Γυριστρούλα

Σε μια ανάπαυλα από τον αέναο και αδυσώπητο αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού, του κεφαλαίου και της πλουτοκρατίας - κι από τον προεκλογικό αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ - η πρόεδρος του φαν κλαμπ του Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ, πέρασε μια ευχάριστη βραδιά με τις φίλες της, τις "Ρεβερίτσες".

Spoiler Alert - Το "Ινσέψιο" δεν είναι για χαζούς, κομπλεξικούς και υπερκουλτουροειδείς. Οι υπόλοιποι, απολαύστε υπεύθυνα!

Έχω δει το "Inception" (από 'δω και πέρα "Ινσέψιο") στη Αβάνα εδώ κι ένα δεκαήμερο, πάνω από μία εβδομάδα πριν βγει στα multiplex. Ναι, το ξέρω, τέτοιες ταινίες δεν τις βλέπεις στο θερινό με χαμηλά τον ήχο, κ.λπ, κ.λπ. Ε, λοιπόν, μαλακίες. Τέτοιες ταινίες τις βλέπεις παντού. Στο θερινό, στο χειμερινό, στο εαρινό και στο φθινοπωρινό, με ήχο ή χωρίς, με ποπ κορν ή με ένα Talisker Distiller's Choice αγκαλιά, με όλο τον κόσμο γραμμένο στ' αρχίδια σου. Το γιατί ενθουσιάστηκα τόσο θα το διαβάσεις στο "post μέσα στο post", κάτω κάτω. Πλάκα πλάκα, αν δεν έχεις δει την ταινία, πήγαινε εκεί κατ' ευθείαν, γιατί το κείμενο που ακολουθεί είναι γεμάτο spoilers.

Έχω δει, λοιπόν, την ταινία εδώ και δέκα μέρες, εκσταστιάστηκα, αλλά δεν έγραψα κάτι στο blog. Γιατί; Γιατί περίμενα να την δουν και οι υπόλοιποι και να αλιεύσω τις πρώτες αντιδράσεις. Και ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα. Οι μισοί, μαγεμένοι, ακριβώς όπως κι εγώ. Οι άλλοι μισοί να το κράζουν. Για τους λόγους ακριβώς που περίμενα να το κράξουν. Σε αυτούς θέλω να απευθυνθώ σήμερα. Και σε όσους δεν το έχουν δει ακόμη -ξέρω ότι έχεις φτάσει ως εδώ, αν και σου είπα να πας κατ΄ευθείαν στο "post μέσα στο post", αλλά είσαι γαϊδουροκέφαλος και δεν γουστάρεις συμβουλές- θα δώσω ένα tip. Αυτό του τίτλου: Το "Ινσέψιο" δεν είναι για χαζούς, κομπλεξικούς και υπερκουλτουροειδείς. Τρία είναι τα επίπεδα των αρνητών, όπως τρία είναι και τα επίπεδα ονείρου (συν ένα, μπόνους, αν είσαι μάγκας enough σαν τον ΝτιΚάπριο) στην ταινία. Πάμε να δούμε ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι.

Α' ομάδα αρνητών: Οι βλάκες

Δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε πολύ με αυτήν την κατηγορία. Διακρίνεται από ατάκες του τύπου: "Μα ποιος ήταν τελικά ο γέρος;", "Τώρα πώς γέμισε κτήρια ο ουρανός;" ή "Καλά αυτός δεν πέθανε;". Ντύνεται συνήθως με ψηλοτάκουνα (αν μιλάμε για multiplex) ή πλατφόρμες (στους θερινούς), αποκλειστικά με κοντή φούστα που τονίζει τα οπίσθια και φέρει μαλλί χρώματος ξανθού, κατά προτίμηση από το Pantone 548 EC έως το 461 EC. Η παραλλαγή της σε κάπρι παντελόνι, κολλητό φανελάκι του παππού και στρατιωτικό κούρεμα συνήθως δεν συναντάται στις αίθουσες που παίζουν το "Ινσέψιο", γιατί έχει πάει παραδίπλα να δει τον Σταλόνε και τους λοιπούς Αναλώσιμους (no offense Σλάι, είδα την ταινία σου χθες και γαμούσε κι έδερνε). Στους βλάκες προτείνω να διαβάζουν πρώτα κανα "Αθηνόραμα" πριν διαλέξουν ταινία και να συνεχίζουν να πηγαίνουν στα ελληνικά με την Ζέτα Μακρυπούλια και την Σμαράγδα Καρύδη, αλλά και σε όλες τις ρομαντικές κομεντί με τον Κάμερον Ντίαζ, όπως έκαναν και πριν. Σόρι γκάις εντ γκερλζ, το "Ινσέψιο" δεν είναι για όλους. Επίσης, οι υπόλοιποι το προφέρουν σωστά και όχι "Ινσέψιο".

