23 Ιουλ 2007

Dee Dee Bridgewater - African Queen

Στις 25 Ιουλίου, η Dee Dee Bridgewater έρχεται στο Λυκαβηττό (και στις 27, στη Σάνη, της Χαλκιδικής) για να μοιραστεί μαζί μας κάτι περισσότερο από τραγούδια: το πώς ανακάλυψε τις αφρικανικές ρίζες της, αγκαλιάζοντας τη μουσική του Μάλι.

Αυτή είναι η τρίτη φορά που έχω την ευκαιρία να μιλήσω με την Dee Dee Bridgewater. Την πρώτη φορά, ήμουν κοκαλωμένος, από το τρακ του να βρίσκομαι μπροστά σε μια καλλιτέχνιδα που θαυμάζω απεριόριστα, την καλύτερη τζαζ τραγουδίστρια εν ζωή σήμερα, κατά τη γνώμη μου. Τη δεύτερη φορά, είχαμε μια εκτενή, εγκάρδια συνομιλία, από αυτές που μπορεί να έχει ένας ερωτευμένος θαυμαστής με το αντικείμενο του θαυμασμού του. Τώρα, τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Η φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού παραμένει εγκάρδια, ζεστή και αισθησιακή, αλλά ο τόνος της είναι διαφορετικός. Μετά το ταξίδι της στο Μάλι, η Dee Dee Bridgewater είναι ένας άλλος άνθρωπος – κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που μιλάει, τον ενθουσιασμό της γι’ αυτή τη χώρα, γι’ αυτόν τον πολιτισμό, για τις ρίζες της που ανακάλυψε στα 57 της χρόνια. Αποτέλεσμα αυτής της προσωπικής αναζήτησης, το Red Earth δεν είναι ένας τζαζ δίσκος – κι ας περιλαμβάνει κομμάτια όπως το Footprints, ή το Afro Blue σε θαυμάσιες εκτελέσεις. Είναι ένας δίσκος αφιερωμένος στην υπέροχη μουσική που φτιάχνουν σ’ αυτήν την χώρα, προσωπικότητες όπως η Ούμου Σανγκαρέ ή ο Τουμάνι Ντιαμπατέ, που συμμετέχουν και οι δύο σ’ αυτό το δίσκο. Διαβάζοντας συνεντεύξεις της Dee Dee, αλλά και το σημείωμα του CD, καταλαβαίνεις ότι η σχέση της μ’ αυτόν τον πολιτισμό είναι βαθιά και σχεδόν μεταφυσική: δεν είναι τυχαίο ότι, με το που βρέθηκε στη χώρα, στο αεροδρόμιο, ένας άγνωστός της την επέπληξε, περνώντας τη για μια συγγενή του, για την αδιαφορία την οποία έδειχνε τόσα χρόνια για την οικογένειά της. Ούτε το ότι η «κόκκινη γη» της χώρας, που έδωσε τον τίτλο της στο άλμπουμ της θυμίζει το κόκκινο χώμα του Μέμφις, στο οποίο κυλιόταν παίζοντας όταν ήταν μικρή. Όλα αυτά – το πάθος, τη χαρά της ανακάλυψης, αλλά και την αγωνία της για τον κόσμο που ζούμε και την οργή της για την κυβέρνηση των ΗΠΑ – ήταν πανεύκολο, αυτή τη φορά, να της τα εκμαιεύσω. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να σηκώσω το ακουστικό, να της τηλεφωνήσω και να βρεθώ αντιμέτωπος με ένα χείμαρρο σκέψεων, εικόνων και συναισθημάτων. Το μόνο που μπορούσα να ψελλίζω είναι εκφράσεις θαυμασμού και δειλές απορίες – γι' αυτό και προτίμησα να αφήσω τη συνέντευξη να κυλήσει σαν μονόλογος, ακολουθώντας τον ειρμό των σκέψεών της.



