To Πο Πο Culture! μεταφέρθηκε

Από την 1η Δεκεμβρίου του 2014 αυτό εδώ το blog θα παίζει το ρόλο του αρχείου για τα κείμενα που γράφτηκαν μέχρι τότε. Το Πο Πο Culture! δεν πεθαίνει. Γίνεται ενότητα του νέου μου site, του Homo Ludens.

Εδώ εξηγώ το γιατί.

Τώρα που οι φίρμες αρχίζουν να μπαίνουν στο snapchat, θα φύγουν οι χρήστες;

Τα λέγαμε ξανά για το Snapchat τις προάλλες, όταν εξηγούσαμε γιατί η πιτσιρικαρία εγκαταλείπει το Facebook. Είναι το πιο γρήγορα ανερχόμενο από τα νέα social media κι αυτό που ελκύει τις πιο μικρές ηλικίες. Το μήνυμα έρχεται και φεύγει. 10 δευτερόλεπτα. Δεν διαρκεί παραπάνω. Ό,τι πρόλαβες να δεις, είδες. Ιδανικό για χαβαλέ με την παρέα, μακριά από την επιτήρηση της μαμάς.

Κι όμως, όπως και με όλα τα social media, το μάρκετινγκ ψάχνει ένα τρόπο για να το χρησιμοποιήσει υπέρ του. Αλλά τι μήνυμα να μεταδώσεις, αν θα ζήσει μόνο 10 δευτερόλεπτα; Ποιος θα προλάβει να το δει; Να το καταλάβει; Οι άνθρωποι πίσω από το Snapchat, βέβαια, δεν θέλουν να χάσουν την ευκαιρία για κάποια κέρδη. Γι’ αυτό και πρόσφατα εισήγαγαν ένα νέο χαρακτηριστικό στην εφαρμογή τους. Το “Stories”. Είναι μια συλλογή από posts (“snaps” στην διάλεκτο το app) που μένουν εκεί για μια ολόκληρη μέρα. Οι 24 ώρες μοιάζουν σαν μια αιωνιότητα στο σύμπαν του Snapchat και ήδη διάφορες εταιρείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον να παίξουν μπάλα. Πρώτο και καλύτερο, το HBO που ετοίμασε μια μίνι καμπάνια για το “Girls”. Εδώ και 8 μήνες το κανάλι έψαχνε να βρει τρόπο να ετοιμάσει snaps που θα λειτουργούσαν σαν διαφήμιση και με το που εμφανίστηκε το “Stories”, έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν. Λογαριασμούς έχουν ετοιμάσει κι άλλες φίρμες ήδη. Μέχρι και το Businessweek που δεν θα έλεγες ότι το κοινό του Snapchat του ταιριάζει, κάτι σκοπεύει να κάνει. Αλλά, μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Οι ίδιοι οι marketers που δουλεύουν πάνω σε ιδέες για την εφαρμογή των πιτσιρικάδων, μιλάνε για «ένα πείραμα».

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού πρακτικά το Snapchat και ο τρόπος που λειτουργεί, δεν μπορεί να δώσει ποιοτικά στοιχεία στις εταιρείες. Μόνο αν το μήνυμά τους το είδε ή δεν το είδε ο άλλος. Τα engagement rates και talking about this και τα favs και τα RT απέχουν πολύ. Ακόμη, λοιπόν, βρισκόμαστε στο στάδιο του ψαξίματος στα τυφλά.

Αλλά, το Snapchat συζητιέται πολύ, άρα τα πειράματα θα είναι επίσης πολλά. Όλο και περισσότερες φίρμες θα ακολουθήσουν το δρόμο του ΗΒΟ και τι θα γίνει τότε; Οι πιτσιρικάδες δείχνουν να ξενερώνουν με τα social media πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ότι οι μεγαλύτερες ηλικίες. Αν η αυθεντική εμπειρία του Snapchat αλλοιωθεί, ποιος μας λέει ότι δεν θα το παρατήσουν κι αυτό, όπως έκαναν με το Facebook; Οι αναλυτές το γνωρίζουν καλά, όπως και ότι σε αυτές τις ηλικίες, οι δέκτες των μηνυμάτων δεν είναι συνήθως οι ίδιοι αγοραστές, άρα η απόδοση είναι λογικό να είναι μικρότερη. Και τότε γιατί επιμένουν; Απ’ ότι φαίνεται, το Snapchat μπορεί να αποτελέσει ιδανική πλατφόρμα για υπηρεσίες που απευθύνονται σε εφήβους. Μια τηλεοπτική σειρά, για παράδειγμα, που θέλει να συζητιέται πολύ, μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφημιστική την πλατφόρμα πολύ καλύτερα από μια εταιρεία ρουχισμού. Αρκεί να βάλει την πρωταγωνίστρια να περάσει αυτή το μήνυμά της προς τους θαυμαστές της…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Γιατί οι πιτσιρικάδες εγκαταλείπουν το Facebook

Το είχες καταλάβει από τις αντιδράσεις των γύρω σου (αν κάνεις παρέα με άτομα από 12 ως 22 ετών δηλαδή), αλλά πια έρχονται και οι πρώτες έρευνες για να το επιβεβαιώσουν. Οι έφηβοι και οι φοιτητές δεν έλκονται από το Facebook. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έχουν περάσει ούτε τρία χρόνια από τότε που με αγωνία και φρίκη παρακολουθούσαμε τα ρεπορτάζ για τον «εθισμό των νέων στα social media»…

Τι συνέβη; Και πόσο πρέπει να ανησυχεί ο Mark Zuckerberg από αυτήν την εξέλιξη; Οι αιτίες είναι πολλές. Η σημαντικότερη είναι και η πιο απλή: μπήκαν στο Facebook οι γονείς. Πόσο ξενέρωμα πρέπει να νιώθει ο σημερινός 15χρονος που υποχρεώνεται από τη μαμά του (και 2-3 θείες) να την κάνει φίλη. Πόσο δούλεμα θα πέφτει στο σχολείο και πόση τρολιά για να τον φέρνει σε δύσκολη θέση απέναντι στην οικογένειά του που όλα θέλει να τα ελέγχει; Υπάρχει λύση; Από την στιγμή που εφαρμογές όπως το WhatsApp και –κυρίως– το σατανικά έξυπνο Snapchat του επιτρέπουν να επικοινωνεί και να μοιράζεται φωτογραφίες (που η μαμά του θα έφριττε αν ανακάλυπτε) δωρεάν και όχι δημοσίως, τότε το Facebook είναι ένα εργαλείο που δεν του χρειάζεται καθόλου. Ίσα ίσα, που πλέον στα σχολεία το cool είναι να μην έχεις Facebook account.

Πρόσθεσε και μερικά από τα κλασικά προβλήματα της εφηβείας, τους έρωτες που οδηγήθηκαν σε σπαραξικάρδιους χωρισμούς, το bullying ή τα άγχη και τις υπαρξιακές κρίσεις, που επιτείνονται επικίνδυνα από τη δυναμική που τους δίνει η οποιαδήποτε δημοσίευση στα social media και, βεβαίως, ο σχολιασμός αυτής, και θα καταλάβεις γιατί το Facebook δεν είναι πια τόσο ελκυστικό για τους μαθητές.

Για τις ηλικίες αυτές, εξάλλου, όπου το σύνολο σχεδόν των φίλων προέρχεται από το ίδιο περιβάλλον, το σχολείο –όπου τους βλέπει καθημερινά, έτσι κι αλλιώς- η ανάγκη για ένα «κοινωνικό εργαλείο» όπως το οραματίζεται ο Zuckerberg, είναι μικρή. Τι γίνεται, όμως, με τους λίγο μεγαλύτερους; Αυτούς που φοιτούν πια σε κάποια σχολή ή έχουν ήδη πιάσει κάποια δουλειά; Γιατί και οι ηλικίες 18-22 δείχνουν μια τάση να εγκαταλείψουν το Facebook; Δεν το χρειάζονται για να μένουν σε επαφή με τους παλιούς τους φίλους; Δεν τους βολεύει για να οργανώνουν τα πάρτι τους, να μοιράζονται φωτογραφίες, να μαθαίνουν τα νέα ο ένας του άλλου;

Και ναι και όχι. Σε αυτές τις ηλικίες ξεκινάει ένα άλλο άγχος. Αυτό της εύρεσης εργασίας. Και οι συζητήσεις περί της «αδιακρισίας» των εργοδοτών που ψάχνουν μέχρι και στο Facebook να ανακαλύψουν τι μπορεί να πάει στραβά με έναν υποψήφιο υπάλληλο είναι ικανές να κάνουν τους νέους να θέλουν να κρύψουν τα ίχνη τους. Από κοντά έρχεται και η μορφή που το δίκτυο έχει αποκτήσει. Σ’ αυτή την ηλικία, οι νέοι είναι περισσότερο ιδεαλιστές από ποτέ (θυμάσαι πώς ήσουν στο Πανεπιστήμιο, τότε με τη μαλλούρα και την όρεξή σου να φιλοσοφείς τα πάντα;). To Facebook δεν είναι πια το εργαλείο για να κάνουν χαβαλέ με τους φίλους τους. Το σιχαίνονται γιατί βομβαρδίζονται από διαφημιστικά μηνύματα και από την υπερέκθεση απόψεων από διάφορους «ειδικούς». Το απορρίπτουν ως «ψεύτικη» μορφή κοινωνικοποίησης. Και στην απώλεια της επαφής με τους παλιούς φίλους από το σχολείο, απαντούν με τις νέες –πραγματικές- σχέσεις που συνάπτουν στο πανεπιστήμιο. Οι χωρισμοί, τα νεανικά άγχη και οι υπαρξιακές κρίσεις που αναφέραμε πιο πάνω για τους εφήβους, συνεχίζονται και στις μεγαλύτερες ηλικίες (με όχι την ίδια ένταση, αλλά είναι ένας επιπλέον λόγος για να την κάνεις) και αν προσθέσεις και την έλλειψη χρόνου λόγω των σπουδών, για τους πιο μελετηρούς, μπορείς να καταλάβεις γιατί δημιουργείται αυτή η τάση εγκατάλειψης.

Τι λέει, όμως, το ίδιο το Facebook για όλα αυτά; Προς το παρόν δεν φαίνεται να ανησυχεί. Ο Zuckerberg έχει, εξάλλου, δείξει φοβερή επιχειρηματική ικανότητα μέχρι σήμερα, κάνοντας πάντα τις σωστές κινήσεις την σωστή στιγμή. Η άρνησή του να βάλει διαφημιστικά banners και η ανάπτυξη μιας δικής του πλατφόρμας διαφήμισης, για παράδειγμα, ή η περίφημη εξαγορά του Instagram, είναι χαρακτηριστικές. Τη συμπεριφορά των νέων την ξεπερνά ως απολύτως λογική, αλλά θεωρεί δεδομένο –προς το παρόν, επαναλαμβάνουμε- ότι από ένα σημείο και μετά, είναι τέτοιες οι δυνατότητες που σου δίνει το «κοινωνικό εργαλείο» του που δεν γίνεται να μην επιστρέψεις στη χρήση του. Όταν θα έχεις πια βρει δουλειά και θα σου έχουν φύγει τα εφηβικά και νεανικά άγχη, οι λόγοι για να έχεις λογαριασμό στο Facebook θα είναι και πάλι περισσότεροι απ’ όσοι για να μην έχεις. Μια πρώτη κίνηση από την εταιρεία είναι να κάνει ακόμη πιο εύκολη και έξυπνη τη μέθοδο διαχείρισης των προσωπικών δεδομένων. Το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να δει ο άλλος. Στο Facebook δεν νιώθουν ότι απειλούνται από το σνομπισμό που τους δείχνουν οι πιτσιρικάδες. Αν έχουν εκτιμήσει σωστά την κατάσταση, τότε δεν θα έχουν πρόβλημα. Αν όχι, θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς θα ανατραπεί το σκηνικό στα social media μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

To Livin' On A Prayer ξαναμπαίνει στα charts, 27 χρόνια μετά...