Β' ομάδα αρνητών: Οι κομπλεξικοί

Εδώ οι απορίες πλησιάζουν λίγο εκείνες της ομάδας πιο πάνω, αλλά είναι αλήθεια ότι στην συγκεκριμένη κατηγορία μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό του κόμπλεξ και να μην τους κατατάξουμε στους βλάκες -του κόμπλεξ ότι "το σινεμά είναι διασκέδαση και μη με πρήζετε με τα ψαγμένα έργα που πρέπει να ασχοληθώ λίγο παραπάνω μαζί τους". Εδώ ανήκουν επίσης όλοι αυτοί που γουστάρουν να έχουν πάντα την ακριβώς αντίθετη άποψη με τους πολλούς, αυτοί, δηλαδή, που όταν είδαν ότι στο IMDB το "Ινσέψιο" έπιασε πάνω από 9 στα 10 αποφάσισαν αυτόχρημα ότι η ταινία είναι μαλακία ολκής.

Συνήθης απορία τους είναι το "Τι σκατά είναι αυτές οι προβολές;", στην αρχή, που μετά μετατρέπεται σε αφορισμό του τύπου "Α, καλά, δεν πηδάτε στο όνειρο κανενός άλλου να το λύσετε το προβληματάκι σας;". Οι κομπλεξικοί αρνούνται να παρακολουθήσουν οποιαδήποτε ταινία περιέχει έστω κι ένα επίπεδο πίσω από το πρώτο και η αγαπημένη τους πιπίλα είναι το "αν είναι καλή ταινία, θα πρέπει να με κερδίσει να την προσέξω". Πήγαν στο σινεμά χωρίς να θέλουν να μπουν στην διαδικασία να αφοσιωθούν για δυόμισι ώρες στο εργάκι, κάποιοι πήγαν απλά για να έχουν να κράζουν μετά, στο ποτό, στην Pantone με τις πλατφόρμες (που λέγαμε παραπάνω) που κατάφεραν να βγάλουν έξω μετά από εβδομάδες πολιορκίας, άλλοι γιατί είχαν εξαντληθεί τα εισιτήρια για τους "Αναλώσιμους". Βγήκαν από την αίθουσα 150 λεπτά μετά έχοντας καταλάβει μόνο τα βασικά, όχι γιατί η ταινία δεν είναι απλή, αλλά γιατί ακόμη και το απλό τούς φαίνεται σύνθετο αν "δεν προσπαθήσει να τους κερδίσει".

Αγαπητοί κομπλεξικοί, για να δείτε ότι δεν ήταν και τίποτε φοβερό στην σύλληψή του αυτό που είδατε ώστε να πρέπει να σπαταλήσετε την πολύτιμη φαιά ουσία σας, ορίστε μερικά tips για το "Ινσέψιο" που τόσο σας κούρασε:

- Οι λαβύρινθοι και τα αρχιτεκτονικά παράδοξα είναι κόλπα της ομάδας του Κομπ ώστε να κρύβεται και να κερδίζει χρόνο από τις προβολές του υποσυνείδητου εκείνου που ονειρεύεται, που τους κυνηγούν. Δεν είναι μόνο "εξυπνάδες του Νόλαν για να εντυπωσιάσει εύκολα με εφέ".

- Η γαμημένη η σβούρα, πριν τον Κομπ, ανήκε στην Μωλ. Δύο φορές μέσα στην ταινία δεν την βλέπουμε να πέφτει όταν ολοκληρώνει το σβούρισμά της. Η μία είναι στο τέλος, ναι, για να μας αφήσει την αίσθηση ότι όλο αυτό είναι ένα όνειρο. Η άλλη είναι πριν τη μέση, στην Μομπάσα, όταν ο Κομπ προσπαθεί να ξυπνήσει από το όνειρο και η σβούρα του πέφτει στο μπάνιο. Του πέφτει... Αν δεν καταλάβατε γιατί είναι σημαντικό να σταματήσει η σβούρα από μόνη της, αφήστε το, παραείστε κομπλεξικοί.

