αποκλειστικά με αυτό που τού αρέσει πιο πολύ: το στυλ του. Είναι και 27 ετών πια, δεν μπορεί να ντύνεται συνέχεια σαν καγκουροποπσταρ ή σαν ράπερ. Μαζί με τα κοστούμια, φέρνει και το νέο μαλλί –μια πλούσια εξέλιξη της περσινής του μοϊκάνας που μοιάζει να κοιτάζει ψηλά στον ουρανό, σαν μια επίκληση προς τον Θεό να τον θεραπεύσει γρήγορα. Είναι το μαλλί που θα γίνει η απόλυτη μόδα σε Ιαπωνία και Κορέα, όπου διεξάγεται το Μουντιάλ εκείνη τη χρονιά, μολονότι ο Beckham είναι εμφανώς εκτός φόρμας, λόγω του τραυματισμού του. Βασικά, οι trendy Ιάπωνες ακόμη έτσι κουρεύονται!

2002: Το ασχημόπαπο

Ή πώς ένα ωραίο κούρεμα σε δείχνει χάλια, αν δεν το ανανεώσεις στην ώρα του...

2003: Η στέκα

Η επιστροφή στην φόρμα χρειάζεται και μια έξτρα ένδειξη ότι ο David Beckham διανύει μια δεύτερη νιότη. Τι καλύτερο από ένα κούρεμα σχεδόν παιδικό;

2003: Τα πλεξουδάκια

Δεύτερη απόδειξη ότι για κάθε ωραίο κούρεμα, υπάρχει πάντα ένας τρόπος να το καταστρέψεις τελείως...

2004: Ποιος Curt Cobain;

Τό ‘φερε από εδώ, τό ‘φερε από εκεί, τελικά αποφάσισε να το γυρίσει στην ροκ. 10 χρόνια μετά τον θάνατο του Curt Cobain, o David Beckham ξανακάνει τον μακαρίτη μόδα, αντιγράφοντας το look του!

2004: Κοτσιδάκια

Όχι ένα κοτσιδάκι, σαν Σλοβάκος στόπερ που παίζει στο γερμανικό πρωτάθλημα. Εδώ μιλάμε για τον David Beckham της Ρεάλ Μαδρίτης. Και τα δύο λίγα είναι.

 

2005: Ανταύγειες ξανά

Το 2005 που άρχισε να ξαναβρίσκεται πιο συχνά με τους Άγγλους συναδέλφους του, καθώς η Εθνική ετοιμαζόταν για το Μουντιάλ του 2006, το ξαναγύρισε στο ποπίστικο βρετανικό «look του καλού γιού», αφήνοντας κατά μέρος τις «ροκιές» της Μαδρίτης. Ναι, υποπτευόμαστε ότι του κουρέματος επιμελήθηκε η μαμά...

2007: Ποιο μαλλί πάει με το μαύρισμα;

Το 2007 ο David Beckham φεύγει από την Μαδρίτη και πηγαίνει στο Λος Άντζελες για να παίξει στους LA Galaxy. Θα περίμενε κανείς να υιοθετήσει το καλιφορνέζικο look του άλουστου, γεμάτου αλάτι από το surf, κατάξανθου μακριού μαλλιού. Αλλά όχι. Ο Beckham ήταν περήφανος για ένα νέο στοιχείο πάνω του περισσότερο απ’ όλα τ’ άλλα: για το μαύρισμά του. Και δεν ήθελε ούτε μια περιττή τούφα να το κρύβει!

2009: Τhe Twilight Saga

Όταν βρεθείς στη Ρώμη, κάνε ό,τι και οι Ρωμαίοι λένε. Και όταν βρεθείς στο LA, κάν’ το όπως στο Χόλιγουντ. Της μόδας είναι ο Robert Pattinson και το Twilight και κάτι τέτοια ο Beckham ξέρει πώς να τα χειριστεί σωστά.

2009: «Μού τα πήρε λίγο παραπάνω κατά λάθος»

Για τρίτη φορά θα καταστρέψει ένα ωραίο κούρεμα...

2010: Σας θυμίζει κάτι;

Είναι κάποια κρίση μέσης (ποδοσφαιρικής) ηλικίας; Ή κάτι άλλο; Αν γυρίσετε πίσω 13 χρόνια, στο 1997, θα ξαναδείτε ακριβώς το ίδιο look, χωρίς το μούσι των τριών ημερών.