Έχουν περάσει πάνω από 9 μήνες από τότε που σας ενημερώναμε ότι το Billboard άλλαξε τον τρόπο που μετρά το Hot 100. Από πέρσι -τέτοιο καιρό- είχε εντάξει τα δεδομένα που τού έδιναν υπηρεσίες streaming όπως τα Spotify, Muve, Slacker, Rhapsody, Rdio και Xbox Music, ενώ το Φεβρουάριο έβαλε στο παιχνίδι και το YouTube. Σήμερα, χάρη σ’ αυτό το τελευταίο, το “Livin’ on a Prayer” των Bon Jovi, από το “Slippery When Wet” του 1986 ξαναμπήκε στα charts του Billboard, περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα από την εποχή που στρογγυλοκαθόταν στην κορυφή τους.

Ποιος ο λόγος; Σίγουρα θα έχετε δει τον ξέφρενο χορό του Jeremy Fry στις κερκίδες των Celtics. Θα είχατε ενθουσιαστεί με το μανιασμένο lip-synching του και το επικό του air guitar. Αν δεν το έχετε δει, ορίστε:


Αλλά όλο αυτό το έπος είχε λάβει χώρα το 2009. Γιατί οι Bon Jovi έγιναν τόσο hot τώρα; Είναι παράξενος ο τρόπος που δουλεύει το virality στο Internet. Το βίντεο με τις φιγούρες του Jeremy Fry είχε γίνει τρελό viral πριν 4 χρόνια, αλλά σήμερα, όταν το ξαναφόρτωσε στο YouTube κάποιος Jose Duran, άρχισε να σπάει κάθε ρεκόρ. Μέσα σε ένα μήνα το είδαν 12 εκατομμύρια φορές στο YouTube και το μοιράστηκαν σχεδόν 2 εκατομμύρια φορές στο Facebook. Και έτσι, ξαφνικά, στις 23 Νοεμβρίου, το “Livin’ on a Prayer” ανέβηκε στο νούμερο 25 του Billboard. Ναι, το ίδιο “Livin’ on a Prayer” που πριν από 27 χρόνια βρέθηκε για τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες στο νούμερο 1 του ίδιου chart.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Οι 10 πιο viral διαφημίσεις της χρονιάς

Όχι, ο Jean Claude Van Damme δεν έχει προλάβει να ανεβεί στην κορυφή. Αλλά βρίσκεται ήδη στο νούμερο 10, μια εβδομάδα μόλις μετά την κυκλοφορία του περίφημου comeback του (πάνω σε δύο νταλίκες που κινούνται με την όπισθεν). Αναλυτικά η δεκάδα που ξεκινά με το διαφημιστικό της Volvo και συνεχίζει στις 9 διαφημίσεις που θα πρέπει να ξεπεράσει σε views ο Βέλγος μέχρι το τέλος της χρονιάς για να κερδίσει τον τίτλο του “Mr. Viral 2013”. Προσοχή: Ακολουθεί πολλή «αμερικανιά»:

10. Το σπαγγάτο του Van Damme



Η διαφήμιση που έδωσε την αφορμή για το θέμα μας. Αυτό που κάνει ο Van Damme, πάντως, τελικά δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο φαίνεται. Ήταν πέρα για πέρα αληθινό, αλλά ουκ ολίγα μέτρα, που δεν είναι ορατά στο διαφημιστικό, είχαν παρθεί ώστε το εγχείρημά του να είναι απολύτως ασφαλές.


9. O αγρότης των Ram Trucks 


Χμ, ΟΚ, πάμε παρακάτω.


8. To κορίτσι με τις τηλεκινητικές ικανότητες 


Κι όμως ήταν διαφήμιση, για το προμόσιον της ταινίας “Carrie”.


7. Το test drive της PepsiMax

O Jeff Gordon είναι οδηγός του NASCAR.

6. To αλογάκι της Budweiser


Με Fleetwood Mac στο soundtrack και μπόλικη συγκίνηση στην πορεία.


5. Καρδιά από Cornetto


Μια ιστορία αγάπης από την Τουρκία που θα ζήλευε ακόμη και ο Wes Anderson.


4. Ship my pants στο Kmart


Ένα ανόητο λογοπαίγνιο που δείχνει πόσο εύκολο είναι να κάνεις σουξέ με το τίποτε.


3. Τα μωράκια της Evian

 Αυτό μάλιστα. Και δεν απευθύνεται μόνο σε υποψήφιες μαμάδες. Μούρλια.

2. Η καμήλα της Geico

 ?????????????????

1. Η αληθινή ομορφιά της Dove


Και κλάααααμα η κυρία…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Μερικές φορές δεν είναι κακό να μένεις σ' αυτά που ξέρεις

Πρώτο βήμα λάθος. Δεύτερο. Τρίτο. Στρίβω προς τ’ αριστερά. Κι ας λέει ο εγκέφαλος «ευθεία». Βάζω δύναμη στο πόδι να κρατήσει πορεία προς τα ‘κει που βλέπουν τα μάτια, αλλά αρνείται. Λοξοδρομώ στη μέση της οδού και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου τρομοκρατούμαι. Όχι γιατί κάτι δεν λειτουργεί σωστά στο νευρικό μου σύστημα. Αλλά γιατί θυμάμαι πριν λίγο που είχα κοιτάξει πίσω πως ένα αυτοκίνητο είχε την ίδια κατεύθυνση με μένα. Θα πρέπει να βρίσκεται πολύ κοντά πια. Σταματώ στη μέση του δρόμου, γελώντας με την κατάντια μου. Ευτυχώς ο οδηγός έχει βγει από την παράδρομο στην Συγγρού. Είμαι ακινητοποιημένος, θέλω να πάω δεξιά, να ακουμπήσω κάπου μέχρι να περάσει, αλλά μπορώ να πάω μόνο αριστερά, να βγω κι εγώ στη Συγγρού. Πάλι καλά που είναι η κοπέλα μου μαζί. Με βοηθάει να κινηθώ προς τα εκεί που πρέπει. Μετά από δύο λεπτά έχουν όλα επιστρέψει στο κανονικό.

Δεν έχω ακόμη καταλάβει τι συνέβη. Η μόνη ερμηνεία που μού στέκει είναι ότι έπαθα κάποια μορφή αγκύλωσης. Δεν είναι και λίγες τρεις ώρες χωρίς διάλειμμα στο θέατρο. Εγώ φταίω, βέβαια. Στο πρώτο δεκάλεπτο της είπα «πάμε να φύγουμε, δεν αντέχεται», αλλά δεν το έκανα με τρόπο πειστικό. Όταν μετά από μιάμιση ώρα μού το πρότεινε εκείνη, μπήκα στη λογική του «αφού αντέξαμε ως εδώ, ας το πάμε μέχρι το τέλος». Κακώς. Ο «Κυκλισμός του Τετραγώνου» είναι μια ανυπόφορη αβανγκαρντίλα. Ανούσιο ως κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, ματαιόδοξο ως σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά, είναι από αυτές τις παραστάσεις που ξέρεις ότι θα σού σερβίρει η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ως πρωτοποριακές και θα στις διαφημίσει τόσο ώστε να νιώθεις ένοχος αν δεν πας να τις δεις, αλλά μετά θα νιώθεις περισσότερο ένοχος που δεν τις κατάλαβες ή δεν τις «έζησες». Δεν τσιμπάω πια. Τα μισά πράγματα που κάνει η Στέγη είναι δήθεν, απέραντα δήθεν, και την επόμενη φορά –αν δεν κάνω σωστή έρευνα αγοράς- θα φύγω όντως στο δεκάλεπτο, χωρίς να σκέφτομαι τα λεφτά που χάλασα για το εισιτήριο.

Ή άλλη λύση είναι να πηγαίνω μόνο στο Εθνικό. Ανεβάζουν πιο συμβατά θεάματα με τη δική μου αντίληψη περί θεάτρου. Την «Οδύσσεια» του Wilson πέρσι, ας πούμε. Που δεν την αποθέωσαν οοοοοοοοοοοοοόλοι οι κριτικοί όπως τον «Κυκλισμό του Τετραγώνου». Ίσα ίσα που την έκραξαν όσο τίποτε. Όσο τον Μάρκο Σεφερλή τέλος πάντων. Αλλά που άρεσε σε όποιον πήγε να τη δει. Σε αντίθεση με το σίχαμα των Δημητριάδη - Καραντζά που εκνεύρισε, κοίμισε, ξενέρωσε τους πάντες, πλην της απάλευτης αυτής ομάδας ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως κριτικοί θεάτρου.

BTW, είδα την «Γκόλφω» τις προάλλες στο Εθνικό. Ναι, την αυθεντική. Το βουκολικό δραματικό ειδύλλιο του Σπυρίδωνος Περεσιάδου, που γράφτηκε τότε που η Ελλάδα προσπαθούσε να αυτοπροσδιοριστεί μέσα από Ολυμπιακούς Αγώνες και ατελέσφορους πολέμους κόντρα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Γράφτηκε το 1893 για τα μπουλούκια. Αλλά έγινε σουξέ στον κινηματογράφο 21 χρόνια αργότερα, με τον Τάσο, τον Κίτσο, το Γιάννο και τ’ άλλα παιδιά να μιλούν στην ψυχή του Έλληνα που ήθελε να πιάσει την καλή. Η παράσταση στο Εθνικό, πανέμορφα σκηνοθετημένη από τον Νίκο Καραθάνο, λατρεύτηκε πέρσι στο Rex και φέτος μεταφέρθηκε στο ιστορικό κτήριο του θεάτρου, στην Αγίου Κωνσταντίνου. Μοντέρνα αισθητική, χωρίς τις αβανγκαρντίλες της Στέγης, σε αφήνει να συνδεθείς αυτάρεσκα με τα ρυάκια του Χελμού και τα βράχια της Στύγας, και κυρίως με τη γλωσσική παράδοση του τόπου, το μόνο πράγμα για το οποίο πραγματικά δικαιούμαστε να περηφανευόμαστε σαν Έλληνες.

Τέλος πάντων, κάτι τέτοιες συγκρίσεις, της «Γκόλφως» και του «Κυκλισμού του Τετραγώνου» (μα από τον τίτλο κιόλας δεν θες να λήξει το ματς με 5-0 υπέρ της πρώτης;) με κάνουν να αναρωτιέμαι μπας και γέρασα πια. Μπας και δεν αντέχω την πρωτοπορία, μπας και γίνομαι συντηρητικός, μπας και βολεύομαι στην στασιμότητα όσων ξέρω. Σκάσανε και οι νέοι Arcade Fire πάνω στα δυο θέατρα και έκαναν τις σκέψεις πιο έντονες. Από την άλλη, τι ψυχαναγκασμός είναι αυτός; Γιατί πρέπει με το ζόρι να κυνηγάμε το meta, το αβανγκάρντ, το πρωτοποριακό για να θεωρούμαστε φρέσκοι; Δηλαδή είναι καλύτεροι οι αμήχανοι Arcade Fire που καβαλάνε το άρμα του James Murphy, λίγο τρομαγμένοι με την ίδια τους τη μετάλλαξη (που «έπρεπε» να γίνει, για να μην τους πούνε οι κριτικοί -οι μουσικοκριτικοί τώρα- ότι μπατάλεψαν κι αυτοί στη δεκαετία πάνω), από τους Arcade Fire του “The Suburbs” μόλις τρία χρόνια πίσω, που ζύμωσαν όλη την οργή και την δραματικότητα των δύο πρώτων τους άλμπουμ για να φτιάξουν κάτι προσιτό στους πολλούς; Δηλαδή δεν θα χωνεύαμε και δύο και τρία ακόμη “The Suburbs” πριν νιώσουμε την ανάγκη για ένα “Reflektor”; Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω.