- Ναι, πιθανότατα όλα αυτά ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΜΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ (πράγμα για το οποίο δεν είμαι και πολύ σίγουρος), αλλά από την στιγμή που έχουν την πλήρη εξήγηση του σεναριογράφου, τι σκατά σας νοιάζει; Θρίλερ φαντασίας πήγατε να δείτε, όχι ντοκιμαντέρ του BBC.

- Γιατί τόσο κόλλημα με το ότι "μα καλά έφαγε 10 χρόνια από τη ζωή του ο Νόλαν για να γράψει ΑΥΤΟ;". Όχι ρε ζώα. Έκανε πέντε ακόμη ταινιάρες ο Νόλαν αυτά τα δέκα χρόνια. Προφανώς στα διαλείμματα καθόταν κι έγραφε λίγο σεναράκι και σκεπτόταν και πώς θα γυρίσει το "Ινσέψιο" που -πώς να το κάνουμε- δεν είναι και τόσο απλό όσο το "Insomnia" ή το "Memento" στην παραγωγή του. Γκέγκε;

Για την υποκατηγορία κομπλεξικών που δεν έχει πρόβλημα με τα παραπάνω, αλλά επιμένει ότι όλο αυτό ήταν κάπως δύσκολο στην κατανόησή του (πώς π.χ. ο Φίσερ πέθανε στο τρίτο επίπεδο, αλλά μετά έγινε καλά, επειδή τον έσπρωξαν στο κενό στο επίπεδο της λήθης; Ή πώς τελικά πέφτεις στη λήθη; και Γιατί δεν πρέπει να σε σκοτώσουν αν έχεις πάρει τόσο βαρύ ναρκωτικό ώστε να φτάσεις ως εκεί;), χαλαρώστε παιδιά, είναι μια γαμημένη ταινία, που θα έβγαινε πεντάωρη, αν προσπαθούσε να τα εξηγήσει όλα υπεραναλυτικά. Όλο αυτό το σκηνικό των ονείρων είναι το φόντο για να στήσει ο Νόλαν μια εξαιρετική περιπέτεια. (Και επίσης, πραγματικά όλα έχουν την εξήγησή τους. π.χ. ο Φίσερ πεθαίνει κι έχει πέσει λιπόθυμος -δεν έχει ήδη πεθάνει- αλλά το ηλεκτροσόκ δεν θα τον επαναφέρει τόσο γρήγορα στη ζωή, όσο χρειάζεται για να προλάβουν να βγουν από το όνειρο, αν δεν πάει κάποιος ένα επίπεδο κάτω στο υποσυνείδητό του, να τον ξυπνήσει από εκεί).

Σ' αυτήν, την β' ομάδα των αρνητών του "Ινσέψιο", ανήκουν δυστυχώς οι περισσότεροι, αλλά και αυτοί που έχουν την μεγαλύτερη επιρροή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο καλός συνήθως συνάδελφος Άλκης Γαλδαλάς, που με αυτό το κείμενό του στο protagon.gr με προκαλεί να τον κατατάξω ακόμη πιο ψηλά, στην α' ομάδα αρνητών, τους βλάκες. Μερικές από τις ατάκες του, δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής που η μπεμπελάκ προκαλεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο:

- "Υπάρχει βαλιτσάκι που ποτέ δεν βλέπουμε καλά το περιεχόμενό του και δεν μαθαίνουμε λεπτομέρειες για τη λειτουργία του": Δηλαδή τι άλλο πρέπει να δούμε από το βαλιτσάκι με τα σωληνάκια και το υπνωτικό για να καταλάβουμε τη λειτουργία του; Οι ήρωες μάς εξηγούν ότι ενώνει πολύ κόσμο μέσα στο ίδιο όνειρο. Γιατί πρέπει ΣΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΑ να μας δώσουν και το manual λειτουργίας του, για να πειστούμε ότι κάνει ακριβώς αυτό; Ταινία φαντασίας βλέπουμε ρε γαμώτο. Αν θέλουν να μας ενώσουν όλους μέσα σε ένα όνειρο, στο στομάχι ενός κουνελιού ή στον αστερισμό της Ανδρομέδας, μπορούν να το κάνουν!

