Οι AC/DC σαραντάρισαν. Ε, και;

Όποιος είχε βρεθεί στο προ τετραετίας live των AC/DC στο Ολυμπιακό Στάδιο θα αντιδράσει τουλάχιστον με ένα «Γιατί όχι;» στην είδηση ότι το γκρουπ ετοιμάζεται να ξεκινήσει περιοδεία, αλλά και να βγάλει νέο άλμπουμ, για να γιορτάσει το ότι σαραντάρισε. Σύμφωνοι, ξεκίνησαν την καριέρα τους στα τέλη του 1973, και τότε ήταν μια εντελώς αλλιώτικη εποχή, αλλά έχουν καταφέρει να μας πείσουν ότι η (σχεδόν αναλλοίωτη από τότε) μουσική που παίζουν, στέκει ακόμη. Και το πετυχαίνουν, κυρίως λόγω των επικών τους συναυλιών και όλων αυτών των ιστορικών ροκ ύμνων που κατά καιρούς έχουν βγάλει.

Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η επόμενη περιοδεία των Αυστραλών πουρόκερς (sic) θα περιλάβει 40 εμφανίσεις, μια για κάθε κεράκι που κανονικά θα έπρεπε να σβήσουν. Δεν έχει γίνει γνωστό ακόμη, πάντως, πότε θα ξεκινήσει. Περισσότερα πράγματα έχουμε μάθει για το άλμπουμ που επίσης ετοιμάζουν για φέτος: ρον Μάιο θα μετακομίσουν στον Καναδά και θα μπουν για ηχογράφηση σε ένα στούντιο στο Βανκούβερ. Θα είναι το 16ο τους άλμπουμ, το πρώτο εδώ και έξι χρόνια.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

#20. Rotting Christ - Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού

[Στο πλαίσιο της Blogovision 2013, το Πο Πο Culture! προσφέρει δωρεάν στους αναγνώστες του σύντομα μαθήματα ιστορίας και λαογραφίας]

Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού: Αρχαία ελληνική έκφραση που σημαίνει "ενάντια στο φύλακα-άγγελό μου" ή "σύμφωνα με τη δική μου συνείδηση". Η πιο διάσημη εμφάνισή της υπάρχει στην επιγραφή πάνω στον τάφο του Jim Morrison, στο Père Lachaise των Παρισίων. Από το 2013 ξανακάνει το γύρο του κόσμου, ως ο τίτλος του τελευταίου άλμπουμ της κορυφαίας ελληνικής heavy metal μπάντας.

Μάθημα της 1ης Δεκεμβρίου 2013: Τρανσυλβανία - Λαϊκές παραδόσεις

Από τα χρόνια κιόλας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η Τρανσυλβανία αποτελούσε μια περίεργη περιοχή. Τα σύνορα της Αυτοκρατορίας σταματούσαν στο Δούναβη, από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη σημερινή Αυστρία. Εκτός από ένα σημείο: Τη Δακία, που είχε για βόρειο σύνορο τα Καρπάθια Όρη. Η περιοχή ήταν ορεινή, δύσκολη, ιδιαίτερη. Δεν είναι σαφές τι ακριβώς συνέβη όταν οι Ρωμαίοι αποχώρησαν από εκεί το 271 μ.Χ. έπειτα από την ανελέητη πίεση των Βησιγότθων. Οι Ούγγροι που έφτασαν αρκετούς αιώνες αργότερα (απόγονοι κι αυτοί ενός βαρβαρικού, νομαδικού φύλου, των Ούνων) ισχυρίζονται ότι βρήκαν την περιοχή άδεια. Αλλά πολλές από τις παραδόσεις του τόπου παραπέμπουν σε πολύ παλιότερες εποχές και στο έθνος που σχηματίστηκε από την πρόσμειξη των Ρωμαίων με τους Γέτες, την ελληνική φυλή που οι πρώτοι ονόμαζαν Δάκες.

Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως αργότερα κατέφθασαν και πολλοί Γερμανοί, αυξάνοντας τις εθνικότητες σε τρεις. Καλεσμένοι τον 12ο και τον 13ο αιώνα από τον Ούγγρο βασιλιά με σκοπό να αυξήσουν τον πληθυσμό της, πολλοί Σάξονες ιππότες απέκτησαν εδάφη στην περιοχή, ενώ και οι Αψβούργοι έφεραν Γερμανούς εποίκους μετά το 1700 όταν κατάφεραν να διώξουν τους Οθωμανούς από εκεί. Είχαν, βέβαια, μεσολαβήσει τα φοβερά σκηνικά μεταξύ των τελευταίων και του Κόμη Βλαντ Δράκουλα στη χώρα των Βλάχων, νότια της Τρανσυλβανίας. Στο βιβλίο του Μπραμ Στόκερ, η Τρανσυλβανία είχε την τιμή να γίνει η πατρίδα του Δράκουλα, που είναι και η ιστορική αλήθεια αφού εκεί γεννήθηκε ο Βλαντ, αλλά τα μεγάλα παλουκώματά του και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του τα έζησε στις πεδιάδες του Νότου, εκεί που ήταν και η έδρα του πριγκιπάτου του.

Τέλος πάντων, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι η Τρανσυλβανία είναι μια απομονωμένη, αγροτική περιοχή με έντονη λαογραφική παράδοση που έχει τις ρίζες της σε τουλάχιστον τρεις εθνικότητες -όχι απαραίτητα φιλικές η μία προς την άλλη- και μνήμες από απίστευτα αποτρόπαιες πράξεις από τους διάφορους βαρβάρους που πέρασαν κάποια στιγμή από εκεί, αλλά και από τα χρόνια της τουρκοκρατίας και του αντάρτικου εναντίον της. Σε καμμία άλλη περιοχή της Ευρώπης δεν θα βρει κανείς σήμερα τόσο έντονο το στοιχείο της μαγείας και της κατάρας. Οι κοινές ρουμανικές βρισιές πηγάζουν από μια τεράστια παράδοση αναθεμάτων και στις μισές περιέχεται η λέξη Διάβολος ή Σατανάς. Επίσης, οι μάγισσες -κυρίως Ρομά (άλλη μια νομαδική φυλή με έντονη παρουσία στη σημερινή Ρουμανία)- είναι στοιχείο της καθημερινής ζωής στην επαρχία. Είναι οι ψυχολόγοι, οι ακτιβίστριες, οι θεματοφύλακες των παραδόσεων των φτωχών.

Το "Cine Iubeste Si Lasa" είναι ένα τραγούδι της δεκαετίας του '30, συγκλονιστικά ερμηνευμένο από τη Μαρία Τανάζε. Βασίζεται σε μια τρανσυλβανική κατάρα προς τον άπιστο εραστή. Και μετατρέπεται στο πιο όμορφο τραγούδι από τα 11 του νέου άλμπουμ των Rotting Christ. Το οποίο άλμπουμ είναι μια μικρή Τρανσυλβανία από μόνο του. Περιέχει λαογραφικά στοιχεία από ουκ ολίγα έθνη και περιοχές, αλλά είναι εξίσου σκοτεινό και τρομακτικό με τις πιο άγριες νύχτες του Κόμη Βλαντ του Παλουκωτή.

Άκουσέ το όλο εδώ:

Η ιστορία ενός τραγουδιού: Guns n' Roses - November Rain

Το πρώτο Metal Hammer που είχα αγοράσει, σε ηλικία 12 ετών, μόστραρε στο εξώφυλλο τον Blackie Lawless των W.A.S.P. με τα πριονάκια του και τις μαύρες μπέρτες του, ιδανική εικόνα για να τρομάξω τη μικρή μου αδερφή και ν’ ακούσω καμμιά χριστοπαναγία από τον πατέρα μου (πριν μου το πάρει και το πετάξει στα σκουπίδια παρέα με τ’ απομεινάρια από τις μπάμιες που δεν κατέβαζα με καμμία δύναμη). Οπότε το διαφύλαξα ως κόρη οφθαλμών. Κι αυτό με αποζημίωσε δεόντως.

Γέμισε απολαυστικά ολόκληρο το μήνα μέχρι να αγοράσω το επόμενο τεύχος. Με έκανε να αγαπήσω τα περιοδικά και μετά από μια δεκαετία να ξεκινήσω μια καριέρα σ’ αυτά. Μού δημιούργησε μια έντονη ανάγκη να γίνω μαλλιάς, την οποία ικανοποίησα σχετικά γρήγορα (με αποτέλεσμα σήμερα να είμαι σχεδόν καραφλός). Μού γνώρισε τους W.A.S.P. που έγιναν το πρώτο heavy metal συγκρότημα του οποίου αγόρασα δισκογραφική δουλειά. Κι εδώ αφήνω τις παιδικές αναμνήσεις, για να πιάσω το νήμα που θέλω να πιάσω τόση ώρα και να φτάσω στο “November Rain”.