  • «Αυτός ο δίσκος ήταν πολύ προσωπική υπόθεση. Είναι ένα εκπληκτικό μουσικό ταξίδι. Την ερωτεύτηκα αυτή τη χώρα και νιώθω ειλικρινά ότι βρήκα τις αφρικάνικες ρίζες μου, τον εαυτό μου, ένα λόγο ύπαρξης. Νιώθω ότι βρήκα τη φωνή μου. Είχα πάντα συνηθίσει να θέτω τη φωνή μου στην υπηρεσία άλλων καλλιτεχνών. Έχω εύπλαστη φωνή, μπορώ να τραγουδήσω σε πολλά διαφορετικά στιλ. Και όλοι μου οι δίσκοι από τότε που υπέγραψα στη Verve ήταν μια προσπάθεια να κρατηθεί στη ζωή ένα συγκεκριμένο είδος τζαζ τραγουδιού, αυτό της Ella Fitzgerald και της Sarah Vaughan. Μετά από το αφιέρωμα στην Ella (το Dear Ella) και το αφιέρωμα στον Κουρτ Βάιλ (το This Is New), ένιωσα την ανάγκη να βρω ποια είναι η Dee Dee, ποια είμαι στ’ αλήθεια.

  • Ήμουν πάντα νομάς, περιπλανιόμουν από εδώ κι από εκεί και ήμουν ένα είδος χαμαιλέοντα, μάθαινα να προσαρμόζομαι σε κάθε είδους καταστάσεις. Ζούσα στη Γαλλία τα τελευταία είκοσι χρόνια γιατί ένιωθα ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος πολύ πιο άνετα στη Γαλλία από ό,τι στην Αμερική. Νιώθω ότι με αποδέχονται σαν άτομο, σαν άνθρωπο. Δεν είναι το ίδιο στις ΗΠΑ. Έχουμε έναν αδιόρατο ρατσισμό που σαν μαύρη το έχω συνηθίσει, πια: αν είσαι μαύρος στις ΗΠΑ πρέπει να είσαι δέκα φορές καλύτερος από τον αντίστοιχο λευκό, προκειμένου να πετύχεις.

  • Έχω κουραστεί να πρέπει να αποδείξω τον εαυτό μου και τη δουλειά μου. Κι έχω κουραστεί να τρώω χαστούκια από τις δισκογραφικές εταιρίες. Κοίτα τι συμβαίνει στη τζαζ: με την Diana Krall, βρήκαν επιτέλους τη λευκή τζαζ τραγουδίστρια, και προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν τι είναι το τζαζ τραγούδι. Και δυστυχώς στην Αμερική δεν μπορεί να υπάρξει συνύπαρξη. Έχουν αποκλειστεί οι μαύρες τζαζ τραγουδίστριες. Προκειμένου να υπογράψεις συμβόλαιο με εταιρία πρέπει να είσαι νέα, λευκή τραγουδίστρια και να παίζεις πιάνο ή κιθάρα. Είναι γελοίο!

  • Όχι, δεν προσπαθώ να πάρω πολιτική θέση με το Red Earth. Aπλώς θέλησα να αγκαλιάσω την αφρικανική μου καταγωγή, κάτι που μέχρι τώρα αρνιόμουν να κάνω. Γιατί ό,τι αφορούσε στην Αφρικανική Ήπειρο είχε μια αρνητική διάσταση. Υπάρχει μια στερεοτυπική εικόνα της Αφρικής ως άγριας ηπείρου, που μας έχει εγκατασταθεί στο μυαλό. Άνθρωποι που είναι αγράμματοι, που δεν ξέρουν πώς να συμπεριφερθούν, που δεν φοράνε ρούχα, όλοι οι αρνητικοί συνειρμοί που μπορείς να κάνεις έχουν αποδοθεί στην ήπειρο αυτή. Κι όταν ο χαρακτηρισμός για τους Μαύρους Αμερικανούς άλλαξε από “μαύρος” – κάτι που ήταν ήδη δύσκολο να το αποδεχτώ, γιατί δεν είμαστε μαύροι, είμαστε διαφορετικές αποχρώσεις του καφέ – σε “Αφροαμερικανός”, για μένα ήταν προσβολή, γιατί έχω πολλές άλλες επιμειξίες στο αίμα μου, στην οικογένειά μου. Δεν μου άρεσε να με κατατάσσουν για μια ακόμη φορά σε ένα μικρό κουτάκι. Αντέδρασα στον τίτλο της αφροαμερικανής και σε κάθε τι αφρικανικό. Ένιωσα όμως ότι για να ολοκληρωθώ ως προσωπικότητα, ήταν σημαντικό να βρω και να αποδεχθώ την καταγωγή μου. Δεν θέλω να φύγω από τον κόσμο με απωθημένα. Θέλω να φύγω ειρηνικά, γαλήνια, γιατί δεν σκοπεύω να επιστρέψω. Έχω κουραστεί. Είμαι κουρασμένη κι απογοητευμένη από τον τρόπο που είναι ο κόσμος. Κι αν δεν ήταν τα παιδιά και η οικογένειά μου, ίσως είχα ήδη αποφασίσει να τα παρατήσω.