- "Όμως δεν του έφθανε αυτό του κ. Νόλαν. Ίσως για να δημιουργήσει εντυπωσιακές εικόνες, ίσως γιατί πραγματικά σε κάποια όνειρα βλέπουμε να μην ισχύει ο νόμος της βαρύτητας και εύκολα πετάμε, στο δεύτερο από τα τρία επίπεδα όρισε ότι έχουμε έλλειψη βαρύτητας ενώ στο επόμενο όχι, και την αιτία γι αυτό νομίζω πως δεν την εξηγεί ικανοποιητικά": Μη ικανοποιητική, λοιπόν, η εξήγηση του ότι το περιβάλλον του β' επιπέδου ορίζεται άμεσα από το α' και ότι από την στιγμή που στο α' χάνεται η βαρύτητα γιατί το φορτηγάκι είναι στον αέρα, στο β' που κινείται σε πολύ πιο αργό χρόνο, οι ήρωες τη βλέπουν αστροναύτες. Το γ' κινείται σε εντελώς άλλο χρόνο και δεν ορίζεται άμεσα από το α'. Όσο πιο βαθιά πας, τόσο λιγότερο σε επηρεάζει το τι συμβαίνει στην επιφάνεια. Γι' αυτό και ο Σάιτο δεν είναι τόσο άρρωστος στο β' ή το γ' επίπεδο, όσο στο α'. Αλλά οι κομπλεξικοί θέλουν το "πετάω στο όνειρό" μου και το γιατί ο Γιαπωνέζος γίνεται καλά όσο περισσότερο ονειρεύεται να μας το εξηγήσει επιστημονικά ο Κρίστοφερ Νόλαν. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του, άλλωστε...

- "Χαρακτηριστικό πάντως του αδιεξόδου κατά τη γνώμη μου του σεναρίου (κάτι ανάλογο δηλαδή με το Lost) είναι ότι στην τελευταία σκηνή έχουμε τη σβούρα που περιστρέφεται και πριν καταλάβουμε αν θα πέσει ή όχι, αν ονειρευόμαστε δηλαδή ή όχι, τελειώνει η ταινία": Η κορυφαία στιγμή της ταινίας δεν είναι ευρηματική έμπνευση του σκηνοθέτη / σεναριογράφου, αλλά δείγμα αδιεξόδου του. Και λέω ευρηματική, γιατί η πιθανότητα όλο αυτό να είναι έτσι κι αλλιώς ένα όνειρο, υπάρχει καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας (πάρε ένα παράδειγμα: ΟΚ ο Κομπ δεν μπορεί να πάει στις ΗΠΑ να δει τα παιδιά, αλλά ο Μάικλ Κέιν - μπαμπάς του δεν μπορεί να του τα φέρει στην Ευρώπη ή την Ασία; Όχι; Μπορεί, φυσικά, αλλά όλο αυτό το ότι πρέπει να πάει αυτός να τα δει, είναι ένας περιορισμός που θέτει το όνειρό του -ή το όνειρο της Μωλ...)

- "Οι ηθοποιοί δεν διεκδικούν ‘Οσκαρ για την απόδοσή τους (παρόλο που θα είναι υποψήφιοι) αλλά οι σκηνές είναι και παραπάνω από ό,τι χρειάζεται εντυπωσιακές ενώ ο θεατής πρέπει να είναι σε εγρήγορση και τα 148 λεπτά.": Ναι, είναι αλήθεια ότι όλοι τους, παρά τα τρανταχτά τους ονόματα, δεν διεκδικούν δάφνες ερμηνείας. Γι' αυτό και ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ και υποψήφιοι στα Όσκαρ. Γιατί αυτή δεν είναι μια ταινία ερμηνειών, όπως δεν ήταν το "Matrix", με το οποίο μόνο μπορεί να συγκριθεί. Δεν έχει κανένα σκοπό ο Νόλαν να εμβαθύνει στους χαρακτήρες, γιατί έχει ήδη τόσα να πει με τα ονειροταξίδια, που η εμπλοκή στις εμμονές και τον χαρακτήρα του καθένα από τους ήρωες θα ήταν χάσιμο χρόνου. Ή θα έκανε μια πολύ καλή σειρά 6 κύκλων των 24 επεισοδίων. Το "Ινσέψιο" όμως είναι ταινία. Και είναι μια ταινία σεναρίου, σκηνοθεσίας, σκηνικών και φωτογραφίας. Και δεν μπορώ να λυπηθώ που δεν θα πάρει Όσκαρ ο ΝτιΚάπριο ή ο Γουατανάμπε, σόρι. Αρκεί που θα το πάρει ο Νόλαν.