Και μετά πάει και πεθαίνει και ο Lou Reed και με αναγκάζει να φτιάξω δεκάδα με τα καλύτερά του τραγούδια, έτσι ως φόρο τιμής, δεκάδα που περιέχει και κάτι από το “Metal Machine Music”, την απόλυτη μουσική αβανγκαρντίλα, και τα ξανασκέφτομαι όλα από την αρχή. Στον μακαρίτη γιατί το συγχωρώ και στο θέατρο το θεωρώ ανεπίτρεπτο; Με τους Arcade Fire γιατί απογοητεύομαι αλλά τον Lou Reed τον αποθεώνω ως χαμαιλέοντα; Τελικά τι είναι πιο επιθυμητό; Το γνωστό, το σταθερό, το στάσιμο; Ή εκείνο που κινείται σε άγνωστα νερά;

Η απάντηση είναι πως όλα είναι σχετικά. Ο «Κυκλισμός του Τετραγώνου» θα έστεκε σε μια σκηνή με είκοσι θέσεις. Θα χωνευόταν ιδανικά από ένα ειδικευμένο κοινό, που θα μας τον σέρβιρε μετά σωστά ή θα τον απέρριπτε (το πιθανότερο) ως πολύ βαρύ για τα στομάχια μας. Στην Στέγη των 500 θέσεων είναι μια πρόκληση.΄Η «Γκόλφω» του δεκαπεντασύλλαβου ιαμβικού και των χίπστερ μουστακιών ζυμώθηκε έναν αιώνα και δυο δεκαετίες πριν παρουσιαστεί τόσο όμορφα όσο σήμερα. Ο Lou Reed καθιέρωσε έναν ήχο, όρισε πράγματα στη μουσική, πολλά πράγματα, έγινε «γκουρού» πριν καν κλείσει τα 30 του –και άρα είχε κάθε δικαίωμα να δοκιμάσει κι άλλες ουσίες, ξένες στην εικόνα, αλλά παρόμοιες στην υφή μ’ εκείνες που ρουφούσε (και μοιραζόταν με μας) άπληστα μέχρι τότε. Οι Arcade Fire θα μπορούσαν να κάνουν το «διαφορετικό» τους άλμπουμ να ακούγεται σαν δικό τους. Όχι σαν remixes των b-sides τους. Όχι σαν την περιττή παρένθεση μιας απίστευτης πορείας στη μουσική. (Ελπίζω να συνεχιστεί η πορεία όπως έφτασε ως εδώ και να μην διαψευστώ).

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ το “Reflektor” κακό άλμπουμ. Αλλά και μόνο το ότι χρησιμοποιώ τη λέξη «κακό», ακόμη και με το «δεν» -που θεωρητικά την ακυρώνει- δίπλα του, αντί να μιλάω για ένα αριστούργημα, κάτι σημαίνει. Αναρωτιέμαι λοιπόν μία ακόμη φορά Τι πειράζει να μένεις στάσιμος σ’ αυτά που ξέρεις, αν τα πειράματά σου με καινούργια παιχνίδια δεν σε γεμίζουν ούτε εσένα τον ίδιο; Γιατί πρέπει ντε και καλά να αποδεικνύεις κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε λεπτό ότι έχεις κάτι καινούργιο να πεις; Είναι πια τόσοι πολλοί αυτοί που έχουν να πουν κάτι, που από έναν παλιό που λέει κάτι καινούργιο, είναι λογικό να προτιμήσουμε να ακούσουμε κάποιον καινούργιο που λέει κάτι για πρώτη φορά.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς το Gangnam Style αύξησε κατά 800% την τιμή της μετοχής μιας εταιρείας

H DI Corp. είναι μια σχετικά άγνωστη, μικρή κορεατική εταιρεία που ειδικεύεται στις δοκιμές υλικών για μικροαγωγούς. Συνδέεται δηλαδή άμεσα με την αγορά της πληροφορικής, χωρίς όμως να μπορεί να κινηθεί με δυναμική των κολοσσών της βιομηχανίας της. Είναι ένα μικρό γραναζάκι που και να εκλείψει, η μηχανή θα κινείται μια χαρά.

Κι όμως, από το 2012 η εταιρεία είδε την τιμή της μετοχής της να αυξάνεται κατά 800%. Ο λόγος δεν ήταν κάποια καινούργια μέθοδος δοκιμών ή κάποιο σημαντικό εύρημα που έφερε τα πάνω κάτω στον κόσμο της τεχνολογίας. Ήταν ένα τραγούδι. Όχι τυχαίο τραγούδι, μεν, αφού μιλάμε για το πιο επιτυχημένο κομμάτι της χρονιάς που πέρασε, το “Gangnam Style” του PSY, αλλά και πάλι: ήταν ένα τραγούδι.

Η σύνδεση είναι πιο απλή απ’ όσο μπορεί κανείς να φανταστεί. Όταν διέρρευσε η είδηση ότι ιδιοκτήτης της DI Corp. είναι ο πατέρας του PSY, οι επενδυτές έμαθαν και την άγνωστη εταιρεία, προεξόφλησαν ένα hype γύρω από τη μετοχή της, αγόρασαν στα χαμηλά της και άρχισαν να πωλούν με σημαντικά κέρδη λίγο αργότερα. Οι νέοι αγοραστές ήταν αυτοί στους οποίους τα νέα έφτασαν με μικρή καθυστέρηση: Οι οπαδοί του PSY και διάφοροι όψιμοι επενδυτές. Αλλά η ιστορία δεν έληξε εκεί. Η φούσκα συνέχισε να μεγαλώνει. Κάποιοι που έμαθαν ακόμη πιο αργά την είδηση, έσπευσαν να αγοράσουν με τη σειρά τους μετοχές της DI. Δεν τους ένοιαζε που η τιμή είχε ήδη πενταπλασιαστεί ή εξαπλασιαστεί. Αυτοί ήθελαν απλά να έχουν μετοχές του «μπαμπά του PSY».

Σύντομα άρχισαν να συρρέουν οι επενδυτές από το εξωτερικό. Κάθε φορά που κάποιο flash mob με μίμηση του χορού του PSY ανέβαινε στο YouTube, η τιμή της DI ανέβαινε κι άλλο. Η είδηση για την εταιρεία του μπαμπά του καλλιτέχνη γινόταν όλο και πιο γνωστή και χιλιάδες αδαείς με τις επενδύσεις έσπευδαν να αγοράσουν. Η χρηματιστηριακή αξία της εταιρείας, από 38 εκατομμύρια δολάρια που ήταν πριν το “Gangnam Style” έχει φτάσει σήμερα στα 272. Κάποια στιγμή, πριν ένα περίπου χρόνο, είχε πιάσει τα 334 εκατομμύρια δολάρια. Η τιμή δεν έχει ακόμη κατρακυλήσει στα προ σουξέ του PSY επίπεδα. Βασικά, απέχει αρκετά ακόμη από τα χαμηλά της. Το παρόν κείμενο ίσως να αποτελέσει μια αφορμή για έναν ακόμη ανοδικό κύκλο…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Ο αντίχριστος

Artist of the year 2012?

Στην Ελλάδα το πρωτοπήραμε είδηση όταν γυρίσαμε από τις διακοπές. Νωχελικοί ακόμη, χωρίς διάθεση ν’ αφήσουμε το μυαλό μας από την προσωρινή ξεγνοιασιά του Αιγαίου για να στρωθούμε και πάλι στη δουλειά, χαζεύαμε ό,τι είχε μαζευτεί τόσες μέρες στο inbox μας και στο timeline μας στα social media. Και προσθέταμε τα δικά μας views στις δύο πρώτες εκατοντάδες εκατομμύρια που έγραφε νωρίς τον Σεπτέμβριο ο PSY στο YouTube. Είχε πλάκα, έναν πιασάρικο ρυθμό και το βίντεοκλίπ του ήταν τόσο, μα τόσο χρωματιστό. Τόσο καλοκαιρινό! Το είδαμε μια-δυο φορές και μετά επιστρέψαμε στη μιζέρια των νέων μέτρων, στους καβγάδους για την πόλωση των άκρων, στα τεφτέρια με τα έσοδα και τα έξοδα και τους υπολογισμούς «αν βγαίνει ή όχι ο μήνας».

Πριν λίγες ημέρες ο PSY έσπασε κάθε ρεκόρ με τις θεάσεις του “Gangnam Style” στο YouTube. Στις 24 Νοεμβρίου, το βίντεοκλίπ που είχε κυκλοφορήσει τον Ιούλιο του 2012 ξεπέρασε τις 804 εκατομμύρια επισκέψεις που είχε το “Baby” του Justin Bieber. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, το “Gangnam Style” είχε ήδη φτάσει τα 868 εκατομμύρια views. Ο ρυθμός με τον οποίον το γνωρίζει (και το χορεύει;) το σύμπαν είναι καταιγιστικός. Υπάρχει λογική εξήγηση γι’ αυτόν τον χαμό; Η απάντηση είναι «και ναι και όχι».

Γιατί ο PSY είναι κομμάτι ενός συστήματος που δουλεύει εδώ και παραπάνω από μία δεκαετία για μια τέτοια επιτυχία, αλλά την ίδια ώρα είναι κι ένα απολωλός πρόβατο του συστήματος αυτού. Και, βέβαια, το Internet έχει τον δικό του τρόπο που δουλεύει. Θα ήταν λάθος να θεωρήσει κανείς πως επειδή αυτό είναι το πιο πολυπαιγμένο βίντεο στο YouTube, ξαφνικά ο συμπαθής Κορεάτης έγινε ο μεγαλύτερος ποπ σταρ των καιρών μας.

Η συνταγή της K-Pop
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Εδώ και δύο δεκαετίες η Νότιος Κορέα χτίζει συστηματικά μια βιομηχανία παραγωγής ποπ μουσικής με σκοπό να κατακτήσει πολιτισμικά ολόκληρη την Ασία και να αλλάξει την εικόνα της ως ενός κτηνώδους, βιομηχανικού έθνους. Η K-Pop (Korean Pop) έχει ασιατική γεύση μεν, αλλά τα βασικά της συστατικά είναι δυτικά: Στο μπλέντερ έχει ρίξει την ραψωδία του hip-hop, τα επικά ρεφρέν της Europop και τις παύσεις του dubstep. Όλα αυτά, πίσω από τον πρωταγωνιστή: Την «τσιχλοφουσκέ» εικόνα των βίντεο-υπερπαραγωγών α λα Lady Gaga και Madonna, αλλά με ένα πέρασμα ασιατικού manga λούστρου.

To αποτέλεσμα εντυπωσιάζει: Ακόμη και οι Ιάπωνες (η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά για την βιομηχανία μουσικής, παγκοσμίως, μετά τις ΗΠΑ), οι αιώνιοι εχθροί των Κορεατών, λατρεύουν την K-Pop. Στην Ταϊβάν, τις Φιλιππίνες, τη Σιγκαπούρη, το Χονγκ-Κονγκ, την Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ και τη Μαλαισία, οι Κορεάτες ποπ σταρ κυριαρχούν στα charts. Και στην Κίνα, οι συναυλίες τους είναι sold-out. Μόλις οι κινεζικές αρχές καταφέρουν να λύσουν το ενδημικό πρόβλημα της χώρας τους με την πειρατεία, η K-Pop θα γίνει το πρώτο είδος μουσικής σε πωλήσεις. Κάτι που θα πολλαπλασιάσει τα ήδη υπέρογκα κέρδη της. Με τα σημερινά δεδομένα, η K-Pop συνεισφέρει πάνω από 2 δις. δολάρια ετησίως στο ΑΕΠ της χώρας!

