To Πο Πο Culture! μεταφέρθηκε

Από την 1η Δεκεμβρίου του 2014 αυτό εδώ το blog θα παίζει το ρόλο του αρχείου για τα κείμενα που γράφτηκαν μέχρι τότε. Το Πο Πο Culture! δεν πεθαίνει. Γίνεται ενότητα του νέου μου site, του Homo Ludens.

Εδώ εξηγώ το γιατί.

Πώς να βγάλεις λεφτά μέσω Spotify

Όποιος χρησιμοποιεί το Spotify και δεν έχει Premium λογαριασμό, θα έχει ακούσει τον συμπαθή τυπάκο που μιλάει στα διαφημιστικά σποτ της εταιρείας, να του εξηγεί ότι «κάθε τραγούδι που ακούει στο Spotify σημαίνει έσοδα για το μουσικό». Η εξίσωση είναι απλή. Αν έχεις συνδρομή στην υπηρεσία, πληρώνεις ένα ποσό. Κομμάτι αυτού του ποσού πηγαίνει στους καλλιτέχνες που τιμάς με τα κλικ σου. Αν δεν έχεις συνδρομή, ακούς και βλέπεις διαφημίσεις. Κομμάτι των χρημάτων που πληρώνουν οι διαφημιζόμενοι πηγαίνει κι αυτό στους μουσικούς που ακούς μέσω της υπηρεσίας. Τίμιο. Έξυπνο. Απλό.

Πράγμα που σημαίνει ότι ο Avicii πρέπει να καθαρίζει εκατομμύρια. Αλλά ακόμη κι εσύ έχεις ελπίδα να βγάλεις ένα μεροκαματάκι. Πώς; Δεν είναι ανάγκη να έχεις συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική για να ανεβάσεις τη μουσική σου στο Spotify. Ούτε να ηχογραφήσεις κάποιο δίσκο υπερπαραγωγή. Το ερώτημα, βέβαια, που θα θέσεις είναι «γιατί κάποιος να ακούσει το άλμπουμ μου, αν είμαι παντελώς άγνωστος και ο ήχος είναι χάλια;». Υπάρχει απάντηση…

Ο Matt Farley δεν έχει ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική. Παίζει 2-3 ακόρντα στην κιθάρα του και αυτό είναι όλο. Ηχογραφεί με τα ελάχιστα μέσα, αλλά το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό. Έχει γράψει όμως και ανεβάσει στο Spotify πάνω από 14.000 τραγούδια. Βγάζει κάπου 1.500 ευρώ το μήνα χάρη στην προσπάθειά του αυτή. Πώς το πετυχαίνει; Έψαξε λίγο τον αλγόριθμό του Spotify (γιατί άμα δεν έχεις κάποιες προγραμματιστικές ικανότητες στις μέρες μας, δεν πας πουθενά) και είδε ότι στις αναζητήσεις πολύ συχνά ο κόσμος ψάχνει ό,τι να ‘ναι. Για παράδειγμα, κάποιος που είναι από το Newcastle θέλει να βρει αν υπάρχουν τραγούδια για την πόλη του. Με δεδομένο μάλιστα ότι Newcastle υπάρχουν πολλά ανά τις αγγλόφωνες πόλεις στον κόσμο, θα υπάρχουν και πολλοί Νεοκαστρίτες που θα έχουν ψάξει κάποια στιγμή για κάτι αντίστοιχο. Αν εσύ ήσουν από το Newcastle κι έπεφτες πάνω σ’ ένα κομμάτι με τον τίτλο «Newcastle is a Nice City in New South Wales, Yeah Yeah», δεν θα το έπαιζες;

Ο συγκεκριμένος τίτλος δεν είναι τυχαίος. Είναι το όγδοο από τα 45 τραγούδια του πρώτου μέρους από τα δύο που αποτελούν το άλμπουμ “These Australia Places Deserve These Nice Songs” από τον καλλιτέχνη The Guy Who Sings Songs About Cities & Towns, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Matt Farley. Τα υπόλοιπα 90 τραγούδια του άλμπουμ είναι σχεδόν ίδια, αλλά ο Farley ξέρει ότι δεν θα κάτσεις να ακούσεις όλο το δίσκο του. Όποιος είναι από το Σίδνεϊ θα ακούσει το τραγούδι του για το Σίδνεϊ, όποιος είναι από τη Μελβούρνη, για τη Μελβούρνη –και πάει λέγοντας.

Τα αγαπημένα του θέματα είναι οι πόλεις, οι αθλητικές ομάδες και οι σελέμπριτις. Για να τα καλύψει έχει επινοήσει διάφορα γκρουπ και ψευδώνυμα. Για τις διασημότητες δηλαδή, τραγουδούν οι Papa Razzi and the Photogs, που δεν είναι άλλοι, φυσικά, από τον ίδιο τον Farley. O τύπος βρίσκεται πίσω από 65 περίπου καλλιτέχνες ή γκρουπ που έχουν λογαριασμό στο Spotify αυτή τη στιγμή. Έχει βγάλει πάνω από 200 άλμπουμ…

Αν έχεις Spotify, άκου το “Somebody Needed to Make These Songs” των Papa Razzi and the Photogs και μάθε μερικά πράγματα για τους Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Ερρίκο τον Η’, Δαρβίνο, Καρλ Μαρξ, Καρλομάγνο, Justin Bieber και Priscilla Presley μεταξύ άλλων.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Το Internet οδεύει προς "φτηνά" και "ακριβά" δεδομένα;

Μια νέα καμπάνια που θυμίζει την προ διετίας (επιτυχημένη) προσπάθεια να ανακοπούν τα SOPA/PIPA φαίνεται πως θα μας απασχολήσει τις επόμενες ημέρες. Τότε το διακύβευμα ήταν η ροή δημιουργίας μέσω Internet. Τα Stop Online Piracy Act / Protect Intellectual Property Act επιχειρούσαν να φέρουν το Internet υπό τον έλεγχο των διαχειριστών των πνευματικών δικαιωμάτων, επικαλούμενα την ανάγκη να τιθασευτεί το πρόβλημα της πειρατείας. Σήμερα το ζήτημα έχει να κάνει με το τι είδους δεδομένα θα μπορούμε να κατεβάζουμε εύκολα και γρήγορα και για ποια θα «πληρώνουμε» κάτι παραπάνω.

Οι συζητήσεις σε ΕΕ και ΗΠΑ περιστρέφονται γύρω από την ανάγκη –την οποίαν έχουν θέσει οι ISPs και τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας- να γίνεται μια «λογική» διαχείριση της κίνησης δεδομένων μέσω Internet. Κοινώς, οι πολυεθνικές που διαχειρίζονται την ραχοκοκαλιά του δικτύου προσπαθούν να βρουν ένα τρόπο να κερδίσουν κάτι παραπάνω. Ήδη η AT&T παρουσίασε στο πρόσφατο CES την ιδέα της για “sponsored data”. Αν είσαι π.χ. το Netflix και μπεις στο πρόγραμμα χορηγίας δεδομένων, τότε ο συνδρομητής της AT&T θα μπορεί να κατεβάζει το “House of Cards” δωρεάν, χωρίς να επηρεάζεται ο λογαριασμός του. Αν κατεβάσει, όμως, μια ταινία –ας πούμε- από κάποια άλλη πηγή, θα κάνει χρήση των δεδομένων που έχει στο συμβόλαιό του.

Διεθνείς μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί όπως ο Avaaz.org έχουν σηκώσει ήδη τη σημαία κατά της πιθανότητας να αναιρεθεί η «ουδετερότητα του δικτύου» όπως ορίστηκε το 2010. Στις 21 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς η FCC (Federal Communications Committee) που είναι υπεύθυνη για τις επικοινωνίες στις ΗΠΑ απαγόρευσε στους ISPs να μπλοκάρουν «νόμιμη» κίνηση δεδομένων. Ωστόσο πριν λίγες ημέρες, το ομοσπονδιακό εφετείο αποφάσισε ότι η FCC δεν μπορεί να επιβάλει την απαγόρευση αυτή. Κάτι τέτοιο ανοίγει το δρόμο για τα πλάνα της AT&T και των υπολοίπων εταιρειών που πιέζουν για το διαχωρισμό των δεδομένων σε «φτηνά» (δωρεάν, μάλλον) και «ακριβά». Οι ακτιβιστές του Internet παίρνουν ήδη θέσεις στις επάλξεις…

Στην απορία «γιατί είναι κακό αυτό που προτείνει η AT&T;», η απάντηση είναι «δεν υπάρχει καλό και κακό στο Internet». Αλλά… Η κοινή λογική μας οδηγεί στο ότι, αν τελικά πάψει η ουδετερότητα του Internet, αυτός που θα πληρώνει περισσότερα θα είναι αυτός του οποίου τα δεδομένα θα διακινούνται πιο γρήγορα, πιο φτηνά, πιο εύκολα. Για τον τελικό χρήστη, στο υποθετικό παράδειγμα του Netflix που αναφέραμε πιο πάνω, θα είναι τελικά πιο δελεαστικό να κάνει μια συνδρομή εκεί και να κατεβάζει τα πάντα δωρεάν από τον πάροχό του, παρά να προσπαθεί να τα κατεβάσει «πειρατικά» από κάποιο torrent το “House of Cards”, χωρίς μεν να πληρώνει συνδρομή στο Netflix, αλλά πληρώνοντας για την πρόσβαση στο Internet.

