Ο νέος συνεργάτης του ομοφυλόφιλου Green Lantern είναι Μουσουλμάνος

Πριν τρεις μήνες, η DC Comics προχώρησε σε μια πολύ δυνατή μαρκετινίστικη κίνηση –και σε μια αποφασιστική υποστήριξη της διαφορετικότητας: ο Dan DiDio, ο εκδότης μερικών από τα πιο δημοφιλή κόμικς ανακοίνωσε σε ένα συνέδριο στα τέλη Μαΐου ότι κάποιος από τους σούπερ ήρωές του σύντομα θα «έβγαινε από την ντουλάπα». Για αρκετές ημέρες οι φίλοι των κόμικς γέμιζαν τα φόρουμ με εικασίες για το ποιος θα αναβαπτιζόταν ως γκέι. Οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν η Wonder Woman που τόσο καιρό έκρυβε πως είναι λεσβία. Ουκ ολίγοι σχολίαζαν πως η σχέση Batman – Robin δεν θα μπορούσε παρά να είναι ομοφυλοφιλική. Αλλά τελικά ήταν ο Alan Scott, ο γνωστός μας Πράσινος Φανός (Green Lantern), ένας από τους πιο παλιούς ήρωες της DC Comics (από το 1940) που άλλαξε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις μετά από 72 χρόνια.

Ο Alan Scott που ανακάλυψε το φοβερό δαχτυλίδι το οποίο τον μετατρέπει σε Πράσινο Φανό με σούπερ ιδιότητες είχε παντρευτεί δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια –και έχει και παιδιά. Αλλά η DC Comics χρειαζόταν έναν γκέι χαρακτήρα, γιατί η Marvel λίγο πριν το καλοκαίρι αποφάσισε να παντρέψει τον Northstar από τους X-Men με τον φίλο του. Οι ιστορίες διαφορετικότητας δεν σταματούν εκεί. Πάλι με την Marvel να πρωτοστατεί, μετατρέποντας τον Spiderman σε σκουρόχρωμο, λατινοαμερικάνικης καταγωγής, ήρωα, η DC Comics έφερε δίπλα στον Green Lantern ένα νέο πρόσωπο, τον Simon Baz, αραβικής καταγωγής, μουσουλμάνο και πρώην κλέφτη αυτοκινήτων!

Στην πρώτη του ιστορία βλέπουμε τον Baz παιδί να παρακολουθεί την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους με μεικτά συναισθήματα, να μεγαλώνει στο Μίτσιγκαν όπου και ξεκινάει να δουλεύει σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων (είναι παθιασμένος με την ταχύτητα), για να απολυθεί λίγο αργότερα και να μετατραπεί σε κλέφτη (αυτοκινήτων, εννοείται). Μέχρι που τον συλλαμβάνουν ως ύποπτο τρομοκρατικού χτυπήματος, όμως όχι μόνο την γλιτώνει, αλλά και αποκτά κι ένα από τα μαγικά δαχτυλίδια που τον βάζουν στην σούπερ ομάδα του Green Lantern. Στο δεξί του χέρι το τατουάζ που γράφει al-shuja'a (σημαίνει «θάρρος») συμβολίζει την απόφασή του να κατανικήσει τους φόβους του και να μετατρέψει την καταπίεση που ένιωθε τόσα χρόνια ως αραβικής καταγωγής μουσουλμάνος που ζει στις ΗΠΑ σε δύναμη.

Ωραία όλα αυτά DC Comics, αλλά εμείς βλέπουμε ότι είσαι πάντα ένα βήμα πίσω από την Marvel. Οπότε σε προκαλούμε να βγάλεις τον πρώτο σούπερ ήρωα με ειδικές ανάγκες (είναι και καλή εποχή τώρα, θα πάρεις έμπνευση από τους Παραολυμπιακούς Αγώνες) ή, τέλος πάντων, μια υπερηρωίδα που να μην είναι θεά και να μη φοράει φοβερά κορμάκια. Την Fat Woman, ας πούμε, με βάρος 150 κιλά που όταν τρώει ένα κομμάτι κέικ παραπάνω μετατρέπεται στην πιο γρήγορη γυναίκα του κόσμου. Ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Μερικές από τις πρώτες εικόνες της προσωπικής μου μυθολογίας έφεραν την υπογραφή του

...Gene Colan, R.I.P.

Εν τω μεταξύ, στο ατελιέ του καλλιτέχνη...

Η Κάρολ Όμαρτ, στάρλετ των b-movies, ποζάρει για το πενάκι του Μίλτον Κάνιφ, του Τολστόι του κόμικ-στριπ, αποτελώντας το μοντέλο/πηγή έμπνευσης για την μοιραία Κόπερ Καλχούν, αντικείμενο πόθου και νέμεση του χάρτινου ήρωα Στιβ Κάνιον, ο οποίος τότε (1947) ξεκινούσε την 40χρονη πορεία του στις σελίδες των αμερικανικών εφημερίδων.

Ξαφνικά είσαι πάλι 12 ετών. Και σκας από ανυπομονησία.

(το να σου αρέσει και η Νάταλι Πόρτμαν κάνει την ανυπομονησία μεγαλύτερη)

Ο Μπάτμαν επιστρέφει ξαναμμένος όσο ποτέ!