Όλο αυτό, βέβαια, σε μια άκρως συντηρητική κοινωνία, όπως είναι η κορεατική, γίνεται απόλυτα ελεγχόμενα. Οι τρεις μεγαλύτερες δισκογραφικές της K-Pop (δύο εκ των οποίων έχουν τα γραφεία τους στην εμπορική γειτονιά της Σεούλ, την Gangnam για την οποία μιλά το περίφημο κομμάτι του PSY) ανακαλύπτουν τους υποψήφιους σταρ από την παιδική τους ηλικία και τους μεγαλώνουν σε ένα πλήρως προστατευμένο περιβάλλον. Αναλαμβάνουν τις σπουδές τους, τις ξένες γλώσσες τους (πρέπει να μιλούν άπταιστα αγγλικά και κινεζικά) και –κυρίως- το να τους αποτρέψουν απ’ ο,τιδήποτε θα μπορούσε να βλάψει την δημόσια εικόνα τους. Μπορεί στις ΗΠΑ η Rihanna, ποστάροντας ημίγυμνες φωτογραφίες στο Twitter, να ανεβάζει τις πωλήσεις της, κάτι αντίστοιχο όμως θα προκαλούσε τεράστιο σκάνδαλο στη Νότιο Κορέα και θα κατέστρεψε την καριέρα ενός καλλιτέχνη. Στο τέλος, 1 μόνο στα 10 υποψήφια «είδωλα» (όπως τους λένε εκεί) καταφέρνει να βγάλει δίσκο, συνήθως ως μέλος μιας ομάδας αγοριών ή κοριτσιών με παρόμοια εμφάνιση, φιλοσοφία και νοοτροπία.

Ο τομέας «εμφάνιση» είναι ο σημαντικότερος απ’ όλους. Η K-Pop στηρίζεται στην τηλεόραση και στα βίντεοκλίπ και τα ποπ γκρουπ της πρέπει να έχουν διακριτά χαρακτηριστικά, αλλά και τα μέλη τους να συμπληρώνουν το ένα το άλλο, όχι να είναι όμοια μεταξύ τους. Επίσης, πρέπει να αρέσουν σε όλους τους Ασιάτες, από τα βόρεια νησιά της Ιαπωνίας ως τα δυτικά βάθη της Κίνας και ως τη νότιο άκρο της Μαλαισίας και της Σιγκαπούρης. Τα περισσότερα από τα «είδωλα» της K-Pop υποβάλλονται σε πλαστικές εγχειρήσεις από μικρή ηλικία ώστε να αποκτήσουν την ιδανική εμφάνιση που να ικανοποιεί αυτές τις τρεις απαιτήσεις (συμπληρωματική προς τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, ξεχωριστή από την υπόλοιπη K-Pop, αρεστή σε όλη την Ασία).

Τα συμβόλαια των «ειδώλων» θυμίζουν λίγο εκείνα της πρώτης εποχής του Χόλιγουντ. Τότε τα μεγάλα στούντιο πλούτιζαν υπογράφοντας πολυετή συμβόλαια με τους σταρ που τα ίδια έφτιαχναν και οι οποίοι πέθαιναν στην ψάθα, κερδίζοντας ελάχιστα από τις υπερεπιτυχημένες τους ταινίες. Στην Κορέα, τα 9 κοριτσάκια του δημοφιλούς γκρουπ Girls’ Generation, για παράδειγμα, ζουν όλα μαζί. Τα 6 στο ίδιο διαμέρισμα και τα υπόλοιπα 3, οι πιο μεγάλες σταρ του γκρουπ, απέναντι, στο δικό της η κάθε μία, ένα λεπτό με τα πόδια απόσταση... Τα κέρδη τους φημολογείται ότι κινούνται περίπου στο ένα τοις χιλίοις όσων βγάζει η δισκογραφική τους από τους δίσκους και τις συναυλίες τους.

Η περίπτωση PSY
Έχοντας ως δεδομένα τα παραπάνω, η περίπτωση PSY (από το psycho) αρχίζει να αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Γιατί ο δημιουργός του “Gangnam Style” έχει φροντίσει να αποδείξει λάθος όλα όσα γράφει η κορεατική συνταγή της επιτυχίας. Ανήκει μεν σε ένα από τις τρεις μεγάλες δισκογραφικές, αλλά δεν «εκπαιδεύτηκε» με την διαδικασία των υπόλοιπων ειδώλων. Το δικό του στυλ δεν πήγαινε προς το ωραίο, αυτό που θα άρεσε σε όλη την Ασία, αλλά μάλλον προς το χαβαλετζίδικο, αυτό που παρωδεί την υπόλοιπη βιομηχανία. Σαν τα δικά μας Ημισκούμπρια, ας πούμε.

Το πρώτο του άλμπουμ κατηγορήθηκε ευρέως για ανάρμοστο υλικό, το δεύτερο απαγορεύτηκε τελείως για τους ανήλικους. Το 2001 συνελήφθη να καπνίζει μαριχουάνα και πλήρωσε ένα υπέρογκο πρόστιμο, ενώ ήταν τόσο ασυνεπής στην στρατιωτική του θητεία (που στη Νότιο Κορέα κρατάει 2 χρόνια), ώστε τον ανάγκασαν να την επαναλάβει. Μ’ αυτά και μ’ αυτά εξαφανίστηκε για σχεδόν μία δεκαετία και τώρα που επέστρεψε δεν είναι καν νέος. Η επιτυχία του “Gangnam Style” τον βρίσκει στα 34 του...

Το ίδιο το κομμάτι είναι άκρως ειρωνικό για το Gangnam και τη ζωή των κατοίκων του. Ο PSY στηλιτεύει το γεγονός ότι οι περισσότεροι απ’ όσους ζουν εκεί, δεν έχουν γίνει πλούσιοι ακολουθώντας τις αρχές των Κορεατών για σκληρή δουλειά και αυτοθυσία. Κι ενώ χρησιμοποιεί όλα τα στοιχεία των βίντεοκλίπ της κορεατικής ποπ (guest stars σε χορευτικά κόλπα, έντονα χρώματα, υπερπαραγωγές με εντυπωσιακά κτήρια, αυτοκίνητα κλπ, και βέβαια ένα πιασάρικο χορό), στην ουσία ειρωνεύεται μέχρι και τις μεγάλες δισκογραφικές που εδρεύουν στο Gangnam και κάνουν συνεχώς χρήση των στοιχείων αυτών. Παρεμπιπτόντως, ο PSY ανήκει στην πιο μικρή από τις τρεις μεγάλες, αυτήν που δεν έχει τα γραφεία της στην εν λόγω γειτονιά.

Η δύναμη του Internet
Γιατί όμως τώρα; Γιατί ο PSY; Φαίνεται ότι αυτό του το ειρωνικό στυλ, συνδυασμένο με τα ίδια τα συστατικά της K-Pop που κοροϊδεύει, ήταν το διαβατήριο για τη μεγάλη επιτυχία και εκτός Ασίας. Γιατί μπορεί οι Κορεάτες να έχουν κατακτήσει την ήπειρό τους, αλλά η –μετριότατη- μουσική τους δεν συγκινούσε ιδιαίτερα την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. Από το διαβατήριό, όμως, μέχρι την κατάκτηση της Δύσης και τα 860 εκατομμύρια views στο YouTube, θέλει δουλειά πολλή.

Ο PSY αποδείχτηκε ευφυέστατος και έχτισε πάνω στην καταιγιστική επιτυχία του καλοκαιριού, όταν πρωτοανέβασε το βίντεο. Διαχειριζόμενος μόνος του –σε μεγάλο βαθμό- την εικόνα του και χωρίς τους περιορισμούς της δισκογραφικής του, πλάσαρε τον εαυτό του έξυπνα στις εκτός Ασίας αγορές. Είχε μια καλή ιστορία να πουλήσει, είχε κι αυτόν τον πιασάρικο χορό. Το “Gangnam Style” έγινε το σύγχρονο Lambada, το σύγχρονο Macarena. Σε αντίθεση όμως με αυτά, ο PSY είχε κι ένα ακόμη όπλο: τη δύναμη του Internet.

To πώς κάτι γίνεται viral (δηλαδή πηγαίνει «από στόμα σε στόμα») στο YouTube και κατ’ επέκταση στο Internet έχει κάποιους δικούς του κανόνες, που αφορού στα χρώματα, στον τρόπο και χρόνο παρουσίασης, στο ίδιο το κοινό. Το μάρκετινγκ αλλάζει εντελώς φιλοσοφία τα τελευταία χρόνια, βασισμένο σε αυτούς τους κανόνες. Αλλά ακόμη κι αυτό πολλές φορές βρίσκεται πίσω από τις εξελίξεις, προσπαθώντας να κατανοήσει γιατί ένα ερασιτεχνικό βίντεο με δύο γατάκια που κάνουν χαζομάρες ξεπερνάει ένα βίντεοκλίπ – υπερπαραγωγή.

Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργεί το Internet. Μεταβάλλεται διαρκώς και αψηφά τους κανόνες που το ίδιο μοιάζει να θέτει. Το “Gangnam Style” ευτύχησε να εμφανιστεί σε μια στιγμή που περιείχε όλα όσα θα το έστελναν στην κορυφή. Το ότι βρέθηκε εκεί, όμως, σε καμμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο PSY θα πετύχει κάτι ανάλογο με το επόμενό του τραγούδι. Γιατί δεν έγινε από τη μία μέρα στην άλλη ο μεγαλύτερος ποπ σταρ του κόσμου. Δεν είναι καν ο μεγαλύτερος ποπ σταρ της Κορέας σήμερα. Είναι απλά ένα διαδικτυακό φαινόμενο. Σαν τα γατάκια που κάνουν χαζομάρες.

(Γράφτηκε για το περιοδικό Κ της Καθημερινής)

Παρίσι, Κίνα

Είναι γνωστό ότι οι κινεζικές μαϊμούδες είναι οι καλύτερες. Κυρίως γιατί πολλές φορές κατασκευάζονται ακριβώς στο ίδιο εργοστάσιο με τα πρωτότυπα. Αλλά η κινεζική υπεροχή στη μαϊμουδιά αποκτά νέα στάνταρ με τη νέα μόδα που έχει πιάσει την αρχιτεκτονική του Ασιάτη γίγαντα. Πλέον ολόκληρες πόλεις γίνονται αντικείμενο αντιγραφής και χτίζονται στην Κίνα.

Με απλά λόγια, υπάρχει Λονδίνο, Παρίσι, Χάλστατ. Κάπου έξω από τη Σαγκάη και το Γκουαντόνγκ. Και κατοικούνται από εκατοντάδες χιλιάδες Κινέζους.

Κι έτσι ξαφνικά, οι νύφες της Σαγκάης μπορούν να φωτογραφηθούν στο Τροκαντερό με φόντο τον Πύργο του Άιφελ. Μόνο που αυτός δεν είναι ο Άιφελ των Παρισίων. Είναι ο Άιφελ του Τιαντουτσένγκ. Μιας πόλης όπου κατοικούν ήδη 100.000 Κινέζοι. Με τα μπουλβάρ της, το σηκουάνειων διαστάσεων ποτάμι της, τις στέγες με τα μπλε κεραμίδια και όλη της την παρισινή αίγλη.

Το Χάλστατ του Γκουαντόνγκ κόστισε κοντά στο 1 δις. δολάρια και είναι μια ρέπλικα της αυστριακής πόλης - Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO. Οι Αυστριακοί τα έχουν πάρει κάπως στο κρανίο, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι πλούσιοι Κινέζοι, ενθουσιασμένοι με το νέο χωριό που χτίστηκε πίσω στην πατρίδα, ανεβάζουν όλο και περισσότερο την αυστριακή πόλη στις τουριστικές τους επιλογές.