Ο Steve Riley είχε αντικαταστήσει τον Tony Richards πίσω από τις κάσες, τα ταμπούρα και τα πιατίνια των W.A.S.P. κάποια στιγμή το 1985, αλλά δύο χρόνια αργότερα, όταν εγώ μάθαινα τη μπάντα, τους παρατούσε για τους L.A. Guns. Έχει μείνει μαζί τους μέχρι σήμερα, πράγμα που είναι εντυπωσιακό. Το ότι οι L.A. Guns υπάρχουν ακόμη και σήμερα, εννοώ. Εντυπωσιακότατο. Τέλος πάντων, το ’87 θεωρούνταν το ίδιο σπουδαίοι με τους W.A.S.P στη hard rock και heavy metal σκηνή του Los Angeles, οπότε δεν αξίζει να κατηγορούμε τον Riley ότι άφησε την Μάντσεστερ Σίτι για να πάει στη Νορθάμπτον, ας πούμε.

Αρκετά με τους W.A.S.P. Μπες στο ψητό.
Η μεταγραφή του Riley με ανάγκασε να ασχοληθώ λίγο παραπάνω με τους L.A. Guns. O ήχος τους δεν με συγκινούσε. Παραήταν κοριτσίστικος για τα αυτιά ενός δωδεκάχρονου αγοριού που βιαζόταν να γίνει άντρας. Τα πριόνια του Blackie μάλιστα, αλλά οι glam κλάψες των Guns; Τι συμβόλιζαν; Κράτησα μερικά ονόματα και προχώρησα παρακάτω.

Μισό λεπτό. Τα ονόματα εδώ έχουν σημασία. Αυτό το αγόρι που έμοιαζε με και τραγουδούσε σαν κορίτσι, λεγόταν Paul Black. Οι άλλοι δύο, με το μπάσο και την κιθάρα, ήταν ο Μick Cripps και ο Nickey Alexander. Για τον Riley τα είπαμε ήδη. Το θέμα είναι ότι και οι τέσσερις αυτοί, δεν είχαν καμμία σχέση με τους αρχικούς L.A. Guns. Πάμε, λοιπόν, στη χρονιά – κλειδί της ιστορίας μας: Το 1983, που λες, ο Tracii Guns, κιθαρίστας, μαζί με τον τραγουδιστή Axl Rose (να ‘τα μας), τον μπασίστα Ole Beich και τον ντράμερ Rob Gardner έφτιαξαν ένα γκρουπάκι που ονειρευόταν να καβαλήσει το άρμα της ανερχόμενης τότε σκηνής του L.A., κυρίως για να αποκτήσει πρόσβαση σε καλύτερης ποιότητας ναρκωτικά και πιο καυτές (sic) γκόμενες. Επειδή ειδικά τις τελευταίες, τις απολάμβανε κυρίως ο frontman του κάθε γκρουπ, και ο Axl Rose ένιωθε λίγο λιγότερο frontman από όσο ήθελε στο γκρουπ του Tracii Guns, έφυγε πριν καν η μπάντα κυκλοφορήσει το πρώτο της EP και έφτιαξε τους Hollywood Rose.

Έλα, το πιάνεις τώρα έτσι; Από τη μία οι L.A. Guns. Και από την άλλη οι Hollywood Rose. Guns. Rose. Καταλαβαίνεις πού το πάω, σωστά; Λοιοιοιοιοιοιοιπόν, πριν φτάσουμε στους Guns n’ Roses και πριν καν ο Axl παρατήσει τον Tracii και τους άλλους, 21 ετών όπως ήταν τότε, συναισθηματικούλης και ευαίσθητος σε σχέση με αργότερα, είχε κάτσει και είχε γράψει ένα τραγούδι. Όπως θυμάται χαρακτηριστικά ο Tracii: «Εκείνο τον καιρό ήταν το μοναδικό κομμάτι που ήξερε να παίζει στην κιθάρα. Καθόταν με τις ώρες στο πιάνο και το έπαιζε και το ξανάπαιζε. Και μετά έπαιζε εκείνο το εκπληκτικό σόλο στην κιθάρα. Και μου έλεγε “κάποια μέρα αυτό το τραγούδι θα είναι πολύ γαμάτο”. Και του έλεγα “μα είναι ήδη γαμάτο”. Αλλά εκείνος απαντούσε “δεν είναι ακόμη τελειωμένο”. Και έβαζε κι άλλα».

Νομίζω ότι ξέρω ποιο τραγούδι είναι αυτό.
Το τραγούδι του Axl Rose έφτασε κάποια στιγμή να έχει 21 λεπτά διάρκεια. Αυτό που δεν άλλαξε από το 1983, όταν το πρωτόπαιξε στον Tracii Guns ήταν ο τίτλος του. Το έλεγε “November Rain”. Οι Hollywood Rose, στο μεταξύ, έγραψαν κι άλλα τραγούδια. Αλλά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ δίσκο. Μαζί με τον Rose, έπαιζε ο Izzy Stradlin και ο Chris Weber. Κάποια στιγμή έδιωξε τον τελευταίο και τον αντικατέστησε με τον Slash. (Καλώς τα παιδιά). Μετά έκαναν μερικές ακόμη αλλαγές και τελικά διαλύθηκαν. Αλλά ο (απολυμένος) Weber πήρε το demo τους και το πούλησε σε μια δισκογραφική ως “The Roots of Guns n’ Roses”, όταν οι Gn’R ήταν πια σπουδαίοι.

Στους Guns n’ Roses, BTW, φτάσαμε όταν οι Hollywood Rose και οι L.A. Guns έγιναν ένα. Αυτό συνέβη το σωτήριον έτος 1985 και είναι ο λόγος που η αρχική σύνθεση των τελευταίων δεν είχε καμμία σχέση με αυτή της μπάντας που υποδέχτηκε τον Riley το 1987. Οι πρώτοι Gn’R ήταν: Axl Rose (φωνή), Izzy Stradlin (κιθάρα), Tracii Guns (κιθάρα), Ole Beich (μπάσο), Rob Gardner (ντραμς). Δηλαδή δύο Hollywood Roses παρέα με τρεις L.A. Guns. Αλλά πριν καν υπογράψουν συμβόλαιο με την Geffen, o παλιόφιλος Slash πήρε τη θέση του Guns που δεν πολυπατούσε στις πρόβες (προφανώς γιατί ήταν αυτός που πια δεν ήθελε να είναι το νούμερο 2) και οι Duff McKagan και Steven Adler αντικατέστησαν μετά από λίγο και τους υπόλοιπους από τους L.A. Guns, οι οποίοι όμως είχαν πια χάσει την παλιά τους μπάντα και δεν είχαν πού να γυρίσουν…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά βρισκόμαστε πια στο 1986, χρονιά που οι Guns n’ Roses κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους. Πρόκειται για το “Live ?!*@ Like a Suicide”, ένα μάλλον απαράδεκτο ΕΡ που δεν προμήνυε τι θα ακολουθούσε. Το EP περιελάμβανε 4 τραγούδια και κανένα από αυτά δεν ήταν το “November Rain” που ο Axl Rose λιβάνιζε 3 χρόνια ήδη. Το 1987 ακολούθησε το “Appetite for Destruction”. Κανένα “November Rain” ούτε κι εδώ. Ούτε ένα πρωτοβρόχι. 1988. “G N' R Lies”. Τίποτα. Nada. Και φτάνουμε στο τιμημένο 1991 και στα “Use Your Illusion I” και “II”. Μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια, ο Axl Rose ένιωσε πια έτοιμος να μοιραστεί το magnum opus του με τον κόσμο.




Δώσ’ μου και λίγη Stephanie τώρα.
Και πόσο magnum ήταν! Με διάρκεια 8:57 λεπτά, διπλό κιθαριστικό σόλο και συνοδεία ορχήστρας, ήταν ό,τι πιο επικό και πομπώδες είχαν βγάλει ποτέ οι Guns n’ Roses. Αλλά το μεγαλείο του δεν τέλειωνε εκεί. Η μπάντα αποφάσισε να το κυκλοφορήσει και ως single, παρά την τεράστια διάρκειά του. Και δικαιώθηκε. Το 1992, όταν το “November Rain” βγήκε μόνο του στα δισκάδικα, ανέβηκε στην 2η θέση των charts τον Αύγουστο του 1992 και έγινε το πιο μεγάλο σε διάρκεια τραγούδι που μπήκε ποτέ στο Top 10, ένας τίτλος που τον περιφέρει περήφανο μέχρι σήμερα.

Σε ένα bootleg του 1985 πάντως, που κυκλοφόρησε στην Αυστραλία, υπάρχει μια ζωντανή εκδοχή του τραγουδιού με ακουστική κιθάρα και καθόλου σόλο, που διαρκούσε μόλις 4:43 λεπτά. Άλλο τραγούδι δηλαδή… Ο Slash θυμάται ότι πριν ετοιμάσουν το “Appetite for Destruction”, ο Axl είχε μπει στο στούντιο με έναν άλλο κιθαρίστα (τον Manny Charlton των θρυλικών Nazareth) και είχαν ηχογραφήσει μια 18λεπτη εκδοχή του τραγουδιού του, αλλά ούτε κι εκείνη βρήκε τον δρόμο προς τα δισκοπωλεία. Το τελικό αποτέλεσμα του “Use Your Illusion I” βρέθηκε τελικά κάπου στη μέση.