  • Αυτός ο κόσμος μου προκαλεί κατάθλιψη. Είναι γελοίο αυτό που συμβαίνει, αυτοί οι πόλεμοι, το ότι ο κόσμος δεν μπορεί να ενωθεί και να σταματήσει κάποιον σαν τον πρόεδρό μας, που έκλεψε την προεδρία των ΗΠΑ, που ξεκίνησε έναν παράνομο πόλεμο, που έχει διαστρεβλώσει κάθε νόμο, ώστε όλα να λειτουργούν προς δικό του όφελος, ώστε όταν δεν θα είναι πια πρόεδρος να μη μπορεί να κατηγορηθεί για εγκλήματα πολέμου. Το βρίσκω αηδιαστικό. Ο άνθρωπος θα έπρεπε να έχει παραπεμφθεί στη δικαιοσύνη. Είμαι θυμωμένη και κουρασμένη, γι’ αυτό ένιωσα την ανάγκη να βρω τους ανθρώπους από τους οποίους προέρχομαι.

  • Στο Μάλι, βρήκα τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις που έχω από τότε που ήμουν μικρή. Γεννήθηκα στο Μέμφις του Τενεσί, όπου το χώμα είναι κόκκινο – κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έχω μια δυνατή συναισθηματική αντίδραση κάθε φορά που βλέπω κόκκινο χώμα και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Τόσες ερωτήσεις απαντήθηκαν. Βρήκα αυτό που πιστεύω ότι είναι το σπίτι μου. Όταν είμαι στο Μάλι είμαι ένας άλλος άνθρωπος, νιώθω έμπνευση, νιώθω ευεξία, νιώθω τόσα πολλά πράγματα, βλέπω γύρω μου ανθρώπους που μου μοιάζουν, που θυμίζουν μέλη της οικογένειάς μου. Ο πολιτισμός τους, τα έθιμα που έχουν, ο τρόπος που ζουν θυμίζει τον τρόπο που μεγάλωσα. Ξαφνικά, νιώθω ότι βρήκα τον εαυτό μου. Εσύ είσαι Έλληνας, βλέπεις κάθε μέρα γύρω σου ανθρώπους που σου μοιάζουν. Στην Αμερική, δεν συμβαίνει αυτό. Γι’ αυτό οι μαύροι μεταξύ τους στην Αμερική αποκαλούνται αδέλφια. Γι’ αυτό το κάνουν. Γιατί έχουμε ξερριζωθεί.

  • Κάθε φορά που με ρωτάει κάποιος τι είναι σημαντικό για μένα λέω η οικογένειά μου. Κι αυτό είναι γεγονός στην μαλινέζικη παράδοση. Η οικογένεια είναι ο πυρήνας της κοινωνίας. Όλοι οι μουσικοί που μένουν έξω από τη χώρα, δουλεύουν και στέλνουν χρήματα στην οικογένειά τους, όχι μόνο την άμεση, αλλά την ευρύτερη, τους θείους και τα ξαδέρφια τους. Είναι όμορφο. Κι όταν χτίζουν σπίτια, είναι για να στεγάζονται μεγάλες οικογένεια, για να μένουν μαζί και να αλληλοβοηθούνται. Έτσι νιώθουν...

  • Είναι η πρώτη φορά που βρέθηκα σε μια μουσουλμανική χώρα και θέλησα στ’ αλήθεια να καταλάβω και να μάθω για τη μουσουλμανική θρησκεία γιατί η προσέγγισή τους είναι πολύ διαφορετική απο΄αυτή που επικρατεί στις αραβικές χώρες – ή ακόμα και στη Βόρεια Αφρική. Υπάρχει μια γαλήνη, που νιώθεις όταν βρίσκεσαι εκεί. Ακόμα και στη φτώχεια, είναι γαλήνιοι άνθρωποι. Γι’ αυτό πιστεύω πως κάνουν τόσο όμορφη μουσική, είναι αντανάκλαση των ανθρώπων. Όταν ακούω το κάλεσμα για προσευχή στο Μάλι, είναι πανέμορφο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω, πρέπει να είσαι εκεί για να το καταλάβεις .