Το Λονδίνο, πάλι, δεν είναι παρά ένα προάστιο του Παρισιού. Της Κίνας. Το κινεζικό Λονδίνο. Η Thames Town, όπως την ονομάζουν. Βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το Τιαντουτσένγκ και είναι φουλ στο κόκκινο τούβλο και τους κόκκινους τηλεφωνικούς θαλάμους. Δεν έχει το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πρωτεύουσας του Ηνωμένου Βασιλείου, πάντως. Οι περισσότεροι κάτοικοί του κυκλοφορούν με το ποδήλατο. 

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τι πρέπει να ξέρεις για τις αλλαγές στο privacy policy του Facebook

Και ξαφνικά όλοι (εντάξει, όχι όλοι) άρχισαν να ποστάρουν το παρακάτω κείμενο στο Facebook:

In response to the new Facebook guidelines I hereby declare that my copyright is attached to all of my personal details, illustrations, comics, paintings, professional photos and videos, writings, and expressions of all kinds, as my sole and exclusive intellectual property, as defined in the Berne Convention, and by US law, custom, and practice. For commercial use of the above, my written consent is needed at all times and for all reasons, without exceptions.

(Anyone reading this can copy this text and paste it on their Facebook Wall. This will place them under protection of copyright laws.)

By this publishing, and henceforth forever, I notify Facebook that it is strictly forbidden to disclose, copy, distribute, disseminate, or take any other action against me on the basis of this profile and/or its contents. The aforementioned prohibited actions also apply to employees, students, agents and/or any staff under Facebook’s direction or control. The content of this profile is private and confidential information. The violation of my privacy is punished by law (UCC 1 1-308-308 1-103 and the Rome Statute), and such other national and international laws and treaties as may apply, and by tort and common law.

Παρένθεση: Πόσο λατρεύω το “I hereby declare” της πρώτης πρότασης και το “and henceforth forever” της τρίτης παραγράφου, πόσο Shakespeare, πόσο Chaucer, πόσο Milton με κάνει να νιώθω…

Τι έπαθαν όλοι αυτοί; Γιατί ανεβάζουν μανιφέστο και νομικές παρόλες μαζικά; Είναι άλλο ένα αγαθό, ψιλοανόητο viral που ξεκίνησε κάποιος και επειδή μοιάζει εντυπωσιακό και ψαρωτικό το συνεχίσαμε –καλού κακού όλοι; (Ναι, είναι. Έχει ξαναπαίξει το ίδιο κείμενο και παλιότερα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό).

Την παραμονή της Ημέρας των Ευχαριστιών, αργά το βράδυ, όταν οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν στο αεροπλάνο, στο τρένο, στο σπίτι του παππού κλπ, πάντως όχι μπροστά στον υπολογιστή τους, το Facebook έκανε ένα update στο “Data Use Policy” του. Όσοι το πήραν είδηση φρίκαραν. Και αποφάσισαν να ανεβάσουν ένα κοτετσόσυρμα για να προστατέψουν τις μεθυσμένες, ημίγυμνες φωτογραφίες από τις διακοπές του στο Φαληράκι και τα Μάλλια.

Εντάξει, ας μην είμαστε και τόσο άδικοι κατηγορώντας οποιονδήποτε θέλει να προστατέψει τα προσωπικά του δεδομένα. Είναι τόσο πολύπλοκο εξ άλλου το πλέγμα γύρω από αυτά που έχει στήσει το Facebook, που ακόμη και έμπειροι νομικοί δυσκολεύονται να βγάλουν άκρη.

Ας προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, να κάνουμε όσο πιο κατανοητές γίνεται τις αλλαγές που ισχύουν εδώ και λίγες ημέρες:

Η πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι το Facebook δεν σου δίνει πια το δικαίωμα να έχεις άποψη για τις αλλαγές αυτές. Όχι ότι το ήξερες, αλλά ως τώρα διατηρούσε κάτι σαν εκλογικό κέντρο, όπου κάθε φορά που ήθελε να αλλάξει κάτι σημαντικό, εσύ πήγαινες και ψήφιζες «ναι» ή «όχι». Φυσικά, δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς. Τον Ιούνιο, σε μια τέτοια ψηφοφορία συμμετείχαν 340.000 άνθρωποι. Το Facebook έδινε το δικαίωμα ακύρωσης μιας αλλαγής, αν συμμετείχε το 30% των χρηστών του. Όπως καταλαβαίνεις από το 340.000 στους 1 δις. χρήστες, αυτό το ποσοστό δεν θα εξασφαλιζόταν ποτέ. Οπότε το Facebook έβγαλε τώρα αυτή την οψιόν τελείως από τη μέση.

Η δεύτερη πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι το Facebook ενημερώνει πως θα μπορεί να χρησιμοποιεί πράγματα που βρίσκει στις σελίδες του για υλικό σε άλλες εταιρείες του ομίλου. Πρακτικά στο Instagram. Στην ουσία μοιάζει να προετοιμάζει μια ενοποίηση λογαριασμών, περίπου όπως το έχει κάνει η Google με το e-mail της, τον Blogger, το plus κλπ. H τελευταία αλλαγή έχει να κάνει με το blocking των ανεπιθύμητων μηνυμάτων (π.χ. όταν δεν θες πια άλλα «συγγνώμη» από τον πρώην που σε κεράτωσε). Πρακτικά δεν αλλάζει κάτι, απλά το ενημερώνει ότι μπορείς πια να ελέγχεις από πριν μια συζήτηση, ορίζοντας τι μπορεί να σου στείλει ο καθένας.

Εντάξει, δεν τα λες και για πανικό όλα αυτά. Εξ άλλου, η συνταγή για το πώς να αποφύγεις τα χειρότερα είναι γνωστή εδώ και καιρό: Μην ποστάρεις κάτι τώρα για το οποίο μπορεί να μετανιώσεις αργότερα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Κατάφεραν τα smartphones να σκοτώσουν την πλήξη;

Προσπαθώ να παραμείνω παραδοσιακός commuter. Ίσως και υπερβολικά παραδοσιακός. Σε βαθμό γραφικότητας δηλαδή. Τον τελευταίο καιρό πασχίζω να στριμώξω στην τσάντα μου την 1.400 σελίδων Ιστορία της Ευρώπης του Norman Davies, για τη μιάμιση ώρα στο τρένο μπρος και πίσω από τη δουλειά. Γύρω μου, βέβαια, όλο και περισσότεροι παίζουν με τα δάχτυλά τους πάνω σε ένα smartphone καθ’ όλη την διάρκεια της άχαρης μετακίνησης.

Κάποιος μπουμπουνάει θυμωμένα πουλιά σε γουρούνια, άλλος τσεκάρει το Facebook του, οι πιο «προχώ» συνθέτουν ευφάνταστες ιστοριούλες των 140 χαρακτήρων για το Twitter. Κάποιος ίσως και να διαβάζει την Ιστορία της Ευρώπης του Norman Davies από κάποιο γαμάτο app που αγνοώ και που θα ελαχιστοποιούσε τον πόνο στον αυχένα μου από το βάρος της τσάντας. Δεν υπάρχει πια κενός χρόνος. Το smartphone έχει δώσει τη λύση.

Ήμουν κι εγώ φανατικός οπαδός του στην αρχή. Και, το ομολογώ, με βολεύει ουκ ολίγες φορές και τώρα: Δεν είναι δυνατόν να κουβαλάω βιβλία όλη την ώρα. Στο αυτοκίνητο, περιμένοντας ένα ραντεβού που άργησε θα κάνω ένα πέρασμα από το timeline μου, να απολαύσω τον καβγά της ημέρας και να πυροδοτήσω κι εγώ το κλίμα με τίποτε #mousikomaxies. Στην ουρά στην Εφορία ανοίγω το chat με τους συναδέλφους για να λύσω κανα-δυο θεματάκια και να μην τα βρω μαζεμένα όλα όταν γυρίσω στο γραφείο. Και το βράδυ, μέχρι να μου φέρει το ποτό ο μπάρμαν, θα το βγάλω από την τσέπη και θα τσεκάρω στο Foursquare αν βρίσκεται εκεί ή στο διπλανό μαγαζί κάποιος γνωστός.

Με λίγη προετοιμασία και λίγη όρεξη, μπορείς να γεμίσεις κάθε δευτερόλεπτο της άλλοτε πλήξης σου με κάτι που αφορά ένα app και ένα δάχτυλό σου. Κάποτε για να τσεκάρεις τα e-mails σου ή για να πάρεις κανα πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, έπρεπε να βρεθείς μπροστά στον υπολογιστή σου (για το δεύτερο χρειαζόσουν και το Football Manager και λίγη έρευνα για να φέρεις όλους τους «ελεύθερους» που θα εξελίσσονταν σε παικταράδες από την πρώτη κιόλας χρονιά). Τώρα το κάνεις και στα όρθια. Και παντου. Και γιατί όχι;

Χμ, έχω κανα-δυο λόγους γιατί όχι. Κάποιοι από αυτούς ευθύνονται για το βαρύ βιβλίο στην τσάντα μου. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν διαβάζω πια. Ακόμη και στην αίθουσα αναμονής του γιατρού (ή στον κουρέα), τα περιοδικά που κάποτε μού εξασφάλιζαν τα προς το ζην, άρχισα τα αγνοώ. Tα φιλτράκια του Hipstamatic έμοιαζαν να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον.

Στο δρόμο, το βλέμμα σταμάτησε να ξεφεύγει. Το «έξω από το παράθυρο» αντικαταστάθηκε από ένα «μέσα στην οθόνη». Βαθιά χωμένος, εξίσου αφηρημένος, αλλά με παραστάσεις υπερβολικά όμοιες, χοντροκομμένα «κοινές». Και στο μπαρ; Χαμένο και το φλερτ, χαμένη και η άσκοπη παπαρολογία, η επικοινωνία με τον άλλον, για να το πω πιο κομψά. Ούτε καν «μήπως ξέρεις ποιο κομμάτι είναι αυτό;» δεν ρωτούσα πια. Είχα για σύμβουλο το Shazam.

Φέτος είναι η χρονιά – κλειδί για τα smartphones. Στις ΗΠΑ (και κάτι μου λέει πως ισχύει το ίδιο και στην Ελλάδα), οι κάτοχοι smartphones είναι πλέον περισσότεροι από εκείνους που χρησιμοποιούν απλό κινητό. Το 2012 ορίζει το χρονικό σημείο από το οποίο το τηλέφωνο έπαψε να είναι απλά ένα τηλέφωνο. Τόση διασκέδαση και τόση ευκολία να κάνεις τις δουλειές σου, όλα μέσα στην παλάμη σου, λογικό είναι να πεις αντίο στην πλήξη.

Ή μήπως όχι; Ήδη κάποιες μελέτες δείχνουν πως η χρήση του smartphone κάθε ώρα και στιγμή αφαιρούν μεν από το «κενό» την βαρεμάρα του, αλλά ισοπεδώνουν και όλο τον υπόλοιπο χρόνο, τον «γεμάτο», κάνοντάς τον τελικά βαρετό. Λειτουργεί σχεδόν σαν την σχέση του καπνιστή με το τσιγάρο. Με την «θέλω να έχω κάτι στα χέρια μου» έννοιά του. Όχι, η λύση δεν είναι να πάρεις κομπολόι.

Η σύγχρονη κοινωνία σε θέλει σε διαρκή εγρήγορση. Και ένα smartphone στα χέρια σου είναι το απόλυτο όπλο για να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις της. Το ζήτημα είναι αν αυτό το θες κι εσύ. Γιατί, γεμίζοντας κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου με την ευκολία ενός app, χάνεις κάτι από την δημιουργικότητα με την οποία αντιμετώπιζες την βαρεμάρα παλιότερα, όταν τα κινητά δεν ήταν «έξυπνα», όταν δεν υπήρχαν κινητά. Η υπερπληροφόρηση από κάθε πλευρά, κάθε στιγμή, αφήνει λίγο χώρο για τις δικές σου σκέψεις. Και η παροχή τόσης γνώσης, τελικά εξοστρακίζει τη γνώση που ο ίδιος διψάς για να αποκτήσεις, αυτήν που θα έμενε στο μυαλό σου για πάντα.

