24 Οκτ 2008

Countdown to 007: (020) Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν

Το "Live and Let Die" είναι η καλλίτερη ταινία της σειράς για τους εξής λόγους:

α. Από την πρώτη κιόλας σκηνή ένας ολόφρεσκος αέρας γοητείας, χιούμορ και κοσμοπολιτισμού μοσχοβολάει στη μεγάλη (ή την μικρή πια) οθόνη. Τον Τζέημς Μποντ υποδύεται ο Ρότζερ Μουρ. Είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος του Σον Κόνερι, κι όμως μπροστά του ο γερασμένος 007 του "Τα Διαμάντια είναι Παντοτινά" μοιάζει με τον Σάρουμαν του "Lord of the Rings"...

β. Για πρώτη φορά το κάστινγκ έχει προσέξει όχι μόνο τον Μποντ και το κορίτσι του (εδώ η Τζέιν Σέιμουρ), αλλά έχει φροντίσει να γεμίσει με σπουδαίους ηθοποιούς και τους μικρότερους ρόλους. Ο Ντέιβιντ Χέντισον είναι ο καλλίτερος Φίλιξ Λέιτερ (δεν είναι τυχαίο που επελέγη να ξαναενσαρκώσει τον ήρωα στο "License to Kill" παρ' ότι ήταν παράδοση ο Αμερικανός πράκτορας να αλλάζει σε κάθε ταινία). Ο Γιάφετ Κόττο, αν και παντελώς άσημος (έπαιξε σε μία μόνο καλή ταινία ακόμη, το "Alien") διεκπεραιώνει χωρίς τις συνήθεις υπερβολές και κορώνες τον διπλό ρόλο του κακού (Mr. Big, ο μεγαλέμπορος ναρκωτικών / Κανάγκα, ο Πρόεδρος μικρής χώρας της Καραϊβικής που παρασκευάζει ηρωίνη), φέρνοντας τον 007 σε δύσκολη θέση ουκ ολίγες φορές. Από κοντά ο θηριώδης Τζούλιους Χάρις ως ο μπράβος Τι-Χι και, φυσικά, ο φοβερός σερίφης Πέπερ, όπως τον υποδύεται ο Κλίφτον Τζέιμς.

γ. Η υπόθεση αφήνει πίσω τον Ψυχρό Πόλεμο και τους μεγαλομανείς τρελλούς που κατασκευάζουν απίθανα όπλα για να καταστρέψουν τον κόσμο και επικεντρώνεται σε μια απτή απειλή: τα ναρκωτικά. Το 1973 το κίνημα του blaxpoitation ζούσε μεγάλες στιγμές και το "Live and Let Die" καταφέρνει να καταγραφεί -ως ένα βαθμό βέβαια- στις ταινίες που το βγάζουν ασπροπρόσωπο (μαυροπρόσωπο, καλλίτερα). Εκμεταλλεύεται τέλεια όλα τα κλισέ, από το look και τα κουρέματα, μέχρι τις ατάκες και τα ψευδώνυμα των ηρώων, και αναδεικνύει με φοβερό τρόπο τη Νέα Ορλεάνη στην πιο υπέροχη σκηνή καταδίωξης: στα κανάλια του Μισισιπή με σκυλοφτιαγμένα ταχύπλοα!