  • Δεν σκοπεύω να αρνηθώ τη μουσική μου κληρονομιά, αλλά δεν πρόκειται να επιστρέψω σύντομα στη straight jazz. Έδωσα είκοσι χρόνια από τη ζωή μου στη τζαζ, χωρίς σταματημό. Νομίζω ότι έχω κερδίσει το δικαίωμα να κάνω το δικό μου. Ίσως επιστρέψω, αλλά όχι προς το παρόν. Κουράστηκα με τα standards, είμαι κοντά στα εξήντα πια, έχω άλλα πράγματα που θέλω να κάνω, που δεν σκεφτόμουν όταν ήμουν στα είκοσι, τα τριάντα, τα σαράντα. Νιώθω ότι είμαι στην τρίτη και τελική φάση της ζωής μου και νομίζω έχω κερδίσει το δικαίωμα να κάνω το δικό μου, να κάνω αυτό που θέλει η Ντι Ντι. Αυτό με οδήγησε στο Μάλι και προς το παρόν δεν βλέπω να φεύγω. Δεν χρειάζεται να πάω παραπέρα για πολύ καιρό, σε ό,τι έχει να κάνει με τη μουσική μου αναζήτηση. Σκόπευα να κάνω ένα δίσκο βασισμένο στη λάτιν. Δεν μπορώ να το κάνω τώρα. Δεν μ’ ενδιαφέρει πια. Γιατί να το κάνω;»

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο τ. Ιουλίου του περιοδικού Jazz&Τζαζ με τίτλο "Η Βασίλισσα της Αφρικής. Στην αρχή σκεφτόμουν να αναρτήσω τα παραλειπόμενα της συνέντευξης: πώς την αντιμετώπιζαν ρατσιστικά αυτήν και το γκρουπ της στα ξενοδοχεία της Ιταλίας, πώς ένας κλασικός businessman κοίταζε με τρόμο τα dreadlocks στο κεφάλι της, με αποτέλεσμα να ζητήσει από την αεροσυνοδό μια θέση μακριά της, πώς φορά πάντα ρούχα που σχεδιάζει μια Μαλινέζα designer, ως διαμαρτυρία για την πολιτική των ΗΠΑ που εξοντώνουν το αφρικανικό βαμβάκι κ.ο.κ. - μετά απλώς βαρέθηκα. Το editing είναι σοφό πράγμα...)

17 σχόλια:

porn0star είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
zelig είπε...

mea culpa - δεν έπρεπε να προβώ σε λογοκρισία αλλά (όπως λέει και ο Ignacio Ramonet του Monde Diplomatique, υπερασπιζόμενος το καθεστώς της Κούβας που φυλακίζει δημοσιογράφους), η "ελευθερία του λόγου δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο".

porn0star είπε...

Με συγχωρείτε, δεν ήταν σκοπός μου να μιάνω το μπλογκ σας. Προς το παρόν, πλέκω το εγκώμιό σας, τα οποίο θα δημοσιευτεί οσονούπω.

Homo Ludens είπε...

Έπρεπε ή δεν έπρεπε να τον λογοκρίνεις; Δεν κατάλαβα. Τέλος πάντων, ξαναδημοσιεύω το σχόλιο του porn0star (ο οποίος έχει ήδη μια μακρά παράδοση άστοχων σχολίων σ' ετούτο εδώ το blog) με την ελπίδα ότι όλα είναι κομμάτι ενός περίπλοκου σχεδίου, το οποίο σύντομα θα αποκαλυφθεί -σαν το "Lost" ένα πράγμα:
"Κάθε φορά που με ρωτάει κάποιος τι είναι πιο σημαντικό, απαντώ Ο ΠΟΥΤΣΟΣ" - τάδε έφη porn0star

porn0star είπε...

Homo Ludens, δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς εννοείς «έχω ήδη μια μακρά παράδοση άστοχων σχολίων σ' ετούτο εδώ το blog» -αυτό ήταν το δεύτερο σχόλιό μου.