Αν είσαι από αυτούς που παλιά, πριν το iPhone, σκότωναν το χρόνο τους ζωγραφίζοντας λιοντάρια σε χαρτοπετσέτες, σκαρώνοντας μελωδίες με σφυρίγματα, ή φαντασιωνόμενοι γυμνές τις κοπέλες που περνούσαν από μπροστά τους (για να το κάνω και λίγο kinky), σκέψου το ξανά πριν το βγάλεις από την τσέπη. Aς το στην ησυχία του και ξαναγίνε δημιουργικός. Αν, πάλι, είσαι από τους άλλους, που έπαιρναν τηλέφωνο κάθε γνωστό τους, ουρλιάζοντας στα αυτιά των γύρω τους, τότε ξέχνα όσα διάβασες ως εδώ. Αλληλούια στο WhatsApp και το Facebook που σε κρατάνε μακριά μου όσο προσπαθώ να διαβάσω την Ιστορία μου.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Βρισιές, βιασμοί, ρατσισμός, ηρωίνη: Δεν είναι το νέο βιβλίο του Irvine Welsh, αλλά της J.K. Rowling

Μια σύνοψη όσων γράφονται αυτές τις μέρες για το νέο βιβλίο της J.K. Rowling, για να ξέρεις ποιο είναι το θέμα, από την αρχή:

Διαβάζεται; Σε αντίθεση με το “50 Shades of Grey”, ναι.
Αξίζει; Εξαρτάται με τι το συγκρίνεις. Και ως τι το διαβάζεις. Αν είσαι οπαδός του "Harry Potter" και περιμένεις κάτι παρομοίως μαγικό, άστο. Αν είσαι φίλος της γραφής της J.K. Rowling και θες να δεις πώς εξελίσσεται, τότε θα σού αρέσει πολύ.
Θα εκδιδόταν αυτό το βιβλίο αν δεν το είχε γράψει η J.K. Rowling δηλαδή; Πιθανότατα ναι.
Αλλά δεν θα πήγαινε και για κανα βραβείο, έτσι; Μην είσαι και τόσο σίγουρος. Ή μάλλον, το συγκεκριμένο μάλλον δεν θα έχει τέτοια τύχη, αλλά αποδεικνύει ότι η J.K. Rowling είναι καλή συγγραφέας σε περισσότερα από ένα είδη. Από την στιγμή που έδωσε τέλος στη σειρά "Harry Potter" και πλέον καταπιάνεται με κάτι νέο, το “The Casual Vacancy” είναι μια καλή υπόσχεση για το μέλλον.

Πάμε τώρα και στο τι ακριβώς συμβαίνει: Ως γνωστόν, η πλουσιότερη συγγραφέας όλων των εποχών αποφάσισε πως ο λόγος της περιουσίας της (τα βιβλία της σειράς “Harry Potter”) δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα. Και ότι, αφού πια έχει λύσει το οικονομικό της πρόβλημα, μπορεί να ασχοληθεί με κάποιο άλλο είδος λογοτεχνίας. Από τη μία γιατί αυτό ξέρει να κάνει και από την άλλη για να αποδείξει στον κόσμο ότι είναι καλή και σε κάτι άλλο εκτός από τα παιδικά βιβλία με μάγους.

Το “The Casual Vacancy” είναι μια πικρή σάτιρα της μικρής κοινωνίας μιας βρετανικής κωμόπολης. Μικροαστικό, γεμάτο ψέματα και κακεντρέχειες, μουντό. Άρα αποτυπώνει μια χαρά την σύγχρονη αγγλική κοινωνία. Ομοιότητες με τη σειρά “Harry Potter” –τουλάχιστον από αυτά που διαβάζω στις πρώτες κριτικές- δεν φαίνεται να έχει, πέραν τούτου: Οι χαρακτήρες που ξεχωρίζουν είναι κυρίως οι έφηβοι(είναι πολλοί οι πρωταγωνιστές του “The Casual Vacancy”– δεν υπάρχει κεντρικός ήρωας). Δεν έχουν τη μαγεία του Harry Potter και των φίλων του, αλλά και η σειρά του μικρού μάγου δεν έγινε τόσο επιτυχημένη μόνο λόγω των περιπετειών του. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων και ο εσωτερικός τους κόσμος έπαιξε τεράστιο ρόλο.

Αυτό που αλλάζει κυρίως είναι η τεχνική στη γραφή της J.K. Rowling, που γίνεται πιο σύνθετη και, βεβαίως, η θεματική της που πλέον περιέχει πράγματα που δεν θα μπορούσες ποτέ να διαβάσεις σε ένα βιβλίο “Harry Potter”: Ναρκωτικά, πορνογραφία, βιασμοί, βρισιές. Το παρακάνει; Μάλλον όχι. Εκτός κι αν η επιλογή του θέματός της έγινε με βάση αυτόν ακριβώς το γνώμονα, να βγάλει επιτέλους από μέσα της όλα αυτά που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τόσα χρόνια. Οι συγκρούσεις των πολιτών μιας κωμόπολης εξυπηρετούν μια χαρά αυτόν το σκοπό.

Κοινώς, να ασχοληθούμε ή όχι; Καλώς ή κακώς ο “Harry Potter” και το franchise του αποτελούν ένα κομμάτι της σύγχρονης ποπ κουλτούρας. Η συγγραφέας του πάει μαζί με αυτό. Όσο ακόμη κρατάει η λάμψη του μικρού μάγου, είναι αυτονόητο ότι θα ασχολούμαστε και μαζί της. Στο χέρι της είναι το αν θα μείνει κοντά μας για περισσότερο καιρό από αυτό. Αλλά, ας είμαστε αντικειμενικοί. Ελάχιστοι κατάφεραν την μετάβαση από το ένα είδος στο άλλο με επιτυχία. Πήρε καιρό στον Roald Dahl και το παράδειγμα του T.S. Eliot δεν είναι και το πιο αντιπροσωπευτικό. Οι υπόλοιποι κάπου χάθηκαν στην πορεία. Αν η J.K. Rowling τα καταφέρει, τότε δεν θα μιλάμε μόνο για την πιο πλούσια, αλλά και για μια από τις σημαντικότερες συγγραφείς της Iστορίας.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Ο νέος συνεργάτης του ομοφυλόφιλου Green Lantern είναι Μουσουλμάνος

Πριν τρεις μήνες, η DC Comics προχώρησε σε μια πολύ δυνατή μαρκετινίστικη κίνηση –και σε μια αποφασιστική υποστήριξη της διαφορετικότητας: ο Dan DiDio, ο εκδότης μερικών από τα πιο δημοφιλή κόμικς ανακοίνωσε σε ένα συνέδριο στα τέλη Μαΐου ότι κάποιος από τους σούπερ ήρωές του σύντομα θα «έβγαινε από την ντουλάπα». Για αρκετές ημέρες οι φίλοι των κόμικς γέμιζαν τα φόρουμ με εικασίες για το ποιος θα αναβαπτιζόταν ως γκέι. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν η Wonder Woman που τόσο καιρό έκρυβε πως είναι λεσβία. Ουκ ολίγοι σχολίαζαν πως η σχέση Batman – Robin δεν θα μπορούσε παρά να είναι ομοφυλοφιλική. Αλλά τελικά ήταν ο Alan Scott, ο γνωστός μας Πράσινος Φανός (Green Lantern), ένας από τους πιο παλιούς ήρωες της DC Comics (από το 1940) που άλλαξε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις μετά από 72 χρόνια.

Ο Alan Scott που ανακάλυψε το φοβερό δαχτυλίδι το οποίο τον μετατρέπει σε Πράσινο Φανό με σούπερ ιδιότητες είχε παντρευτεί δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια –και έχει και παιδιά. Αλλά η DC Comics χρειαζόταν έναν γκέι χαρακτήρα, γιατί η Marvel λίγο πριν το καλοκαίρι αποφάσισε να παντρέψει τον Northstar από τους X-Men με τον φίλο του. Οι ιστορίες διαφορετικότητας δεν σταματούν εκεί. Πάλι με την Marvel να πρωτοστατεί, μετατρέποντας τον Spiderman σε σκουρόχρωμο, λατινοαμερικάνικης καταγωγής, ήρωα, η DC Comics έφερε δίπλα στον Green Lantern ένα νέο πρόσωπο, τον Simon Baz, αραβικής καταγωγής, μουσουλμάνο και πρώην κλέφτη αυτοκινήτων!

Στην πρώτη του ιστορία βλέπουμε τον Baz παιδί να παρακολουθεί την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους με μεικτά συναισθήματα, να μεγαλώνει στο Μίτσιγκαν όπου και ξεκινάει να δουλεύει σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων (είναι παθιασμένος με την ταχύτητα), για να απολυθεί λίγο αργότερα και να μετατραπεί σε κλέφτη (αυτοκινήτων, εννοείται). Μέχρι που τον συλλαμβάνουν ως ύποπτο τρομοκρατικού χτυπήματος, όμως όχι μόνο την γλιτώνει, αλλά και αποκτά κι ένα από τα μαγικά δαχτυλίδια που τον βάζουν στην σούπερ ομάδα του Green Lantern. Στο δεξί του χέρι το τατουάζ που γράφει al-shuja'a (σημαίνει «θάρρος») συμβολίζει την απόφασή του να κατανικήσει τους φόβους του και να μετατρέψει την καταπίεση που ένιωθε τόσα χρόνια ως αραβικής καταγωγής μουσουλμάνος που ζει στις ΗΠΑ σε δύναμη.

Ωραία όλα αυτά DC Comics, αλλά εμείς βλέπουμε ότι είσαι πάντα ένα βήμα πίσω από την Marvel. Οπότε σε προκαλούμε να βγάλεις τον πρώτο σούπερ ήρωα με ειδικές ανάγκες (είναι και καλή εποχή τώρα, θα πάρεις έμπνευση από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες) ή, τέλος πάντων, μια υπερηρωίδα που να μην είναι θεά και να μη φοράει φοβερά κορμάκια. Την Fat Woman, ας πούμε, με βάρος 150 κιλά που όταν τρώει ένα κομμάτι κέικ παραπάνω μετατρέπεται στην πιο γρήγορη γυναίκα του κόσμου. Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

H Virgin σού κάνει δώρο μια πτήση στο διάστημα

Κάποτε αισθανόσουν ευτυχισμένος αν κάποια εταιρεία έκανε αναβάθμιση στο εισιτήριό σου και σε έστελνε –εν είδει δώρου– στην Α’ Θέση. Πλέον κάτι τέτοιο μοιάζει αστείο. Γιατί ο ευρηματικός κύριος Richard Branson σκέφτηκε μια αναβάθμιση τόσο… διαστημική που είναι αδύνατον για τον ανταγωνισμό να κάνει κάτι καλύτερο. Έχεις 11 μήνες για να γράψεις μίλια με τις Virgin Atlantic, Virgin America και Virgin Australia. Αν είσαι αυτός που θα έχει μαζέψει τους περισσότερους πόντους ως τις 7 Αυγούστου του 2013, τότε ο Branson θα σου κάνει δώρο μια πτήση στο διάστημα.

Και πιθανότατα θα έχεις την τύχη να κάτσεις δίπλα σε κάποιον από τους Stephen Hawking, Tom Hanks, Ashton Kutcher, Katy Perry, Prince Zulf Ali, Brad Pitt και Angelina Jolie που έχουν ήδη πληρώσει 200.000 δολάρια για ένα εισιτήριο στο Virgin Galactic SpaceShipTwo, όταν με το καλό κάνει την πτήση του έξω από την ατμόσφαιρα.