Ο Ρότζερ Μουρ ατύχησε να μην έχει επιλεγεί για τον ρόλο του 007 ήδη από τον "Δρ. Νο" (ήταν ανάμεσα στους υποψήφιους) και άρα να μην συνδέσει το όνομά του με τον αρχετυπικό Τζέημς Μποντ. Επίσης ατύχησε να συνδεθεί με τον Μποντ των 70s και των 80s και άρα να ντυθεί όπως εδώ (με τζιν μπουφάν, παντελόνι και φανελάκι, για παράδειγμα, ή με πουκάμισα και μπλέιζερ με εμετικά τεράστιους γιακάδες) και να χάσει την ευκαιρία για το "Κάρι Γκραντ look" που τόσο μα τόσο θα του πήγαινε. Ακόμη κι έτσι είναι κλάσεις ανώτερος του Σον Κόνερι. Όταν παραγγέλνει την Bollinger του (η εναλλαγή της με την άλλη αγαπημένη σαμπάνια του Μποντ, την Dom Perignon, έχει πια καταντήσει αστείο από ταινία σε ταινία) το κάνει με τον τρόπο του ανθρώπου που έχει δοκιμάσει όλες τις σοδειές της τελευταίας δεκαετίας από όλους τους παραγωγούς της Καμπανίας και ξέρει πολύ καλά τι ζητάει και γιατί. Σε αντίθεση με τον βλαχοτσέλιγκα απ' τη Σκωτία που γέμιζε με χαρά το στόμα του με το όνομα ενός εξωτικού γι' αυτού ποτού που ούτε καν ήξερε τι γεύση είχε πριν υποδυθεί τον 007.

Ο Μουρ φέρνει την αύρα του λόρδου μαζί του από την πρώτη κιόλας σκηνή. Είναι και "Άγιος" και "Αντίζηλος" μαζί (οι σειρές που τον είχαν κάνει ήδη διάσημο και που φρόντισε να μην αντιγράψει εντελώς όταν υποδύθηκε τον Μποντ -γιατί ήταν και καλός ηθοποιός, ο άτιμος!). Όταν φτιάχνει καπουτσίνο για τον εαυτό του και τον Μ στην εσπρεσιέρα που κουβάλησε (συν μια Ιταλίδα πράκτορα) από την τελευταία του αποστολή στη Ρώμη, διαβάζεις στη ματιά του την ευτυχία για την υπέροχη πρώτη στιγμή της ημέρας που η πικρή αυτή μαγεία θα μπει μέσα του και θα τον ξυπνήσει όσο θα χρειαστεί για το υπόλοιπο της αποστολής του!

Και έχει πολλά να κάνει. Να περπατήσει, για παράδειγμα, πάνω σε κροκόδειλους για να την γλιτώσει...



Ή να την κοπανήσει από τους κακούς οδηγώντας διώροφο λεωφορείο στα μονοπάτια ενός νησιού της Καραϊβικής. Και φυσικά, να πέσει στο κρεββάτι με τρία κορίτσια και να ανεβάσει τον σεξομετρητή στο 21 (σε 8 ταινίες). Όλα αυτά τα κάνει, φορώντας το κλασικό Rolex Submariner στον καρπό του. Αλλά ξέρεις ότι αισθάνεται άβολα. Μπορεί το νέο μοντέλο που του ετοίμασε ο Q (που δεν εμφανίζεται εδώ!) να λειτουργεί και ως σούπερ μαγνήτης και να γραπώνει όπλα από μακριά, αλλά ο Τζέημς Μποντ των 70s ήθελε να φορά quartz Seiko με ψηφιακό καντράν. Και το κάνει στην αρχή του "Live and Liet Die" και σε όλες σχεδόν τις ταινίες της δεκαετίας. Το '73, το Seiko του πρέπει να κόστιζε πιο ακριβά κι από το Rolex... Όταν τα quartz πρωτοεμφανίστηκαν, στα τέλη της δεκαετίας του '60, κόστιζαν πιο ακριβά κι από ένα μεσαίο αυτοκίνητο. Ήταν η τελευταία λέξη της μόδας και δυστυχώς -όπως και με τα τεράστια πέτα- ο Μποντ την ασπάζεται χωρίς παράπονο.

Τέλος πάντων, έχω πολλά παράπονα από τα 70s, όχι όμως και από το τραγούδι των τίτλων. Το "Live and Let Die" του Πολ ΜακΚάρτνεϊ είναι μια ευχάριστη αλλαγή -άλλη μία!- από τη μέχρι τότε μανιέρα και, προσωπικά, το κατατάσσω ανάμεσα στα 5-6 καλλίτερα τραγούδια των ταινιών του 007. Αλλά κάτι μου λέει ότι ο Mr. Arkadin θα έχει διαφορετική άποψη...