Ακόμη πιο απλά, μικρές, ανεξάρτητες φωνές, που τώρα μπορούν να συντηρούν ένα site και να ανεβάζουν υλικό εκεί, θα γίνουν ξαφνικά πιο δυσπρόσιτες. Μπροστά π.χ. σε ένα «ακριβό» βίντεο για τις σφαγές στη Συρία, ένα «δωρεάν» βίντεο για τα καμώματα του Justin Bieber θα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πάρει το κλικ του χρήστη. Να το κάνουμε ακόμη πιο λιανό: Έστω ότι έχουμε ένα «ακριβό» βίντεο που λέει την ιστορία για τις σφαγές στη Συρία με τον α’ τρόπο και ένα «φτηνό» ή «δωρεάν» βίντεο που τη λέει με τον β’. Ποια εκδοχή της ιστορίας τελικά θα επικρατήσει;

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τώρα που οι φίρμες αρχίζουν να μπαίνουν στο snapchat, θα φύγουν οι χρήστες;

Τα λέγαμε ξανά για το Snapchat τις προάλλες, όταν εξηγούσαμε γιατί η πιτσιρικαρία εγκαταλείπει το Facebook. Είναι το πιο γρήγορα ανερχόμενο από τα νέα social media κι αυτό που ελκύει τις πιο μικρές ηλικίες. Το μήνυμα έρχεται και φεύγει. 10 δευτερόλεπτα. Δεν διαρκεί παραπάνω. Ό,τι πρόλαβες να δεις, είδες. Ιδανικό για χαβαλέ με την παρέα, μακριά από την επιτήρηση της μαμάς.

Κι όμως, όπως και με όλα τα social media, το μάρκετινγκ ψάχνει ένα τρόπο για να το χρησιμοποιήσει υπέρ του. Αλλά τι μήνυμα να μεταδώσεις, αν θα ζήσει μόνο 10 δευτερόλεπτα; Ποιος θα προλάβει να το δει; Να το καταλάβει; Οι άνθρωποι πίσω από το Snapchat, βέβαια, δεν θέλουν να χάσουν την ευκαιρία για κάποια κέρδη. Γι’ αυτό και πρόσφατα εισήγαγαν ένα νέο χαρακτηριστικό στην εφαρμογή τους. Το “Stories”. Είναι μια συλλογή από posts (“snaps” στην διάλεκτο το app) που μένουν εκεί για μια ολόκληρη μέρα. Οι 24 ώρες μοιάζουν σαν μια αιωνιότητα στο σύμπαν του Snapchat και ήδη διάφορες εταιρείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον να παίξουν μπάλα. Πρώτο και καλύτερο, το HBO που ετοίμασε μια μίνι καμπάνια για το “Girls”. Εδώ και 8 μήνες το κανάλι έψαχνε να βρει τρόπο να ετοιμάσει snaps που θα λειτουργούσαν σαν διαφήμιση και με το που εμφανίστηκε το “Stories”, έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν. Λογαριασμούς έχουν ετοιμάσει κι άλλες φίρμες ήδη. Μέχρι και το Businessweek που δεν θα έλεγες ότι το κοινό του Snapchat του ταιριάζει, κάτι σκοπεύει να κάνει. Αλλά, μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Οι ίδιοι οι marketers που δουλεύουν πάνω σε ιδέες για την εφαρμογή των πιτσιρικάδων, μιλάνε για «ένα πείραμα».

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού πρακτικά το Snapchat και ο τρόπος που λειτουργεί, δεν μπορεί να δώσει ποιοτικά στοιχεία στις εταιρείες. Μόνο αν το μήνυμά τους το είδε ή δεν το είδε ο άλλος. Τα engagement rates και talking about this και τα favs και τα RT απέχουν πολύ. Ακόμη, λοιπόν, βρισκόμαστε στο στάδιο του ψαξίματος στα τυφλά.

Αλλά, το Snapchat συζητιέται πολύ, άρα τα πειράματα θα είναι επίσης πολλά. Όλο και περισσότερες φίρμες θα ακολουθήσουν το δρόμο του ΗΒΟ και τι θα γίνει τότε; Οι πιτσιρικάδες δείχνουν να ξενερώνουν με τα social media πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ότι οι μεγαλύτερες ηλικίες. Αν η αυθεντική εμπειρία του Snapchat αλλοιωθεί, ποιος μας λέει ότι δεν θα το παρατήσουν κι αυτό, όπως έκαναν με το Facebook; Οι αναλυτές το γνωρίζουν καλά, όπως και ότι σε αυτές τις ηλικίες, οι δέκτες των μηνυμάτων δεν είναι συνήθως οι ίδιοι αγοραστές, άρα η απόδοση είναι λογικό να είναι μικρότερη. Και τότε γιατί επιμένουν; Απ’ ότι φαίνεται, το Snapchat μπορεί να αποτελέσει ιδανική πλατφόρμα για υπηρεσίες που απευθύνονται σε εφήβους. Μια τηλεοπτική σειρά, για παράδειγμα, που θέλει να συζητιέται πολύ, μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφημιστική την πλατφόρμα πολύ καλύτερα από μια εταιρεία ρουχισμού. Αρκεί να βάλει την πρωταγωνίστρια να περάσει αυτή το μήνυμά της προς τους θαυμαστές της…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Αποχαιρέτα το, το Like Button που φεύγει

Η κατεύθυνση του αντίχειρα προς τα πάνω ή προς τα κάτω, όταν ήταν επιλογή ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα, σήμαινε τη σωτηρία ή το θάνατο. Αλλά εκείνα τα χρόνια η ανθρώπινη ζωή δεν είχε την αξία που έχει σήμερα και ο κάθε Κόμοδος μπορούσε να καθαρίζει κόσμο με ένα νεύμα, με το κοινό να παραληρεί από έκσταση. Και μετά ήρθε το Facebook. Και το thumbs up εγκατέλειψε τους γυμνούς βάρβαρους με τις περικεφαλαίες και τις τρίαινες που τα έβαζαν με ύαινες και λιοντάρια, αποχαιρέτισε τους τύπους με τις τηβέννους και τα κλαδιά στα κεφάλια και συνδέθηκε με τη λέξη like.

Μέχρι που το Facebook αποφάσισε να στείλει τον αντίχειρα στη λήθη μια και καλή. Επανασχεδιάζοντας αυτό που η ίδια η εταιρεία θεωρεί «ένα από τα πιο πολύτιμα brand assets της», σκότωσε το thumbs up και το αντικατέστησε με ένα ζωηρό μπλε κουτάκι όπου αναγράφεται απλά η λέξη Like με τη γραμματοσειρά Helvetica. Πιο σημαντικό ακόμη, ότι στο κουτάκι χώρεσε και το “f” του λογοτύπου του Facebook που αναλαμβάνει πλέον το ρόλο το βασικού εικαστικού στοιχείου για την έννοια του “like”.

To πιο εντυπωσιακό είναι ότι γι’ αυτή την αλλαγή, που στο μάτι δεν κάνει και τόσο μεγάλη, η εταιρεία έφαγε πάνω από μισό χρόνο. Σύμφωνα με τον product manager της Ling Bao, το κουμπί έπρεπε να σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορεί να παίξει χωρίς κανένα πρόβλημα σε κάθε πιθανή πλατφόρμα και σελίδα όπου ήδη χρησιμοποιείται. Και αυτό δεν ήταν κάτι απλό.

Για την ιστορία, αυτή τη στιγμή το like button εμφανίζεται σε 7,5 εκατομμύρια websites και πέφτουμε πάνω του (όλοι μαζί, ε;) 22 δισεκατομμύρια φορές την ημέρα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Tρεις εβδομάδες παρέα με το Spotify

Είναι αλήθεια ότι ανήκω σ’ αυτήν την (εκνευριστική ώρες ώρες) ομάδα ανθρώπων που είχαν πρόσβαση στο Spotify αρκετό καιρό πριν έλθει στην Ελλάδα. Αλλά ας κάνουμε ένα γερό erase σ’ εκείνη την περίοδο κι ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από την ουσιαστική τους αρχή. Ακόμη και το πρώτο κείμενο που έγραψα για το νέο μας κόλλημα, το νέο κόλλημα όλων μας, μού φαίνεται εντελώς εκτός τόπου και χρόνου όταν το ξαναδιαβάζω τώρα. Ήταν αυτό εδώ, για το Radio του Spotify, και το είχα γράψει στις 10 Σεπτεμβρίου. Ένα μήνα μετά, μοιάζει άκυρο.

Γιατί είχε γραφτεί πριν το Spotify αποκτήσει ελληνική κοινότητα. Γιατί είχε γραφτεί για ένα άλλο μέσο. Δεν αναιρώ τώρα όσα έγραφα εκεί. Δεν αλλάζω ούτε λέξη. Απλά, αν μου έλεγες σήμερα «γράψε κάτι για το Radio του Spotify», θα σου έλεγα «πλάκα μας κάνεις; Έχω να σου γράψω χίλια άλλα τόσα»…

Τρεις εβδομάδες, λοιπόν, παρέα με το Spotify από τότε που το κάναμε κοινόβιο. Ξεχνάμε το πριν, ξεχνάμε τις ναρκισσιστικές ή αλαζονικές ή απλά αφελείς μας ατάκες στο Twitter που υποδήλωναν πόσο γαμάτοι ήμασταν που το είχαμε πρώτοι. Καθόλου γαμάτοι. Αστείοι ήμασταν. Γιατί αρμενίζαμε σε μια θάλασσα άδεια. Χωρίς λιμάνια, χωρίς άλλα σκάφη. Αρμενίζαμε χωρίς σκοπό.