Γ' ομάδα αρνητών: Οι υπερκουλτουριάρηδες

Εδώ ανήκει και το από εκεί μισό ετούτου του μπλογκ, ο Mr. Arkadin, του οποίου την αντεπίθεση περιμένω τώρα. Αυτή η ομάδα έχει δει κάθε ταινία, έχει διαβάσει κάθε βιβλίο και έχει χαζέψει κάθε κόμικ που πραγματεύεται παρόμοια θέματα και ξέρει ότι ο Νόλαν δεν κατάφερε να αλλάξει την ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου με το "Ινσέψιο", γιατί "τίποτε από όσα λέει δεν είναι καινούργιο" ή γιατί "ο Τάδε Τάδερμαν στην cult ταινία του Στη Δείνα Δίνη της Δεινότητας που είχε προβληθεί μια φορά στο φεστιβάλ ανεξάρτητου κινηματογράφου του Γουαϊόμινγκ, τα είχε πει όλα αυτά, πολύ πιο ωραία". Σύμφωνοι. Αφού μισείτε το Χόλιγουντ, γιατί επιμένετε να πηγαίνετε στις ταινίες του; Επίσης, γιατί έπρεπε ο Νόλαν να αλλάξει την ιστορία του κινηματογράφου; Απαγορεύεται να γίνουν εξαιρετικές ταινίες χωρίς να αλλάζουν τη ροή του κινηματογράφου; Να γυρίζονται με τα ήδη υπάρχοντα συστατικά του; Γι' αυτήν την κατηγορία, απαγορεύεται. Όπως π.χ. απαγορεύεται στους Arcade Fire να γράψουν το απίστευτο "The Suburbs" γιατί ξαναχρησιμοποιούν στοιχεία της μουσικής τους όπως μας τα γνώρισαν στα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους -αντί να εμπνέονται κάτι καινούργιο...

POST ΜΕΣΑ ΣΤΟ POST: ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟ "INCEPTION"

- Γιατί είναι μια EΞΑΙΡΕΤΙΚΑ καλογυρισμένη περιπέτεια δράσης, με έξυπνο σενάριο που πραγματεύεται ένα πρωτότυπο θέμα. Ακριβώς, δηλαδή, αυτό που έκανε το "Matrix" πριν μια έντεκα χρόνια. Ναι, το "Inception" είναι το "Matrix" των '10s.

- Γιατί δεν διστάζει να κλείσει το μάτι σε όποιον θεατή έχει την όρεξη να αφοσιωθεί σ' αυτό. Το κάνει με την Αριάδνη (την ηρωίδα που υποδύεται η Έλεν Πέιτζ, μια αρχιτέκτονα που στήνει σκηνικά για όνειρα), τους λαβυρίνθους και τον μίτο της, έναν υπέροχο συμβολισμό που θα μπορούσε να δίνει τίτλο στα μισά από τα συγγράμματα που έχουν γραφτεί για τα όνειρα, το κάνει με τις αναφορές (όπως το "leap of faith", μια απόφαση που πρέπει να παρθεί από τους ήρωες χωρίς να δίνονται αποδείξεις ότι θα έχει θετικά αποτελέσματα -ακριβώς σαν τις αποφάσεις που παίρνουμε στα όνειρα) που προοικονομούνται και επαναλαμβάνονται σε διάφορα σημεία της ταινίας, το κάνει με το εξαιρετικό παράδοξο του να μην μπορεί ο Κομπ να δει τα παιδιά του (ενώ στην ουσία αυτά βρίσκονται μόλις δύο αεροπορικά εισιτήρια μακριά), που είναι και το μοναδικό παράδοξο του σεναρίου και που τελικά εξηγείται στο τέλος, με απλά μαγικό τρόπο.

- Γιατί τεχνικά είναι Α Ψ Ο Γ Ο και σε αφήνει να αφοσιωθείς στο πανέξυπνο σενάριο.

- Γιατί σού μιλάει για κάτι που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΘΑΝΟ να συμβεί στο μέλλον. Και στο λέει από τώρα, πολλά χρόνια πριν συμβεί. Και δεν σου λέει απλά ότι κάποιος θα μπορεί να ταξιδεύει μέσα στα όνειρά σου, αλλά το χρησιμοποιεί όλο αυτό για να πλάσει μια υπέροχη ιστορία.

- Γιατί αυτός ο πούστης ο Νόλαν είναι μεγάλη γάτα τελικά. Chapeau.

Αποκλειστικό: Ο Lolek πήγε στον Βάρσο για φρέσκο τσουρέκι, αλλά είχαν εξαντληθεί.