...πες μου ότι δεν θέλεις να δεις αυτήν την ταινία!
(και ναι, ξέρω, το έχω παρακάνει με το vulture, το "πολιτιστικό" blog του New York, αλλά κάπως πρέπει να ξαλεγράρω - όλο Αταλί θα διαβάζω;)

Set as Wallpaper

Αυτή είναι η εικόνα που σχεδίασε ο Τζον Ρομίτα Τζούνιορ για το εξώφυλλο του επετειακού 600ού τεύχους του Amazing Spider-Man. Όσο περισσότερο την βλέπω, τόσο πιστεύω ότι θα είναι η πιο καθοριστική εικόνα του ήρωα.

Kick-Ass Kicks Ass

"Είδες το 'Kick-Ass'; Είναι κάτι ανάμεσα σε 'Kill Bill' και τα ανέκδοτα με την Αννούλα". Η κριτική του φίλου (το γούστο του οποίου σέβομαι απεριόριστα) με έψησε. Όχι ότι ήθελα πολύ ψήσιμο. Έχω ήδη αγαπήσει το κόμικ στο οποίο βασίζεται η ταινία - και όχι μόνο επειδή έχει βγει από το πενάκι ενός από τους αγαπημένους μου σχεδιαστές, του Τζον Ρομίτα Τζούνιορ. Όχι, αυτό που παραμένει το πιο γοητευτικό στοιχείο στο "Kick-Ass" είναι η ανάδειξη του έφηβου geek, αυτού του αντικοινωνικού, μονομανούς, άχαρου ανθρωπότυπου, που έχει ως σύστημα αναφοράς τα κόμιξ, τα videogames και την μυθοπλασία του φανταστικού, σε ήρωα. Και όταν λέμε "ήρωα" εννοούμε κανονικό ήρωα, που υπερασπίζεται τους αδύνατους, τα βάζει με τους κακούς, απονέμει δικαιοσύνη. Προσωπικά, με συγκίνησε κι ένα ακόμη δομικό στοιχείο του Kick-Ass: το ότι το κίνητρο που ώθησε τον πιτσιρικά πρωταγωνιστή στον ηρωισμό δεν ήταν μια σκοτεινή ιστορία εκδίκησης ή κάτι τέτοιο, αλλά η μοναξιά, η αποξένωση και η απελπισία. Από αυτήν την άποψη, το "Kick-Ass" είναι ένα υπέροχο "what if", η πραγματοποίηση (έστω στο χαρτί/ στην οθόνη) του υπέρτατου ονείρου κάθε έφηβου αναγνώστη των κόμιξ με σούπερ-ήρωες: να γίνει και ο ίδιος σούπερ-ήρωας, να φορέσει μια εφαρμοστή στολή, να υιοθετήσει μια κρυφή ταυτότητα και να τα περιπολεί τις νύχτες στην πόλη, πολεμώντας τους κακούς. Στην περίπτωση του νεαρού ήρωα του κόμικ η εφαρμοστή στολή είναι από νεοπρέν, το όνομα (Kick-Ass) του το έδωσαν οι θεατές των περιπετειών του στο Youtube και οι μάχες με τους κακούς σήμαιναν ένα γερό ξυλοφόρτωμα για τον ίδιο. Είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη η καλύτερη σάτιρα κι αν σ' αυτό προσθέσεις έναν φασίζοντα ψυχωτικό πατέρα/ σούπερ ήρωα που εκπαιδεύει την ανήλικη κόρη του να γίνει φονική μηχανή, πασπαλίσεις με μπόλικο φετιχισμό της βίας, έχεις μια ακαταμάχητη συνταγή. Μια συνταγή που λειτουργεί άψογα στο κόμικ, αλλά είναι φτιαγμένη για να γίνει ταινία - κι αυτή είναι η συνήθης μομφή που απευθύνεται στον σεναριογράφο Μαρκ Μίλαρ, ότι χρησιμοποιεί το μέσο του κόμικ ως προθάλαμο για το Χόλιγουντ. Η άλλη μομφή αφορά ακριβώς την ιστορία του "Big Daddy" και του "Hit Girl" - ένας πατέρας καταστρέφει δια παντός την παιδική ηλικία και την ψυχική υγεία της κόρης του κι εμείς χειροκροτάμε, διασκεδάζοντας: δεν είναι λίγο ανήθικο αυτό; Ήταν η ερώτηση που έθεσα στον Ρομίτα την περασμένη Παρασκευή, όταν τον συνάντησα στο πλαίσιο του Comicdom Con. Η απάντησή του με ικανοποίησε. Μου επεσήμανε όλες αυτές τις περιπτώσεις γονέων που πιέζουν τα παιδιά τους να γίνουν πρώτοι μαθητές, που τα οδηγούν στον πρωταθλητισμό, τους διαγωνισμούς ομορφιάς, που τα βάζουν να εξασκούνται με τις ώρες στον χορό, την μουσική, οτιδήποτε. Το "Hit Girl" είναι όλα αυτά τα παιδιά, μόνο που αντί να μαθαίνει ρυθμική γυμναστική, μαθαίνει να σκοτώνει με αποτελεσματικότητα νίντζα. Το στοιχείο της σάτιρας που λέγαμε... Τώρα έχω ένα αναλυτικό εργαλείο για να απολαύσω το όργιο βίας της ταινίας - πολλώ δε μάλλον που τον ρόλο του "Hit Girl" ενσαρκώνει η Κλόι Μόρετζ, που έκλεψε με τεράστια άνεση όλες τις σκηνές που εμφανιζόταν στο "500 days of Summer", αποδεικνύοντας ότι δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα με δαύτη.