Το Spotify όμως δεν είναι απλά ένας ακόμη τρόπος για να ακούσεις μουσική. Δεν είναι το μέσο για σόλο αρμενίσματα και ατενίσματα του απείρου. Όχι. Είναι ο τρόπος για να αλλάξει η καθημερινότητά σου –μετά μουσικής πάντα. Για να αποκτήσεις επαφή πιο εξωστρεφή. Πιο social. Επαφή όχι με την έννοια της επούλωσης ενός τραύματος που δεν κλείνει. Όχι με το αυτομάντρωμα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο μ’ ένα ποτήρι ουίσκι στο ένα χέρι και ένα ζευγάρι ακουστικά στο άλλο. Επαφή συνεχή, δεδομένη, γεμάτη αφορμές. Δεν λέω ότι χρειάζεται το Spotify για να αποκτήσεις τέτοια επαφή. Λέω ότι απλά τη διευκόλυνε και ότι πλέον αυτού του είδους η επαφή πάει να γίνει η default.

Ποιος δεν έχει εξαντλήσει όλες τις ώρες χαζέματος που είχε στη διάθεσή του αυτές τις τρεις εβδομάδες και ποιος δεν φρόντισε να γεννήσει νέο χρόνο, συμπιέζοντας deadlines, αγνοώντας επίμονα ντριν στο τηλέφωνο, αμελώντας αγαπημένες συνήθειες -όπως το 5x5 με την παρέα, τη μία παραπάνω Kaiser παρέα με τα φιστίκια της Αμπάριζας, το σεξ στα όρθια μπροστά στην τηλεόραση όταν βγαίνει η Όλγα Τρέμη-, μόνο και μόνο για να χαθεί στο ατελείωτο σερβίρισμα μουσικών προτάσεων από το Spotify, τους χρήστες του, τους facebook friends του, τους καλλιτέχνες που φιλοξενούνται, από sites (σαν και τούτο εδώ), blogs, την κόρη του περιπτερά και τον Avicii; Ποιος, αλήθεια, δεν απόρησε / ενοχλήθηκε / κατουρήθηκε στα γέλια με την επιστροφή του Avicii ξανά και ξανά στις λίστες της νέας, αγαπημένης συνήθειας;

Τρεις βδομάδες στο κοινόβιο και ανακαλύπτω πια ότι τη μουσική μου την ακούω μέσα από εδώ. Τι άλλο άλλαξε; Λιγότερες γραμμές στο Moleskine κατειλημμένες από τίτλους άλμπουμ που πρέπει να μεταφερθούν από το PC του σπιτιού σ’ εκείνο του γραφείου. Λιγότερα χαμένα φλασάκια που πέφτουν από τσάντες. Λιγότεροι θρήνοι για τις υπέροχες μουσικές που χάθηκαν σε υπονόμους. Περισσότερο bandwidth για να κατεβαίνουν τα Homeland και τα Game of Thrones αυτής της πλάσης. Περισσότερες αναμνήσεις από Jethro Tull και άλλες ξεχασμένες μπάντες που δεν περίμενα να ξανακούσω ποτέ. Περισσότερες (και πιο εύκολες) ανακαλύψεις νέων ήχων και ενδιαφερόντων projects. Περισσότερη μπαλαφαρία με τους υπόλοιπους στο Twitter (για το τι ακούν και γιατί) και μια πρόωρη αναθέρμανση στο ενδιαφέρον για #mousikomaxies εν όψει #blogovision.

Επιστροφή, βασικά, στα social media. Πάνω που τα είχα σιχαθεί ή βαρεθεί (ακόμη δεν έχω καταλήξει), μπουκάρω ξανά και ξανά για να διασκεδάσω πια. Όχι για να πλακωθώ με χρυσαυγίτες, με αγανακτισμένους, με φασιομπλόγκαζ, με haters και εριστικούς ποζεράδες. Τώρα είναι σαν τις πρώτες μέρες ξανά. Είναι πάρτυ. Με φοβερή μουσική. Όποιος βάπτισε το Spotify “music streaming service” ήταν πολύ φειδωλός. Θα το έλεγα “music social medium” αν ήμουν νονός. Έχουν περάσει μόνο τρεις βδομάδες και ήδη αναρωτιέμαι πώς άντεχα τη μουσική μου ρουτίνα πριν το φθινόπωρο του ‘13. Και να φανταστεί κανείς ότι πήζω στη δουλειά και δεν έχω αρχίσει ακόμη να σκαρώνω λίστες…

To Instagram ετοιμάζεται να υποδεχτεί διαφημίσεις

Αν είναι ένας τομέας που η κόντρα μεταξύ Facebook και Twitter έχει ένα νικητή πιο ξεκάθαρο απ’ οπουδήποτε αλλού, αυτός είναι η διαφήμιση. Την ώρα που το Facebook κερδίζει εκατομμύρια καθημερινά, βάζοντας στο κεφάλι σου (και πολύ περισσότερο στο κεφάλι όσων χειρίζονται εταιρικές σελίδες) με χίλιους τρόπους πώς να κάνεις promote και boost τα posts σου, το Twitter ακόμη ψάχνει να βρει τον τρόπο για να μετουσιώσει σε παρανοϊκά κέρδη τη δημοφιλία του.

Ποια καλύτερη στιγμή, λοιπόν, για το Facebook να τη βγάλει έξω και να τη μετρήσει (την επιτυχία του στον εμπορικό τομέα), από την ώρα που το Twitter προέβαινε σε ανακοινώσεις για την είσοδό του στο Χρηματιστήριο; Ακόμη καλύτερη ήταν η τακτική του. Δεν μίλησε για το ίδιο το Facebook, αλλά για το πιο σημαντικό του απόκτημα: Για το Instagram, που αγόρασε πέρσι για περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Λίγο πριν, λοιπόν, το Twitter εξηγήσει πώς σκοπεύει να μπει στο NASDAQ, η Facebook Inc. έβγαζε μια ανακοίνωση που έλεγε ότι έρχονται σε λίγο καιρό οι διαφημίσεις στην πιο δημοφιλή υπηρεσία photo και video sharing.

Σύμφωνα με τους ανθρώπους της Facebook, η εταιρεία εξετάζει διάφορους τρόπους ώστε το νέο αυτό στοιχείο να μην διαταράξει την εμπειρία των χρηστών του Instagram. «Θα ξεκινήσουμε σιγά-σιγά. Στην αρχή θα δείχνουμε μερικές πολύ όμορφες, υψηλής ποιότητας εικόνες, από ένα μικρό αριθμό εταιρειών». Και αυτό θα συμβεί στις ΗΠΑ (αρχικά) πριν το τέλος του χρόνου.

Δεν έχουν περάσει ούτε 10 μήνες από την εποχή που το Instagram ήταν μια εταιρεία που απασχολούσε 32 ανθρώπους όλους κι όλους. Ένας μόνο από αυτούς δούλευε στο (ο Θεός να το κάνει)  τμήμα μάρκετινγκ. Κι όλα αυτά σε ένα προϊόν που δεκάδες χιλιάδες άλλες επιχειρήσεις χρησιμοποιούσαν ως όχημα για τις δικές τους πολιτικές στην διαφήμιση. Σήμερα τα πάντα έχουν αλλάξει. Αλλά δεν άλλαξαν βιαστικά και άναρχα. Η Facebook Inc. εφάρμοσε και στο Instagram την δική της επιτυχημένη εμπορική πολιτική.

Θα θυμάσαι ίσως πόσο καιρό άργησε η εταιρεία του Mark Zuckerberg να εξαργυρώσει την επιτυχία της. Ο ίδιος ο Διευθύνων Σύμβουλός της αρνήθηκε απίστευτες προσφορές εκατομμυρίων δολαρίων για διαφημιστικά banners, μέχρι να καταλήξει σε μια φόρμα διαφήμισης που θα ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με το μέσον του. Όχι που θα χρησιμοποιούσε, δηλαδή, το Facebook ως μέσον, αλλά που θα ήταν στοιχείο του μέσου αυτού. Το ίδιο συνέβη και στο Instagram. Με την παρένθεση ενός παρατράγουδου στα τέλη του 2012 (θυμήσου τι είχε συμβεί, διαβάζοντας εδώ) όταν το κράξιμο των χρηστών του Instagram απέτρεψε την Facebook να εφαρμόσει μια ιδέα κάπως επιθετική που θα τραμπούκιζε τις δικές σου εικόνες για να του αποφέρουν κέρδη.

Τώρα, έφτασε πια η ώρα για το Instagram να αρχίζει να κερδίζει από την δεξαμενή των 150 εκατομμυρίων χρηστών του –από τις εταιρείες, τέλος πάντων, που απευθύνονται στην δεξαμενή αυτή. Ήδη μεγάλες φίρμες, όπως η Nike, τρέχουν κανονικά καμπάνιες στο Instagram (viral εννοείται) χωρίς να πληρώνουν ούτε σεντ. Είναι περίπου όπως και τον πρώτο καιρό των Facebook pages. Αλλά ο Zuckerberg δείχνει να έχει σαφές πλάνο για το πώς θα βγάλει όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτήν την ιστορία. Και ξέρει ότι, για να το πετύχει, πρέπει να διατηρήσει την εμπειρία του χρήστη όσο το δυνατόν πιο κοντά σ’ αυτήν που ήδη απολαμβάνει. Σε δύο μήνες θα γνωρίζουμε ακριβώς πώς θα δείχνει το νέο του «νομισματοκοπείο».

