Minnie the Moocher X 5

Ο Cab Calloway, ένα στοιχείο της φύσης, τραγουδά το τραγούδι - σήμα κατατεθέν του, σε πέντε διαφορετικές χρονικές στιγμές... ...χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Γυριστρούλα

Σε μια ανάπαυλα από τον αέναο και αδυσώπητο αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού, του κεφαλαίου και της πλουτοκρατίας - κι από τον προεκλογικό αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ - η πρόεδρος του φαν κλαμπ του Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ, πέρασε μια ευχάριστη βραδιά με τις φίλες της, τις "Ρεβερίτσες".

H καλύτερη ταινία που θα δεις αυτό το καλοκαίρι...

Lambert from Peter on Vimeo.

...είναι ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του Ντι Έι Πένμπεϊκερ (γκουγκλ ιτ) για την προσπάθεια του Ντέιβ Λάμπερτ (αυτό κι αν γκουγκλ ιτ) να κάνει ένα ντέμο με τα τραγούδια του στο στούντιο της RCA. Πιο (γνήσια και ανυπόκριτα) cool παθαίνεις ψύξη.

Ποιος θυμάται το Studio Line της L' Oreal;

Το 1986 πήγαινα στην Ε’ Δημοτικού. Το σχολείο μου είχε κλείσει την θρυλική “Αυτοκίνηση” για το αποκριάτικο πάρτυ του (μην τρομάζετε, εκείνα τα χρόνια τέτοιοι χώροι παραχωρούνταν και για μεσημβρινά events) και ως εξέχον στέλεχος της “ψαγμένης” ελίτ του (ήμουν απ’ αυτούς που φιλιόμουν με κορίτσια στα σκοτεινά των πάρτυ και που ήξερα να -κάνω ότι- χορεύω φιγούρες μπρέικ ντανς στα φωτεινά) σκέφτηκα ότι το πρέπον θα ήταν να ντυθώ “πανκ”. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει πανκ και ότι με τον όρο εννοούσα το στυλ των Duran Duran (και των φαν τους) που ήταν και η αγαπημένη μου μπάντα εκείνα τα χρόνια. Βασικά, εννοούσα τα μαλλιά που τεντώνονταν με έπαρση προς τα πάνω. Και ο καλλίτερος τρόπος για να το πετύχω ήταν το Studio Line.

Άθελά μου, την ώρα που άπλωνα με τις άκρες των δακτύλων μου το τζελ της L’ Oreal στο πυκνό (τότε) μαλλί μου, βουτούσα και το μυαλό μου για πάντα στο σύμπαν του Πιτ Μοντριάν και του κινήματος DeStijl. Ένα τέταρτο του αιώνα μετά, ένα βροχερό μεσημέρι στο Μόναχο, βρέθηκα να χαζεύω με ανοικτό το στόμα μερικούς από τους πιο εμβληματικούς πίνακες του καλλιτέχνη που είχε σημαδέψει όσο λίγοι την σχέση μου με τον πολιτισμό…

To ’86 είχα μείνει αποσβολωμένος από το design στις συσκευασίες του Studio Line. Το θεωρούσα πολύ μοντέρνο, πολύ πρωτοποριακό -ήταν και το υπόλοιπο “πακέτο” βέβαια, το στυλ ζωής που συνόδευε το προϊόν, η ποπ μουσική, οι βάτες, οι γκόμενες στα βίντεο κλιπ των Duran Duran, όλα αυτά… Δεν ήξερα ποιος ήταν ο Μοντριάν και τι καινά δαιμόνια είχε σπείρει κάποτε στο σύμπαν της τέχνης, αλλά ένιωθα ότι αυτές οι αδρές μαύρες γραμμές με το κίτρινο, το κόκκινο, το μπλε χρώμα ανάμεσά τους ήταν ένα αριστούργημα. Άρχισα να ζωγραφίζω παρόμοια σχήματα στα λευκώματα των συμμαθητριών μου (όπου υπέγραφα ως “Maverick” -είχαμε και το “Top Gun” τότε…).

Πέρασαν πολλά χρόνια για να συνειδητοποιήσω πόσο αλήθεια ήταν αυτό που μού έλεγε κάποτε ένα άγνωστό μου ένστικτο. Ο Πιτ Μοντριάν και τα υπόλοιπα στελέχη του εικαστικού περιοδικού DeStijl δεν ήταν τίποτε παράξενοι τύποι, που να μπορούσαν να δημιουργήσουν ντόρο γύρω από τ’ όνομά τους ασχέτως της καλλιτεχνικής τους αξίας, δεν ήταν Πικασό, Γκογκέν ή Νταλί. Έδρασαν για μιάμιση, δύο δεκαετίες όλες κι όλες, όμως -με την εξαίρεση του Bauhaus- έχουν επηρεάσει την καθημερινότητά μας όσο κανένα άλλο καλλιτεχνικό κίνημα του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα δεν το κατάφερε.