Συμβιβασμούς στην διάρκειά του οι Guns n’ Roses δεν έκαναν ούτε για λίγο παραπάνω έκθεση στο MTV. Η εκδοχή του βίντεοκλίπ, μάλιστα, ήταν κατά μερικά δευτερόλεπτα πιο μεγάλη, αφού περιέχει και την αρχική σκηνή όπου ο Axl σηκώνεται από το κρεβάτι του και καταπίνει τα χάπια του (με ένα μπουκάλι μπέρμπον να σκιαγραφείται στο φόντο). Η ταινία –γιατί σε κάτι τέτοιο καταλήξαμε- κόστισε πάνω από 1,5 εκατ. δολάρια (το πιο ακριβό βίντεοκλίπ όλων των εποχών μέχρι τότε) και τελικά έγινε από τα πιο δημοφιλή θεάματα του μουσικού καναλιού. Η παρουσία της Stephanie Seymour, του πιο αγαπημένου μου μοντέλου στην ιστορία και τότε συντρόφου του Axl Rose (που ανάρρωνε από μια πολύ έντονη σχέση, για την οποία θα μάθεις τα πάντα εδώ) στο ρόλο της νύφης του, καθήλωνε το κοινό που εύκολα του χάρισε την πρώτη θέση όταν ψήφισε τα καλύτερα βίντεοκλίπ του 1992, αλλά και το επανέφερε στην κορυφή ως το alltime best σε ουκ ολίγες ευκαιρίες (ψηφοφορίες) μέσα στα ‘90s.

Το σημάδι του “November Rain” έμεινε πιο έντονο χάρη στην πορεία του στο MTV, σίγουρα πιο αναλλοίωτο απ’ ότι η απλή φθινοπωρινή βροχή του τίτλου του και απ’ όσο –αντικειμενικά τώρα- άξιζε σε ένα μάλλον υπερφίαλο δημιούργημα, μια μπαλάντα γεμάτη κλισέ και φουσκωμένη όσο δεν πάει άλλο σε διάρκεια, στην οποία το μόνο που πραγματικά εντυπωσιάζει είναι το διπλό κιθαριστικό σόλο του σπουδαίου Slash (γραμμένο πάντως από τον Rose). 30 χρόνια μετά την σύλληψή του, είπαμε να θυμηθούμε την ιστορία του, περιμένοντας την πρώτη βροχή του Νοέμβρη. Όταν γραφόταν το παρόν κείμενο, έξω είχε λιακάδα και 21 βαθμούς…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Metallica, τώρα και σε φλιπεράκι

Διαφημίζοντάς το με κερατάκια και χαζοβιόλικη heavy metal μαγκιά, ο James Hetfield παρουσίασε τις προάλλες ένα βίντεο με το making of του νέου project των Metallica που δεν είναι κάποιο άλμπουμ, κάποιο DVD ή ας πούμε ένα νέο σετ ντραμς με τις φάτσες της μπάντας πάνω στις κάσες και τα πιατίνια, αλλά ένα… φλιπεράκι.

Στο βίντεο δεν το βλέπεις σε δράση, αλλά το γκρουπ έκανε γνωστές μερικές από τις λεπτομέρειες της συνεργασίας του με την Stern Pinball Inc., την πιο μεγάλη κατασκευάστρια τέτοιων παλιομοδίτικων παιχνιδιών: Το φλιπεράκι των Metallica θα παίζει ήχους από τα κλασικά έπη τους “Creeping Deat”', “For Whom The Bell Tolls”, “Master Of Puppets”, “Fuel”, “Battery”, “Sad But True”, “Enter Sandman” και μερικά ακόμη.

Λογικά το παιχνίδι θα είναι έτοιμο πριν τις 8 Ιουνίου, ώστε να παρουσιαστεί στο Orion Music + More, το φεστιβάλ που διοργανώνουν για δεύτερη φορά οι ίδιοι στο Ντιτρόιτ. Και το οποίο φέτος θα είναι αρκετά indie, με Foals, The Joy Formidable, Japandroids στο lineup και μεγάλο όνομα, πλην των Metallica, τους Red Hot Chili Peppers.

Για εμάς που ούτε στο Ντιτρόιτ προβλέπεται να βρεθούμε, ούτε έχουμε λεφτά για να κάνουμε εισαγωγές συλλεκτικών φλιπερακίων από Αμερική, οι Metallica ετοιμάζουν το επόμενο άλμπουμ τους μετά το (πολύ ικανοποιητικό) comeback στον παλιό τους ήχο, το “Death Magnetic” του 2008. Σιγά σιγά θα μπουν στο στούντιο για ηχογραφήσεις και μέσα στο 2014 η νέα τους δουλειά θα βγει σε δισκοπωλεία και «κατεβαστήρια».



(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Beck, what can I do?

Όπως οι τηλεθεατές χωρίζονται σ’ αυτούς που έχουν την ΕΤ-1 στο κουμπί 1 του τηλεκοντρόλ και σ’ αυτούς που έχουν οποιοδήποτε άλλο κανάλι, έτσι και όσοι εκτιμούν τους Kiss χωρίζονται σε δύο εξίσου διακριτές κατηγορίες: Σ’ αυτούς που θεωρούν κορυφαίο κομμάτι της μπάντας το “Beth” και σ’ αυτούς που θεωρούν κορυφαίο τους κομμάτι οποιοδήποτε άλλο της σχεδόν 40ετούς δισκογραφίας τους.

Μην βιαστείτε να χλευάσετε τους πρώτους. Το “Beth” είναι το μεγαλύτερο hit που έχουν κάνει ποτέ οι Kiss (έφτασε στο Νο. 7 του Billboard) και το μόνο single τους, μαζί με το “I Was Made For Loving You” που έγιναν ποτέ χρυσά στις ΗΠΑ.

Το ειρωνικό της υπόθεσης, βέβαια, είναι ότι το “Beth” δεν γράφτηκε από τους Kiss. Για να το πω πιο σωστά: Γράφτηκε από τον Peter Criss, τον ντράμερ των Kiss, και τον Stan «Doc» Penridge, όταν οι δυο τους έπαιζαν για τους Chelsea, το 1970. Και δεν γράφτηκε για καμμία Beth, γράφτηκε για την Becky, την σύζυγο ενός άλλου μέλους των Chelsea, η οποία τηλεφωνούσε επίμονα κάθε βράδυ στο προβάδικο που έπαιζε η μπάντα και απαιτούσε από τον άντρα της να τελειώνει και να γυρίσει σπίτι. (Αυτό που λέμε στα ελληνικά «παντόφλα»). Αυτή που είναι γνωστή ως μια από τις πιο ρομαντικές, γλυκανάλατες, δακρύβρεχτες, συναισθηματικές -και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο συγκινητικό επίθετο πρέπει να προσθέσω- ροκ μπαλάντες της ιστορίας, δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια πλάκα που έκαναν ο Criss κι ο Penridge στον «παντοφλάκια» κιθαρίστα Mike Brand. Δεν ηχογραφήθηκε ποτέ επίσημα ως «Beck, what can I do?» που ήταν ο πρωτότυπος τίτλος του (οι Chelsea έβγαλαν ένα και μόνο άλμπουμ, το 1970, ένα χρόνο πριν γραφτεί το κομμάτι), και υπάρχει σ’ αυτήν την μορφή μόνο σ’ ένα bootleg.

Η πιο γνωστή ιστορία για το “Beth” είναι αυτή που για χρόνια έλεγε ο Criss. Ότι το κομμάτι είχε μεν γραφτεί πιο παλιά, για μια άλλη γυναίκα, αλλά ότι στην πορεία άλλαξε τους στίχους του ο ίδιος, για να το αφιερώσει, με αγάπη (ξερνάω), στην σύζυγό του, πρώην Playmate, Lydia di Leonardo. Χώρισαν το ’79, τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Beth” και ο Criss παντρεύτηκε άλλες δύο φορές.

Και είναι λογικό αυτή η εκδοχή να είναι η πιο διαδεδομένη, γιατί ο Criss ήταν ο διάσημος (ο γατάνθρωπος) της υπόθεσης και ο Penridge ήταν ο κακομοίρης που σκέφτηκε μια ωραία μελωδία κάποτε και μετά την είδε να γίνεται παγκόσμιο hit και να βουρκώνει τα μάτια εκατομμυρίων κοριτσιών (και αγοριών) ανά τον κόσμο, αλλά να πιστώνεται σε κάποιον άλλον. Μέχρι που πέθανε, το 2001. Με μια δικαστική διαμάχη να έχει ξεκινήσει από την προηγούμενη χρονιά κόντρα στους Kiss (από το 1976 που η μπάντα τον κάλεσε για να ξαναδουλέψει στο “Beth” που θα έβαζε στο άλμπουμ της “Destroyer”, μέχρι το 1984, έγραψε αρκετά κομμάτια γι’ αυτούς), για μη αποδοθέντα κέρδη από πνευματικά δικαιώματα, όσοι γνώριζαν την ιστορία του κομματιού, ένιωσαν δίκαιο να την κάνουν γνωστή στον κόσμο, εξηγώντας ότι όλα ξεκίνησαν από μια πλάκα και ότι ο Penridge είχε ίσο μερίδιο στην συγγραφή με τον Criss...