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

H κωμωδία της χρονιάς έχει και συνέχεια

Στη θέα του “Wrecking Ball” της Miley Cyrus, εμείς εδώ αντιδράσαμε με ένα «τς τς» κι ένα κάπως σοβαρό –δήθεν προβληματισμένο, τέλος πάντων- κείμενο. Στον κόσμο του Vine, που τα πάντα λέγονται με εικόνες (άρα χίλιες λέξεις, άρα χιλιάδες λέξεις, αφού χωράνε πολλές εικόνες), οι αντιδράσεις ήταν ξεκαρδιστικές. Αφιερωμένη σε όλους εσάς, τους απτόητους fans της Miley Cyrus, η δεκάδα με τα καλύτερα Vines – παρωδίες του πιο πολυσυζητημένου videoclip της χρονιάς:
 

Αλλά επειδή το Vine δεν είναι ποτέ αρκετό, πάρε και το κορυφαίο όλων, από το YouTube:


(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

10 apps που θα σε κάνουν ν’ αγαπήσεις περισσότερο το Twitter

Για κάποιους το Twitter είναι η καλύτερη ευκαιρία να επιδείξουν την απίστευτη ευφυία τους. Λακωνικοί, χαβαλέδες ή είρωνες, πυροβολούν ακατάπαυστα με σφαίρες των 140 χαρακτήρων. Για άλλους είναι η απόλαυση να διαβάζουν τους πρώτους. Και για τη μάζα είναι ένα ακόμη από τα social media (δηλαδή ένα πιο ανεπτυγμένο chat με μοναδικό σκοπό το σεξ). Και οι τρεις κατηγορίες χρηστών, πάντως, θα βρουν κάτι χρήσιμο στις 10 εφαρμογές ή υπηρεσίες που παρουσιάζουμε πιο κάτω. Γιατί το Twitter κρύβει πολλά μυστικά που αξίζει να ξεκλειδώσουν:


SnapBird
Μια μηχανή αναζήτησης για το Twitter. Ό,τι πιο χρήσιμο δηλαδή.

MyFirstTweet
Βάλε το username σου και βρες τι είχες τουιτάρει για πρώτη φορά ή ψάξε ανάμεσα στα εκατομμύρια tweets των άλλων για να τους εκθέσεις.

InTweets
Μια εφαρμογή για να οργανώνεις τα ενδιαφέροντά σου –τόσο στο ποστάρισμα όσο και στην ανάγνωση.

Bioischanged.com
Σου σερβίρει οποιαδήποτε αλλαγή προκύψει στα προφίλ αυτών που ακολουθείς. Φωτογραφίες, περιγραφές και ό,τι άλλο συνδέεται με το λογαριασμό τους, δεν θα σου ξεφύγει ποτέ ξανά.

ManageFlitter
Εργαλείο για διαφημιστές και εγωπαθείς. Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η καλύτερη ώρα για να τουιτάρω;

FavStar
Γι’ αυτούς που θέλουν να ξέρουν τι συζητιέται περισσότερο.

Hootsuite
H πιο γνωστή posting σουίτα για τα Social Media, που σου επιτρέπει να ποστάρεις όποτε θες και πολλά άλλα κόλπα που βασανίζεσαι να κάνεις από το ίδιο το Twitter ή το Facebook.

TweetDeck
Ίσως ο καλύτερος Twitter client της αγοράς.

ByeByeBirdie
Σου λέει πότε και ποιος σε έκανε unfollow. Το τι θα κάνεις εσύ μετά για να τον εκδικηθείς είναι δικό σου θέμα.

Twitdom
Το app store του Twitter. Εκεί όπου αλιεύσαμε όλες τις παραπάνω εφαρμογές και που θα βρεις πολύ περισσότερες.

O (τρομακτικός) κόσμος, μέσα από τα μάτια του Pac-Man

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. FPS-Man σημαίνει First Person Shooter-Man. Είναι ο Pac-Man, παιγμένος μέσα από το μικρό, κίτρινο, στρογγυλό ανθρωπάκι. Σ’ ένα κλειστοφοβικό, λαβυρινθώδες σύμπαν, δηλαδή, όπου τρέφεσαι με λευκές μπίλιες και σε κυνηγάνε ντιζαϊνάτα φαντάσματα.

Το animated gif σου δίνει μια πρώτη γεύση. Αλλά τίποτε δεν θα είναι το ίδιο όταν πάρεις την απόφαση και πατήσεις το link. Κινδυνεύεις να μη ξαναβγείς από το λαβύρινθο ποτέ. Ο εθισμός είναι άμεσος.

(Για την ιστορία, ο πρώτος Pac-Man κυκλοφόρησε από τη Namco το 1980 και ήταν μια κονσόλα. Τα τέσσερα φαντάσματα έχουν κι αυτά το δικό τους όνομα και το δικό τους χαρακτηριστικό το καθένα. Το πορτοκαλί είναι ο Otoboke, που είναι λίγο χαζούλης και του ξεφεύγεις εύκολα. Το ροζ είναι ο Machibuse που σε παραμονεύει στις γωνίες –άρα ο πιο επικίνδυνος αντίπαλός σου στο FPS-Man. Το κόκκινο είναι ο ανελέητος κυνηγός Oikake. Και το γαλάζιο είναι ο άστατος Kimagure, που κάνει πότε το ένα και πότε το άλλο. To ότι πέρασαν 33 χρόνια μέχρι να σκεφτεί κάποιος να βγάλει το FPS-Man είναι εντελώς ανεξήγητο).

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Vine εναντίον Instagram, σημειώσατε 2

Το γράψαμε κι εμείς το Φεβρουάριο: Το Vine είναι το νέο Instagram. Όλοι το πιπιλούσαν, όλοι είχαν εντυπωσιαστεί, όλοι έστηναν ανόητα (ή και με νόημα) μικροβιντεάκια, παίζοντας με τη νέα τρέλα. Το ότι είχαμε στήσει το πανηγυράκι μας και χαιρόμασταν με το νέο μας παιχνίδι, βέβαια δεν σήμαινε ότι το Instagram (δηλαδή το Facebook) καθόταν με σταυρωμένα χέρια και μας κοιτούσε.

Πριν από 15 ημέρες η δική του υπηρεσία βίντεο έκανε την εμφάνισή της και –όπως ήταν λογικό- άρχισαν οι συγκρίσεις. Ασχέτως του ποιο από τα δύο σού αρέσει περισσότερο, τα νούμερα δίνουν ήδη τα πρώτα συμπεράσματα για το τι προτιμά ο πολύς κόσμος. Σύμφωνα με το εργαλείο analytics Topsy, από την πρώτη κιόλας ημέρα λανσαρίσματος του Instagram Video, τα shares από το Vine στο Twitter έπεσαν κατά 40%.
Την επόμενη εβδομάδα, η κατάσταση για το Vine χειροτέρευσε ακόμη περισσότερο. Ενδεικτικά, ενώ την 15η Ιουνίου είχαν ανεβεί περίπου 3.000.000 βίντεο από Vine στο Twitter, στις 26 Ιουνίου, μία εβδομάδα μετά το λανσάρισμα του Instagram Video, τα shares από το Vine δεν κατάφεραν να φτάσουν ούτε τις 900.000.

Από την άλλη, την πρώτη ημέρα έγιναν share πάνω από 5.000.000 Instagram videos, ενώ όλο το υπόλοιπο δεκαήμερο που έχει μεσολαβήσει από τότε, το Vine ερχόταν δεύτερο. Κάτι που αποτελεί τραγική ειρωνεία, καθώς το τελευταίο είναι εργαλείο που έφτιαξε το ίδιο το Twitter, που βλέπει τώρα τον μεγάλο του αντίπαλο, το Facebook (που έχει εξαγοράσει το Instagram) να κάνει απόβαση στα χωράφια του και να διώχνει τα δικά του πρόβατα…

Το Instagram επιτρέπει βίντεο των 15 δευτερολέπτων, έναντι 6 του Vine, και ήδη σύμφωνα με κάποια στοιχεία, περίπου 100 κορυφαίες εταιρείες στον κόσμο εγκατέλειψαν το δεύτερο για τις χάρες του πρώτου. Ωστόσο το Vine ετοιμάζει την αντεπίθεσή του: Η εφαρμογή κυκλοφόρησε ήδη για το Kindle Fire της Amazon ενώ προσφάτως είχε βγει και για λειτουργικό Android, ενώ από την Πέμπτη, αυτό το τελευταίο app υποστηρίζει πλέον και την μπροστινή κάμερα του κινητού, για όποιον θέλει να κάνει Vine τη φατσούλα του.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς το "Love Will Tear Us Apart" έγινε πηγή έμπνευσης για ένα videogame

Ο μοναδικός λόγος που άντεξα περίπου επτάμισι λεπτά να παίξω το “Will Love Tear Us Apart?” είναι ότι δηλώνει ως πηγή έμπνευσής του το εμβληματικό τραγούδι των Joy Division. Κατά τ’ άλλα, είναι το πιο εκνευριστικό πράγμα (δεν το λέω καν παιχνίδι) που έχει εμφανιστεί ποτέ στο Internet. To λέω από την αρχή, για να μην παρεξηγούμαι. Και κυρίως, γιατί πιθανότατα θα το πετύχεις σε κάποια από τα  μουσικοsites που κυκλοφορείς, γραμμένο έτσι αλόγιστα από κάποιον δημοσιογραφίσκο που απλά του άρεσε η είδηση και την αναπαρήγαγε σαν το παπαγαλάκι.

Ποια είναι η είδηση; (Μην παίζεις λέμε!) Ότι η Mighty Box Games εμπνεύστηκε ένα web game από το “Love Will Tear Us Apart” και όρισε κάθε στροφή του τραγουδιού ως το επόμενο επίπεδο που πρέπει να περάσεις, για να σώσεις ή να καταστρέψεις τη σχέση σου (κανένα νόημα, κανείς δεν θ’ αντέξει να τελειώσει ούτε καν το πρώτο).