Οι επιβάτες των αεροπορικών εταιρειών του Sir Richard Branson θα μπορούν να χρησιμοποιούν όλα τα προνόμια που τους δίνουν οι πόντοι που κερδίζουν από τα μίλια τους, χωρίς αυτά να σβήνονται από τον ειδικό, διαστημικό λογαριασμό. Βέβαια, με τόσο μεγάλη απόσταση μέχρι την ολοκλήρωση του διαγωνισμού, το πιο πιθανό είναι πως για το εισιτήριο των 200.000 δολαρίων τελικά θα έχεις πληρώσει πολύ περισσότερα σε πτήσεις –αλλά, θα μου πεις, θα έχεις κάνει και τα ταξιδάκια σου…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Ορθοδοξία, Πούτιν, Pussy Riot...

Τρία από τα μέλη των Pussy Riot οδηγήθηκαν με χειροπέδες πριν μια εβδομάδα στην ίδια αίθουσα δικαστηρίου που πριν δύο χρόνια είχε δικαστεί ο ολιγάρχης Χοντορκόφσκι. To έγκλημά τους ήταν ότι «μαγάρισαν» τον καθεδρικό ναό του Σωτήρος στη Μόσχα τον περασμένο Φεβρουάριο. Ανέβηκαν στην Αγία Τράπεζα, με τις πολύχρωμες μάσκες που φορούν όπου εμφανίζονται, και τραγούδησαν το επιεικώς αστείο κομμάτι τους – επίκληση την Θεοτόκο «να διώξει μακριά τον Πούτιν».

Όποιος έχει ακούσει το κομμάτι και έχει δει κάποιο βίντεο από τις περφορμάνς που δίνουν οι Pussy Riot (το συγκρότημα αποτελείται από νεαρές φεμινίστριες), οι οποίες δεν παίζουν σχεδόν ποτέ σε κάποια σκηνή, αλλά στα πιο αναπάντεχα σημεία, σε guerilla shows, ίσως και να είχαν για πρώτη αντίδραση αυτήν: «Καλά κάνανε και τις πιάσανε». 

Όμως εδώ το ζήτημα που διχάζει ολόκληρη τη Ρωσία από τον Φεβρουάριο δεν είναι μόνο αισθητικής. Ή μάλλον, δεν είναι καθόλου αισθητικής. Εξάλλου, η εμφάνιση και η μουσική των Pussy Riot ίσως και να αρέσει σε κάποιους. Ακόμη, όμως, και σε αυτούς που δεν αρέσει, αν έχουν τη παραμικρή σχέση με την τέχνη, δεν τους ξενίζει. Το συγκρότημα είναι προβοκατόρικο, και αυτό είναι ένα εγγενές χαρακτηριστικό της πανκ. Το πρόβλημα των Ρώσων βρίσκεται αλλού.

Είναι ανεκτικοί; Και σε ποια ζητήματα; Η επίμαχη εμφάνιση των Pussy Riot προκαλεί σε δύο επίπεδα. Από τη μία έγινε μέσα σε μια εκκλησία και μάλιστα πάνω στην Αγία Τράπεζα. Σ’ ένα σημείο ταμπού για τις γυναίκες της Ορθοδοξίας (στην απορία μου, βέβαια, όταν ήμουν μικρός «και ποιος καθαρίζει την εκκλησία;», η μαμά που πάντα μου απαντούσε ότι «οι καθαρίστριες της εκκλησίας είναι άγιες γυναίκες και δεν πειράζει»). Από την άλλη, χρησιμοποίησε μια προσευχή, μια επίκληση στη Θεοτόκο, για σκοπούς άλλους από αυτούς που αγιάζει η εκκλησία. Και το πολιτικό πρόσωπο κατά του οποίου έστρεψε την προσευχή ήταν ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν. Αυτός που ήδη κοντράρει τους σοβιετικούς ηγέτες του Ψυχρού Πολέμου σε μακροημέρευση στην κεφαλή του κράτους.

Οι Pussy Riot –επαναλαμβάνω: ασχέτως της άθλιας αισθητικής τους– έκαναν τέχνη μια απορία και μια πίκρα που έχουν οι μισοί Ρώσοι: Ο Κύριλλος, ο Πατριάρχης Μόσχας στηρίζει την ολιγαρχία (ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε) Πούτιν. Ένα μήνυμα κατά του Προέδρου μέσα από το τσιφλίκι του Πατριάρχη θα ήταν πολύ δυνατό. Και ήταν όντως. Όμως η υπόλοιπη μισή Ρωσία λατρεύει και τον Κύριλλο και τον Πούτιν και την Θεοτόκο. Και οι τρεις από τις έξι Pussy Riot κινδυνεύουν τώρα να ζήσουν μια επταετία από τα νιάτα τους στη φυλακή. Είτε χάσουν, είτε κερδίσουν στο δικαστήριο, το μόνο σίγουρο είναι πως με την πράξη τους ξαναέδωσαν στο ροκ λίγο από τον επαναστατικό χαρακτήρα που είχαμε όλοι ξεχάσει ότι είχε κάποτε. Και μια ανάσα ζωής. Το ροκ δεν πέθανε ακόμη!

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Ο Billy Corgan συνεχίζει το έργο του Απόστολου Σουγκλάκου

Πρέπει να είναι η επικότερη «μη μουσική» μουσική είδηση της χρονιάς. Ίσως και της δεκαετίας. Ο Billy Corgan δεν αρκείται στο να παρακολουθεί αγώνες κατς. Αποφάσισε να μετατρέψει το κατς σε κανονική δουλειά.

Βασικά το κάνει εδώ και ένα χρόνο, από τότε που ίδρυσε την Resistance Pro, μια εταιρεία που διοργανώνει αγώνες κατς. Και η οποία, μάλιστα, έχει λάβει και καλές... κριτικές (έτσι, για να μείνουμε όσο πιο κοντά στην μουσική ανάλυση μπορούμε) από τους φαν του είδους, λόγω των αυστηρών πολιτικών που διατηρεί όσον αφορά στην προστασία των αθλητών της. Κοινώς, ο Mickey Rourke – «Κριός», αν ανήκε στο πρωτάθλημα της Resistance Pro, δεν θα είχε κάνει ποτέ την τελευταία βουτιά στο κενό, όπως έκανε στον «Παλαιστή» του Aronofsky. Ο Corgan θα τον είχε υποβάλει σε ιατρικές εξετάσεις και θα τού είχε πάρει την άδεια...

Η εταιρεία του, λοιπόν, λειτουργεί από πέρσι τον Ιούνιο, αλλά τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν ξαφνικά επάνω της τώρα για τον εξής απλό λόγο: Όχι επειδή ο Corgan μιλάει και γι’ αυτήν όταν τον καλούν για πει πέντε πράγματα για το νέο άλμπουμ των Smashing Pumpkins (ε ρε τι έχουμε να ακούσουμε κι εκεί), αλλά γιατί πριν μια εβδομάδα ανακοίνωσε ότι ήλθε σε συμφωνία με μεγάλο παραγωγο reality shows για να καλύψει τις δραστηριότητες της Resistance Pro.

Κανείς δεν μπορεί να τού αρνηθεί ότι πρόκειται για μια υπέροχη επιχειρηματική ιδέα: Θα συνδυάσει τις δύο απόλυτες πηγές «ανόητης» διασκέδασης, το τηλεοπτικό τίποτε που είναι το reality show με την (ο-θεός-να-την-κάνει) αθλητική χαζομάρα που λέγεται κατς. Μπορεί, βέβαια, ο οποιοσδήποτε να τον χλευάσει που από τη μία προσπαθεί να μάς πείσει πως παραμένει ένας σοβαρός μουσικός και από την άλλη κάνει την πιο ασόβαρη πολιτιστική κίνηση όλων των εποχών –αλλά ως επιχειρηματία θα πρέπει να τον παραδεχτεί.

Ο Corgan πάει να κάνει το χόμπι του δουλειά και με την φάτσα, το «εγώ» και την ξιπασιά που κουβαλάει (και που ταιριάζουν απόλυτα στο κατς), είναι δεδομένο ότι η δουλειά του θα πάει γρήγορα μπροστά. Είμαστε ικανοποιημένοι: Θα καλυφθεί επιτέλους το κενό του μακαρίτη του Σουγκλάκου και, πιθανότατα, οι Smashing Pumpkins θα πάψουν να έχουν νόημα ύπαρξης, αφήνοντάς μας ήσυχους στις υπέροχες μνήμες μας από την δεκαετία του ’90, τότε που ο Corgan είχε ακόμη μαλλιά και το «Mellon Collie and the Infinite Sadness» ήταν ό,τι πιο όμορφο είχε δημιουργήσει ποτέ ανθρώπινο χέρι.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

UPDATE:
To "Oceania" τελικά είναι δισκάρα και με έβαλε στη θέση μου περισσότερο απ' ότι θα με έβαζε ένας κατσέρ.

Θες να πεθάνω με τον πιο φρικτό τρόπο. Σύμφωνοι. Αλλά ποιός, στο καλό, είσαι;

Η τσάντα. Ή η γάτα...

Μια απίθανη ιστορία τρολαρίσματος, ανώνυμων απειλών και παντελούς έλλειψης προστασίας προσωπικών δεδομένων και ιδιωτικότητας στο Internet. 

Η Ολλανδή Tinkebell έχει ένα blog. Αλλά, κυρίως, είναι μια καλλιτέχνις. Από αυτές που προκαλούν. Και μια μέρα πήγε και δημοσίευσε στο blog της την φωτογραφία μιας τσάντας. Έγραψε ότι την έφτιαξε από τη γούνα της αγαπημένης της γάτας. Η οποία γάτα είχε κατάθλιψη και η καλλιτέχνις δεν ήθελε να την αφήνει μόνη στο σπίτι. Περιέγραψε πώς τής έσπασε το λαιμό και την μετέτρεψε σε τσάντα, έτσι ώστε να την έχει για πάντα μαζί της και να διώξει την κατάθλιψή της μακριά...

Το «έργο τέχνης» αυτό είχε σκοπό να σαρκάσει την υποκρισία μας. Μια κοινωνία που τρέφεται και ντύνεται από ζώα, ζώα που δεν βλέπει ποτέ, που απολαμβάνει τον θάνατο των ζώων σχεδόν κάθε στιγμή και που διατηρεί και κατοικίδια, αλλά όταν κάτι τρέχει με αυτά, τα πηγαίνει σε ειδικούς για να τους κάνουν «ευθανασία» είναι ακριβώς το είδος της κοινωνίας που η Tinkebell γουστάρει να προβοκάρει. Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν ένα ιντερνετικό φαινόμενο.

Όπως είναι λογικό, το post στο blog της και το προσωπικό της e-mail έγιναν σύντομα υποδοχείς μηνυμάτων μίσους. Πολλών. Χιλιάδων. 100.000 σε τέσσερα χρόνια, δηλαδή. Chain mails έκαναν τον γύρο του Internet για καιρό, μιλώντας για μια άρρωστη γυναίκα που δολοφόνησε μια γάτα. Και που πρέπει να θανατωθεί γι’ αυτό. Φράσεις όπως «σε μισώ», «θέλω να πεθάνεις», «σού αξίζει να σαπίσεις στην κόλαση» έγιναν η καθημερινότητα της Tinkebell για μεγάλο διάστημα. Η καλλιτέχνις συνειδητοποίησε πως η ανωνυμία του Internet κάνει πολύ πιο εύκολο για οποιονδήποτε να εκστομίσει μια ακραία φράση. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα τής έλεγαν «θέλω να πεθάνεις με τον πιο φρικτό τρόπο» κατάμουτρα, δεν δίσταζαν να τής το γράψουν σε ένα σχόλιο στο blog και να προσκαλέσουν κι άλλους σ’ αυτό το λεκτικό lynch mob.