Κάθε άλλο! (post μέσα στο post - από τον Mr. Arkadin)
Συμφωνώ απολύτως. Το Live and Let Die μπαίνει με άνεση στο τζεϊμσμποντικό top-5 (1. We have all the time in the world 2. From Russia with love 3. Thunderball 4. Nobody does it better 5. Live and let die) για πάρα πολλούς λόγους. Έχει ακριβώς αυτήν την ισορροπία μελοδραματισμού και βαρβατίλας που χαρακτηρίζει το σύμπαν του 007, εκφράζει ταυτόχρονα τόσο το πνεύμα των ταινιών, όσο και αυτό της εποχής του, προοικονομεί τη γιγάντωση του hard rock που θα σημειωνόταν τα επόμενα χρόνια στην Ευρώπη και την Αμερική (δεν είναι τυχαίο το ποιοι επέλεξαν να διασκευάσουν το κομμάτι), ενώ παραμένει η μοναδική ίσως πραγματικά άξια λόγου στιγμή του Πολ ΜακΚάρτνεϊ μετά τους Beatles (εντάξει, προσωπικά μου αρέσει και το Silly Love Songs, αλλά αυτό συνήθως το κρατάω για τον εαυτό μου...). Σ' αυτό το σημείο, θα έπρεπε να προσθέσω ότι στο ρόλο του Τζον Μπάρι (γιατί το να γράφεις μουσική για το Μποντ είναι συγκεκριμένο job description) εμφανίζεται ο Τζορτζ Μάρτιν, γνωστός και ως "πέμπτος Beatle" από τη συνεργασία του με το εμβληματικό γκρουπ. Δυστυχώς, έχει περάσει πολύς καιρός από την (πρώτη και) τελευταία φορά που είδα την ταινία, και δεν έχω άποψη για τη μουσική της...


5 σχόλια:

azrael είπε...

Homo Ludens είσαι ο ήρωάς μου ! Όταν εκέί στα μέσα της δεκαετίας του 80 είδαμε όλοι μας , μαζίκα στο φρέσκο τότε VHS τις ταινίες Bond ως τότε η υπεροχή του Μουρ έναντι του Κόνερι μου φαινόνταν τοοοοσο προφανης που απορούσα πραγματικά με τα drones που ομαδικώς σνομπάρανε τον αγαπημένο μου Ρότζερ.

Αργότερα κατάλαβα τι σημαίνει ψυχολογία αγέλης και τι δύσκολο να έχεις γνώμη που δεν σου επιβάλλεται από το εκαστοτε ΚΛΙΚ της εποχής.

Ζήτω ο Ροτζερ Μουρ. Ζήτω ο Σαγόνιας!

Αθήναιος είπε...

Μήπως μπορείς να βάλεις μια άνω τελεία μέχρι την Κυριακή γιατί μαγειρεύω ένα ποστάκι "σκούπα" για τις τελευταίες τζεϊμςμποντικές αναλύσεις; Δλδ σηκώνει ένα ποστ μόνο για τη λατρεμένη Bollinger αλλά για τον Τζέϊμς και τις σαμπάνιες θα κάνω άλλο ποστ.

Mr. Arkadin είπε...