Γιατί δεν το είχα δει νωρίτερα αυτό;

Έβλεπα τις καταχωρήσεις στα περιοδικά από το φθινόπωρο, η φίλη μου η Μελίνα παραληρεί εδώ και καιρό, αλλά εγώ μόλις προχθές κατέβασα την αριστουργηματική σειρά με τον αριστουργηματικό τίτλο "Bored to Death".

Σε μόλις οκτώ επεισόδια, ο Τζόναθαν Έιμς (δεν τον ήξερα, αλλά τώρα θέλω να διαβάσω όλα τα βιβλία του) αποδομεί ταυτόχρονα τόσο την ματαιοδοξία του λογοτεχνικού/καλλιτεχνικού/δημοσιογραφικού κόσμου της Νέας Υόρκης, όσο και τον ψυχισμό του σύγχρονου νευρωτικού άντρα της μεγαλούπολης, μέσα από την ιστορία ενός νευρωτικού συγγραφέα ονόματι Τζόναθαν Έιμς (υπέροχα γουντιαλενικός ο Τζέισον Σουόρτσμαν) που προσπαθεί να ξεπεράσει το writer's block και έναν χωρισμό βάζοντας αγγελία ως ερασιτέχνης ντετέκτιβ. Στο πλευρό του, ο καλύτερός του φίλος (ο Ζακ Γκαλιφιανάκης ξεκαρδιστικός ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ!), ένας σχεδιαστής κόμιξ - τα σκίτσα του τα κάνει ο Ντιν Χάσπιελ, που κατά καιρούς σχεδιάζει τις ιστορίες του Χάρβι Πίκαρ στο American Splendor -
- και ο εκδότης/διευθυντής του περιοδικού με το οποίο συνεργάζεται ο ήρωας, μια παρωδία του Γκρέιντον Κάρτερ που ενσαρκώνει με μπρίο, αυταπάρνηση και τρελό κέφι ο Τεντ Ντάνσον. Τίποτε από όσα γράφω δεν μπορεί να περιγράψει την ευφυΐα, την καλαισθησία, το βάθος, τους διαλόγους και το κλίμα της σειράς, οπότε παραθέτω απλώς την καταπληκτική σεκάνς των τίτλων - τραγουδά ο ίδιος ο Σουόρτσμαν με τους Coconut Records.

Δες το. Τώρα.
υγ. Θα προσθέσω μόνο ότι εμφανίζεται η (θεά) Πάρκερ Πόζι στο ρόλο μιας vegan και ο Τζιμ Τζάρμους στο ρόλο του εαυτού του, να κάνει brainstorming πάνω σε ποδήλατο, σε ένα loft. Τι άλλο θες;

Τι θα θυμάμαι από τον Αλεξάντερ ΜακΚουήν

Προ ολίγων λεπτών ενημερώθηκα από το Twitter για την αυτοκτονία του σχεδιαστή μόδας Αλεξάντερ ΜακΚουήν. Μην όντας γκέι και μην όντας γκόμενα, ελάχιστα γνωρίζω για το σχεδιαστικό του έργο. Ξέρω μόνο για τα περίφημα φουλάρια του με τις νεκροκεφαλές που τόσο της μόδας ήταν την τελευταία τριετία (διετία;) και που ακόμη περισσότερο της μόδας θα γίνουν τώρα που ο συμπαθής καλλιτέχνης απεδήμησε εις Κύριον (είναι και μαύρα και πάνε με το πένθος). Αυτό που ξέρω επίσης είναι ότι τα φουλάρια αυτά τα πουλούσαν έναντι πέντε φράγκων στην Eurodisney το 1993 έξω από τους Πειρατές της Καραϊβικής. Αλλά εντάξει. Παρθενογένεση δεν υπάρχει.

UPDATE:

Εντάξει. Καλός ήταν.

UPDATE #2:

O Sandman θυμάται τον Αλεξάντερ ΜακΚουήν στο πιο πλήρες post που θα διαβάσεις ποτέ για τη δουλειά του.

Ξέρεις πως κάτι συμβαίνει όταν τα comic strips σχολιάζουν την έκδοση ενός προϊόντος