Η Tinkebell, όμως, συνειδητοποίησε και κάτι άλλο, ακόμη πιο εντυπωσιακό. Στην πλειονότητά τους όλοι αυτοί που την έβριζαν ανώνυμα, δεν είχαν καταλάβει ότι δεν το έκαναν ακριβώς... ανώνυμα. Οι διευθύνσεις των e-mails φαίνονται στον διαχειριστή του blog της Tinkebell και τα direct e-mails προφανώς και είχαν και διεύθυνση αποστολέα. Το επόμενο καλλιτεχνικό βήμα της Ολλανδής προβοκατόρισσας ήταν να φτιάξει ένα βιβλίο. Όπου περιέλαβε όλα τα hate mails. Και επειδή δεν ήθελε να κάνει κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, έβαλε μια δημοσιογράφο να ψάξει επί ένα χρόνο λεπτομέρειες για όσους τής τα έστειλαν.

Στο βιβλίο της δημοσιεύονται τα μηνύματα μίσους και μαζί και οι φωτογραφίες των αποστολέων τους (γλυκά κοριτσάκια στην πλειονότητά τους) στο Facebook, wish lists από το Amazon, διάφορα άλλα προσωπικά δεδομένα που οι δύο Ολλανδές μπόρεσαν πολύ εύκολα να βρουν με ένα απλό γκουγκλάρισμα. Όπως γράφει η ίδια η Tinkebell στον Guardian: «Η δημοσίευση των στοιχείων τους ήταν ένας τρόπος να τούς φέρω αντιμέτωπους με την πραγματικότητα. Με ήθελαν νεκρή, αλλά ποιοι ήταν; Και επίσης έθεσε στο τραπέζι το ζήτημα της ανωνυμίας στο Internet –κάτι που οι περισσότεροι λαμβάνουν ως δεδομένο». Εννοείται ότι το κείμενό της στον Guardian όπου εξηγούσε όλα τα παραπάνω αντιμετωπίστηκε σαν ένα ακόμη τρολάρισμα, και στα σχόλια έχουν ήδη ξεκινήσει να την βρίζουν. Επωνύμως πια...

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Λόρδος Βύρων

Η τελευταία κοινή φωτογραφία του Βύρωνα Πολύδωρα με τον νυν Πρόεδρο της ΝΔ (έπρεπε να βάλει μια κοινή τους στο φυλλάδιό του, αν ήθελε να ελπίζει ότι θα επανεκλεγεί) είναι τραβηγμέη με τηλεφακό από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και ένα παράθυρο που ξέμεινε ανοικτό στο Κοινοβούλιο. Έρχεται από τα μαθητικά χρόνια του Αντώνη Σαμαρά (είχε πάει για να μιλήσει στην Βουλή των Εφήβων). Εκείνες τις εποχές που το να φοράει ένας σοβαρός κύριος σαν τον Βύρωνα μια γραβάτα πλάτους 15 εκατοστών, με prints διασκευές των πινάκων του Νταλί από τους εικονογράφους της Disney, ήταν chic.

(Credits στον Βασίλη Μασσέλο που ανακάλυψε τον μικρό αυτό θησαυρό)

Πώς θα απαλύνετε κάπως την μιζέρια της κρίσης

Τα Village Cinemas ανακοίνωσαν προχθές ότι ξαναγυρίζουν την τιμή του εισιτηρίου στα επίπεδα του 2002. Είχαν ήδη προηγηθεί πολλά συνοικιακά σινεμά. Σε μια τόσο πιεστική για την ψυχολογία μας κατάσταση, ακόμη και μια ταινία στον κινηματογράφο μπορεί να κατευνάσει λίγο την πίεση.


Σε καμμία περίπτωση αυτό το κείμενο δεν πάει να λειτουργήσει σαν κάποιου τύπου διαφήμιση. Τα Village Cinemas ήταν απλά μια αφορμή, γιατί τα γνωρίζουν και τα έχουν επισκεφθεί οι περισσότεροι. Πάνω απ' όλα θέλουμε να πούμε ότι δεν κάνετε καλό στον εαυτό σας ως άνδρας -πατέρας, σύζυγος, εραστής, φίλος, ισχύει για όλους τους ρόλους σας- να μένετε συνεχώς στο σπίτι, μπροστά στην τηλεόραση και να ρίχνετε κι άλλη φωτιά στην μιζέρια της κρίσης, βλέποντας συνεχώς νέα στοιχεία για το αδιέξοδό σας (μας) στις ειδήσεις.

Η γενική είσοδος στα Village Cinemas ήταν 8,5 ευρώ τις καθημερινές και 9,5 τα Σαββατοκύριακα. Ένας πατέρας, για να πάει τον γιό του να δουν μια ταινία το απόγευμα του Σαββάτου, θα έπρεπε να ξοδέψει τουλάχιστον 25 ευρώ (αν προσθέσετε κι ένα αναψυκτικό, λίγα ποπ κορν και την βενζίνη). Είναι λογικό σε συνθήκες "εσωτερικής υποτίμησης" ένα τέτοιο ποσό να φαντάζει σχεδόν εξωπραγματικό για τους περισσότερους. Εσωτερική υποτίμηση, λοιπόν, θα έκαναν κάποια στιγμή και τα Village. Πλέον για να πάτε να δείτε μια ταινία εκεί, θα πληρώνετε 7 ευρώ το εισιτήριο.

Και πάλι, όμως, υπάρχουν συνοικιακά σινεμά στο κέντρο που το έχουν 6 ευρώ. Υπάρχουν άλλοι κινηματογράφοι που κάποιες συγκεκριμένες ημέρες κάνουν ειδικές προσφορές. Ο Δαναός είναι ένα πρώτο παράδειγμα που μού έρχεται στο μυαλό. Κάθε Τετάρτη έχει γενική είσοδο 5 ευρώ. Στην Κηφισιά, τα Cinemax Cyta κάνουν δώρο το ένα στα δύο εισιτήρια κάθε Πέμπτη. Μην αδικώ όμως και τους υπόλοιπους επιχειρηματίες. Ψάξτε λίγο και θα δείτε ότι οι περισσότεροι έχουν βγάλει κάποιες προσφορές. Αναγκαστικά θα τους ακολουθήσουν κι οι υπόλοιποι. Μέχρι να το κάνουν, δεν έχετε λόγο να πηγαίνετε εκεί που ακόμη προσπαθούν να σας ξεζουμίσουν το πορτοφόλι. Ο κινηματογράφος θα έπρεπε να είναι μια φθηνή και εύκολη μορφή διασκέδασης, ιδανική για μια τέτοια μίζερη περίοδο. Ναι, και οι επιχειρηματίες των αιθουσών προβολής τα βγάζουν δύσκολα, αλλά αυτοί είναι οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς. Εσωτερική υποτίμηση εμείς; Εσωτερική υποτίμηση κι αυτοί...

Πώς να επιλέξετε το σωστό εστιατόριο
Το ίδιο ισχύει -σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, μάλιστα- και στο να βγείτε να φάτε έξω ή να πιείτε ένα ποτό. Το έχετε ανάγκη, πιστέψτε με, αλλά έχετε και ανάγκη να μην πιάνεστε κορόιδο. Να νιώσετε πως σέβονται τα (λιγοστά πια) λεφτά σας αυτοί που σας ταΐζουν και σας ξεδιψούν. Το lifestyle του εστιατορίου "επίδειξης" έχει πια πεθάνει. Δεν έχετε λόγο να βγείτε για να σας δούν και να τους δείτε -και να ξοδέψετε όσο περισσότερα μπορείτε σ' ένα ακριβό κρασί, έτσι για να κάνετε το κομμάτι σας-, έχετε όμως απόλυτη ανάγκη να διασκεδάσετε το κορίτσι σας, να τα πείτε με τους φίλους σας, να κάνετε ένα τραπέζι με την οικογένειά σας. Εδώ θα χρειασθεί λίγο καλύτερη έρευνα αγοράς από μέρους σας. Ναι, οι τιμές έχουν αρχίσει να πέφτουν, αλλά πολύ συχνά έχει πέσει και η ποιότητα. Είναι στο χέρι σας να αναδείξετε όσους αξίζουν. Οι υπόλοιποι, ας ακολουθήσουν την επιμονή τους να μην καταλαβαίνουν ότι η Ελλάδα αλλάζει.

Το Πάσχα, από λάθος συνεννόηση κάθισα σε άλλη ταβέρνα από αυτήν που μου είχαν προτείνει κάποιοι γνωστοί στο νησί που πέρασα τις διακοπές μου. Μέτριο φαγητό, κακό σέρβις, μια απογοήτευση. Δεν ήταν μεγάλος ο λογαριασμός, αλλά με τα ίδια χρήματα θα έτρωγα υπέροχα, μόλις δεκαπέντε μέτρα πιο πέρα. Έφταιγα. Γιατί βιάστηκα να κάτσω στην "λάθος" ταβέρνα, χωρίς να πάρω ένα τηλέφωνο να ρωτήσω ποια από τις δύο εννοούσαν. Το γεγονός ότι η "λάθος" ταβέρνα συνεχίζει να υπάρχει δίπλα στην "σωστή" έχει να κάνει μ' αυτές τις βιασύνες, μ' αυτά τα "δεν πειράζει μωρέ", με το ότι ακόμη δεν έχουμε μάθει ούτε κι εμείς οι ίδιοι να σεβόμαστε τους τόσο χοντρά μειωμένους μισθούς μας.

Πρωινό έφαγα στο πιο τέλειο cafe του νησιού. Αλλά δεν μού έφεραν απόδειξη. Η ποιότητα των προϊόντων τους ήταν άριστη, το μέρος πανέμορφο, οι τιμές καλές. Αλλά και πάλι, είχαν τον δικό τους τρόπο να μού "κλέψουν" κάτι -και παρατήρησα ότι σε κανένα από τα γύρω τραπέζια δεν έφθανε απόδειξη ποτέ... Διαμαρτυρήθηκα. Είναι, βέβαια, άλλη κουβέντα αυτή, αλλά ένα κομμάτι του να ζητάς απόδειξη έχει να κάνει με το "ψάξε γύρω σου, ρώτα, κρίνε". Αυτή η κρίση μάς έχει γεμίσει μιζέρια, αλλά είναι και μια καλή ευκαιρία να στρώσουμε μερικά πράγματα που τα είχαμε αφήσει να πάρουν τον εντελώς στραβό δρόμο. Σε μεγαλύτερο βαθμό από όλα τα παραπάνω παραδείγματα, όσα γράφουμε εδώ ισχύουν για τα μπαρ. Αν σερβίρει μπόμπες, μην ξαναπάτε, αν διατηρεί τις τιμές στα προ τριετίας επίπεδα, μην ξαναπάτε, αν δεν κερνάει ποτέ μετά το δεύτερο - τρίτο ποτό που πίνετε εκεί, μην ξαναπάτε, αν δεν σάς κόβουν απόδειξη, μην ξαναπάτε. Αλλά όχι και να μην ξαναβγείτε έξω ποτέ. Είπαμε: το έχετε ανάγκη, ως άντρας, πατέρας, φίλος, γκόμενος, σύζυγος. Ξεχάστε την απάθεια, πάρτε το απόφαση επιτέλους ότι η κρίση θα μάς κάνει τουλάχιστον λίγο περισσότερο προσεκτικούς και υποψιασμένους και βγείτε έξω να διασκεδάσετε. Έρχεται και το καλοκαίρι, δεν λέει να μένετε όλη μέρα μόνος μέσα μπροστά στο χαζοκούτι...

(Γράφτηκε για το Men's Guide)