Το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι το “Beth” δεν το ήθελε ούτε ο Gene Simmons, ούτε ο Paul Stanley στο “Destroyer”. Και είναι προφανές το γιατί. Ο λόγος που έκανα και το αστείο με το ποιο είναι το κορυφαίο κομμάτι των Kiss στην αρχή (που ισχύει βέβαια!) είναι ότι το “Beth” είναι τόσο αλλιώτικο από τη μουσική της μπάντας, ειδικά στα μέσα των ‘70s που έγραφαν και ωραίες, βρώμικες ροκιές, σαν το “Strutter”, το “Do You Love Me?” ή το “Detroit, Rock City”, που ακούγεται σαν ξένο σώμα. Αλλά ο τότε μάνατζέρ τους, Bill Aucoin, τούς ζητούσε ένα τραγούδι που να μπορεί να κάνει σουξέ στο ραδιόφωνο. Kι όταν ο Criss τού πρότεινε μεταξύ σοβαρού και αστείου του «Beck What Can I Do?», επέμεινε να βρουν τρόπο να το χώσουν μέσα στο “Destroyer”. Δεν το λες και κακή συμβουλή τελικά, ε Gene;

Η ιστορία του “Beth” δεν τελειώνει εδώ. Και κουβαλάει πάνω της κι άλλο θάνατο. Έτσι, για να φορτίζεται ακόμη περισσότερο συναισθηματικά και να σε αναγκάζει με το ζόρι να βουρκώνεις, ακόμη κι αν δεν σε συμμερίζεσαι τον πόνο της κυρίας που τηλεφωνεί στον σύζυγο στο προβάδικο, ακόμη κι αν δεν σε συγκινεί το δράμα του άτυχου μουσικού που, αφού τού πήραν το κομμάτι, μετά δεν τού πλήρωναν τα χρωστούμενα.

Το 1988, στο “Smashes, Thrashes & Hits”, το πασίγνωστο πρώτο Best Of των Kiss, o Peter Criss ήταν παρελθόν από την μπάντα (είχε αποχωρήσει το 1980 –ίσως τού έπεσε βαρύς ο χωρισμός από την Playmate…). Στο “Destroyer”, το “Beth” το τραγουδούσε εκείνος. Και μπορεί τα ντραμς να ακούγονται όλα ίδια –ένα ντάπα ντούπα στο φόντο-, αλλά οι φωνές είναι πολύ χαρακτηριστικές. Και οι Kiss δεν ήθελαν ο κόσμος να αναρωτιέται ποιος είναι αυτός ο άγνωστος στα φωνητικά. Οπότε είπαν να ξαναηχογραφήσουν το “Beth”, ειδικά για το Best Of. Αλλά για κάποιον αλλόκοτο λόγο δεν τραγούδησε το κομμάτι ο Paul Stanley. Ίσως γιατί η φωνή του νέου τους ντράμερ, του Eric Carr, ήταν ακόμη πιο ταιριαστή στο στυλ του κομματιού. Η πιο γνωστή εκδοχή του “Beth” είναι αυτή με τα φωνητικά του Carr, η εκδοχή του 1988. Τρία χρόνια αργότερα, ο ερμηνευτής της πέθανε από καρκίνο.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πιο επίκαιρο από ποτέ

Iron Maiden - The Number Of The Beast

Να γιατί: http://www.elora.gr/portal/orthodoxy/6--/2997-2011-03-27-16-32-45

(Εκτός αν κάνω λάθος και το εβραιοσιωνιστικό τσιπάκι δεν περιέχει μέσα το 666)

Best Hard Rock Song Ever

Yngwie Malmsteen's Rising Force - As Above, So Below (Live)

Sverige

Quiz: Τι κοινό έχει αυτό το videoclip...


Candlemass - Bewitched
...με αυτό εδώ;


Lady Gaga - Paparazzi

Η απάντηση είναι ο Γιόνας Άκερλουντ. Από το doom metal των πρωτοπόρων Candlemass, μέχρι την γκροτέσκα ποπ της Lady Gaga πέρασαν δύο δεκαετίες (21 χρόνια χωρίζουν τα δύο βίντεο, το πρώτο βγήκε το '88, το "Paparazzi" βγήκε πέρσι), αλλά η ματιά του Σουηδού σκηνοθέτη δεν άλλαξε ποτέ. Μπορεί το "Bewitched" να φαντάζει σαν μια φαρσοκωμωδία σήμερα, θυμηθείτε όμως -όσοι, τέλος πάντων, ακούγατε μέταλ εκείνα τα χρόνια και παρακολουθούσατε φανατικά "Headbangers Ball" στο MTV- πόσο καθηλωτικό ήταν τότε. Και τα ίδια πάνω κάτω στοιχεία που χρησιμοποίησε στην πρώτη του προσπάθεια ο Άκερλουντ τα επαναφέρει κάθε τόσο στις νέες του δουλειές -ειδικά σε όσες συνεργάζεται με την Lady Gaga που η όλη της εικόνα στηρίζεται στο γοτθικό, το άκομψο, το σαλεμένο. Φαντάζομαι ότι οι Candlemass θα την λατρεύουν σήμερα.

Ο Άκερλουντ, μαζί με τον Αντρέας Νίλσον και τον Γιόχαν Ρενκ αποτελούν την εμβληματική τριπλέτα της σουηδικής σκηνοθεσίας σήμερα, που δεν επιδίδεται στο ίδιο είδος που κάποτε έφερνε την σκανδιναυική χώρα στην κορυφή (επί Μπέργκμαν και άλλων), αλλά στα μίνι αφηγήματα που είναι τα χορταστικά τους video clips. Από τους τρεις, ο Άκερλουντ έχει κάνει την πιο μεγάλη καριέρα, ίσως γιατί ξέρει τη μουσική καλλίτερα. Το 1983, όταν ιδρύθηκαν οι Bathory, η μπάντα που έδωσε στην black metal μουσική (και δη την σατανιστική της πλευρά) τα στοιχεία που την καθόρισαν, ήταν ο πρώτος τους ντράμερ και έπαιξε μαζί τους για περίπου ένα χρόνο. Όποιος δεν ξέρει τι εστί Bathory, ας ακούσει αυτό:

Bathory - One Road to Asa Bay

O Άκερλουντ είναι ένα από τα πιο μοσχοπουλημένα προϊόντα της σουηδικής ποπ κουλτούρας σήμερα. Ανάμεσα στους πελάτες του είναι η Madonna, οι Rolling Stones, o Paul McCartney, οι Smashing Pumpkins, οι U2, η Rihanna. Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει. Αλλά καταφέρνει να διατηρεί ένα διακριτό στυλ. Μερικά παραδείγματα:

Prodigy - Smack My Bitch Up


The Smashing Pumpkins - Everlasting Gaze


Madonna - Ray Of Light
H ειρωνία είναι ότι ο Άκερλουντ τιμήθηκε με Grammy (το 1999) για το τελευταίο, που είναι το βίντεο που απέχει περισσότερο από το στυλ του.

Πάμε όμως και σε Αντρέας Νίλσον:


Fever Ray - If I Had A Heart

Και σε Γιόχαν Ρενκ:


Bat For Lashes - Daniel

Ναι, ο Άκερλουντ έχει μια καριέρα 22 ετών, αλλά οι δύο συνεχιστές του μοιάζουν να έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Και η Σουηδία ένα υπέροχο εξαγώγιμο προϊόν...

Θέατρο σκιών!

Nightfall - Ambassador of Mass

Όχι μόνο επιστρέφει στην ενεργό δράση ένα από τα πιο επιδραστικά ελληνικά metal συγκροτήματα (το "Astron Black And The Thirty Tyrants" των Nightfall κυκλοφορεί από την Metal Blade οσονούπω), αλλά μας χάρισε ήδη ένα από τα καλλίτερα βίντεοκλιπ που έχω δει φέτος. Αυτά είναι.

Χιψτερομεταλλάδες στο Sonisphere (Updated και ξαναμανάupdated!)

Κανονικά, μετά την ανάρτηση της παραπάνω φωτογραφίας (σε συνδυασμό με την ανάρτηση αυτής εδώ), ο υπογράφων, Homo Ludens (πρώτος από αριστέρα), θα έπρεπε να αποχωρήσει από το blog. Γιατί αυτές οι δύο εικόνες ήταν το opus magnum μου. Δεν έχω τι άλλο να πω...

(Αλλά επειδή ξέρω ότι πολύς κόσμος δεν θα το αντέξει, φεύγω για ένα Σαββατοκύριακο παρά θιν' αλός στην εξοχική κατοικία του αγαπημένου μας hater Αυλακιώτη, ώστε να σκεφθώ με πιο καθαρό κεφάλι τι θα πράξω -και βέβαια, αν τελικά παραμείνω, να ανεβάσω πλήρες ρεπορτάζ με φωτογραφίες και βίντεο από την επική Πέμπτη που ζήσαμε στο Sonisphere, στη Μαλακάσα.)