Νομίζω πως έχεις βρει στο μπλογκ σου το ιδανικό προπύργιο για να προάγεις μια ψεύτικη εικόνα, πώς θα ήθελες να είσαι. Μάλλον δεν τα καταφέρνεις, γιατί η εικόνα αυτή συνοδεύεται από τα μικροαστικά σου κόμπλεξ τα οποία προφανώς δεν δύνασαι να αποβάλεις. Τη στιγμή που στο ίντερνετ η λογοκρισία δεν είναι μια έννοια και τόσο γνωστή, καλό θα είναι να δεις πώς μπορείς να αποδομήσεις τα πρόσωπα και τις καταστάσεις και όχι να κρύβεσαι πίσω από φουστάνια.

Φυσικά και αναφέρομαι σε κείνο το σχόλιό σου όταν είχα ρωτήσει τον Ζαχαριάδη την άποψή του για τις τσόντες στα περιοδικά κι εσύ απάντησες: «Η γκόμενά μου όταν ήτο 7 ετών είχε μια τραγική εμπειρία θέασης μιας φούξια ταινίας». Αυτή είναι η άποψή σου; Θα δούμε αν συμφωνούν και οι υπόλοιποι με την αχαλίνωτη και μεγαλειώδη περσόνα σου.

Homo Ludens είπε...

Αγαπητέ porn0star, είναι πραγματικά σπαρταριστό το να διαβάζει κανείς τα παραληρηματικά σου σχόλια σε άσχετα posts. Το "μακρά" δίπλα στην παράδοση ήταν απλά ένα συμβολικό επίθετο που ταίριαζε περισσότερο στην άλλη σου εμμονή (τον πούτσο) και όχι στην παράδοση (την οποία θα πετύχεις σιγά σιγά και ήδη το παραπάνω σου σχόλιο λειτουργεί ως ένα γερό θεμέλιο). Το ότι μετέφρασες όπως μετέφρασες ένα σχολιό μου προ 3 μηνών και αποφάσισες όσα αποφάσισες για μένα από εκείνο και μόνο το κειμενάκι μού είναι αρκετό για να μην ξανακαταβάσω ποτέ σχόλιό σου από ετούτο εδώ το blog. Διότι, πολύ απλά, διασκεδάζεις τους αναγνώστες μας πολύ περισσότερο απ' όσο τα καταφέρνω εγώ κι ο zelig.
BTW, η ψεύτικη εικόνα που θεωρείς ότι κτίζω μέσα στο "Πο Πο Culture!" μπορεί να κατεδαφιστεί άμεσα από τον καθένα. Αρκεί να κάνει ένα κλικ στο profile μου και να δει ποιος είμαι. Τούτο το blog είναι επώνυμο...

porn0star είπε...

Πιο σπαρταριστό, δε, είναι να διαβάζει κανείς τις ανεπιτυχείς απόπειρες κάποιου που προσπαθεί να κάνει γαργάρα τις βαρύγδουπες κοτσάνες του. Ακόμη και στον πούτσο να αναφέρεσαι, αγαπητέ Homo Ludens (με τον οποίο έχω όντως μια ανυπέρβλητη εμμονή), αυτό ήταν το πρώτο μου σχόλιο στο μπλογκ σου, στο οποίο αναφέρθηκα στο εν λόγω μέλος της αντρικής ανατομίας. Εδώ αλλά κι άλλα γράφεις, σ’ αυτό εχόλωσες; Μασάει το αμνοερίφιο ταραμά;


Α, και μιας κι απ’ ό,τι βλέπω θυμάσαι πολύ καλά σε τι αναφέρομαι, καθώς και το χρονικό διάστημα που εκτυλίχθηκε το γεγονός, να σε ενημερώσω ότι το κείμενό μου θα τιτλοφορείται: «Ένα καθυστερημένο ποστ, για μια ακόμη πιο καθυστερημένη άποψη».

Homo Ludens είπε...

Επίσης θυμήθηκα ότι τότε συμφωνούσαμε. Και αναρωτιέμαι τι στράβωσε στο ενδιάμεσο. Προφανώς κάτι που έμαθες και σε απογοήτευσε. Δυστυχώς, το έμαθες και αυτό καθυστερημένα.

zelig είπε...