Έχω ξαναπεί ότι βρίσκω πολύ αστείο τον τρόπο που έχεις αποκαθηλώσει τον "κατεστημένο αρχετυπικό 007" Σον Κόνερι, αποθεώνοντας τον "παρεξηγημένο" Ρότζερ Μουρ - σε βαθμό που έχω αρχίσει να ψήνομαι και να συμφωνώ. Αν και βρίσκω ότι ο Μουρ παραείναι εκλεπτυσμένος για το ρόλο, του πηγαίνει περισσότερο να παίζει μυστηριώδεις κοσμοπολίτες όπως ο Σάιμον Τέμπλαρ ή περιπετειώδεις Λόρδους - όχι έναν πλωτάρχη με άδεια να σκοτώνει. Ακριβώς όμως το ότι είναι τόσο κοσμοπολίτης - συν το ότι ήρθε δεύτερος (τρίτος) στο ρόλο - του επιτρέπει να υποδύεται τον Μποντ με σηκωμένο φρύδι και αυτοσαρκασμό - κάνοντας τη σειρά να φλερτάρει με την παρωδία και να είναι αγνό, ανόθευτο fun. Αλλά κατά τη γνώμη μου, Τζέιμς Μποντ που ασχολείται με ναρκωτικά, βουντού, νταβατζήδες, προσωπικές εκδικήσεις και βλακείες δεν νοείται. Από το Live and Let Die, μέχρι το License to Kill, μέχρι το Quantum of Solace, βρίσκω ότι όλα αυτά είναι φάουλ.

Homo Ludens είπε...

@ azrael: Στο επόμενο GK, που κυκλοφορεί αυτή την Κυριακή, συνεχίζω ακόμη πιο προκλητικά με πλήρη αποδόμηση του 007, συνοδευόμενη από το απόλυτο λιβελλογράφημα κατά του Σον Κόνερι, δια χειρός Ovelix. Ναι, είναι διαφήμιση -αλλά είναι επίσης και είδηση ότι στο GK υπάρχει τόσο συσσωρευμένος χαβαλές ξαφνικά.

@ Αθήναιος: Όχι άνω τελεία. Ολόκληρη παράγραφο βάρεσα για χα΄ρη σου, αλλά post ακόμη δεν ανέβασες. Σου δίνω διορία μέχρι την Τετάρτη το μεσημέρι, όταν και θα επιστρέψω δριμύτερος με τον "Άνθρωπο με το Χρυσό Πιστόλι".

@ mr. Arkadin: Επιτέλους με καταλαβαίνεις (όσον αφορά στον αυτοσαρκασμό που χρειαζόταν ο ρόλος). Αν ξανάβλεπες την ταινία ("Live and Let Die") και ξαναθυμόσουν όλες αυτές τις αναφορές στο blaxpoitation είμαι σίγουρος ότι θα άλλαζες γνώμη και για το θέμα των ναρκωτικών. Από την άλλη, συμφωνώ μαζί σου στα της "προσωπικής εκδίκησης". Ειδικά η υπόθεση του "Quantum of Solace" ξεφεύγει πια από κάθε έλεγχο. Τουλάχιστον να γαμούσε την Όλια, να είχε κάποιο άλλο ενδιαφέρον. Αλλά ο πολύς ο έρωτας τον έχει κάνει και εντελώς ντεκαβλέ. Τέλος πάντων, έρχεται σιγά σιγά και η ώρα του "Quantum of Solace" και θα αναλύσω τις ενστάσεις μου στο ειδικό του post.

apple130674 είπε...

85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖,A片下載,成人影城,愛情公寓,情色貼圖,情色,色情網站,色情遊戲,色情小說,情色文學,色情,aio交友愛情館,色情影片,臺灣情色網,寄情築園小遊戲,情色論壇,嘟嘟情人色網,情色視訊,愛情小說,言情小說,一葉情貼圖片區,情趣用品,情趣,色情漫畫,情色網,情色a片,情色遊戲,85cc成人片,嘟嘟成人網,成人網站,18成人,成人影片,成人交友網,成人貼圖,成人圖片區,成人圖片,成人文章,成人小說,成人光碟,微風成人區,免費成人影片,成人漫畫,成人文學,成人遊戲,成人電影,成人論壇,成人,做愛,aio,情色小說,ut聊天室,ut聊天室,豆豆聊天室,聊天室,尋夢園聊天室,080視訊聊天室,免費視訊聊天,哈啦聊天室