UPDATE:

Εντάξει, σιγά μην έφευγα έτσι από το blog. Γιατί, πες ότι αύριο - μεθαύριο γίνεται το αντίστοιχο του Sonisphere, αλλά με progressive metal των '80s, Queensryche, Fates Warning, Crimson Glory, ο Σάββας ο Κωφίδης τι θα έχει να διαβάζει;

Το ρεπορτάζ για το Sonisphere θα ανεβεί με νέο Update, γιατί μου ζήτησαν ένα μικρό κομματάκι για ένα περιοδικό και κουράζομαι να κάνω διπλές δουλειές. Θα εμπλουτίσω εκείνο αύριο. Αλλά μην ανησυχείς. Δεν θα είναι μπαγιάτικο. Αυτό που θα διαβάσεις, θα είναι τόσο διαχρονικό, που θα postάρεται άνετα κι ένα μήνα, ένα χρόνο, ένα σύμπαν μετά. Μέχρι τότε, πάρε λίγους Megadeth...

Megadeth - Skin O' My Teeth (Live in Athens)

Πάρε λίγη μπόρα με το που ξεκίνησαν οι Metallica...

Metallica - For Whom The Bell Tolls (Live in Athens)

Πάρε και το φινάλε, πριν τα encore, των headliners. Για να δεις πόσο και τι κόσμο είχε...

Metallica - Enter Sandman (Live in Athens)

UPDATE #2:

(Θα υπάρξει και τρίτο update, αλλά θα είναι απλά φωτογραφικό. Αργότερα θα εμφανιστούν και μερικές εικόνες ανάμεσα στο κείμενο... Το οποίο κείμενο που ακολουθεί θα δημοσιευθεί -σε μια συντετμημένη μορφή του- αυτή την Κυριακή στο περιοδικό "Κ" της "Καθημερινής"):

Pestilence, Death, Flotsam & Jetsam. Λέξεις των οποίων την «χεβιμεταλλική» σημασία είχα ξεχάσει από καιρό, συγκροτήματα που είχα χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, να ακούσω. Νά ‘τα τώρα τα λογότυπά τους, εικόνες απ’ το εφηβικό μου παρελθόν, τυπωμένα σε μαύρα μπλουζάκια. Ραπτά με σχήμα τραπεζίου με ζωγραφισμένα επάνω τους εξώφυλλα δίσκων, κολλημένα σε πλάτες τζιν μπουφάν, ξεβαμμένα μαύρα παντελόνια - σωλήνες, μπασκετικά μποτάκια Pony και Strike. Ενδυματολογικός κώδικας των μέσων της δεκαετίας του ‘80, με αναφορές στο Νίκο Γκάλη, τον Μπλάκι Λόουλες και τους Twisted Sister. Δεν είναι πολλοί οι φέροντες, κάθε που βλέπω έναν αναρωτιέμαι: «Τα έχει κρατήσει από τότε στην γκαρνταρόμπα του και τα ξαναβγάζει στο φως όποτε είναι να γιορτάσει κάποιο σπουδαίο χεβιμεταλλικό γεγονός; Ή μήπως υπάρχουν ακόμη όλα αυτά τα προϊόντα στα μαγαζιά, μπορείς από κάπου -απ’ το eBay έστω- να τ’ αγοράσεις; Ακόμη χειρότερα: Μήπως υπάρχει κόσμος που ντύνεται ακόμη έτσι; Κι αν ναι, πού κυκλοφορεί;». Αλλά όχι, οι περισσότεροι είναι σαν κι εμένα. 35άρηδες με κοντό μαλλί -με αρχή καραφλίτσας ουκ ολίγοι- κι ένα μαύρο t-shirt πάνω απ’ τη βερμούδα, ένα μαύρο t-shirt με ένα αναμενώμενο λογότυπο: Metallica οι πιο πολλοί, Slayer, Megadeth και Anthrax οι υπόλοιποι.

Εξ άλλου, γι’ αυτούς έχουμε έλθει εδώ, γιατί για πρώτη φορά, το Big Four της αμερικανικής thrash κάνει μαζεμένο τουρνέ στον κόσμο, 25 και βάλε χρόνια από την περίοδο της μεγάλης δόξας τους. Και η συναυλιακή συνέπεια του ελληνικού χεβιμεταλλικού κοινού, τους έφερε, βέβαια, και στην Ελλάδα. Έχασα τους Anthrax, δυστυχώς, λόγω της κίνησης και του πάντα άλυτου προβλήματος της Μαλακάσας με το πάρκινγκ, αλλά από τις πρώτα riffs των Slayer οι αναμνήσεις επιστρέφουν δυνατές. Αναμνήσεις από τα εφηβικά χρόνια. Μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι γύρω μου σκέπτονται και θυμούνται πάνω - κάτω τα ίδια με μένα. Δεν έχουμε έλθει ακριβώς για να κοπανηθούμε εδώ. Έχουμε έλθει για να αγγίξουμε και πάλι εκείνο το κομμάτι της αθωότητάς μου που αφήσαμε πίσω τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Τους Metallica τους είχα ξαναδεί πριν τρία χρόνια -ήξερα ότι στο Sonisphere με περιορισμένο χρόνο δεν θα μπορούσαν να δώσουν τόσο σπουδαίο σόου. Και τους είχα ξαναδεί, βέβαια, και παλιότερα, στις εποχές της μεγάλης δόξας τους. Τους έχω αφιερώσει αρκετό headbaning, δεν θα μείνουν παραπονεμένοι αν τώρα τους χαζέψω χαλαρός από το VIP. Και οι Slayer με τους Megadeth, όσο σπουδαίες μπάντες κι αν είναι, υπό το φως του ηλίου αναγκαστικά παίζουν το ρόλο του προθερμαντή.

Κάποιοι βέβαια το ζουν. Στην ουρά για μπίρες, ο ιδρώτας εκείνων που πρόλαβαν να κάνουν ένα slamdance στην πρώτη σειρά κολλάει επάνω μου. Βρωμάω. Ξανά. Όπως τότε. Δεν με πειράζει. Χαμογελάω. Δεν έχεις ζήσει heavy metal συναυλία αν δεν φύγεις βρωμερός και τρισάθλιος, αν δεν έχεις τσαλαπατηθεί στο moshάρισμα, αν δεν έχει πατήσει κάποιος στο κεφάλι σου για να κάνει από εκεί stagediving επειδή δεν τον αφήνουν να ανεβεί στη σκηνή. Κι όταν στις τελευταίες νότες του “Creeping Death”, με το οποίο ανοίγουν το σετ τους οι Metallica, ανοίγουν μαζί και οι ουρανοί, ανατριχιάζω. Δεν είχα ξαναπάει ποτέ σε συναυλία με μπόρα. Και από μια τέτοια συνάντηση με το παρελθόν μου, δεν θα μπορούσα να φύγω ξαφνικά επειδή βρέχομαι και δεν έχω αδιάβροχο και παγώνω. Όπως και κανείς άλλος. Τριάντα χιλιάδες κόσμος τραγουδάει το ρεφρέν του “For Whom The Bell Tolls” που ακολουθεί, με κρυστάλλινη δύναμη στη φωνή - δώρο από τις σταγόνες της βροχής.

Προθέρμανση για απόψε!

Anthrax - Got The Time


Slayer - South Of Heaven (Live)


Megadeth - Hangar 18


Metallica - Master Of Puppets (Live)

10 λόγοι για να λατρέψεις το Heavy Metal*

Οι δέκα πιο επιδραστικές “σκληρές” μπάντες του πλανήτη: 5 παλιές, 4 νέες και 1 ελληνική! Τις μισές θα τις δούμε στις 24 Ιουνίου στη Μαλακάσα.

Iron Maiden - Οι παραδοσιακοί

Εξώφυλλα με πρωταγωνιστή το ζόμπι Eddie, εμπνευσμένα από την λογοτεχνία τρόμου του παμμέγιστου H.P.Lovecraft, στίχοι με αναφορές σε μύθους και παραδόσεις, στα απόκρυφα της θρησκείας, στο Μεγαλέξανδρο και τον Ίκαρο, στη ρομαντική ποίηση του 18ου αιώνα, αλλά και στον Β’ ΠΠ, στις αντροπαρέες και τα πορνεία, μουσική γεμάτη κιθαριστικές δισολίες, καταιγιστικά μπάσα και “μελωδικά” ντραμς και η πιο πωρωτική φωνή που θ’ ακούσεις ποτέ σε ρεφρέν -όλα αυτά επί τρεις ολόκληρες δεκαετίες. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του heavy metal, τότε τι είναι;

Metallica - Οι επικεφαλής

Αναρρώνοντας από μια “ανάπηρη” δωδεκαετία όπου πλακώθηκαν μεταξύ τους και με το Napster, μπήκαν σε κλινικές αποτοξίνωσης κι έγραψαν άκυρα άλμπουμ με αναφορές στο μπούγκι-ροκ των γιάνκηδων, επέστρεψαν πρόπερσι (με ένα χεράκι από τον παραγωγό - μάγο, Ρικ Ρούμπιν) σ’ αυτό που κάνουν καλύτερα απ’ όλους: Στο καταιγιστικό thrash metal της απόλυτης τεχνικής αρτιότητας και των στίχων κοινωνικού προβληματισμού. Έτσι κι αλλιώς, ήταν τόσο επιδραστικά τα αριστουργήματα που έβγαλαν την δεκαετία του ‘80, που ακόμη κι οι σημερινοί 18άρηδες με “Master oF Puppets” και “Kill ‘em All” ανδρώθηκαν, παρά με “Load” και “St. Anger”.