Ο Μοντριάν και πολλοί καλλιτέχνες εκείνης της εποχής, εμπνευσμένοι από την “θεοσοφία” (ένα έντονα πνευματικό φιλοσοφικό κίνημα των τελών του 19ου αιώνα), προσπάθησαν να χαράξουν με απλές έννοιες και απλοποιημένες εικόνες μια νέα προσέγγιση για το τι είναι ο άνθρωπος. Ο Μοντριάν απλοποιούσε την τέχνη του χρόνο με το χρόνο, ώσπου να φτάσει τελικά στο μανιφέστο του που μιλούσε για μαύρες, κάθετες και οριζόντιες γραμμές επάνω σε λευκό φόντο, και τα τρία βασικά χρώματα να γεμίζουν μερικές φορές τα ορθογώνια που δημιουργούνταν. Ήταν η δική του προσέγγιση στη φύση, έντονα συνδεδεμένη με τη επιστήμη: Καθημερινά μοτίβα, όσο πιο απλοποιημένα ή γενικευμένα γίνονταν, ιδωμένα από μια αποστασιοποιημένη οπτική. Το έργο του, μαζί μ’ εκείνο των υπολοίπων στελεχών του περιοδικού DeStijl στο οποίο κατέθεταν τους προβληματισμούς τους, άλλαξε συνθέμελα το πώς αντιμετωπιζόταν ως εκείνη τη στιγμή οι φόρμες, το χρώμα και γενικότερα η τέχνη. Και άνοιξε δρόμους σε καλλιτέχνες, ζωγράφους, σχεδιαστές, αρχιτέκτονες που ακολούθησαν να πειραματισθούν με νέα μοτίβα και να ανοίξουν νέους δρόμους στην τέχνη. Το κίνημά τους δεν ήταν ποπ, αλλά όταν η ποπ κατέκτησε τον κόσμο, βρήκε στο DeStijl δεκάδες στοιχεία που τη συγκινούσαν. Ένα παρακλάδι της ποπ ήταν και αυτό που λέγαμε “ποπ” στα ’80s, με τη μουσική, το ντύσιμο και τα προϊόντα για τα μαλλιά της. Και φυσικά και την “Αυτοκίνηση”…

(Η έκθεση “Mondrian & DeStijl” συνεχίζεται στην Kunstbau Lenbachaus του Μονάχου μέχρι τις 15 Αυγούστου.)

(Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο Blog "Gentlemen's Guide", αλλά μετά κατάλαβα ότι πιο πολύ ταιριάζει σ' ετούτο εδώ.)

Εν τω μεταξύ, στο ατελιέ του καλλιτέχνη...

Η Κάρολ Όμαρτ, στάρλετ των b-movies, ποζάρει για το πενάκι του Μίλτον Κάνιφ, του Τολστόι του κόμικ-στριπ, αποτελώντας το μοντέλο/πηγή έμπνευσης για την μοιραία Κόπερ Καλχούν, αντικείμενο πόθου και νέμεση του χάρτινου ήρωα Στιβ Κάνιον, ο οποίος τότε (1947) ξεκινούσε την 40χρονη πορεία του στις σελίδες των αμερικανικών εφημερίδων.

Καλοκαίρι με την Karen Philip

Προτού εξηγήσω οτιδήποτε, θα σε αφήσω να ρίξεις μια ματιά σ' αυτές τις φωτογραφίες.Να φανταστείς την αίσθηση του κρύου ποταμίσιου νερού που τρέχει από τους καταρράκτες...

Να θαυμάσεις αυτό το πανέμορφο, ανέμελο κορίτσι...

Να συμφωνήσεις μαζί μου πως δεν υπάρχει τίποτε πιο σέξυ από τα σημάδια που αφήνει το μαγιό στην επιδερμίδα... Και αφού σου δώσω αυτόν τον χρόνο, θα απαντήσω στο ερώτημα που φαντάζομαι πως έχει ήδη σχηματιστεί βασανιστικό στο μυαλό σου: "ποια στην ευχή είναι πάλι αυτή η Κάρεν Φίλιπ";
Δεν σε αδικώ. Είναι φυσιολογικό να μην την ξέρεις. Κι εγώ έμαθα εντελώς τυχαία την ύπαρξή της, όταν κόλλησα πέρσι το καλοκαίρι (όπως ασφαλώς θυμάται ο προσεκτικός επισκέπτης του ΠΠC) με την κλασική σειρά M.A.S.H. Στο πρώτο κιόλας επεισόδιο έπεσα πάνω σ' αυτήν την εικόνα. Η υπολοχαγός Ντις (στα αγγλικά είναι λίγο πιο αστείο - θα την μεταφράζαμε ως "υπολοχαγό Μεζεδάκη") είναι ένα από τα δεκάδες μέλη του χαρεμιού του Χόκαϊ Πιρς, η οποία όμως εμφανίζεται σε δύο μόλις επεισόδια του πρώτου κύκλου για να εξαφανιστεί από την σειρά (κι από το προσκήνιο γενικότερα). Αυτά τα δύο επεισόδια όμως ήταν αρκετα για το Playboy, που χτύπησε στο εξώφυλλο τον κράχτη "Η Υπολοχαγός Ντις του MASH γυμνή", διαφημίζοντας έτσι αυτές τις φωτογραφίες που αναδημοσιεύω σήμερα (έχω πει πόσο λατρεύω την αισθητική της πορνογραφίας των '70s;).

Η πλάκα είναι πως, αυτά τα δύο επεισόδια, θα αποτελούσαν το εφαλτήριο για την λαμπρή καριέρα της Κάρεν Φίλιπ στην τηλεόραση και το σινεμά, καριέρα για την οποία εγκατέλειψε την προηγούμενη δουλειά της: τα φωνητικά στους περίφημους "Brazil'66" του (μεγάλου) Σέρτζιο Μέντες, του ανθρώπου που έβαλε την μποσανόβα σε κάθε σπίτι "hip" μικροαστών στα τέλη των '60s και τις αρχές των '70s, αυτών δηλαδή που δεν τολμούσαν να γίνουν "παιδιά των λουλουδιών", αλλά που ευχαρίστως κάπνιζαν μαριχουάνα στα πάρτι και ονειρεύονταν μικρά όργια μεταξύ φίλων (αν έχεις δει την "Παγοθύελλα" του Ανγκ Λι, ξέρεις τι εννοώ). Αχ, η εποχή της αθωότητας...

Σοβαρά τώρα, πόσο πιο καλοκαίρι;

Αιωνίως 20χρονη

H Λίνα Χορν πέθανε χθες. Ήταν 92 ετών. Αλλά για το σύμπαν της τζαζ θα είναι για πάντα 20, όπως τότε που τραγουδούσε με την μπάντα του Τέντι Γουίλσον.