Η σκοτεινή πλευρά του έρωτα υμνήθηκε με μοναδικό τρόπο πριν από 34 χρόνια από τον Ian Curtis και την παρέα του και, όντως, μοιάζει αρκετά ψαρωτική στο trailer του “Will Love Tear Us Apart?”. Φέρνει δραματικές αναμνήσεις στους περισσότερους από εμάς, γρατζουνίζει λίγο την καρδιά μας και μας προκαλεί να πάμε να πατήσουμε το link ή να ξαναπαίξουμε μία τα άπαντα των Joy Division. Έχοντας δοκιμάσει πριν από σένα για σένα, σε εκλιπαρώ: Διάλεξε την δεύτερη οδό. Μην πατήσεις το link. Ξέθαψε τώρα από την δισκοθήκη σου το “Unknown Pleasures” ή το “Closer” και γλίτωσε τον εαυτό σου από τα χειρότερα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

To Gmail έγινε 9 ετών και το γιορτάζει μ' ένα infographic

(κλικ για μεγέθυνση)

Θυμάμαι τον Απρίλιο του 2004 να κυνηγάω όλους τους «χάκερ» γνωστούς μου για μια πρόσκληση στο «Hotmail της Google». Το Gmail είχε μόλις λανσαριστεί. Αλλά ήταν invite-only. Όσοι τυχεροί είχαν προσκληθεί από την Google να το δοκιμάσουν είχαν μερικές προσκλήσεις να μοιράσουν με τη σειρά τους. Δεν είμαι άσχετος με τα ιντερνετικά και τα τεχνολογικά, αλλά εκείνοι οι ελάχιστοι πρώτοι χρήστες του Gmail δεν είχαν πάρει τυχαία τις προσκλήσεις. Developers οι περισσότεροι, ανήκαν σε ένα δίκτυο ανθρώπων που είχαν σχέση με κάποιον μέσα από την Google –ήταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της εταιρείας, όπως είναι λογικό, που πρωτοδοκίμασαν το webmail της. Τελικά τα κατάφερα σχετικά σύντομα. Η πρόσκλησή μου έφτασε περίπου ένα μήνα αργότερα –θυμάμαι ότι ήμουν στα γραφεία της εφημερίδας που δούλευα τότε κι έβλεπα έναν αγώνα στο Roland Garros... (Editor, δικό σου). [Editor's note: το 2004 δεν τελείωσε ποτέ για σένα.]

Έπαθα σοκ απ’ αυτό που μου χαριζόταν τόσο απλόχερα. Το 1 GB χώρου ήταν ένας παρανοϊκός όγκος για την εποχή. Ήταν 20 φορές απ’ όσο έδινε τότε το Hotmail στην δωρεάν του έκδοση. Πρακτικά σήμαινε ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ να σβήσω ούτε ένα email, ούτε ένα συνημμένο… Ένα χρόνο αργότερα, την Πρωταπριλιά του 2005, η Google το κρατούσε ακόμη σε beta μορφή με προσκλήσεις, αλλά μας έκανε δώρο 1 GB ακόμη. Το Φεβρουάριο του 2006 μας έδωσε κι έναν instant messenger, για να σταματήσουμε πια να χρησιμοποιούμε την (πολύ γρήγορη) υπηρεσία e-mail της για να τσατάρουμε. Πριν καν κλείσει το 2007 μας έδινε και δωρεάν τη δυνατότητα για IMAP, που σήμαινε ότι πια μπορούσαμε να παίρνουμε το email μας και από άλλες συσκευές ή clients.

Εκείνα τα τρία πρώτα χρόνια του Gmail η Google κέρδισε ένα κοινό που της έμεινε πιστό για πάντα και που ανταποκρίνεται με παυλοφικά αντανακλαστικά κάθε φορά που η εταιρεία ανακοινώνει ένα νέο project. To πώς το Gmail είχε διευκολύνει τη ζωή μας, το πόσο είχε αλλάξει την καθημερινότητά μας –και μάλιστα δωρεάν– ήταν απλά συγκλονιστικό.

Πολλά ακόμη χαρακτηριστικά προστέθηκαν μέχρι σήμερα. Όχι τυχαία οι περισσότεροί μας έχουμε εγκαταλείψει όλα τα υπόλοιπα emails μας για χάρη του. Η Google, για να γιορτάσει τα ένατά του γενέθλια, έφτιαξε ένα infographic με την εξέλιξή του. Χαζεύοντάς το, όλα σου μοιάζουν τόσο μακρινά, αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Κι όμως, δεν γεμίζουν ούτε μια δεκαετία. Είναι απλά μία ακόμη ένδειξη για το πόσο γρήγορα κινείται πια η καθημερινότητά μας, ο κόσμος γύρω μας. Κι είναι ακριβώς εργαλεία σαν το Gmail που την κάνουν τόσο, μα τόσο γρήγορη.

Για την ιστορία, το τόσο πετυχημένο email της Google δεν ήταν κάποιο project που σχεδίαζε για χρόνια η εταιρεία (όπως άλλα, πολύ πιο αποτυχημένα, που το ακολούθησαν). Αντιθέτως, ήταν αποτέλεσμα του “20 percent time program”. Πρόκειται μια πρωτοβουλία που δίνει στους εργαζόμενούς της να δουλεύουν το 20% του συνολικού χρόνου εργασίας τους σε κάτι άλλο από την συνηθισμένη τους δουλειά. Πολλοί θα το έβλεπαν ως μια τέλεια ευκαιρία για μπαλαφαρία και χάζεμα στο Facebook, αλλά η Google απέδειξε πως μερικές από τις καλύτερες ιδέες έχουν προκύψει έτσι (βέβαια, πίσω στο 2004 δεν υπήρχε Facebook και όλοι ήταν τόσο, μα τόσο πιο δημιουργικοί τότε…).

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Twitter #Music: Τ'είν'τούτο πάλι;

Υπήρχε αρκετή συζήτηση από την περασμένη εβδομάδα. Στις διαθέσεις του Twitter, μαθαίναμε, ήταν να παρουσιάσει την δική του μουσική υπηρεσία. Προφανώς έχουν καταλάβει πόσο σημαντικό εργαλείο για τον επηρεασμό εν όψει Blogovision είναι το social medium τους και είπαν να το κάνουν λίγο πιο εύκολο. Οι φήμες μιλούσαν για λανσάρισμα της νέας υπηρεσίας πάνω στο Coachella, για να δημιουργηθεί περισσότερος ντόρος. Αλλά το Σαββατοκύριακο πέρασε και δεν ακούσαμε κανένα νέο. Ούτε καν πώς θα το λένε.

Και ξαφνικά, το μεσημέρι της Πέμπτης, 18 Απριλίου, ένα νέο app προσγειώθηκε στο iTunes με το τόσο απλό όνομα “Twitter #Music”. Τι είν’ τούτο πάλι; Είναι ένα app που στην ουσία δημιουργεί μια playlist, βασισμένη στα τραγούδια που ποστάρουν όσοι ακολουθείς. Τα τραγούδια στριμάρονται από τρεις διαφορετικές πηγές: Από το iTunes, το Spotify και το Rdio. Αν είσαι συνδρομητής σε ένα από τα δύο τελευταία, ακούς ολόκληρο το κομμάτι, αλλιώς μένεις με το preview α λα iTunes.

Σύμφωνα με το Twitter, αυτό δεν είναι όλο. Στο Δελτίο Τύπου που συνόδευσε την εμφάνιση του app κάνει λόγο για συνδρομητικές υπηρεσίες που σύντομα θα πλαισιώσουν αυτό το πρώτο, φτωχό βήμα της εταιρείας προς τον κόσμο της μουσικής.

Στο μεταξύ, οι πρώτες αντιδράσεις του κοινού είναι… μηδενικές, αφού, όπως φαίνεται, το app δυσκολεύεται ακόμη να βρει τα τραγούδια όσων κάνεις follow και να τα παίξει (παιδικές ασθένειες), ενώ κι εμείς δεν μπορούμε να πούμε την γνώμη μας γιατί το Twitter #Music δεν είναι ακόμη διαθέσιμο στην ελληνική αγορά. Αλλά θα επανέλθουμε (σιγά μην το αφήσουμε).

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Γιατί το "Veronica Mars" έβγαλε πάνω από 2 εκατομμύρια σε μια μέρα στο Kickstarter

(Tρίτο θέμα σε τρεις μέρες για το Kickstarter.com - όχι δεν είναι χορηγός μας. Έτυχε.)

Στις 5 πρώτες ώρες είχε μαζέψει ήδη 1 εκατ. δολάρια. Έκλεισε το πρώτο δεκάωρο με 2 εκατ. δολάρια στο καλάθι του. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, πριν καν κλείσει η πρώτη μέρα από τη στιγμή που ο Rob Thomas, o δημιουργός και παραγωγός " της τηλεοπτικής σειράς "Veronica Mars" βγήκε στο Kickstarter και ζήτησε χρηματοδότηση για να μεταφέρει τη δημοφιλή σειρά στη μεγάλη οθόνη, το ποσό είχε ήδη φτάσει τα 2,5 εκατ. δολάρια. Ο Rob ζήτησε 2 όλα κι όλα. Και περίμενε ότι θα τα μαζέψει σε ένα μήνα...

Μόλις πριν λίγες μέρες σας παρουσιάζαμε την Amanda Palmer να μιλά στο TED για το πώς κατάφερε να μαζέψει 1 εκατ. δολάρια μέσω του Kickstarter για να χρηματοδοτήσει το άλμπουμ της. Και δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα από τότε που σας διηγηθήκαμε την ιστορία της Alexz Johnson, που εμπνεύστηκε από την Palmer και έκανε έρανο για μια τουρνέ στις ΗΠΑ. Και των δύο οι επιτυχημένες καμπάνιες στο Kickstarter μοιάζουν σήμερα ανέκδοτα. Γιατί αυτό που πέτυχε το “Veronica Mars” τις ξεπερνά σε παρανοϊκό βαθμό.