Slayer - Οι ακούραστοι

Στα μέσα των ‘80s, όταν δύσκολα θα έβρισκες έστω και μία “σκληρή” μπάντα να βγάζει μέτριο άλμπουμ, οι Slayer έπαιρναν θέση στην κορυφή της thrash παραγωγής με το “Reign in Blood”. Οταν, την επόμενη δεκαετία, το metal έτρωγε γροθιές από παντού (grunge, prog-rock, funk rock, rap metal) και οι υπόλοιπες μεγάλες μπάντες (Metallica, Queensryche, Paradise Lost κ.α.) άρχιζαν άγονους πειραματισμούς, οι Slayer επέμεναν σ’ αυτό που ήξεραν. Επιμένουν ακόμη και σήμερα, 24 χρόνια και 11 άλμπουμ μετά το ντεμπούτο τους. Και δικαιώνονται από ένα κοινό που επιστρέφει στις ρίζες του.

Megadeth - Οι καλλιτέχνες

Οι Megadeth είναι ο Dave Mustaine. Στα 26 τους χρόνια μόνο αυτός έμεινε σταθερός. 20 άλλοι μουσικοί ήλθαν κι έφυγαν. Ο Mustaine ήταν ο κιθαρίστας των Metallica πριν αυτοί γίνουν διάσημοι. Και βάλθηκε να αποδείξει ότι δεν έκανε λάθος που τους παράτησε. Εμεινε μεν δεύτερος στις πωλήσεις πίσω τους (με περίπου 25 εκατ. δίσκους), αλλά σίγουρα απέδειξε ότι είναι ένας τεράστιος συνθέτης. Επί δυόμισι δεκαετίες δεν κυκλοφόρησε ούτε ένα έστω μέτριο άλμπουμ (έβγαλε 12), πρωτάθηκε για 8 Γκράμι και αποτελεί το πρώτο όνομα που απαντούν οι νέες μπάντες στην ερώτηση “Ποιος μουσικός σε επηρέασε πιο πολύ;”.

Anthrax - Οι ανανεωτές

Η εμβληματική φιγούρα Σκοτ Ίαν (καμμία σχέση με τον Ίαν Σκοτ, τον “ακέφαλο καβαλάρη” στην τσόντα της Τζούλιας), ξύριζε το κεφάλι του και φόραγε βερμούδες και hoodies όταν ήταν σχεδόν αδιανόητο για χεβιμεταλλά να κυκλοφορεί με ο,τιδήποτε άλλο από χαίτη, μαύρο t-shirt και τζιν σωλήνα. Έτσι και η μπάντα του: ήταν η πιο πρωτοποριακή στη heavy metal σκηνή της δεκαετίας του ‘80, εισάγοντας πανκ και ραπ στοιχεία. Απ’ το ‘90 όμως και μετά βούτηξαν κι αυτοί στην ευρύτερη δίνη που ρούφηξε το metal. Επιστρέφουν φέτος δριμύτεροι χάρη στο Sonisphere που για πρώτη φορά ενώνει τους “Big Four” (Metallica, Megadeth, Slayer, Anthrax) σε κοινό φεστιβάλ!

Mastodon - Οι πολυεπίπεδοι

Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι το heavy metal είχε πια πεθάνει για τα καλά, το 1999 στην Ατλάντα ιδρύθηκαν οι Mastodon. Άρπαξαν το κουρασμένο είδος από τα μαλλιά και το τράβηξαν στην επιφάνεια, όχι ανανεώνοντάς το με περισσότερες ενέσεις από νέα μουσικά είδη και από όσα ήταν της μόδας εκείνη την εποχή, αλλά αποδομώντας και επανασυνθέτοντας τις δομές του progressive metal και του γεμάτου hard rock των ‘70s: Στίχοι που φέρνουν σε επική ποίηση, πολυεπίπεδη μουσική με συνεχείς εναλλαγές και ένα image που θυμίζει τις παλιές καλές εποχές των Maiden.

Slipknot - Οι μεταμοντέρνοι

Σύμφωνοι, οι Slipknot κατάφεραν αυτό που τόσες άλλες “ανανεωτικές” metal μπάντες δεν μπόρεσαν: να αναμείξουν αταίριαστα είδη, ραπ, πανκ, grindcore και τόσα άλλα σε μια γευστική συνταγή. Αλλά δεν θα ήταν τόσο επιτυχημένοι, ούτε τόσο επιδραστικοί αν δεν προέκριναν πάνω απ’ όλα τη θεατρικότητά τους. Φορώντας κάθε λίγο νέες στολές και μάσκες βγαλμένες από ταινίες τρόμου, με μια διαρκή μυστικότητα για την ταυτότητά τους και με “σκοτεινούς” στίχους, έστησαν έναν ενδιαφέροντα μύθο. Κι αυτό ήταν μια ιδέα που ήλθε από παλιά: Crimson Glory, Samson, King Diamond... (STP: O θάνατος του μπασίστα τους, Πωλ Γκρέι, στα τέλη Μαΐου, μάλλον από υπερβολική δόση ναρκωτικών, προσθέτει κι άλλη μυστικότητα στο μύθο τους.)

Linkin Park - Οι πρεσβευτές

“Τι δουλειά έχουν τώρα αυτοί εδώ;” θα αναφωνήσει εξοργισμένος ο παραδοσιακός χεβιμεταλλάς. Μη βιαστείς να μου ρίξεις το λίθο. Ξέρω πολύ καλά ότι μπροστά στους υπόλοιπους 9 οι Linkin Park είναι “φλώροι”, “εμπορικοί”, “πουλημένοι”. Ξεκίνησαν σαν alternative metal μπάντα και μετά έγιναν ένα γιεγιέδικο μπλέντερ grunge, rap και emo. Αλλά... (Πάντα υπάρχει ένα “αλλά”!) αναλογίσου πόσοι “σύντροφοί” σου (ίσως κι εσύ ο ίδιος) θα είχαν ανακαλύψει το πραγματικό metal, αν πρώτα δεν τους εισήγαγαν στην πιο light μορφή του τούτοι εδώ. Το ότι είναι το γκρουπ με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων την δεκαετία που έφυγε δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό!

Isis - Οι ερεβώδεις

Το progressive metal ήταν ανέκαθεν ενδιαφέρον, ανεξαρτήτως του αν πουλούσε ή όχι. Ήταν η δεξαμενή απ’ όπου οι άλλες μπάντες αντλούσαν εμπνεύσεις και το πεδίο όπου μεγαλούργησαν οι Queensryche, οι Dream Theater, οι Fates Warning. Ο ίδιος του ο ορισμός ως “προοδευτικό” σημαίνει ότι συνεχώς μεταβάλλεται. Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90 και μετά είναι συνώνυμο με τους Isis, το πιο avant-garde μεταλλάδικο σχήμα στον πλανήτη. Επικό, συμφωνικό, τρομακτικό, shoe-gazing, αργό, ηδονικό, αυταναφορικό, το ιδίωμά τους είναι όλα αυτά και τίποτε απ’ αυτά. Είναι -όπως κάποτε το όρισαν και οι ίδιοι- “το metal του σκεπτόμενου”. (STP: Οι Isis διαλύθηκαν στα μέσα Μαΐου του 2010)

Rotting Christ - Οι Έλληνες

Ντροπή για το έθνος, ντροπή για την πολιτεία, ντροπή για σένα ταπεινέ πολίτη αυτής της χώρας που ο μόνος λόγος που ίσως ξέρεις αυτή τη μπάντα είναι το προκλητικότατο όνομά της. Γιατί οι Rotting Christ είναι το καλύτερο black metal γκρουπ στο σύμπαν και το black metal δεν είναι κάτι “σατανιστικό” όπως ίσως πιστεύεις. Είναι μια πρωτόγονη κραυγή, ντυμένη με ατμοσφαιρική μελωδία και χεβιμεταλλικό πάθος. Όταν ακούσεις πώς συνδυάζουν τα κοφτερά riffs τους με το δημοτικό τραγούδι στο τελευταίο τους άλμπουμ, το “Aealo”, θα καταλάβεις.

* Το κείμενο δημοσιεύεται στο περιοδικό Free που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα. Το υπογράφω ως Πέτρος Συκουτρής. To Free θα κυκλοφορήσει ένα ακόμη τεύχος και μετά θα αναστείλει την έκδοσή του, κατόπιν αποφάσεως των ιδιοκτητών του, κ.κ. Λαυρεντιάδη και Κυριακίδη. Είναι άλλο ένα θύμα της δύσκολης εποχής που περνάει ο Τύπος. Λογικά, το κλείσιμό του θα συμπαρασύρει κι άλλους τίτλους (ήδη έχουν αποδημήσει εις Κύριον τα Jolie και Ευ Ζειν -εγώ θα το έγραφα Ευ Ζην πάντως- και αναμένονται κι άλλα).