από το Player Versus Playerκι από τον πάντα θεϊκό Doonesbury

Παιχνίδια με το χιόνι

από το θεϊκό Space Avalanche

Ξέρω από τώρα πού θα βρίσκομαι στα μέσα Απριλίου

Θα έχω στρατοπεδεύσει στην Ελληνοαμερικανική Ένωση, όπου 16-18 Απριλίου θα λαμβάνει χώρα το 5ο Comicdom Con. Και θα βρίσκομαι στην ουρά, περιμένοντας να μου σχεδιάσει έναν Spider-Man ο καλεσμένος John Romita Jr.O αγαπημένος μου από όλους τους κατά καιρούς σκιτσογράφους του κόμικ, είναι γιος του μεγάλου Τζον Ρομίτα, ο οποίος όχι μόνο έδωσε καθοριστική μορφή στον ήρωα, από τα μέσα των '60s, αλλά μας σύστησε και την Μέρι Τζέιν σε αυτήν την (πιο κλασική δεν γίνεται) ακολουθία καρέ. Και μόνο γι' αυτό, χρωστάμε αιώνια ευγνωμοσύνη στον γερο-Ρομίτα. Προσωπικά όμως, από το γλυκερό ύφος του Ρομίτα πατρός (που πριν το Spider-Man, σχεδίαζε αισθηματικά κόμικ), προτιμώ τις πιο αδρές γραμμές του Ρομίτα υιού (τα μολύβια του είναι πολύ μίνιμαλ, μην κοιτάς που με τα μελάνια και τα χρώματα γίνονται τόσο περίτεχνα). Τις προτιμούσα πριν από είκοσι χρόνια, που πρωτοσχεδίασε το αγαπημένο μου κόμικ, τις προτιμώ και τώρα που ξαναδιαβάζω αυτά που έκανε στις αρχές των '00s. Αυτό είναι το σύμπαν του Spider-Man δια χειρός Τζον Ρομίτα πρεσβύτερου.Κι αυτό το νέο status quo, δια χειρός Τζον Ρομίτα νεώτερου.Δεν το πιστεύω ότι θα έρθει στην Αθήνα.

Το δωδεκάχρονο αγοράκι μέσα μου έχει κατουρηθεί. Αλλά έχει ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Είμαι πάλι 15χρονο

Το timing ήταν άψογο - σχεδόν καρμικό. Πέρασα το κατώφλι του κομιξάδικου της γειτονιάς μου, την ώρα που ο Ευθύμης άνοιγε την κούτα με τις φρέσκιες παραλαβές, κι ετοιμαζόταν να τοποθετήσει στα ράφια τα άλμπουμ, τα graphic novels και τα τευχάκια με τις νέες περιπέτειες των σούπερ ηρώων. Πάνω πάνω στον πάγκο, ο λόγος που είχα βρεθεί εκεί: το τελευταίο τεύχος του "Batman and Robin" της νέας σειράς με ήρωα τον πιο θρυλικό σούπερ-ντετέκτιβ των κόμιξ. Η σειρά έχει ξεκινήσει εδώ και μόλις τρεις μήνες - ο τελευταίος πέρασε βασανιστικά, καθώς ανυπομονούσα να διαβάσω το νέο επεισόδιο. Είχε να μου συμβεί πολλά χρόνια αυτό.

Ήμουν στην εφηβεία όταν έπαιρνα σβάρνα τα βιβλιοπωλεία και τα κεντρικά περίπτερα, αναζητώντας τα μηνιαία τευχάκια με τις περιπέτειες των αγαπημένων μου σούπερ-ηρώων. Ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μου με θεωρούσε γραφικό, παρά το ότι του άφηνα ένα σεβαστό ποσό κάθε μήνα, αγοράζοντας μανιωδώς Spider-Man, X-Men, Fantastic Four. Αυτή η συνήθεια κράτησε τέσσερα-πέντε χρόνια (οκτώ, αν υπολογίσουμε και τις ελληνικές εκδόσεις που αγόραζα από το δημοτικό). Την έκοψα κάπου στο Λύκειο, όταν άφησα τα "εμπορικά" αμερικάνικα κόμιξ, προτιμώντας τα "ψαγμένα", "ενήλικα" ευρωπαϊκά/λατινοαμερικάνικα κόμιξ που δημοσίευε η Βαβέλ.
Εδώ και 2-3 χρόνια, όμως, έχω ξανακυλήσει. Δεν αγοράζω μηνιαία τευχάκια, βέβαια - προτιμώ τους τόμους με τις συλλογές ιστοριών, που μου επιτρέπουν να απολαμβάνω σε χορταστικές δόσεις την εξέλιξη του είδους. Πιο καλογραμμένα σενάρια, εκπληκτικά σχέδια και μια ποιότητα εκτύπωσης σκάλες ανώτερη από τα ραστερωτά χρώματα που χάνονταν στο φτηνό δημοσιογραφικό χαρτί. Σιγά-σιγά ξεπέρασα και τις αναστολές μου. Γιατί στο παρελθόν, όταν, κατά καιρούς, με έπιανε νοσταλγία, η εξέλιξη των κόμιξ που αγαπούσα με απωθούσε - νέοι ήρωες, συνταρακτικές αλλαγές στην πλοκή, πράγματα που για να καταλάβω, θα έπρεπε να σπαταλήσω χρόνο, χρήματα και μέρος της ευφυΐας μου (και δεν έχω πολλή). Πιο πρόσφατο παράδειγμα: εδώ και μερικούς μήνες, το σύμπαν των σούπερ-ηρώων πενθεί τον Μπάτμαν.