Έπαιξε τον πειρασμό στο πρώτο μαύρο μιούζικαλ.

Καθόρισε με την ερμηνεία της μια από τις ομορφότερες μπαλάντες που έχουν γραφτεί ποτέ.

Έμαθε στα παιδιά την αλφάβητο.

Και παρέμεινε για μια ζωή κομψή και αριστοκρατική, μια μαύρη Όντρεϊ Χέπμπορν

Σινέ-ππc/ Σήμερον: "Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων"

(εντάξει, είναι η εκδοχή του 1903, η πρώτη μεταφορά της Αλίκης στο - νέο τότε - μέσον, και η οποία πολύ έχει παίξει τελευταίως, οπότε θα ήταν κρίμα να μείνουμε πίσω)

Rhapsody in Blue

Όπως με ενημέρωσε η Γιούλα Ράπτη στο Protagon, σαν σήμερα, 7 Ιανουαρίου του 1924, ένας από τους απολύτως αγαπημένους μου συνθέτες ξεκίνησε να γράφει μια από τις απολύτως αγαπημένες μου συνθέσεις, το Rhapsody in Blue. Πείραμα πάνω στην δυνατότητα σύγκλισης της τζαζ με την κλασική μουσική, η "Γαλάζια Ραψωδία" (τι φρικτά μελό εξελληνισμός, άσε που παραβλέπει την μουσική διάσταση των "blue" κλιμάκων!) είναι πια ένα από τα πιο κλασικά θέματα στην ιστορία του πολιτισμού. Συμμετέχοντας στους εορτασμούς, προσφέρω την δεύτερη ηχογράφηση του έργου*, από την ορχήστρα του Πολ Γουάιτμαν, με τον ίδιο τον Γκέρσουιν στο πιάνο, σε δύο μέρη - καθώς οι πλάκες του γραμμόφωνου ήταν περιορισμένης χωρητικότητας. Βέβαια, η κλασική ενορχήστρωση της "Ραψωδίας" προέκυψε καμιά εικοσαριά χρόνια αργότερα. Αυτήν χρησιμοποίησαν τα στούντιο Ντίσνεϋ στο μακράν καλύτερο από τα μέτρια κλιπ του "Fantasia 2000" - εκείνο που αποτελεί, μεταξύ άλλων, και φόρο τιμής στην σχεδιαστική γραμμή του Αλ Χέρσφιλντ, του παμμέγιστου σκιτσογράφου που φιλοτέχνησε τα πορτρέτα σύμπασας της καλλιτεχνικής ελίτ της Νέας Υόρκης του 20ού αιώνα - και δεν υπερβάλλω. Απολαύστε!


*(η πρώτη ηχογράφηση ήταν "ακουστική" - δηλαδή εκείνη η μαλακία που όλα τα όργανα έπαιζαν σε ένα χωνί που έκανε την εγγραφή - ενώ αυτή που παραθέτω είναι η "ηλεκτρική", με μικρόφωνο στο στούντιο)

Aίσιον και ευτυχές

...σαν νούμερο του Φρεντ Αστέρ και της Τζίντζερ Ρότζερς

Kυριακή με μιούζικαλ: high society (θα ακολουθήσει update)

high society calypso

now you has jazz

I love you, Samantha

true love

you're sensational

mind if i make love to you

who wants to be a millionaire

well did you evah

Κινηματογράφος "ΠΠC". Σήμερον. Ασπρόμαυρον. Ακατάλληλον. "

91 χρόνια ζωής. 91 ρόλοι. Μία εμβληματική περσόνα

Ο Τζόζεφ Γουάιζμαν θα ήταν ευτυχής, ακόμη και αν η καριέρα του περιοριζόταν στους σεξπιρικούς και τσεχωφικούς ρόλους που έπαιζε στο Μπρόντγουεϊ από την δεκαετία του '30 ήδη. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια γι' αυτόν. Του είχε φυλάξει μια θέση στο πάνθεον της ποπ κουλτούρας, επιλέγοντάς τον να ενσαρκώσει μια εμβληματική περσόνα, τον πρώτο "κακό" που αντιμετώπισε ο Τζέιμς Μποντ στην ταινία που ξεκίνησε την πολύχρονη περιπέτεια του 007 στο σινεμά. Ποιος ξέρει πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, αν ο Καναδός ηθοποιός είχε αρνηθεί τον ρόλο - ή πολύ περισσότερο, αν είχε δεχτεί να τον παίξει η πρώτη επιλογή του Φλέμινγκ και των παραγωγών, ο Νόελ Κάουαρντ, ο οποίος, προσφυέστατα με το φλέγμα του απάντησε: "Dr. No? No, no, no!"
Εμείς εδώ σ' αυτό το blog, έχουμε (για την ακρίβεια, ο Homo Ludens έχει) ασχοληθεί ενδελεχώς με το σύμπαν του πλωτάρχη Μποντ, και θεωρούμε χρέος μας να τιμήσουμε την μνήμη αυτού του ηθοποιού, που πέθανε πριν λίγες μέρες - προτού περάσει χρόνος από τότε που κήδεψε την για πολλές δεκαετίες σύζυγό του (τι συγκινητικό!). Και ποιος είναι καλύτερος τρόπος να τιμήσεις την μνήμη του Δρος Νο, από το να χορέψεις το Dr. No's Fantasy, όπως το διασκεύασε ο μέγας Κάουντ Μπέιζι, αναθέτωντας την ενορχήστρωση στον ιδιοφυή Τσίκο Ο' Φαρίλ, ο οποίος συνδύασε το σουίνγκ, με στοιχεία λάτιν και την εξωτική απωανατολίτικη βάση της σύνθεσης του Μόντι Νόρμαν;