Θα με πειράξει πολύ το κλείσιμο του Free, όχι γιατί ο Συκουτρής μου έγραφε ενίοτε εκεί (όχι τόσο συχνά, τέλος πάντων, για να το θεωρώ σοβαρή πηγή εισοδήματος), ούτε γιατί μερικοί πολύ καλοί μου φίλοι έχουν αναγκαστεί ξαφνικά να ψάχνουν για δουλειά με πολύ χειρότερους όρους από αυτούς που αξίζουν στο ταλέντο και την εργατικότητά τους. Θα με πειράξει γιατί τα τελευταία τρία χρόνια το team του Λευτέρη Κεφαλά είχε κατορθώσει να πάρει το ανεγκέφαλο και προσβλητικό έντυπο που έβγαζε κάποτε (και, σε μια άλλη, παράξενη εποχή, ξεπουλούσε σαν ζεστό ψωμάκι) ο Θανάσης Λάλας και να το μετατρέψει στο πιο φρέσκο, μοδάτο κι έξυπνο περιοδικό της Αθήνας -λίγο "παιδικό" για τα δικά μου γούστα, ωστόσο με σαφές concept και target group και μια σταθερή, αξιοπρεπή κυκλοφορία (λίγο κάτω από τα 20.000 τεύχη). Υπάρχουν δεκάδες άλλοι τίτλοι εκεί έξω που δεν αξίζουν ούτε όσο μια σελίδα του Free.

Αν πάντως έπρεπε με το ζόρι να κλείσουν όλα τα ελληνικά περιοδικά και να διαλέξω ποια δέκα θα διατηρούνταν στη ζωή, θα έσωζα τα: Free, Status, Vogue, Lifo, Athens Voice, Big Fish, Εικόνες, Γαστρονόμο, GK. Και το Metal Hammer φυσικά.

Ronnie μας άφησες νωρίς...

Ronnie James Dio - Man On The Silver Mountain

Ναι, ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο συγκέντρωνε σχεδόν όλα τα κλισέ γραφικότητας των ηρώων της heavy metal από τα '70s και τα '80s. Από την άλλη, τέτοια φωνή δεν την έχουν πολλοί...

Έφυγε χθες, σε ηλικία 67 ετών, υποκύπτοντας στον καρκίνο του στομάχου που τον ταλαιπωρούσε.

Pop Culture Mash-up: Ian Scott Vs. Scott Ian

H ίδια η Τζούλια επιμένει. Δεν ήταν επαγγελματικά αυτά τα 26 εκατοστά. Ήταν του Γιώργου. Οι επιβεβαιωμένες όμως πληροφορίες του Αιμίλιου Λιάτσου δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. Ο ακέφαλος καβαλάρης στο βίντεο που από χθες γαλουχεί γενιές και γενιές Ελλήνων στη σωστή χρήση του σαμπανομπούκαλου δεν είναι άλλος από τον Γάλλο πορνοστάρ Ίαν Σκοτ. Το Troktiko το επιβεβαιώνει. Και εκεί τίποτε δεν γράφεται τυχαία. Το κοινό, διψασμένο για λίγη Τζούλια ακόμη, αφού γκούγκλαρε κάθε πιθανό τρόπο που θα το οδηγούσε στο περίφημο βίντεο, τώρα γκουγκλάρει το όνομα του μέχρι χθες ανώνυμου και απρόσωπου επιβήτορα. Ωιμέ. Τα πρώτα αποτελέσματα στο google images είναι σοκαριστικά. Αυτός ο καραφλός με το ελεεινό goatee διακόρευσε την εθνική μας πορνοστάρ; (Και αν ναι, γιατί δεν έδειξαν φάτσα, να γελάσουμε λίγο;)

Όχι. Δεν είναι αυτός ο Ίαν Σκοτ. Δεν είναι αυτός ο "Γιώργος" της Τζούλιας. Ο καραφλομπέκατσος με την κιθάρα και τις βερμούδες που σού βγήκε στο γκουγκλάρισμα είναι ο Σκοτ Ίαν. Ο κιθαρίστας - ψυχή των Anthrax. Που η μοίρα τα φέρνει να σχετίζεται ξαφνικά με την πατρίδα μας με πολλαπλό τρόπο. Μιλάμε για double penetration. Όχι μόνο είναι η αναπάντεχη φάτσα που μας έλειπε από το βίντεο (που δεν είναι, ξαναλέω. Ο κανονικός πορνοστάρ Ίαν Σκοτ είναι ετούτος εδώ παραπάνω που ποζάρει με ένα βραβείο του, από αυτά που δίνει η πορνοβιομηχανία και που μοιάζει πάρα πολύ με το Ζιλ Ριμέ που έδιναν παλιά στα Μουντιάλ). Όχι μόνο λοιπόν είναι το αποτέλεσμα του γκουγκλαρίσματος για τον γαμιά, αλλά θα είναι κι ένα από τα βασικά αστέρια του Sonisphere που θα πέσει σαν κεραυνός στη Μαλακάσα στα τέλη του Ιουνίου, φέρνοντας για πρώτη φορά τους Big Four μαζί. Ποιοι είναι οι "τέσσερις μεγάλοι"; Οι Metallica, οι Slayer, οι Megadeth και οι Anthrax είναι οι τέσσερις μπάντες που όρισαν το thrash metal την δεκαετία του '80 και που ακμάζουν μέχρι και σήμερα.

Βασικά οι πρώτοι τρεις ακμάζουν. Οι Anthrax είχαν ψιλοχαθεί. Αλλά τώρα, μετά το χθεσινό όργιο με τις σαμπάνιες, τα γκουγκλαρίσματα για τον frontman τους θα τους έχουν αναπτερώσει το ηθικό. Με αγωνία θα μετρούν τις ημέρες για να έλθουν στην Ελλάδα που τόσο τους αναζητά. Για να έλθουν και να γαμήσουν.

lkrory21 τι μου θύμισες τώρα...

O lkrory21 ήταν κι αυτός σ' εκείνη τη συναυλία στο ΣΕΦ. Το συζητήσαμε σε ένα chat πριν λίγο. Βρήκε αυτό. Μου το χάρισε. Θα τον ευγνομωνώ για πάντα...

(Σ' αυτούς τους χαλεπούς καιρούς της επιτήρησης, λειτουργεί και σαν επαναστατικός λόγος. Fuck You!)

Το ελληνικό Headbangers' Ball

Μόλις έλαβα δελτίο τύπου από το MTV ότι ξεκινάει το ελληνικό Headbangers' Ball ("Headbungers" το λένε στο όνομα του αρχείου .doc που έστειλαν). Λαμπρά. Το είχα ξεχάσει εντελώς από τότε που το προλόγισα εδώ, πριν μισό χρόνο. Ξέχασα να ζητήσω και τη δουλειά -τελικά την πήραν ο Ορφέας και η Ευρυδίκη. Σόρι, η Βανέσα. Η οποία σε αυτή τη φωτό που έστειλαν από το MTV μοιάζει να έχει στην κοιλιά περισσότερες τρίχες κι από μένα (click to enlarge photo). Ίσως να την διάλεξαν ακριβώς γι' αυτό.

Ποια είναι η πιο συγκινητική ταινία που έχεις δει ποτέ;

Anvil - Metal On Metal (Live in Toronto - 2009)