Επαναλαμβάνω: ο Μπρους Γουέιν πάπαλα, να 'ταν κι άλλος και να ζήσουμε να τον θυμόμαστε. Τον σκότωσε ένας σούπερ κακός (δεν ξέρω λεπτομέρεις, βαρέθηκα να διαβάσω). Οπότε, τι γίνεται τώρα με τις διάφορες σειρές με ήρωα τον άνθρωπο-νυχτερίδα που κυκλοφορούν κάθε μήνα; Άλλες αφηγούνται "παλιές ιστορίες" προ θανάτου. Το Detective Comics, έχει ιστορίες με την Batwoman, μια μοβόρα λεσβία(!). Αλλά το καλύτερο είναι το "Batman and Robin". Σ' αυτό, την στολή της νυχτερίδας φορά ο Ντικ Γκρέισον, δηλαδή ο πρώην Ρόμπιν, που μεγάλωσε και νιώθει το βάρος της ευθύνης. Όσο για το ρόλο του Ρόμπιν, τον έχει αναλάβει ο Ντέμιαν Γουέιν, γιος του μακαρίτη με την κόρη ενός παλιού του αντιπάλου, ενός Άραβα τρομοκράτη (!), ο οποίος γιος, έχει μεγαλώσει σε στρατόπεδο εκπαίδευσης ασασίνων (!) και τώρα, στα πρώτα στάδια της εφηβείας είναι παραπάνω από έτοιμος για το ρόλο του vigilante της νύχτας - εντελώς στοχοθετημένος και αγέλαστος. Το κόμικ είναι απίστευτα καλογραμμένο: μέσα από μια ιστορία ανατροπής χαρακτήρων (παλιά ο Μπάτμαν ήταν ο σοβαρός και ο Ρόμπιν ο εφηβικός χαβαλές ενώ τώρα ο πρώην έφηβος αναγκάζεται να ενηλικιωθεί, έχοντας υπό την προστασία του έναν deadly serious αγριεμένο πιτσιρικά), ο δαιμόνιος σεναριογράφος Γκραντ Μόρισον στήνει μια πλοκή με πολλά επίπεδα για τους κοινωνικούς ρόλους και για το ποιοι παράγοντες καθορίζουν την προσωπικότητα του καθενός. Διαθέτει επίσης γενναίες δόσεις χιούμορ (π.χ. οι αστυνομικοί ρωτούν τον Γκόρντον αν νιώθει κι εκείνος ότι ξαφνικά ο Μπάτμαν είναι πιο κοντός από παλιά) και μια αστυνομική πλοκή - θρίλερ που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα κινηματογραφικά ανάλογα, σου παγώνει το αίμα. Εμένα δηλαδή μου το παγώνει. Που είμαι πάλι 15 χρονών και ανυπομονώ να περάσει ο μήνας για να πάρω για το επόμενο τεύχος, κι ας εγκαταλείπει το σκίτσο ο εξαιρετικός Φρανκ Κουάιτλι, που δεν τον ήξερα.

Ο άνθρωπος που έδωσε κίνηση (και φωνή) στο Σνούπι

Στο προτελευταίο Comicdom, η χήρα του Τσαρλς Σουλτς δεν φάνηκε να χαίρεται ιδιαίτερα που, στο πλαίσιο του αφιερώματος στα Peanuts, προβλήθηκε ένα από τα δεκάδες καρτούν που είχε δημιουργήσει ο Μπιλ Μελέντεζ. Για την ακρίβεια, δεν κουράστηκε να τονίζει ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό τα χάρτινα Peanuts του Σουλτς, από τα κινούμενα Peanuts του Μελέντεζ και, σε τελική ανάλυση, είχαμε μαζευτεί για να τιμήσουμε την ιδιοφυΐα του Σουλτς και όχι αυτήν του Μελέντεζ. Αυτό ήταν αλήθεια. Όμως, κάποια στιγμή, έπρεπε κάποιος να μιλήσει και για τον Μελέντεζ. Ο οποίος κατάφερε να πάρει ένα έργο τέχνης με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ένα κόμικ στριπ γεμάτο υπαρξιακή αγωνία, και να το μεταφέρει σε ένα τελείως διαφορετικό μέσο, προσθέτοντάς του στοιχεία - κίνηση, ήχο, χρώμα - χωρίς να του αφαιρέσει την ταυτότητά του.

Άλλος στη θέση του θα είχε αποτύχει παταγωδώς. Εκείνος τα κατάφερε, έστω "γλυκαίνοντας" αρκετά τους κατασκότεινους losers του Σουλτς. Του βγάζω το καπέλο, για πέντε κυρίως λόγους:

1. Κράτησε το σκίτσο όσο απλοϊκό ήταν στο χαρτί - κάνοντάς το φιλικό για το θεατή.


2. Ανέθεσε το soundtrack σε έναν άλλο τύπο με τσιγκελωτό μουστάκι, τον (west coast jazz) πιανίστα Βινς Γκαράλντι, που δημιούργησε ένα από τα ομορφότερα μουσικά θέματα στην ιστορία της τηλεόρασης.


3. Έβαλε παιδάκια να κάνουν την εκφώνηση, δημιουργώντας τις καλύτερες εκφωνήσεις στην ιστορία των κινουμένων σχεδίων.