Η οικογένεια Άνταμς πενθεί (κάτι που την καθιστά βαθιά ευτυχισμένη)

Όταν πριν από λίγο καιρό παρομοιάζαμε την οικογένεια Θαπατέρο με την οικογένεια Άνταμς, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η ζωή θα έκανε ξανά επίκαιρο αυτό το σόι μακάβριων όντων, με τον πιο ταιριαστό τρόπο: τον θάνατο του ανθρώπου που έγραψε το υπέροχο μουσικό θέμα των τίτλων της κλασικής πλέον σειράς του '60.
Ακούραστος εργάτης της βιομηχανίας του θεάματος, ο Βικ Μίτζι είχε γράψει δεκάδες μουσικά θέματα και τραγούδια για ταινίες, σίριαλ και εκπομπές, ήταν όμως το θέμα για το "Addams Family", με την ευφυέστατη χρήση του τσέμπαλου, που τον καθιέρωσε. Ειδικά η εισαγωγή, με το κροτάλισμα των δαχτύλων, έγινε ένα από τα κλασικά θέματα που ξεχύνονται από τα ηχεία του γηπέδου σε έναν αγώνα μπέιζμπολ, ξεσηκώνοντας τους φιλάθλους κι επιτρέποντας στον Μίτζι να λέει περιχαρής: "Χρειάστηκαν δύο κροταλίσματα δαχτύλων και τώρα ζω στο Μπελ-Αιρ!"
Για να μην πούμε ότι, λόγω φάτσας, θα μπορούσε άνετα να κάνει guest εμφανίσεις στην σειρά.Ας σηκώσουμε λοιπόν ένα ποτήρι αρσενικό και ας το πιούμε στην μνήμη του, τραγουδώντας:

"They're creepy and they're kooky/ Mysterious and spooky/ They're all together ooky/ The Addams Family.

Their house is a museum/ Where people come to see 'em/ They really are a scream/ The Addams Family.

(Neat - Sweet- Petite)

So get a witches shawl on/ A broomstick you can crawl on/ We're gonna pay a call on/ The Addams Family".

Music to watch girls by

Πριν από λίγες μέρες, ένας (ανώνυμος) φίλος/ επισκέπτης του ΠΠC μού ζήτησε να αναρτήσω το "Music to watch girls by" από τους JTQ. Δεν το έκανα. Γιατί δεν το έχω. Και δεν το έψαξα. Γιατί δεν το χρειάζομαι. Γιατί έχω τις τέσσερις καθοριστικές εκτελέσεις αυτού του κομματιού, που βγήκε από μια διαφήμιση της Diet Pepsi*, για να γίνει η κατεξοχήν μουσική επιτομή του easy listening/ lounge ήχου, όπως αυτός διαμορφώθηκε στα τέλη των '60s.

1. Έχω την απόλυτη νευρώδη και σαμπανιζέ εκτέλεση με την αγέρωχη φωνή του Άντι Γουίλιαμς
2. Έχω την υπέροχα χαλαρωτική εκτέλεση με το μελιστάλαχτο σαξόφωνο του Μπένι Γκόλσον
3. Έχω την διαστημική διασκευή του Λίοναρντ Νιμόι (στο πετσί του Μίστερ Σποκ), με τίτλο "Music to Watch Space Girls By" από τον σουρεαλιστικό δίσκο "Mr. Spock's Music from Outer Space"
4. Κι έχω μια θεοπάλαβη εκτέλεση στα γαλλικά από την Natacha Snitkine, με τίτλο "Le jeu du telephone"

Χρειάζομαι στ' αλήθεια κι άλλη;

*(για την ιστορία, αυτό δεν είναι το ομορφότερο κομμάτι που γράφτηκε ποτέ για διαφήμιση - το βραβείο πηγαίνει στον Τζον Μπάρι και τo ονειρικό "The girl with the sun in her hair", που συνέθεσε για το Sunsilk!)

υγ. Η φωτογραφία είναι υπόσχεση για μελλοντικό post.

Μπορείς να κρίνεις έναν δίσκο από το εξώφυλλο!

Επηρεασμένος από την αναφορά του Homo Ludens στον Άλεξ Στάινγουαϊς, ένιωσα ξαφνικά την ανάγκη να αναρτήσω κι εγώ δύο εξώφυλλα που φιλοτέχνησε, προσθέτοντας τις μουσικές που αντιστοιχούν στο περιεχόμενο:

Teddy Wilson & his orchestra feat. Billie Holiday: What a little moonlight can do

Louis Armstrong & Earl Hines: Weather Bird Rag

Κι ένα εξώφυλλο του υπέρτατου Τζιμ Φλόρα:Louis Armstrong & his Hot Five: Heebie Jeebies