Η ιστορία του “Veronica Mars” είναι παρόμοια μ’ αυτές των Palmer και Johnson. Η αγαπημένη νεανική σειρά των 00s ξετυλίχτηκε σε 64 επεισόδια από το 2004 ως το 2007, αφήνοντας τους φανατικούς της φίλους με τη δίψα για κάτι ακόμη. Ο Thomas υποσχέθηκε μια ταινία, αλλά για 4 χρόνια την ανέβαλλε είτε επειδή έκανε άλλα πράγματα είτε (ακριβώς γιατί έκανε άλλα πράγματα και την ανέβαλλε) επειδή τα στούντιο θεωρούσαν ότι το momentum έχει χαθεί και δεν πολυπίστευαν στην ιδέα.

Η Warner Brothers, που έχει τα δικαιώματα της σειράς, δήλωσε στον Thomas όταν εκείνος επανέφερε την πρόθεσή του στο τραπέζι, ότι θα συμφωνούσε στην ταινία μόνο αν μπορούσε να της αποδείξει πως το κοινό πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Κι εκείνος έκανε ό,τι πιο απλό μπορούσε να κάνει. Ανέβασε χθες μια καμπάνια στο Kickstarter. Μ’ ένα σμπάρο πέτυχε δυο τριγόνια: και στη μούρη του στούντιο μπορεί να τρίψει το απόλυτο ρεκόρ που έχει επιτευχθεί ποτέ σε ιντερνετικό «έρανο» (το ρεκόρ για το πρώτο εκατομμύριο δολάρια ήταν 7 ώρες για το RPG “Torment”). Και με το συνολικό ποσό που θα μαζέψει (που πιθανότατα θα είναι επίσης νέο ρεκόρ -το μεγαλύτερο ποσό που έχει μαζευτεί ως τώρα ήταν τα 10 εκατ. για το ρολόι της Pebble), θα προεξοφλήσει την οικονομική επιτυχία της ταινίας του.

Αυτό, όμως, που έχει πιο μεγάλη σημασία είναι η νέα τάση που δημιουργούν ιδέες σαν το Kickstarter. Πλέον είναι ο χρήστης που παίρνει το παιχνίδι στα χέρια του και που ορίζει τι έχει μέλλον και τι όχι. Κι αυτό, τις περισσότερες φορές, δεν συνάδει με τα κριτήρια των μουσικών ή των κινηματογραφικών στούντιο. Εκεί, δηλαδή, που απέτυχε η Bjork (όταν ζήτησε χρήματα για να φτιάξει app του “Biophilia” για τα Windows 8 και το Android), πέτυχε η Amanda Palmer ή η, πολύ πιο άσημη, Alexz Johnson. To “Veronica Mars” –ακόμη πιο χαρακτηριστικά– ήταν μια σειρά που πάντα έπαιρνε κορυφαίες κριτικές, αλλά που τα νούμερά της δεν ήταν ποτέ εντυπωσιακά. Και γι’ αυτό κόπηκε το 2007. Φαίνεται, όμως, πως αυτοί οι λίγοι που την έβλεπαν φανατικά ήταν έτοιμοι, με το δάχτυλο στο ποντίκι, να κάνουν το καλό την στιγμή που έπρεπε –έτσι δεν είναι, Jumping Fish Εditor; [Editor's note: ναιιιιιιιιι]

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς να χρηματοδοτήσεις μια τουρνέ και να βγάλεις ένα άλμπουμ μέσω Internet

Η Alexz Johnson είναι μια συμπαθέστατη Καναδή μουσικός που γράφει εύπεπτη soul pop, σαν αυτήν της Adele που τόσο λατρεύουν τα 16χρονια κορίτσια (κάτι που γράφω με τεράστια αγάπη και χωρίς κανένα ίχνος ειρωνείας). Είναι 25 ετών, αλλά το ταλέντο της είχε κάνει αίσθηση πριν καλά καλά κλείσει τα 11, όταν έπαιζε και τραγουδούσε σε ένα παιδικό show της Disney. Κέρδισε βραβεία, καλές κριτικές και ένα συμβόλαιο με την Capitol Records. Ήταν μόλις 18 ετών όταν έβαζε την υπογραφή της. Τρία χρόνια αργότερα, τα δικαιώματά της πέρασαν στην Epic (ανήκει στη Sony) που όμως άρχισε να την αγνοεί.

Εκτός από δύο άλμπουμ με τα κομμάτια που τραγουδούσε στη σειρά, η εταιρεία καθυστερούσε συνεχώς την έκδοση του υλικού που έγραφε η ίδια η Johnson. Και η Καναδή, αφού είδε και απόειδε στις συνεννοήσεις με τους υπαλλήλους της Epic, αποφάσισε κάποια στιγμή να πάρει την τύχη της στα χέρια της. Ξεκίνησε μια καμπάνια στο Kickstarter.com, ζητώντας από όποιον ήταν πρόθυμος να χρηματοδοτήσει μια τουρνέ της στην Αμερική, η οποία με τη σειρά της θα χρηματοδοτήσει την παραγωγή ενός προσωπικού άλμπουμ.

Δεν ήταν τόσο παράλογο το αίτημά της. Πέρσι, η Amanda Palmer ζήτησε και πήρε τη μεγαλύτερη επένδυση που έχει γίνει ποτέ στο Kickstarter, μαζεύοντας περισσότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια με τα οποία κατάφερε να ολοκληρώσει την παραγωγή του άλμπουμ της. Φυσικά, οι προσδοκίες της Alexz Johnson ήταν αρκετά χαμηλότερες. Ζήτησε 30.000 για τα έξοδα της περιοδείας της.

Τελικά μάζεψε 70.000… Νοίκιασε ένα βανάκι, μάζεψε την μπάντα της και γύρισε τη μισή Αμερική όλο το καλοκαίρι του 2012. Όπου εμφανίστηκε, έκανε πολύ καλή εντύπωση, οπότε της ζήτησαν να επιστρέψει. Για τη φετινή τουρνέ ξαναχρησιμοποιεί το Kickstarter, αλλά αυτή τη φορά όχι για να χρηματοδοτήσει την ίδια την περιοδεία. Τώρα ζητάει χρήματα για να γράψει το άλμπουμ της (σαν την Amanda Palmer δηλαδή), χρησιμοποιώντας τις συναυλίες της σαν διαφήμιση για την online καμπάνια της.

Η χρήση του Internet δεν σταματά εκεί. Από το blog της ενημερώνει το κοινό της για κάθε πτυχή της περιοδείας, έχοντας ένα φωτογράφο να την ακολουθεί (σχεδόν) παντού. Το κοινό που πληρώνει για τον δίσκο, νιώθει ότι μετέχει στην όλη διαδικασία. Η ίδια η Alexz Johnson φροντίζει γι’ αυτό. Όταν κάποιος χρήστης πλήρωσε 5.000 δολάρια, δεν δίστασε να κανονίσει ένα μίνι gig γι’ αυτόν και τους φίλους του στο σπίτι του –και να το διαφημίσει από το blog της.

Έγραφα τις προάλλες για το πώς η ψηφιακή τεχνολογία και το Internet άλλαξε την μουσική βιομηχανία. Και σημείωνα πως για πρώτη φορά από το 1999 τα νούμερα λένε μια θετική ιστορία. Οι μουσικοί και οι άνθρωποι γύρω από τη μουσική αρχίζουν επιτέλους να κατανοούν πώς το Internet μπορεί να τους βοηθήσει (και κυρίως ότι δεν είναι ο Σατανάς). Το παράδειγμα της Amanda Palmer και της Alexz Johnson είναι σίγουρο πως θα γίνει αντικείμενο μίμησης στο μέλλον. Και μια νέα συνήθεια πρόκειται να γεννηθεί. Αντί να αγοράζεις ένα άλμπουμ, θα γίνεσαι συμπαραγωγός του. Θα ποντάρεις σε ένα ευχάριστο στοίχημα, πουσάροντας αυτόν που γουστάρεις και αγνοώντας αυτόν που βαριέσαι. Οι δημόσιες σχέσεις, τα social media και οι έξυπνες ιδέες θα παίξουν μεγαλύτερο ρόλο από ποτέ. Αλλά ακόμη μεγαλύτερο ρόλο θα παίξει η ίδια η μουσική. Η καλή μουσική.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς το Facebook με το Graph Search αλλάζει πάλι τους κανόνες του Internet

Δες το βίντεο. Ναι, είναι υπέροχο και δεν ευθύνονται μόνο οι Sigur Ros γι’ αυτό. Στις ΗΠΑ, η νέα μηχανή αναζήτησης του Facebook έχει ήδη μοιραστεί στους χρήστες του και τα πρώτα τους σχόλια είναι διθυραμβικά. Το Graph Search, όπως ονομάζεται, είναι ένας από αυτούς τους λόγους που σε κάνουν –έστω και για λίγο– να ξεχνάς πόσο μισείς το Facebook (και να θυμάσαι πόσο δεν μπορείς ν’ αντέξεις μακριά του).

Είναι επίσης μία ακόμη απόδειξη του ταλέντου του Mark Zuckerberg και του πόσα ακόμη χρήματα έχει να βγάλει η μαγική του εφεύρεση. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο άρχισα να βλέπω δολάρια να χοροπηδάνε στο φόντο.