4. Σε ένα κόμικ που ο κόσμος των παιδιών χρησιμοποιείται ως αλληγορία για τον κόσμο των μεγάλων, οι ενήλικες δεν εμφανίζονται ποτέ - όμως συχνά τα παιδιά αντιδρούν σε αυτά που τους λένε (π.χ. οι δασκάλες). Ο Μελέντεζ είχε την ιδιοφυή σύλληψη να αντικαταστήσει τις φωνές των ενηλίκων με τον ήχο που κάνει ένα τρομπόνι με σουρντίνα. Έτσι, οι "μεγάλοι" ακούγονται σαν να λένε κάτι ακατάληπτο, στο οποίο οι ανήλικοι ήρωες απαντούν κανονικά.


5. Κράτησε για τον εαυτό του το προνόμιο να κάνει τη "φωνή" του Σνούπι, παρέχοντας μια σειρά από αξέχαστα εφέ:
   

Είναι περίεργο να σκέφτεσαι ότι η φωνή του Σνούπι πέθανε - αν ήμουν παιδάκι θα φρίκαρα

(χε-χε-χε)

ε, να κι εγώ!

zen garden

διαφωνώ, φυσικά

Είμαι έξαλλος με το κανάλι της Βουλής!

Αντιλαμβάνομαι τη γελοιότητα της φράσης και κάνω μια παύση. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το 1988 ο Ρόμπερτ Άλτμαν δημιούργησε μια μίνι σειρά για το νέο (τότε) καλωδιακό κανάλι HBO, με τίτλο Tanner 88. Η σειρά ήταν μια πικρή δηκτική πολιτική σάτιρα που παρακολουθούσε την προεκλογική εκστρατεία του Τζακ Τάνερ, που ήταν υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών για την Προεδρεία - χρίσμα που έχασε από τον Δουκάκη, με τα γνωστά αποτελέσματα. Όπως συμβαίνει συνήθως στο έργο του Άλτμαν, η σειρά ήταν γεμάτη guest stars, ηθοποιούς, πολιτικούς, σε μια υποδειγματική ανάμειξη της φαντασίας (Τάνερ) με την πολιτική πραγματικότητα (Γκάρι Χαρτ, Τζέσε Τζάκσον, Δουκάκης, Μπους κ.ο.κ.).

Το σενάριο υπέγραφε ο Γκάρι Τριντό - ο δημιουργός του Doonesbury. Θεωρώ ότι ο Άλτμαν είναι γνωστός, οπότε θα μείνω λίγο στην περίπτωση Τριντό. Το Doonesbury είναι ένα κόμικ στριπ που ξεκίνησε πριν από 35 χρόνια, σε κάποιο κολεγιακό έντυπο. Κατέγραφε τη ζωή του Mike Doonesbury και των φίλων του, που ήταν φοιτητές στο κολέγιο Walden.
Ήταν η δεκαετία του '70, τότε που δεν ήταν δυνατόν να είσαι φοιτητής και να μην είσαι πολιτικοποιημένος, οπότε στο κόμικ αναφέρονταν (και σατιρίζονταν) οι Μαύροι Πάνθηρες, ο Πόλεμος του Βιετνάμ, η αντικουλτούρα της εποχής, τα πάντα. Τρεις δεκαετίες αργότερα, το κόμικ στριπ συνεχίζεται ακάθεκτο: οι ήρωες έχουν μεγαλώσει, ο πρωταγωνιστής Μάικ επέζησε της φούσκας του ίντερνετ, είναι πια ρεπουμπλικάνος, ο φίλος του ο BD, ο απολιτικός χαρακτήρας - βετεράνος του Βιετνάμ έχασε ένα πόδι πολεμώντας στο Ιράκ κλπ.

Το κόμικ παραμένει πολιτικό, είναι το μοναδικό που έχει κερδίσει βραβείο πούλιτζερ, δημοσιεύεται σε δεκάδες εφημερίδες ανά τον κόσμο, και αποτελεί την πιο καθαρή πηγή σχολίων για την αμερικανική πολιτική. Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει ένας τόμος, ανθολογία των στριπ της δεκαετίας του '80, όπου ο Τριντό κάνει με τα κρεμμυδάκια την Αμερική του Ρέιγκαν. Εγώ το διαβάζω καθημερινά στο ίντερνετ (ενώ όταν ξεκίνησα ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να μπορώ ελεύθερα να διαβάσω όλο το αρχείο από την πρώτη μέρα, βλέποντας τη σταδιακή εξέλιξη και την ωρίμανση του κόμικ από το Watergate και μετά).

Κλείνει η παρένθεση - αυτός λοιπόν είναι ο σεναριογράφος του Tanner.

Πρωταγωνιστής της σειράς, στο ρόλο του ιδεαλιστή υποψηφίου, που προσγειώνεται απότομα, ήταν ο συμπαθέστατος Μάικλ Μέρφι, έχοντας στο πλευρό του τη Σίνθια Νίξον (προ Sex & the City), στο ρόλο της κόρης του.

Δεκαέξι χρόνια μετά τη σειρά, ο Άλτμαν και ο Τριντό ξανασυνεργάστηκαν για το Tanner on Tanner. Σ' αυτό, η κόρη του Τάνερ, που έχει γίνει στο μεταξύ σκηνοθέτις ντοκιμαντέρ, αποφασίζει να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για εκείνη την προεκλογική εκστρατεία κι έρχεται αντιμέτωπη με την αμερικανική πολιτική κουλτούρα, αλλά και το ενδεχόμενο ο πατέρας της να μην είναι ο ακέραιος ήρωας που λατρεύει. Η σειρά συνέπεσε εσκεμμένα με την προεκλογική αναμέτρηση Μπους-Κέρι, η οποία αποτελεί το background της δράσης και αποτελεί φυσικά μια ακόμα υποδειγματική πολιτική σάτιρα, που ρίχνει βέλη και στη σύγχρονη μόδα των ντοκιμαντέρ τύπου Μάικλ Μουρ.