Ένα μωρό, μια κότα, τα "καυτά χείλη" και ένας ιδιοφυής κωμωδιογράφος

Λατρεύω τα sitcom. Aπό μικρός, τότε που έβλεπα μετά μανίας Μπιλ Κόσμπι, Family Ties, Soap! και τον Αλφ, τον εξωγήινο, μέχρι σήμερα, που έχω ενθουσιαστεί με την είδηση πως το Star θα μεταδώσει το Big Bang Theory και που περιμένω με αγωνία να μου στείλει το Amazon τον τέταρτο κύκλο του How I met Your Mother (ναι, για κάποιον λόγο - απλή εκκεντρικότητα - αρνούμαι να κατεβάσω ταινία ή σειρά, μόνο το Dr. Horrible, για το οποίο χρωστάω ένα post), δεν έχω τίποτε πιο χαλαρωτικό από τα ηχογραφημένα γέλια του κοινού των αμερικανικών κωμικών σειρών. Για την ακρίβεια, από όλα τα δώρα γάμου που πήρα(με) πριν από έξι χρόνια, το πιο πρακτικό, χρηστικό και χρήσιμο ήταν εκείνο το κουτί με όλα τα επεισόδια των Friends, που έκτοτε (αλλά και προηγουμένως) παίζουν στο διηνεκές στο DVD player του σπιτιού.
Βλέπω όλα τα sitcom, ακόμη και τα άθλια. Αλλά για κάποιον λόγο, το 30 Rock δεν με κέρδισε. Εντάξει, μετά το τρίτο επεισόδιο άρχισα να ενδιαφέρομαι για τον χαρακτήρα της Λιζ Λέμον και την ερωτική της ζωή, κυρίως όμως για την σχέση της με το αφεντικό της και ναι, ο Άλεκ Μπόλντουιν δίνει ρέστα, και όλες οι αναφορές είναι πανέξυπνες, αλλά με ενοχλεί μια κωμική σειρά που θεωρεί ντροπή το να κάνει το κοινό της να γελάσει δυνατά, και αντιπροτείνει ένα ξερό "χε" με σηκωμένο φρύδι, αν αντιληφθείς όλες τις αναφορές. Το εκτιμώ, αλλά μου φαίνεται ότι προσπαθεί πάρα πολύ.
Στο τελευταίο επεισόδιο πριν το καλοκαίρι, πάντως, έκανε μια θαυμάσια αναφορά. Ο Τρέισι, ο εξωφρενικός πρωταγωνιστής του κωμικού σόου που υποτίθεται ότι παράγει για το ΝBC η Λιζ Λέμον, παθαίνει αμόκ on camera και κλαίει, καθώς θυμάται ότι στο σχολείο τον αποκαλούσαν "κότα" επειδή δεν ήθελε να διαμελίσει ένα μωρό (έναν βάτραχο εννοεί, αλλά στον καμένο του εγκέφαλο αυτά μπερδεύονται). "Τι πράγματα είναι αυτά; Αυτό λέτε κωμικό σόου; Έναν άντρα που κλαίει για ένα μωρό και μια κότα;" είναι η αντίδραση του πατέρα του διευθυντή του καναλιού. Τον διευθυντή υποδύεται ο Μπόλντουιν. Τον πατέρα, ο γκεστ σταρ Άλαν Άλντα.
Ο οποίος, ως γνωστόν, έπαιζε για περίπου έντεκα χρόνια στην τηλεόραση τον "Hawkeye" Pierce, τον ιδιοφυη ρέμπελο γιατρό της μονάδας MASH, στην σειρά που προέκυψε από την καταπληκτική ταινία του Ρόμπερτ Άλτμαν - που χρησιμοποιούσε τον πόλεμο της Κορέας σαν αλληγορία για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς, ο Πιρς έπαθε νευρικό κλονισμό όταν βρέθηκε σε ένα στρατιωτικό λεωφορείο που περιμάζεψε μερικούς Νοτιοκορεάτες σε περιοχή που υπήρχαν ομάδες Βορειοκορεατών. Το λεωφορείο βγήκε από τον δρόμο, και ο Πιρς προσπαθούσε να εξηγήσει στους επιβάτες ότι πρέπει να κάνουν ησυχία, προκειμένου να μην τους ακούσουν οι Βορειοκορεάτες. Μια Νοτιοκορεάτισα κρατούσε μια κότα που έκανε φασαρία και αναγκάστηκε να την πνίξει. Ο ψυχίατρος αδυνατούσε να βγάλει άκρη, ακούγοντας αυτήν την ιστορία, μέχρι που στο τέλος ο Πιρς έβαλε τα κλάματα και αποκάλυψε πως δεν ήταν κότα, ήταν το μωρό της που έκλαιγε που αναγκάστηκε να πνίξει η γυναίκα, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού. Ένας άντρας που κλαίει για μια γυναίκα και ένα μωρό: είναι αυτό κωμική σειρά;
Ναι. Αν αυτή η σειρά λέγεται M.A.S.H. - κι αν βασίζεται σε μια ταινία που το τραγούδι των τίτλων βεβαιώνει πως "η αυτοκτονία είναι ανώδυνη, και επιφέρει πολλές αλλαγές" (στην σειρά βέβαια προτιμήθηκε μια ορχηστρική εκδοχή, ξενέρωτη και όχι cool όπως αυτή του Μπόμπι Χάτσερσον, ούτε θυελλώδης όπως αυτή του Μπιλ Έβανς). Για την ιστορία, αυτό το επεισόδιο παραμένει το επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς με την μεγαλύτερη τηλεθέαση στην ιστορία της αμερικανικής (και άρα της παγκόσμιας - είναι θέμα μεγεθών) τηλεόρασης.
Ενώ το M.A.S.H. παραμένει ένα υπόδειγμα τηλεοπτικής γραφής.Το θυμήθηκα αυτό, γιατί από προχθές πενθούμε τον Λάρι Γκέλμπαρτ, τον άνθρωπο που ήταν επικεφαλής της ομάδας των σεναριογράφων του M.A.S.H. - και του ανθρώπου που έγραψε το σενάριο της "Τούτσι", μεταξύ άλλων (αν αυτό σου φαίνεται λίγο, έχεις καιρό να δεις την ταινία: σκέψου μόνο πόσο φτηνό, κακόγουστο, σεξιστικό και σκατολογικό θα ήταν ένα σύγχρονο ριμέικ). Έπαθα σοκ όταν το έμαθα, κυρίως γιατί, αυτό το καλοκαίρι, κατέφυγα πολύ συχνά στο M.A.S.H. - ειδικά κάτι βράδια, μετά από κάτι άγρια ξενύχτια στην δουλειά, που έβαζα ένα επεισόδιο για να αποφορτιστώ, και τα συνόδευα με ένα μαρτίνι (1/2 μεζούρα ξηρό βερμούτ, 3 μεζούρες τζιν), όπως έκανε στην σκηνή του ο Χόκαι Πιρς μετά από ώρες στο χειρουργείο. Όσο τα έβλεπα αυτά τα παλιά επεισόδια από την δεκαετία του '70, θυμόμουν να είμαι μικρός και να βλέπω την σειρά μαζί με τους γονείς μου που χαχάνιζαν με τα σεξουαλικά αστεία, τα οποία φυσικά δεν καταλάβαινα.
Αλλά δεν μπορεί, κάποιο αποτύπωμα θα άφησε στο υποσυνείδητο και την σεξουαλικότητά μου η Λορέτα Σουίτ, που έδωσε ζουμερή σάρκα και σκληρά οστά στην ταγματάρχη Χούλιχαν, την επικεφαλής των νοσοκόμων, ένα πλάσμα αντιπαθέστατο και λαχταριστό ταυτόχρονα, που η μονάδα αποκαλούσε με το παρατσούκλι Hot Lips. Της αφιερώνω (σ' αυτήν και στη μνήμη του Γκέλμπαρτ) το ομώνυμο κομμάτι του Τζάνγκο Ράινχαρντ, ενός από την πανστρατιά των ηρώων αυτού του blog.