Σκέψου λίγο τι καινά δαιμόνια θα φέρει αυτή η διαφορετική εμπειρία από την (εντελώς χάλια) τωρινή αναζήτηση του Facebook. «Δεν φτιάχνουμε το ευρετήριο του Internet», δήλωσε ο Zuckerberg. «Φτιάχνουμε το ευρετήριο του δικού μας χάρτη». Σύμφωνοι, Mark. Αλλά με 1 δισεκατομμύριο χρήστες στο δίκτυό σου, πόσο πολύ απέχει από το να γίνει ένα ανταγωνιστικό εργαλείο ακόμη και του Google;

Η νέα μηχανή αναζήτησης, σε πρώτη φάση, δίνει αποτελέσματα σε τέσσερις θεματικές (πρόσωπα, μέρη, φωτογραφίες, ενδιαφέροντα). Φυσικά και τα αποτελέσματα αυτά έχουν να κάνουν και με τους περιορισμούς που ορίζει κάθε χρήστης. Αλλά είναι τόσο ωραίο εργαλείο, που όλοι μας θα θέλουμε να δώσουμε λίγες παραπάνω πληροφορίες για μας, μόνο και μόνο για να εμφανιζόμαστε σ’ αυτές τις αναζητήσεις.

Ας πούμε ότι μόλις γύρισες από ένα τέλειο ταξίδι για snowboard. Μπαίνεις εκστασιασμένος και ψάχνεις για «φίλους μου που κάνουν snowboard» ή «συναδέλφους που ανέβασαν φωτογραφίες από τον Παρνασσό τα τελευταία πέντε χρόνια». Ας πούμε τώρα ότι, όσο χαζεύεις τις φωτογραφίες των φίλων σου από τα χιόνια ή τσατάρεις μαζί τους αν είναι καλύτερα στον Παρνασσό ή τα Καλάβρυτα, συνειδητοποιείς ότι εσύ ο ίδιος δεν έχεις ανεβάσει μια τέτοια φωτογραφία. Ή ότι την έχεις ανεβάσει «κλειδωμένη» ώστε να τη βλέπουν μόνο όσοι είναι tagαρισμένοι εκεί. Δεν θα θελήσεις λίίίίίίίίίίγο παραπάνω να την δείξεις σε όλον τον κόσμο;

Ας το πάμε ένα βήμα πιο πέρα: Ταξιδεύεις στο Παρίσι και πεινάς. Σκέφτεσαι να ψάξεις στο Facebook για «εστιατόρια, στις σελίδες των οποίων έχουν κάνει like οι φίλοι μου που έχουν επισκεφθεί το Παρίσι». Κι εσύ ο ίδιος, βέβαια, θα φροντίσεις να κάνεις like της σελίδας του εστιατορίου που σού άρεσε. Γιατί νιώθεις ότι έτσι θα βοηθήσεις άλλους που θα αναζητήσουν κάτι παρόμοιο στο μέλλον. Και γιατί, βασικά, έτσι λειτουργεί το Facebook και τώρα με το Graph Search θα λειτουργεί ακόμη πιο αποτελεσματικά. Καταλαβαίνεις, βέβαια, τις διάφορες εμπορικές χρήσεις που θα έχει αυτό.

Να στο κάνω πιο απλό: πληκτρολογείς «τηλεοπτικές σειρές που αρέσουν στους φίλους μου» και σού έρχεται το ανάλογο search result, γεμάτο με το “Homeland”, “Downton Abbey” και “Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής”. Πώς θα σού φαινόταν αν δίπλα σε κάθε αποτέλεσμα σου είχε κι ένα link για απ’ ευθείας stream ή download της σειράς σε μια πολύ καλή τιμή; Δεν θα σε χαλούσε, έτσι;

O Mark Zuckerberg, βέβαια, δήλωσε ότι ακόμη δεν έχει σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση. Αλλά το είπε κάπως έτσι: «Δυνητικά θα μπορούσε να γίνει μια επιχείρηση, με την πάροδο του χρόνου, αλλά προς το παρόν έχουμε επικεντρωθεί στην οικοδόμηση μιας νέας εμπειρίας για το χρήστη. Θα πρέπει πρώτα να φτιάξουμε κάτι που είναι υψηλής ποιότητας».

Ναι, ήταν δύσκολο να βρεις τόσο καιρό κίνητρο για να φορτώσεις το Facebook με προσωπικές σου πληροφορίες, όταν έβλεπες πόσο ξεδιάντροπα αυτές προορίζονταν για διαφημιστική χρήση. Αλλά τώρα που οι εμπειρίες σου, οι φωτογραφίες σου, τα φετίχ σου μπορεί να βοηθήσουν τους φίλους σου ή να ικανοποιήσουν λίγο παραπάνω την φιλοδοξία σου να γίνεις αυτό που λέμε «επιδραστικός», θα είσαι ή δεν θα είσαι λίγο πιο χαλαρός στο τι ανεβάζεις και τι περιορισμούς του βάζεις;

Μην ανησυχείς, δεν χρειάζεται να απαντήσεις αμέσως. Το Graph Search αργεί ακόμη να φτάσει στην Ελλάδα. Οι servers του Facebook δεν είναι ακόμη έτοιμοι να ικανοποιήσουν τις αναζητήσεις 1 δις. χρηστών, οπότε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα (ολόκληρο χρόνο, πιθανότατα), η νέα μηχανή αναζήτησης θα είναι προνόμιο μόνο μερικών τυχερών Αμερικανών.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τι πρέπει να ξέρεις για τις αλλαγές στο privacy policy του Facebook

Και ξαφνικά όλοι (εντάξει, όχι όλοι) άρχισαν να ποστάρουν το παρακάτω κείμενο στο Facebook:

In response to the new Facebook guidelines I hereby declare that my copyright is attached to all of my personal details, illustrations, comics, paintings, professional photos and videos, writings, and expressions of all kinds, as my sole and exclusive intellectual property, as defined in the Berne Convention, and by US law, custom, and practice. For commercial use of the above, my written consent is needed at all times and for all reasons, without exceptions.

(Anyone reading this can copy this text and paste it on their Facebook Wall. This will place them under protection of copyright laws.)

By this publishing, and henceforth forever, I notify Facebook that it is strictly forbidden to disclose, copy, distribute, disseminate, or take any other action against me on the basis of this profile and/or its contents. The aforementioned prohibited actions also apply to employees, students, agents and/or any staff under Facebook’s direction or control. The content of this profile is private and confidential information. The violation of my privacy is punished by law (UCC 1 1-308-308 1-103 and the Rome Statute), and such other national and international laws and treaties as may apply, and by tort and common law.

Παρένθεση: Πόσο λατρεύω το “I hereby declare” της πρώτης πρότασης και το “and henceforth forever” της τρίτης παραγράφου, πόσο Shakespeare, πόσο Chaucer, πόσο Milton με κάνει να νιώθω…

Τι έπαθαν όλοι αυτοί; Γιατί ανεβάζουν μανιφέστο και νομικές παρόλες μαζικά; Είναι άλλο ένα αγαθό, ψιλοανόητο viral που ξεκίνησε κάποιος και επειδή μοιάζει εντυπωσιακό και ψαρωτικό το συνεχίσαμε –καλού κακού όλοι; (Ναι, είναι. Έχει ξαναπαίξει το ίδιο κείμενο και παλιότερα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό).

Την παραμονή της Ημέρας των Ευχαριστιών, αργά το βράδυ, όταν οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν στο αεροπλάνο, στο τρένο, στο σπίτι του παππού κλπ, πάντως όχι μπροστά στον υπολογιστή τους, το Facebook έκανε ένα update στο “Data Use Policy” του. Όσοι το πήραν είδηση φρίκαραν. Και αποφάσισαν να ανεβάσουν ένα κοτετσόσυρμα για να προστατέψουν τις μεθυσμένες, ημίγυμνες φωτογραφίες από τις διακοπές του στο Φαληράκι και τα Μάλλια.

Εντάξει, ας μην είμαστε και τόσο άδικοι κατηγορώντας οποιονδήποτε θέλει να προστατέψει τα προσωπικά του δεδομένα. Είναι τόσο πολύπλοκο εξ άλλου το πλέγμα γύρω από αυτά που έχει στήσει το Facebook, που ακόμη και έμπειροι νομικοί δυσκολεύονται να βγάλουν άκρη.

Ας προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, να κάνουμε όσο πιο κατανοητές γίνεται τις αλλαγές που ισχύουν εδώ και λίγες ημέρες:

Η πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι το Facebook δεν σου δίνει πια το δικαίωμα να έχεις άποψη για τις αλλαγές αυτές. Όχι ότι το ήξερες, αλλά ως τώρα διατηρούσε κάτι σαν εκλογικό κέντρο, όπου κάθε φορά που ήθελε να αλλάξει κάτι σημαντικό, εσύ πήγαινες και ψήφιζες «ναι» ή «όχι». Φυσικά, δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς. Τον Ιούνιο, σε μια τέτοια ψηφοφορία συμμετείχαν 340.000 άνθρωποι. Το Facebook έδινε το δικαίωμα ακύρωσης μιας αλλαγής, αν συμμετείχε το 30% των χρηστών του. Όπως καταλαβαίνεις από το 340.000 στους 1 δις. χρήστες, αυτό το ποσοστό δεν θα εξασφαλιζόταν ποτέ. Οπότε το Facebook έβγαλε τώρα αυτή την οψιόν τελείως από τη μέση.

Η δεύτερη πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι το Facebook ενημερώνει πως θα μπορεί να χρησιμοποιεί πράγματα που βρίσκει στις σελίδες του για υλικό σε άλλες εταιρείες του ομίλου. Πρακτικά στο Instagram. Στην ουσία μοιάζει να προετοιμάζει μια ενοποίηση λογαριασμών, περίπου όπως το έχει κάνει η Google με το e-mail της, τον Blogger, το plus κλπ. H τελευταία αλλαγή έχει να κάνει με το blocking των ανεπιθύμητων μηνυμάτων (π.χ. όταν δεν θες πια άλλα «συγγνώμη» από τον πρώην που σε κεράτωσε). Πρακτικά δεν αλλάζει κάτι, απλά το ενημερώνει ότι μπορείς πια να ελέγχεις από πριν μια συζήτηση, ορίζοντας τι μπορεί να σου στείλει ο καθένας.