@porn0star:
προσοχή - δεν σε λογόκρινε ο homo ludens, αλλά εγώ. ίσα ίσα που ο ludens ξαναδημοσίευσε το σχόλιό σου.
οπότε πρόσεξε πού απευθύνεις τα βέλη σου (αν και από ό,τι κατάλαβα, έχετε προϊστορία).
όσο για τη λογοκρισία, ζήτησα συγγνώμη και για να απαντήσω στον Ludens, σαφώς δεν έπρεπε να κόψω το σχόλιο (έπρεπε να απαντήσω έξυπνα, αλλά τα σκέφτομαι εκ των υστέρων όλα, γαμώτο) σαφέστατα επίσης όμως δεν πιστεύω ότι το περίφημο δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο αξίζει να σπαταλιέται για τέτοια.
Και σε τελική ανάλυση, θα πει κανείς τίποτα για τη Dee Dee;

porn0star είπε...

Ισχύει. Αυτό συνέβη διότι παρατήρησα το σχόλιό σας σε πρόσφατη επίσκεψή μου στο μπλογκ του (αγαπημένου μου –με την ευρεία έννοια) Νίκου Ζαχαριάδη, όπου πήγα να τσεκάρω μπας και επανήλθε, κάπως ετεροχρονισμένα δηλαδή. Αν το είχα δει πιο πριν, δε θα καθυστερούσε το αφιέρωμα που σας ετοιμάζω.

Αν αναφέρεστε, πάντως, στη συνομιλία μας στο msn, αγαπητέ, όπου φροντίσατε να μου διευκρινίσετε ότι το «Homo» δεν υπονοεί Homosexual (αλλά μάλλον Homo Sapiens), θα καγχάσω και δεν το θέλω. Διότι, θεωρώ υπερβολικά βαρετό το ίντερνετ ως μέσο γνωριμιών -ειδικά με απώτερο σκοπό το σεξ.

Homo Ludens είπε...

Αγαπητέ pornostar, στις συνομιλίες μας μέσω MSN αναφέρομαι φυσικά. Όπου σου εξήγησα τι σημαίνει Homo Ludens και γιατί δεν ισούται με Homo Lugrens, όπως προφανώς ήλπιζες. Επίσης, το ότι εδώ δηλώνεις ότι θεωρείς υπερβολικά βαρετό το Internet ως μέσο γνωριμιών με σκοπό το σεξ αναιρείται από το γεγονός ότι με το που σου ανακοίνωσα ότι δεν είμαι γκέι, όπως νόμιζες, σταμάτησες και να μου στέλνεις μηνυματάκια στο MSN :-) Εκτός κι αν επικοινωνείς μόνο με γκέι, που είναι δικαίωμά σου, αλλά είναι και δικό μου δικαίωμα να μην μετατρέψω ετούτο εδώ το blog σε κάτι που να μοιάζει με το δικό σου, μόνο και μόνο για να έχεις εναλλακτικό χώρο να εκφράζεις τις απόψεις σου...

porn0star είπε...

Α- χα - χα... Είδατε που είστε λάθος, Homo Ludens; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε τον λογαριασμό μου εν ενεργεία; Σαφέστατα και κάτι μεσολάβησε, αλλά, πιστέψτε με, αυτό δεν ήταν η δήλωσή σας ότι δεν τον παιρνωδίνετε. Απλώς μπλόκαραν το πρόγραμμα στο γραφείο όπου εργάζομαι. Γκέγκε;

Homo Ludens είπε...

ΟΚ. Ας δεχτούμε πως αυτό συνέβη. Περιμένω με αδημονία να διαβάσω το πόνημά σου, για να δω τι το φοβερό έμαθες και με αντιπαθείς ξαφνικά τόσο πολύ :-)
(Συνεχίζω στον ενικό, γιατί είναι κρίμα να χάσουμε και τα κεκτημένα ξαφνικά. Συμφωνείς;)

porn0star είπε...

Οκ, cool :-)

porn0star είπε...

Σχετικά με την Dee Dee, παιδιά, κατανοώ τον ενθουσιασμό που την κατέβαλε όταν ανακάλυψε τις ρίζες της… Καταλαβαίνετε τι είναι να μαθαίνεις κάτι τέτοιο στα 57 σου χρόνια; Σαν re-birth or something…

Ανώνυμος είπε...

Διαβάζοντας τέτοια θέματα δύο ερωτήσεις μου έρχονται στο νου...

1)Μα γιατί βαράν τα τεντζερέδια παιδάκι μου;
2) Τι; Δεν έπλυνε τις κάλτσες της;

Α ρε αθάνατε Χάρυ (όχι Πόττερ)...

Θάνος

enteka είπε...

πλάκα πλάκα πολύ ωραίο το mp3, αλλά και το κείμενο