Ησυχία τώρα! Αρχίζει το έργο...

Με τον Ριτζ Φόρεστερ έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Θα πρέπει να ήταν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '90 που το μαλλί μου ήταν περίπου όπως ήταν και το δικό του (στα τέλη της δεκατίας του '90) και μια γνωστή μου που δεν θυμόταν το όνομά μου, ρώτησε έναν κοινό μας φίλο σε ένα πάρτυ: "Θύμισέ μου πως τον λένε αυτόν! Τον Ριτζ Φόρεστερ μωρέ!". Η παρέα μού το κόλλησε σχεδόν αμέσως, αλλά δεν κράτησε για πολύ καιρό. Πρώτον γιατί δεν ήμουν και τόσο ωραίος. Και δεύτερον γιατί είχα ήδη ένα πιο ταιριαστό παρατσούκλι που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα και που τότε μετρούσε ήδη μια δεκαετία ζωής, οπότε ήταν κομματάκι δύσκολο να αλλάξουν έτσι δραστικά τα δεδομένα.

Από την άλλη, αυτό το "Ριτζ Φόρεστερ" μου άρεσε και το χρησιμοποίησα ως nickname μου στο ICQ αμέσως. Κάποια στιγμή είχα ξεχάσει τον κωδικό μου κι έφτιαξα και δεύτερο λογαριασμό και πάλι κράτησα για nickname το "Ριτζ Φόρεστερ" (το έγραφα στα αγγλικά, Ridge Forester δηλαδή). Μετά θυμήθηκα τον κωδικό, επέστρεψα στο πρώτο μου account, έφυγα από την τότε δουλειά μου στον Μπόμπολα, έκατσε στο PC μου ο καλός μου φίλος ο Θάνος, άνοιξε το (δεύτερο) ICQ όπου είχα αφήσει αποθηκευμένο το password, ενθουσιάστηκε κι αυτός, μου ζήτησε τα δικαιώματα, του τα έδωσα κι έτσι βρεθήκαμε δύο "Ριτζ" στον υπέροχο κόσμο του instant messaging. Αλλά το 2003 πια όλοι μου οι κολλητοί ήταν στο MSN, το ICQ είχε σταματήσει να κάνει σοβαρά updates και ο Ριτζ πέθανε κάπου εκεί για μένα -ο Θάνος πρέπει να τον κράτησε δυο-τρεις μήνες παραπάνω.

Έτσι κι αλλιώς ο Ριτζ είχε πεθάνει από καιρό. Θα θυμάμαι για πάντα τα τρία τελευταία χρόνια της δεκαετίας του '80 ως την περίοδο που είχα τις πιο στενές σχέσεις με το γυναικείο κομμάτι της οικογένειάς μου. Είτε στο δικό μας σπίτι, είτε στης γιαγιάς που έμενε ακριβώς δίπλα ή αργότερα από πάνω μας, μαζευόμασταν κάθε μεσημέρι για την μικρή τελετουργία με τον κωδικό "Τόλμη και Γοητεία". Το σύνθημα ήταν: "Ησυχία τώρα! Αρχίζει το έργο..." και δινόταν συνήθως από τη γιαγιά που ήταν γενικά ένας πολύ γλυκός άνθρωπος που δεν τσαντιζόταν ποτέ και δεν ύψωνε τον τόνο της φωνής της, αλλά αυτή η προσταγή προκαλούσε αρκετό δέος όταν δινόταν. Και κάναμε εγώ και η αδελφή μου ησυχία -και η μαμά άφηνε την όποια δουλειά της για να δει "την Καρολάιν".

Αλλά ΟΚ, μετά πήγαμε Γυμνάσιο, άρχισα να ασχολούμαι με αθλητισμούς και γκόμενες, το πολύ πολύ να έβλεπα "Τόλμη και Γοητεία" κανα μεσημεράκι με πολλά κέφια, για να παίξω καμμιά μαλακία με την Μπρουκ.