Εντάξει, δεν τα λες και για πανικό όλα αυτά. Εξ άλλου, η συνταγή για το πώς να αποφύγεις τα χειρότερα είναι γνωστή εδώ και καιρό: Μην ποστάρεις κάτι τώρα για το οποίο μπορεί να μετανιώσεις αργότερα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Ήμουν κι εγώ τρολ

Ήλθε η ώρα να εξηγήσω τι ήταν αυτή η ανάρτηση με την Κέιτ Άπτον τις προάλλες. Όχι δεν την έβαλα επειδή τη γουστάρω ως γκόμενα (την θεωρώ κάπως φτηνή και σίγουρα επιρρεπή σε αηδιαστικό χλαπάτσωμα σε 2-3 χρόνια από τώρα) είτε επειδή ήθελα να σε φτιάξω με τη ρώγα κάτω από το μπικίνι (υπάρχει ειδική θέση για τέτοια posts στο ΠΠC και αυτή είναι εδώ). O ρόλος του post ήταν να κάνει μια τρολιά.

Να εξηγηθώ: Κάποια στιγμή το Avopolis αποφάσισε ότι είναι ωραίο να προσθέσει λίγη άποψη στο κάπως άχαρο (αλλά πολύ πλούσιο, ομολογουμένως, και καλοστημένο) περιεχόμενό του και το έκανε βάζοντας links -και τις πρώτες προτάσεις επίσης- από άρθρα διαφόρων blogs, μεταξύ των οποίων και το ΠΠC. To βρήκα κάπως κολακευτικό και δεν αντέδρασα που το έκαναν χωρίς να με ρωτήσουν. Στην πορεία, όμως, αραίωσα -λόγω φόρτου εργασίας- τις αναρτήσεις μου εδώ (ο mr. Arkadin είχε εξαφανιστεί προ πολλού) και η "συνεργασία" με το Avopolis ξεχάστηκε.

Τον Απρίλιο, όμως, μου ζήτησαν από το Jumping Fish να τούς δίνω κανα κειμενάκι με θεματολογία κοντινή σε αυτά που έκανα για το ΠΠC (έναντι αμοιβής -όχι μεγάλης ιδιαίτερα, αλλά παρ' όλ' αυτά αμοιβής) και είπα το "ναι", προσθέτοντας λίγη ακόμη δουλειά στο πληκτρολόγιό μου και ξαναδίνοντας ζωή σ' αυτό εδώ το blog, αφού άρχισα να αναδημοσιεύω τα κείμενα του JF.

Σημείωση: Θεωρητικά τα Jumpin Fish και Avopolis είναι "ανταγωνιστικά" sites.

Κάποια στιγμή πήρα είδηση ότι το Avopolis συνέχισε να αναδημοσιεύει τα κομμάτια του ΠΠC. Που όμως πλέον ήταν αναδημοσιεύσεις από το Jumping Fish. Κι έτσι, συνέβαινε το εξής παράδοξο: Το Avopolis είχε στην πρώτη του σελίδα ύλη από ένα ανταγωνιστικό site. Προφανώς το συγκεκριμένο κομμάτι δούλευε με RSS Feed και θα εμφανιζόταν εκεί ο,τιδήποτε κι αν έγραφα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το είχαν πάρει είδηση ότι έβαζαν κείμενα του Jumping Fish και τα άφηναν επίτηδες. Αλλά είπα να κάνω το τεστ με την Κέιτ Άπτον. Μετά από 5 λεπτά, στην πρώτη σελίδα του Avopolis, η ξανθιά με τα βυζιά έστελνε καυτά φιλιά για λογαριασμό του ενός site στο άλλο... Κι αυτό έμεινε εκεί για μερικές ημέρες -προφανώς γιατί κανείς δεν το πρόσεξε και γιατί τα υπόλοιπα μουσικά blogs με τα οποία μοιράζομαι τον χώρο δεν προέβησαν σε νέες δημοσιεύσεις.

Αυτά για την ώρα. Το αστείο θα συνεχιστεί με την παρούσα ανάρτηση, φαντάζομαι. Δηλαδή σε λίγο θα υπάρχει στο Avopolis μια φωτογραφία του... Αvopolis και ένα κείμενο που εξηγεί ότι στο Avopolis μπορώ να βάλω ό,τι ύλη θέλω χωρίς να το πάρει είδηση κανείς :) Επική τρολιά, δεν νομίζεις;

UPDATE:
Ναι, έγινε αυτό ακριβώς που περίμενες. Δες το screenshot:

Θες να πεθάνω με τον πιο φρικτό τρόπο. Σύμφωνοι. Αλλά ποιός, στο καλό, είσαι;

Η τσάντα. Ή η γάτα...

Μια απίθανη ιστορία τρολαρίσματος, ανώνυμων απειλών και παντελούς έλλειψης προστασίας προσωπικών δεδομένων και ιδιωτικότητας στο Internet. 

Η Ολλανδή Tinkebell έχει ένα blog. Αλλά, κυρίως, είναι μια καλλιτέχνις. Από αυτές που προκαλούν. Και μια μέρα πήγε και δημοσίευσε στο blog της την φωτογραφία μιας τσάντας. Έγραψε ότι την έφτιαξε από τη γούνα της αγαπημένης της γάτας. Η οποία γάτα είχε κατάθλιψη και η καλλιτέχνις δεν ήθελε να την αφήνει μόνη στο σπίτι. Περιέγραψε πώς τής έσπασε το λαιμό και την μετέτρεψε σε τσάντα, έτσι ώστε να την έχει για πάντα μαζί της και να διώξει την κατάθλιψή της μακριά...

Το «έργο τέχνης» αυτό είχε σκοπό να σαρκάσει την υποκρισία μας. Μια κοινωνία που τρέφεται και ντύνεται από ζώα, ζώα που δεν βλέπει ποτέ, που απολαμβάνει τον θάνατο των ζώων σχεδόν κάθε στιγμή και που διατηρεί και κατοικίδια, αλλά όταν κάτι τρέχει με αυτά, τα πηγαίνει σε ειδικούς για να τους κάνουν «ευθανασία» είναι ακριβώς το είδος της κοινωνίας που η Tinkebell γουστάρει να προβοκάρει. Αυτό που ακολούθησε όμως ήταν ένα ιντερνετικό φαινόμενο.

Όπως είναι λογικό, το post στο blog της και το προσωπικό της e-mail έγιναν σύντομα υποδοχείς μηνυμάτων μίσους. Πολλών. Χιλιάδων. 100.000 σε τέσσερα χρόνια, δηλαδή. Chain mails έκαναν τον γύρο του Internet για καιρό, μιλώντας για μια άρρωστη γυναίκα που δολοφόνησε μια γάτα. Και που πρέπει να θανατωθεί γι’ αυτό. Φράσεις όπως «σε μισώ», «θέλω να πεθάνεις», «σού αξίζει να σαπίσεις στην κόλαση» έγιναν η καθημερινότητα της Tinkebell για μεγάλο διάστημα. Η καλλιτέχνις συνειδητοποίησε πως η ανωνυμία του Internet κάνει πολύ πιο εύκολο για οποιονδήποτε να εκστομίσει μια ακραία φράση. Άνθρωποι που ποτέ δεν θα τής έλεγαν «θέλω να πεθάνεις με τον πιο φρικτό τρόπο» κατάμουτρα, δεν δίσταζαν να τής το γράψουν σε ένα σχόλιο στο blog και να προσκαλέσουν κι άλλους σ’ αυτό το λεκτικό lynch mob.

Η Tinkebell, όμως, συνειδητοποίησε και κάτι άλλο, ακόμη πιο εντυπωσιακό. Στην πλειονότητά τους όλοι αυτοί που την έβριζαν ανώνυμα, δεν είχαν καταλάβει ότι δεν το έκαναν ακριβώς... ανώνυμα. Οι διευθύνσεις των e-mails φαίνονται στον διαχειριστή του blog της Tinkebell και τα direct e-mails προφανώς και είχαν και διεύθυνση αποστολέα. Το επόμενο καλλιτεχνικό βήμα της Ολλανδής προβοκατόρισσας ήταν να φτιάξει ένα βιβλίο. Όπου περιέλαβε όλα τα hate mails. Και επειδή δεν ήθελε να κάνει κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων, έβαλε μια δημοσιογράφο να ψάξει επί ένα χρόνο λεπτομέρειες για όσους τής τα έστειλαν.

Στο βιβλίο της δημοσιεύονται τα μηνύματα μίσους και μαζί και οι φωτογραφίες των αποστολέων τους (γλυκά κοριτσάκια στην πλειονότητά τους) στο Facebook, wish lists από το Amazon, διάφορα άλλα προσωπικά δεδομένα που οι δύο Ολλανδές μπόρεσαν πολύ εύκολα να βρουν με ένα απλό γκουγκλάρισμα. Όπως γράφει η ίδια η Tinkebell στον Guardian: «Η δημοσίευση των στοιχείων τους ήταν ένας τρόπος να τούς φέρω αντιμέτωπους με την πραγματικότητα. Με ήθελαν νεκρή, αλλά ποιοι ήταν; Και επίσης έθεσε στο τραπέζι το ζήτημα της ανωνυμίας στο Internet –κάτι που οι περισσότεροι λαμβάνουν ως δεδομένο». Εννοείται ότι το κείμενό της στον Guardian όπου εξηγούσε όλα τα παραπάνω αντιμετωπίστηκε σαν ένα ακόμη τρολάρισμα, και στα σχόλια έχουν ήδη ξεκινήσει να την βρίζουν. Επωνύμως πια...

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)