2011: Η φράντζα

Χρειάστηκε σχεδόν μια εικοσαετία πειραματισμών στο μαλλί, αλλά τελικά τα κατάφερε. Στα 36 του, ο David Beckham πέτυχε το πιο γοητευτικό look που είχε ποτέ. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως για να φθάσει ως εκεί, χρειάστηκε την επιρροή των δύο πιο σημαντικών σχολών styling στον χώρο του ποδοσφαίρου. Παρ’ ότι παίκτης της LA Galaxy, στην ουσία αγωνιζόταν για την Milan, στην Ιταλία, ως δανεικός. Κι αν οι Καλιφορνέζοι ποδοσφαιριστές έχουν κάτι από την λάμψη του Μαλιμπού, ξέρετε τι λένε για τους Ιταλούς συναδέλφους τους. Πιο πολλή ώρα περνούν στα αποδυτήρια μπροστά στον καθρέπτη, παρά στο χορτάρι για προθέρμανση, πριν από κάθε μεγάλο αγώνα...

2012: Το μοντέλο

Για τις ανάγκες της διαφήμισης των εσωρούχων της H&M, ο David Beckham μένει σχεδόν γυμνός, προκαλώντας και πάλι ρίγη συγκίνησης στις θαυμάστριές του. Το όλο αποτέλεσμα όμως δεν θα ήταν το ίδιο, αν δεν συνοδευόταν από το κατάλληλο μαλλί. Μια λίγο πιο μαζεμένη παραλλαγή του “look 2011”, τού προσδίδει ταυτόχρονα γοητεία και ωριμότητα.

(Γράφτηκε για το Queen.gr)

Όπως ντυνόταν ο Ντάλεϊ Τόμσον στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες…

Αντλώντας έμπνευση από το στυλ του θρυλικού δεκαθλητή Ντάλεϊ Τόμσον που είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες το 1984, η Adidas Originals κυκλοφορεί την Team GB Collection με ρετρό ρούχα και υποδήματα και βέβαια την βρετανική σημαία να κυριαρχεί παντού. Αυτά είναι τα ωραία των ολυμπιακών χρονιών!

(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο CoolSpotting.gr)

Τα απίστευτα νούμερα του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ

Πριν 15 ακριβώς χρόνια έφτανε τους 36.000 πόντους στο ΝΒΑ, στον δρόμο του για το απόλυτο ρεκόρ των 38.387 που πιθανότατα δεν θα σπάσει ποτέ.

Όσοι είμαστε εκεί κοντά στα 40 στην ηλικία –ή μεγαλύτεροι- είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τα θρυλικά ματς των LA Lakers με τους Boston Celtics, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Και ήμασταν όλοι καταγοητευμένοι με τις ραβέρσες και τις τάπες μιας παραμυθένιας φιγούρας με παράξενο όνομα. Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, αυτός ο άνθρωπος – αράχνη, με τις εξωπραγματικές διαστάσεις και τα παράξενα γυαλιά ήταν ένα ζωντανό είδωλο. Οι νεώτεροι τον γνωρίζουν ακριβώς γι’ αυτά τα στοιχεία που τον έβαλαν στο Πάνθεον της ποπ κουλτούρας: Για το look, το όνομα και για την σύνδεσή του με τα τιμημένα ‘80s. Έχοντας μεγαλώσει με τον Μάικλ Τζόρνταν, τον Σακίλ Ο’ Νιλ ή τον Κόμπι Μπράιαντ, ίσως δεν έχουν αίσθηση της μπασκετικής αξίας του σέντερ φορ των ιστορικών LA Lakers. Και εμείς οι παλιότεροι ίσως σιγά σιγά να την ξεχνάμε...

Τα περίφημα γυαλιά του
ενθουσίαζαν όλους
τους πιτσιρικάδες
την δεκαετία του ’80. 

Αλλά όχι. Αρκεί μια ματιά στα περίφημα στατιστικά του, αυτά τα απίστευτα νούμερα που δεν θα αλλάξουν ποτέ (και κάποια δεν θα σπάσουν ποτέ...) για να επανέλθουμε στην τάξη οι παλιοί και για να μείνουν με το στόμα ανοικτό οι νέοι. Αφορμή μας είναι το γεγονός πως ακριβώς πριν 15 χρόνια, στις 24 Φεβρουαρίου του 1987, σ’ ένα εκτός έδρας ματς με τους Phoenix Suns, το οποίο κέρδισαν 97-93, ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ σημείωνε τον 36.000ό του πόντο στο ΝΒΑ και σημείωνε το πρώτο τρίποντο της καριέρας του! Εκείνη την εποχή, με τους 36.000 πόντους του ήταν ήδη πάνω από 4.500 μακριά από τον Γουίλτ Τσάμπερλεν που ερχόταν δεύτερος. Τελικά το κοντέρ του τερμάτισε στους 38.387 πόντους, όταν αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Και από την στιγμή που ούτε ο Καρλ Μαλόουν με τα 19 χρόνια καριέρας το έσπασε (έφτασε τους 36.928), ούτε ο μυθικός Μάικλ Τζόρνταν (32.292), τότε πιθανότατα αυτό το ρεκόρ δεν θα καταρριφθεί ποτέ. Κι όμως, δεν είναι το μόνο:

Με... ισλαμικό λουκ.