Ο Ριτζ πάντως -ακόμη κι όταν "το έργο" είχε γίνει πια μια μακρινή ανάμνηση- παρέμενε ιδιαιτέρως συμπαθής. Προφανώς λόγω εκείνης της ιστορίας με το παρατσούκλι που πήγε να μου κολλήσει. Προσφάτως αναρωτιόμουν τι να κάνει αυτή η ψυχή... Δεν ήξερα καν ότι η "Τόλμη και Γοητεία" συνεχίζεται ακόμη. Απάντηση: Συνεχίζεται. Και ο λόγος που κάθισα και θυμήθηκα αυτές τις γελοίες ιστορίες από τη ζωή μου δεν είναι καν αυτός (το ότι συνεχίζεται). Προς μεγάλη μου έκπληξη διάβασα την εισαγωγική πρόταση της wikipedia: "The Bold and the Beautiful (often abbreviated to B&B) is an Emmy award winning American television soap opera created by William J. Bell and Lee Phillip Bell for CBS. " Κάτσε τώρα! Σοβαρά; Έχει πάρει και ΕΜΜΥ; Φτάνω κάτω κάτω στο άρθρο. Έχει πάρει αρκετά! Η γριά που παίζει τη Στέφανι το έχει πάρει 2-3 φορές ως "καλλίτερη ηθοποιός σε δραματική σειρά". Το ίδιο κι άλλη μια γκόμενα. ΟΚ, τη θυμόμουν τη γριά, ήταν ωραία. Κακιασμένη σκύλα. Υποθέτω κι άλλη κάπως έτσι θα το παίζει. Αλλά το επικό είναι ότι φέτος, το 2009, 22 χρόνια μετά το πρώτο επεισόδιο, τώρα που η "Τόλμη και Γοητεία" παίζεται κάποια ξεχασμένη ώρα στην ΕΤ3, πήρε και ΕΜΜΥ "καλλίτερης δραματικής σειράς" ολόκληρο το σήριαλ!

Παθαίνω σοκ... Μα εκεί δεν είναι υποψήφιο το "Mad Men", το "Lost", το "Dexter" και τα λοιπά;

Ψάχνω λίγο παραπάνω. Το σοκ φεύγει, το αίμα επιστρέφει στην κανονική του ροή. Δεν είμαι ψαγμένος με τα τηλεοπτικά, δεν ήξερα ότι υπάρχει "καλλίτερη δραματική σειρά" prime time ζώνης αλλά και μεσημβρινής. Εντάξει. Αλλά ακόμη κι έτσι. 22 χρόνια μετά; "Τόλμη και Γοητεία"; Με τον Ρον Μος (αυτός που υποδύεται τον Ριτζ ντε) να είναι ο ένας από τους τέσσερις ηθοποιούς που παίζουν ανελλιπώς από το 1987 υπόσχομαι να βρω ένα μεσημέρι χρόνο να κάτσω στην ΕΤ3 να δω ένα επεισόδιο. Κυρίως γιατί έχω απορία ποιά είναι αυτή η γκόμενα την φωτογραφία της οποίας βρήκα όταν γκουγκλάρισα τον τίτλο της σειράς και ανέβασα εδώ στα αριστερά. Και για να προσευχηθώ να πάρει ΕΜΜΥ και ο θεσμός Ριτζ. Θα κάτσω να δω "Τόλμη και Γοητεία" αύριο κιόλας! Και θα το κάνω με το ίδιο περίπου τελετουργικό. Θα διαβάσω πρώτα το preview στην "Ραδιοτηλεόραση":

Μετά το ατύχημα η Φοίβη κείτεται νεκρή. Ο Ριτζ μπαίνει στο σπίτι και ξεσπάει σε κλάματα. Ο Ρικ υποστηρίζει ότι πάνω στον καβγά τους, η Φοίβη του τράβηξε το τιμόνι κι έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Ο Ριτζ ανακοινώνει στην Τέιλορ ότι η κόρη τους σκοτώθηκε και αυτή χάνει τις αισθήσεις της. Η Στέφανι κατηγορεί τον Ρικ που είναι ακόμη ζωντανός. Η Μπρουκ τον διαβεβαιώνει ότι η Στέφανι τα λέει αυτά επειδή είναι εκνευρισμένη και όταν ηρεμήσει, θα καταλάβει ότι δεν φταίει αυτός. Μετά το αντίο στην αδελφή της, η Στέφι καταρρέει.

To καλοκαίρι δεν θα τελειώσει ποτέ...

...ή τουλάχιστον όσο παραμένει αναρτημένο (εντάξει, ποιον κοροϊδεύω; καταχωνιασμένο) στα περίπτερα το τελευταίο τεύχος του Jazz&Τζαζ, που συνοδεύεται από ένα καταπληκτικό δισκάκι. Για μια ακόμη φορά ο Δάσκαλος ξεπέρασε τον εαυτό του, φτιάχνοντας μια συλλογή με απολύτως καλοκαιρινά κομμάτια, στημένη (αναμενόμενα) γύρω από τέσσερις (αριθ.4) εκτελέσεις του Summertime - δύο από αυτές τις είχα συμπεριλάβει στον περσινό μου ψυχαναγκασμό, όχι όμως κι εκείνη με το γουργουρητό του hammond του Τζίμι Σμιθ, που ερωτοτροπεί με το σαξόφωνο του Λου Ντόναλντσον. Το δισκάκι περνά με άνεση από το κλασικό easy listening στην west coast jazz του '50 και περιλαμβάνει την αγαπημένη μου καλοκαιρινή μπαλάντα, το Once Upon a Summertime, σε μουσική Μισέλ Λεγκράν και στίχους Τζόνι Μέρσερ, με την εύθραυστη Μπλόσομ Ντίρι στο τραγούδι και το πιάνο. Σοβαρά, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο που να μπορείς να ακούσεις αυτήν την εποχή, είτε βρίσκεσαι σε διακοπές είτε τεμπελιάζεις στην σχεδόν έρημη ακόμη Αθήνα, από αυτές τις μουσικές που θυμίζουν πόσο ωραία ήταν τα πράγματα στην ποπ κουλτούρα προτού έρθει το ροκενρόλ και γαμήσει την αισθητική μας για πάντα. Άσε που έχει και μια φοβερή διασκευή του Diga Diga Do, ενός κομματιού που έχω ταυτίσει με την πνευματική μου κατάσταση αυτήν την περίοδο (αλλά και τις περισσότερες περιόδους του χρόνου).