Ρώτα εκατό γυναίκες ποια είναι η πιο συγκινητική ταινία που έχουν δει ποτέ και θα πάρεις διακόσιες, χίλιες, τρεις χιλιάδες απαντήσεις. Κι έχε μαζί κι ένα πακέτο χαρτομάντηλα γιατί μπορεί να θυμηθούν κιόλας το γιατί τις συγκίνησε η καθεμία τόσο. Ρώτα εκατό άντρες. Και θα πάρεις εκατό "ε;". Εκατό παύσεις των δέκα, είκοσι, πενηνταεπτά δευτερολέπτων. Και μια χαζή απάντηση στο τέλος. "Το πρόγευμα στο Τίφανις"; "Η Πολίτικη Κουζίνα"; "Η Απόδραση των Έντεκα"; Πάντα με ερωτηματικό. Σαν να τους κάνεις τέστ και να υπάρχει μία μόνο σωστή απάντηση. ΟΚ. Μετά ρώτα τους ποια ήταν η πιο πωρωτική ταινία που είδαν ποτέ, η πιο αστεία, η πιο καυλωτική, η πιο ψαγμένη -θα σου δώσουν κι αυτοί τις χιλιάδες απαντήσεις τους. Αλλά "η πιο συγκινητική"; Αυτή δεν είναι ερώτηση για άντρες.
Ή, τουλάχιστον, δεν ήταν μέχρι προσφάτως. Προσωπικά έχω πλέον έναν τίτλο και γι' αυτόν τον δύσκολο γρίφο. Fuck man, the fucking "Story of Anvil", fucking yeah pal. Ή κάτι τέτοιο. Το "Anvil! The Story of Anvil" του Σάσα Γκερβάζι είναι ένα ντοκιμαντέρ που οφείλει να δει κάθε άντρας. Γιατί μιλάει για όνειρα, μιλάει για τον αναπόφευκτο κάποτε πάτο, μιλάει πάνω από όλα για την αληθινή, την απόλυτη αντρική φιλία. Αυτή που δένει δύο όχι ιδιαιτέρου πνευματικού επιπέδου Καναδούς για 30 ολόκληρα χρόνια, πάνω από δίκασες Pearl και γραφικές Flying V κιθάρες. Ακόμη κι αν βγάζεις σπυράκια κάθε φορά που ακούς ένα χεβιμεταλλικό riff, δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να μην ταυτιστείς με τον αγαθούλη Lips ή τον καταθλιπτικό Ρομπ Ράινερ - τα δύο μέλη των θρυλικών Anvil που όρισαν το trash metal πίσω στις αρχές των '80s και που σήμερα ετοιμάζουν το 14ο άλμπουμ τους, με καινούργιο κιθαρίστα και μπασίστα για την τελευταία δεκαετία. Ο Σάσα Γκερβάζι τους ακολούθησε πριν δύο χρόνια στην απέλπιδα προσπάθειά τους να ξαναγίνουν ροκ σταρ στα 50 τους. Σε αστεία gigs σαν κι αυτό του πρώτου βίντεο που ανέβασα πιο πάνω, μπροστά σε 50 γραφικούς φαν που οι Lips και Ρομπ ξέρουν με τα μικρά τους ονόματα ή τα παρατσούκλια τους. Και σε αναμνήσεις επικών συναυλιών σαν αυτήν εδώ από κάτω, πριν εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια, σ΄ένα κατάμεστο στάδιο στο Τόκιο.
Ξέρω. Περσινά, ξινά σταφύλια. Έπρεπε να δω την ταινία αμέσως μόλις έκανε την αίσθηση που έκανε στο προπέρσινο Sundance. Κι όμως, είχε σχεδόν μουχλιάσει στην ταινιοθήκη μου. Περίμενα ίσως κάποια ιδιαίτερη στιγμή, κάποια ώρα που η αντροπαρέα θα χρειαζόταν μια σιωπή και κάτι να παίζει στην οθόνη για να της θυμίσει γιατί είναι αντροπαρέα. Δεν έβλεπα αυτή την ώρα να πλησιάζει σύντομα και κάθισα και την είδα απόψε μόνος -και χωρίς λόγο. Σαν το πολύτιμο κρασί που πίνει ο Τζιαμάτι στο "Sideways". Ήταν η πιο συγκινητική ταινία που έχω δει ποτέ. Fucking moving movie, fuck yeah man, που θα έλεγε και o Lips...

Anvil - School Love (Live In Tokyo - 1984)

Copy - Paste of the Day: Παραλήρημα

Michalis Papadopoulos ο Σβίχτενμπεργκ αυτοκτόνησε ρε μαλακα! Yesterday at 1:41am

Panayotis Christopoulos at 1:43am yesterday

Ναι, κι εγώ σήμερα το έμαθα, 15 χρόνια αφ' ότου συνέβη. Έχω πάθει σοκ.

Panayotis Christopoulos at 1:44am yesterday

Επίσης, από την αρχική σύνθεση έχει μείνει μόνο ο Γουίκαθ και ο μπασίστας. Αλλά τέλη Νοέμβρη θα βγει επετειακό άλμπουμ για τα 25 τους χρόνια.

Michalis Papadopoulos at 1:44am yesterday

loooooooooooooooooooooooooooooool

Panayotis Christopoulos at 1:44am yesterday

ROFLMAOOOOOOOO delete

Panayotis Christopoulos at 1:45am yesterday

(Μόνοι μας γελάμε. Και ο μόνος που μας καταλαβαίνει, ο Κάσσαρης, μάλλον θα λυπάται για την κατάντια μας)

Michalis Papadopoulos at 1:46am yesterday

nai, alla exoune kilisei twra ta comments, kai den tha to parei prefa

Natassa Messini at 11:04am yesterday

ti sou ekanan pali?

Michalis Papadopoulos at 11:05am yesterday

Poios na mou kanei, ti??

Michalis Papadopoulos at 11:07am yesterday

Oriste psile, des to link

http://en.wikipedia.org/wiki/Ingo_Schwichtenberg

Alexandros Dacoglou at 4:36pm yesterday

Ναι ρε φίλε, παλιές ιστορίες αυτές. Μεγάλος drummer πάντως...θυμήσου το μπάσιμο στο How Many Tears για παράδειγμα...

Michalis Papadopoulos at 4:36pm yesterday

ta comments sto status mou simera einai apo, ligous kai gnwstikous hahaha

Eirini Sparaggi at 4:50pm yesterday

aftos den ine o drummer twn helloween???

Panayotis Christopoulos at 5:21pm yesterday

Βλέπω ότι η Ειρήνη έχει κάνει εντατικά μαθήματα από το καλοκαίρι. ROOOOFL

Panayotis Christopoulos at 5:30pm yesterday

FIY, μόλις έβγαλαν καινούργιο άλμπουμ και οι Kiss.

Nikos Kassaris at 5:50pm yesterday

eklapsa otan diavasa sto Metal hammer ths epoxhs pws pethane. Fysika akoma ehw ekeino to teyxos... Apo oso thymamai aftoktonhse giati den ton hthelan allo sthn mpanta logw alkoolismou. Agapame Ingo!

Nikos Kassaris at 5:51pm yesterday

To kainourio KISS einai gia ton poutso, ena kommati einai kalo. To kainourio Megadeth omws GAMAEI!Ehtes phga SCANNER!!!!!!!!!!!

Michalis Papadopoulos at 5:59pm yesterday

it's a place , a place called terion in a time of love and freedoooommm such a place that we call terion hahahaha

Nikos Kassaris at 6:00pm yesterday

EPOS

Panayotis Christopoulos at 6:24pm yesterday

Megadeth καλοί, αλλά να μην ξεχνάμε και την επιστροφή των τεράστιων Queensryche στα concept albums με το αξιόλογο American Soldier.

Panayotis Christopoulos at 6:25pm yesterday

(Μήπως να φτιάξουμε ένα blog για μέταλλα;)

Nikos Kassaris at 6:27pm yesterday

Queensryche einai h 2h agaphmenh mou mpanta meta tous MANOWAR. Dystyhws to American Soldier einai aparadekto.

Michalis Papadopoulos at 6:29pm yesterday

re malakes den pate na grapsete pouthena allou ta apothimena sas?

Nikos Kassaris at 6:49pm yesterday

re phgaine kane kana skouliki

Nikos Kassaris at 7:03pm yesterday

epishs polla bravo ston Alexandro apo panw dioti ehei tous Survivor stis fav. bands. Kai fysika oi Survivor den einai mono to Eye of the Tiger. Ehoun kolosiaious AOR diskous. -

Panayotis Christopoulos at 7:11pm yesterday

Το American Soldier είναι μια χαρά. Έχεις πάρει εντελώς λάθος το τι εστί Queensryche, πράγμα που αποδεικνύεται από το ότι θεωρείς το μετριότατο Heart on Heart ως το καλλίτερο κομμάτι του Empire.

Nikos Kassaris at 7:16pm yesterday

Hand on Heart

Panayotis Christopoulos at 7:23pm yesterday

Ρε δεν πάει να βάλει ό,τι θέλει πάνω στην καρδιά του; Το κομμάτι είναι μέτριο. Και το ότι μετά η καριέρα τους συνεχίστηκε με κάτι παρόμοια οφείλεται στο ότι κάποιοι σαν κι εσένα βγήκαν και είπαν ότι είναι ωραίο. Είσαι ο ολετήρας του progressive metal ρε!

Eirini Sparaggi at 8:30pm yesterday

edo milame gia trelo DEBATE! music guide i mallon heavy metal guide.A kassari o INGO epasxe k apo sxizofrenia re..gia na kseris!!!hahahah

Nikos Kassaris at 11:11pm yesterday

To progressive metal na paei na gamithei. Mazi tou & oi Dream Theater. Zhtw to U.S. Power. @ Eirini: Xerw oti hsoun filaraki me ton Ingo...

James Walwyn at 11:47pm yesterday

wtf? Is that acient greek?

(Tο status του φίλου μου του Μιχαλάκη στο Facebook και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν)

Παρά τη φωτιά και τις φλόγες, εμείς επιμένουμε...

Dragonforce - Through the Fire and Flames

Θα παίξω κι εγώ με το καινούργιο παιχνίδι του Mr. Arkadin

Tελικά το soundtrack των φετινών μου διακοπών δεν είχε τόσο Def Leppard όσο προέβλεπα. Τους ξεπέρασαν με ευκολία κάποιοι άλλοι, πιο γραφικοί. Ίσως να έφταιγαν οι λουκουμάδες.

	Manowar - Heart Of Steel
	Found at skreemr.com

(Έχω εκνευριστεί σφόδρα με το bug του blogger που εδώ και κανα εξάωρο στέλνει την δεξιά μπάρα του blog μας στον πάτο -μόνο στην αρχική σελίδα αυτό. Έτσι μού 'ρχεται να τους στείλω τους Manowar να τους λιανίσουν!)