Ε, αυτή τη σειρά έδειξε το κανάλι της Βουλής, χωρίς να φροντίσει να κάνει κανενός είδους διαφήμιση - δεν πρέπει να έστειλε μισό δελτίο τύπου.

Είναι να μην εξαγριώνομαι;

Το 14χρονο αγοράκι μέσα μου είναι ενθουσιασμένο...

Από τη στιγμή που πρωτοείδα αυτή τη φωτογραφία του Robert Downey Jr. στο ρόλο του Τόνυ Σταρκ, ενώ ετοιμάζεται να υιοθετήσει την ταυτότητα του Iron Man, κατουρήθηκα πάνω μου από προσδοκία - όπως υποθέτω και κάθε αγοράκι που μεγάλωσε διαβάζοντας Marvel Comics (ακολουθεί flash-back σε 100 λέξεις). Νόμιζα ότι είχα βάλει για ύπνο αυτό το αγοράκι εδώ και δεκαπέντε χρόνια περίπου, αλλά το ξύπνησαν όλες αυτές οι ταινίες με σούπερ ήρωες που βγαίνουν κάθε τρεις μήνες στις αίθουσες. Δεν είναι τυχαίο ότι τις ταινίες των X-men τις είδα με τον κολλητό μου από το σχολείο, που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο για έξι χρόνια - όταν είδα την ταινία, ένιωθα σαν να βλέπω τους παλιούς μου συμμαθητές. Για να μην αναφέρω το ότι στην τελευταία σκηνή του Spider Man 2, τη στιγμή που η Μαίρη-Τζέιν λέει στον Πίτερ "go get them, tiger", βούρκωσα κανονικότατα - και γίνω τελείως ρεζίλι (πολύ αργά).

Flash-Back! (σε είχα προειδοποιήσει...) Γεννήθηκα το 1975, κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, λατρεύω τα κόμιξ (έτσι τα γράφω εγώ). Έμαθα να διαβάζω μόνος μου, όταν ήμουν τεσσάρων, για να μπορώ ανενόχλητος να διαβάζω τα Λούκι Λουκ και τα Σεραφίνο που βαριόντουσαν να μου διαβάζουν οι μεγάλοι. Στην τρίτη δημοτικού έπεσε στα χέρια μου το πρώτο τεύχος του "ΣΠΑΪΝΤΕΡ-ΜΑΝ", των εκδόσεων Καμπανά: μικρό σχήμα, ασπρόμαυρο, κυκλοφορούσε κάθε Τρίτη και περιλάμβανε τρεις ιστορίες - μια του Spider-Man και δύο εναλλάξ των άλλων ηρώων του Marvel Universe (Hulk, Daredevil, Avengers, Captain America, Iron Man). H συχνότητα κυκλοφορίας δεν είναι χωρίς σημασία: δεδομένου ότι οι πρωτότυπες ιστορίες κυκλοφορούσαν στην Αμερική κάθε μήνα, εμείς είχαμε τη δυνατότητα στις 52 εβδομάδες του χρόνου να καλύψουμε περίπου 4 χρόνια αμερικανικής έκδοσης - που ισοδυναμεί με εντατικά μαθήματα μαζικής κουλτούρας. Τα καλοκαίρια δε, έβρισκα τις παλιότερες εκδόσεις του Καμπανά από τα '70s (μεγάλο σχήμα, άλλοι ήρωες και κυρίως, τα σκίτσα του παμμέγιστου Jack Kirby). Όταν πήγα στο γυμνάσιο, η πιο φιλόδοξη Μαμούθ Comix είχε πάρει τα δικαιώματα των Χ-Men και των Fantastic Four (επέλεξαν να ξεκινήσουν από την αρχή, δημοσιεύοντας τις ιστορίες του Stan Lee και του Jack Kirby, πράγμα για το οποίο θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων) - ανεβάζοντας τον πήχυ, σε επίπεδο μετάφρασης, λέτερινγκ, επιμέλειας έκδοσης. Στο μεταξύ κι εγώ είχα αρχίσει να διαβάζω τα πρωτότυπα κόμιξ, κάνοντας πλούσιο τον βιβλιοπώλη της γειτονιάς μου, που αναγκάστηκε να ξεκινήσει συνεργασία με το πρακτορείο ξένου τύπου. Αργότερα, πέρασα στη Βαβέλ και τα "ενήλικα" κόμιξ, μάζεψα τα Marvel σε μια κούτα και τα ξέχασα μέχρι το πρόσφατο κύμα ταινιών που μου τα θύμισε. Τώρα, έχω ξανακολλήσει, κι έχω γίνει πελάτης του Comicworld, στο Χαλάνδρι, που φροντίζει να μου φέρνει τόμους με αυτά που διάβαζα μικρός.