Τα ρεκόρ του Τζαμπάρ στο ΝΒΑ:
- 38.387 πόντοι: Οι περισσότεροι που έχει πετύχει ποτέ ένας παίκτης του ΝΒΑ. Τους σκόραρε σε είκοσι χρόνια καριέρας. Ξεκίνησε το 1969 από τους Milwaukee Bucks και αποσύρθηκε το 1989 ως παίκτης των LA Lakers, στους οποίους είχε πάει το 1975. Ήταν 42 ετών όταν αποσύρθηκε.
- 19 φορές επιλογή για ένα All-Star game (έπαιξε τις 18): Δεύτερος έρχεται ο Σακίλ Ο’ Νιλ με 15 επιλογές, ενώ από 14 έχουν οι Μπράιαντ, Γκαρνέτ, Τζόρνταν, Καρλ Μαλόουν και Τζέρι Γουέστ. Οι Μπράιαντ και Γκαρνέτ όμως έχουν από 13 ματς. Ο Κόμπι θα επιχειρήσει να φθάσει το ρεκόρ του Τζαμπάρ, αλλά είναι κι αυτός πια 34 ετών και μάλλον δεν θα είναι τόσο εύκολο.
- 57.446 λεπτά στο παρκέ: Εννοείται πως είναι το απόλυτο ρεκόρ για κάποιον παίκτη του ΝΒΑ. Ο Καρλ Μαλόουν ακολουθεί με 54.852 και ο Έλβιν Χέιζ με 50.000. Αν προσθέσουμε και τα play-offs, το νούμερο του Τζαμπάρ ανεβαίνει στα 66.297 λεπτά και του Μαλόουν στα 62.759, ενώ τρίτος ανεβαίνει ο Γουίλτ Τσάμπερλεν με 55.418.

Με τον πρόεδρο Ομπάμα.

- 15.837: Τα περισσότερα καλάθια που έχει πετύχει ποτέ παίκτης του ΝΒΑ
- 28.307: Τα περισσότερα σουτ που έχει επιχειρήσει ποτέ παίκτης του ΝΒΑ. Το ποσοστό ευστοχίας είναι μάλιστα 55,95%, κάτι που δεν αποτελεί μεν ρεκόρ, αλλά δεν παύει να είναι το 10ο μεγαλύτερο στην ιστορία του ΝΒΑ. Για κάποιον που έπαιζε 20 χρόνια, λέει πολλά...

Τα υπόλοιπα απίθανα νούμερα:
- 8 φορές σκόραρε πάνω από 50 πόντους: Μόνο 5 παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ το έχουν κάνει περισσότερες φορές, ο Τσάμπερλεν (105), ο Τζόρνταν (30), ο Κόμπι (23), Ο Έλτζιν Μπέιλορ (14) και ο Άλεν Άιβερσον (11). Οι ίδιοι τον περνούν και στα ματς με 40 πόντους και πάνω...
- 1.560 παιχνίδια: Μόνο η «Νέμεσίς» του, ο Ρόμπερτ Πάρις των Celtics έχει περισσότερα (1611).

1970, rookie της χρονιάς στο ΝΒΑ. 

- 17.440 ριμπάουντ: Είναι το τρίτο μεγαλύτερο νούμερο του ΝΒΑ. Από πάνω του οι Γουίλτ Τσάμπερλεν (23.924) και Μπιλ Ράσελ (21.620).
- 3.189 τάπες: Επίσης το τρίτο μεγαλύτερο ρεκόρ, μετά τις 3.830 του Χακίμ Ολάζογιουν και τις 3.289 του Ντικέμπε Μουτόμπο.
- 2,18 μ.: Το ύψος του. Όταν μόλις 100 με 105 κιλά όταν έπαιζε μπάσκετ, ήταν ταυτόχρονα γρήγορος και εκρηκτικός. Και ο τρόπος του να αντιμετωπίζει τους δυνατότερους αντιπάλους του, ήταν η θρυλική ραβέρσα. Εκμεταλλευόμενος τα μακριά του χέρια και την ευελιξία του, σούταρε μακριά από τα χέρια του αντιπάλου, στέλοντας τη μπάλα με μια πορεία «αγκιστριού» στο καλάθι.

Σε καλοκαιρινό training camp με τους LA Lakers, το 1980.

Από θέμα του Sports Illustrated, το 1966

10 ακόμη πράγματα που πρέπει να ξέρετε γι’ αυτόν:

1967, στο UCLA,
με τον κόουτς Τζον Γούντεν. 