Somewhere there's music (Λες Πολ)

Δεν ξέρω τι γίνεται τώρα, πάντως στην εποχή μου, αν ήσουν έφηβος και αγαπούσες το ροκ, αναπόφευκτα λάτρευες τους "θεούς της κιθάρας". Κι αν η μοίρα σε έριχνε σε μια παρέα με ανθρώπους που ήξεραν μουσική και αποτολμούσαν να παίξουν στη δική τους κιθάρα τα πρώτα μέτρα του "Smoke on the water", μάθαινες λέξεις όπως "Fender", "Ibanez", "Gibson". Και όταν ονειρευόσουν την ηλεκτρική σου κιθάρα, έπρεπε να της δώσεις μια μορφή, να αποφασίσεις στο μυαλό σου αν παίζεις το "ταυράκι" της Ibanez, μια κλασική "Stratocaster" (τι διάολο, άνθρωποι όπως ο Μαρκ Νόπφλερ ή ο Έρικ Κλάπτον δεν μπορεί να κάνουν λάθος) ή μια "Les Paul". Για μένα, ήταν η τελευταία - αφ' ενός μεν γιατί μου άρεσε το κλασικό της design, οι θηλυκότατες καμπύλες της, το ότι άκουγες το συμπαγές της ξύλο να σου φωνάζει, κι από την άλλη, ήμουν φαν των Led Zeppelin (ακόμη τους θεωρώ την απόλυτη ροκ μπάντα όλων των εποχών) και αυτήν κράδαινε ο Τζίμι Πέιτζ. Οι φίλοι μου πάλι, άκουγαν Guns 'n' Roses, οπότε τους άρεσε η Les Paul, λόγω του Slash.Βέβαια, εγώ ήμουν γαλλομαθής - το βλαμμένο - και επέμεινα να την αποκαλώ "Λε Πολ", κάτι που με επιμονή μετέδωσα στους φίλους μου. Δεν μου περνούσε από το μυαλό ότι το Les δεν είναι άρθρο, αλλά όνομα, χαϊδευτικό του Λέστερ. Ούτε φυσικά είχα ιδέα ποιος ήταν ο Λες Πολ. Το έμαθα βέβαια, κάποια στιγμή, όταν αγόρασα ένα πάμφθηνο δίσκο με τίτλο "The jazz guitar anthology" - που από τη μια πλευρά είχε μόνο κομμάτια του Django Reinhardt (η πρώτη φορά που άκουσα τη μουσική του) και από την άλλη διάφορους κιθαρίστες που δεν τους θυμάμαι όλους, είχε όμως σίγουρα Laurindo Almeida και, ναι, Λες Πολ, σε μια εξαιρετική εκτέλεση του Nuages, του Τζάνγκο. Δεν το βρήκα τώρα που το έψαχνα, βρήκα όμως μια σειρά από άλλα κομμάτια (το Guitar Boogie, το Little Rock Getaway και το αγαπημένο μου Blue Skies) στα οποία φαίνεται η δεξιοτεχνία αυτού του απίστευτου κιθαρίστα, o οποίος ουσιαστικά δημιούργησε το concept της ηλεκτρικής κιθάρας όπως την ξέρουμε σήμερα. Αν, δηλαδή, ο Τσάρλι Κρίστιαν ήταν εκείνος που τοποθέτησε μικρόφωνο στην ακουστική κιθάρα, μετατρέποντάς την από ρυθμικό όργανο σε όργανο για σόλο, όταν δούλευε στην ορχήστρα του Μπένι Γκούντμαν, ο Λες Πολ σκέφτηκε πως μια κιθάρα από συμπαγές ξύλο (αντί για το κούφιο σκάφος της ακουστικής) θα λειτουργούσε ως καλύτερο ηχείο για τους μαγνήτες της ηλεκτρικής ενίσχυσης - ή κάτι τέτοιο, δεν είμαι ειδικός. Αυτό που ξέρω είναι ότι, χρησιμοποιώντας τις εξελίξεις της μουσικής τεχνολογίας, είχε καταφέρει να δημιουργήσει έναν εντελώς προσωπικό ήχο, με αυτήν την κρυστάλλινη κιθάρα στο προσκήνιο και την φωνή της γυναίκας του, της Μέρι Φορντ κλωνοποιημένη σε μια μικρή χωρωδία (άκου το Tiger Rag, το Alabamy Bound, το Sugar Sweet και θα καταλάβεις). Εχουν περάσει έξι δεκαετίες από τότε που ο Λες Πολ βρισκόταν στο προσκήνιο, αλλά μέχρι το τέλος δεν το έβαζε κάτω. Έπαιζε κάθε δευτέρα στο Iridium της Νέας Υόρκης (εκεί όπου δούλευε ως σεφ η Μόνικα, στον πρώτο κύκλο του Friends). Από τότε που πέθανε ο Μπόμπι Σορτ (και από τότε που ήρθε στην Ελλάδα ο Γούντι Άλεν και ξεκάβλωσα), αυτός ήταν ο μουσικός θεσμός της Νέας Υόρκης που περισσότερο ήθελα να δω, στο ταξίδι που προσπαθώ να σχεδιάσω εδώ και λίγα χρόνια. Τώρα θα πρέπει να βρω κάτι άλλο. Στο μεταξύ, ακούω την κιθάρα του Λες Πολ (και τις φωνές της Μέρι Φορντ) στο How High the Moon, το πρώτο No1 hit του ντουέτου - κι ένα κομμάτι που φυσικά έχει ηχογραφήσει και ο Τζάνγκο Ράινχαρντ, για να μην ξεχνάμε και τις προτεραιότητές μας σ' αυτό το blog.