Από όλους αυτούς τους ήρωες, οι αγαπημένοι μου ήταν ασφαλώς ο Spider-Man, οι X-Men, οι Fantastic Four (note to self: χρωστάω ένα κείμενο που να τους παραλληλίζει με τους Beatles), ακόμα και ο Captain America. O Iron Man, πάλι, δεν με συγκίνησε ποτέ ιδιαίτερα. Κι όμως, πρόκειται για έναν πολύ ενδιαφέροντα χαρακτήρα. Στο πρότυπο του Bruce Wayne-Batman, ο Τόνυ Σταρκ είναι ένας ζάπλουτος επιχειρηματίας-playboy (ακόμα και μουστάκι είχε, χε!), γεγονός που εξηγεί πού βρίσκει τα χρήματα για να φτιάχνει όλα αυτά τα εξαρτήματα. Είναι επίσης μια διάνοια σε ό,τι έχει να κάνει με ηλεκτρονικά συστήματα, πράγμα πολύ βολικό αν θέλεις να πολεμήσεις το έγκλημα, φτιάχνοντας τα δικά σου όπλα. Αυτό όμως που τον κάνει ενδιαφέροντα, είναι το ότι πρόκειται για έναν σκοτεινό χαρακτήρα: αλκοολικός, γυναικάς, με αδύναμη καρδιά, εμπνεύστηκε την πανοπλία του Iron Man όταν τραυματίστηκε στον Πόλεμο της Κορέας (είναι και αντικομμουνιστής, φυσικά!). Για να προστατέψει την καρδιά του από το θραύσμα που την απειλεί, έφτιαξε έναν θώρακα που ...την προστατεύει (φυσικά δεν υπάρχει επιστημονική ακρίβεια σε οτιδήποτε από αυτά, οπότε δεν τα αναπαραγάγω - όχι ότι τα θυμάμαι κιόλας). Γύρω από αυτόν τον θώρακα χτίστηκε η υπόλοιπη πανοπλία του Iron Man, που δημιουργήθηκε για να πολεμήσει τα κομμούνια (χεχεχε!), αλλά και παντός είδους σατανική μεγαλοφυΐα απειλούσε τις Βιομηχανίες Σταρκ, την Αμερική, το Δυτικό Κόσμο, τον Πλανήτη κ.ο.κ.

Το πρόβλημα είναι ότι καμία από τις περιπέτειες του Iron Man (από όσες διάβασα), δεν στάθηκε αντάξια του βασανισμένου, σκοτεινού, ανήθικου, αυτοκαταστροφικού ιδιοφυούς καπιταλιστή Playboy Τόνι Σταρκ. Γι' αυτό και κατουρήθηκα όταν διάβασα ότι στην ταινία του συμπαθέστατου Jon Favreau θα τον υποδυθεί ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, που, αν δεν έχει γίνει ο νέος Πατσίνο, είναι γιατί τον εμπόδισε ο ίδιος ο αυτοκαταστροφικός του χαρακτήρας. Αν κάποιος μπορεί να δώσει στον Τόνι Σταρκ το βάθος που χρειάζεται, είναι αυτός.

Το ξέρω ότι το αποτέλεσμα θα με απογοητεύσει - γιατί το βάθος είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεται το Χόλιγουντ, ειδικά όταν έχει να κάνει με σούπερ ήρωες. Παρ' όλα αυτά, δεν μπορώ παρά να βλέπω τη φωτογραφία και να φαντάζομαι αυτή τη μουσική να παίζει στις σκηνές που ο Σταρκ, σε δημιουργική έκσταση, επινοεί την πανοπλία του Iron Man - αυτό κι αν αποκλείεται: στην καλύτερη περίπτωση θα ακούγεται καμιά nu-metal διασκευή στο Iron Man των Black Sabbath, το οποίο εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Homo Ludens (αυτό είναι πρόσκληση, να το αναρτήσεις, αφεντικό).

Να θυμηθώ πριν τις διακοπές να πάρω κανένα Essential Spider Man...

Tintin hunts black people

Σχολιάζοντας το θέμα που προέκυψε πρόσφατα (δηλαδή με μερικές δεκαετίες καθυστέρηση), σχετικά με τις ρατσιστικές περιπέτειες του Τεντέν, ο πάντα ευφυής Kevin Church (ένας από τους αγαπημένους μου bloggers), δημιουργεί ένα εξώφυλλο-αριστούργημα:

Όσο για την ουσία της ιστορίας, ναι, το συγκεκριμένο κόμικ είναι ρατσιστικό, όπως το πρώτο κόμικ με τον Τεντεν "Ο τεντέν στη χώρα των σοβιέτ" ήταν σαφέστατα αντικομμουνιστικό, κι όπως τα περισσότερα είναι γεμάτα από στερεότυπα. Ενώ ο ίδιος ο Ερζέ είχε μάλλον ύποπτη συμπεριφορά την περίοδο του ναζισμού. Όμως, προς υπεράσπισίν του, δεν σταματούσε ποτέ να ξαναφτιάχνει τα παλιά του κόμικ, να τα εκσυγχρονίζει, να αφαιρεί τις αιχμές κ.ο.κ.

Κι εν πάση περιπτώσει, εμένα ο Τεντέν μου αρέσει. Ακόμα και λόγω της αφέλειας με την οποία αντιμετωπίζει τον κόσμο γύρω του.