- Έγινε ο παίκτης με τους περισσότερους πόντους στο ΝΒΑ στις 5 Απριλίου του 1984, σε ένας ματς κόντρα στην Utah Jazz. Σκόραρε τον 31.210ό του πόντο με μια ραβέρσα – σήμα κατατεθέν, έπειτα από ασίστ του Μάτζικ. Το προηγούμενο ρεκόρ ανήκε στον Γουίλτ Τσάμπερλεν.
- Το κανονικό του όνομα είναι Φέρντιναντ Λιούις Άλσιντορ Τζ. Άλλαξε το όνομά του το 1969, όταν αποφοίτησε από το κολλέγιο, όταν αποφάσισε να ασπασθεί την μουσουλμανική θρησκεία. Ο λόγος γι’ αυτό ήταν γιατί ήθελε να αποτίσει έναν φόρο τιμής στους σκλάβους προγόνους του που ήλθαν από την Αφρική και των οποίων το γενεαλογικό δέντρο κατάφερε να συμπληρώσει ο πατέρας του, όταν ο Λιούις ήταν πιτσιρικάς ακόμη.
- Και στο NCAA έγραψε ιστορία Μέχρι σήμερα, τα περισσότερα ρεκόρ στο Πανεπιστήμιο για το οποίο αγωνιζόταν (το UCLA) είναι δικά του, με κορυφαίο εκείνο των 61 πόντων σε ένα παιχνίδι που σημείωσε το 1967.

Η ραβέρσα – σήμα κατατεθέν
κόντρα στον πιο μεγάλο
του αντίπαλο,
τον Ρόμπερτ Πάρις. 

- Πριν γίνει draft για το ΝΒΑ (νούμερο 1 στους Milwaukee Bucks το 1969) είχε απορρίψει μια πρόταση των Harlem Globetrotters. Λέγεται ότι το ποσό που τού προσέφεραν ήταν πάνω από 1 εκατ. δολάρια (και μιλάμε για τέλη ‘60s!)
- Tη σεζόν ’75-’76, που ήταν η πρώτη του στους LA Lakers, έκανε άλλο ένα μαγικό νούμερο. Το σύνολο των πόντων, των ριμπάουντ και των ασίστ του ξεπέρασε το 4.000. Έκτοτε κανείς άλλος παίκτης στο ΝΒΑ δεν έχει ξαναπετύχει κάτι τέτοιο μέσα σε μία μόνο σεζόν.
- Στους θρυλικούς τελικούς κόντρα στους Boston Celtics to 1985, μετά την πρώτη ήττα των LA Lakers με το συντριπτικό 148-114 σχεδόν δεν κοιμήθηκε μέχρι το επόμενο ματς. Επί δύο ημέρες έβλεπε βίντεο του αγώνα και έκανε μαραθώνιες προπονήσεις μόνος του, αγνοώντας ακόμη και τον προπονητή του, τον θρυλικό Πατ Ράιλι που τού συνιστούσε ξεκούραση. Οι LA Lakers κέρδισαν το επόμενο ματς με 109-102 και ο Τζαμπάρ πέτυχε 30 πόντους. Συνέχισε με αυτόν τον μέσο όρο ως το τέλος των play-offs, δίνοντας, φυσικά, τον τίτλο στην ομάδα του.
- Υποφέρει από ημικρανίες και γι’ αυτό το λόγο κάνει χρήση θεραπευτικής μαριχουάνας.
- Το 1980 έπαιξε ένα μικρό ρόλο στην ταινία «Μια τρελλή κι απίθανη πτήση». Έκανε τον βοηθό πιλότου, αλλά ένα παιδάκι επέμενε ότι επρόκειτο για τον... Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ.
- Έχει γράψει 8 βιβλία και τα περισσότερα έχουν γίνει best-seller. Κι όμως, δεν μιλάμε μόνο για την αυτοβιογραφία του ή για αναμνήσεις από τα χρόνια του ΝΒΑ. Το μεγάλο του ενδιαφέρον είναι ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και τα δύο του βιβλία που αναφέρονται σε αυτόν σημείωσαν επίσης μεγάλη επιτυχία.

Με την Χίλαρι Κλίντον που τον αναγόρευσε «Πρέσβη Πολιτισμού» των ΗΠΑ. 

- Εδώ και ένα μήνα η Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον τού ανέθεσε τον ρόλο του «Πρέσβη Πολιτισμού» της χώρας, τον οποίον αποδέχτηκε με ενθουσιασμό, αφού παλιότερα τον είχε και ένα από τα είδωλά του, ο τρομπετίστας Λούι Άρμστρονγκ.


(Το κείμενο γράφτηκε για το OnSports.gr)