Στην φωτογραφία έχει μόλις ανάψει τσιγάρο και σκέπτεται αν θα παραγγείλει ρυζόγαλο ή απλά μια τουλούμπα.

(Πλάκα πλάκα, η Ελλάδα που λατρεύει ο Lolek, η Ελλάδα των '70s, του Βάρσου και της τουλούμπας, είναι η Ελλάδα στην οποία επιστρέφουμε σιγά σιγά όλοι...)

Έλεος πια με τον υπερτιμημένο Ewan McGregor!

Είχε την τύχη (ή μάλλον, την σκωτσέζικη καταγωγή) ώστε να πρωταγωνιστήσει στο "Trainspotting" και να γίνει εν μια νυκτί ο απόλυτος indie κινηματογραφικός ήρωας μιας γενιάς που μεγάλωνε με πάρτυ στα Οινόφυτα και κάμπινγκ στα Κουφονήσια. Ακόμη κι αυτό με εκνευρίζει πάνω του. Γιατί το "Trainspotting" είναι εντελώς μούφα -υπερτιμημένο κι αυτό, όσο ο φελλός πρωταγωνιστής του. Δεν έχω καταλάβει γιατί μια σεκάνς σκηνών απόλυτης αηδίας και μαλακίας είναι ταινία -πόσω μάλλον αριστούργημα και "σταθμός" των '90s.

Αλλά, εντάξει, με το "Trainspotting" δεν πρόκειται να βγάλουμε άκρη, γιατί αρέσει σε όόόόόόόλο τον υπόλοιπο συνομήλικό μου και νεώτερο κόσμο, οπότε ίσως είμαι εγώ ο κολλημένος. Πάμε όμως στην υπόλοιπη καριέρα του απογόνου του Ουίλιαμ Ουάλας:

Το "Velvet Goldmine", αυτή η ταινιάρα για τη διαφορετικότητα και το glam rock ήλθε το '98, δύο χρόνια μετά το "Trainspotting" και στις αφίσες οι παραγωγοί ποστάρανε τη μουτσούνα του ΜακΓκρέγκορ. Για διαφήμιση. Ο ρόλος του Κερτ Γουάιλντ ήταν ψιλοτρίτος, η ερμηνεία του ΜακΓκρέγκορ άχρωμη και -το χειρότερο- ο χαρακτήρας που υποδυόταν ήταν Αμερικανός, όχι Σκωτσέζος, ούτε καν Αγγλάρας. Εντελώς άκυρος... Το "Velvet Goldmine" σε χαρακτήρες, το κράτησαν (όχι ότι χρειαζόταν "κράτημα", με τέτοιο σενάριο, σκηνοθεσία, μουσική και σκηνογραφία) οι απίστευτοι Τζόναθαν Ρέις Μέγιερς και Κρίστιαν Μπέιλ, αλλά ο ΜακΓκρέγκορ, από κεκτημένη λόγω του "Trainspotting" πιστώθηκε και από αυτό την επιτυχία. Έκλεινε τα '90s με τις γκόμενες να ξετρελλαίνονται για πάρτη του πιο πολύ απ' ότι κάνουν οι σημερινές πιτσιρίκες γι' αυτόν τον παπάρα το βρυκόλακα του "Twilight".

Βγήκε από τη δεκαετία με το "Star Wars - Episode I". Εντάξει, εδώ δεν χρειάζεται καν να κάνω εγώ σχόλιο...

Η κωλοφαρδία του στα '90s ήταν τόση που με το που μπήκε η νέα δεκαετία, τον περίμενε ο σούπερ ρόλος του Κρίστιαν στο "Moulin Rouge!" του Μπαζ Λούρμαν. Δηλαδή ένας ρόλος σε ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο μιούζικαλ, με συμπρωταγωνίστρια τη Νικόλ Κίντμαν στα καλλίτερά της και την παράσταση να κλέβουν η μουσική, τα σκηνικά και τα κοστούμια. Ανενόχλητος μπορούσε να κάνει τα χαζά, γλυκά ματάκια του και τις λοιπές μούτες του. Κανείς δεν ασχολιόταν με την άθλια ερμηνεία του. Η ταινία ήταν ταινιάρα, επιτυχιάρα, αυτός ήταν πρωταγωνιστής, credits κι άλλα credits, το κασέ αυξανόταν και τα κοριτσάκια λέρωναν ακόμη περισσότερο το βρακάκι τους.

Ακολουθούν: "Black Hawk Down" και "Star Wars - Episode II". Εντάξει, συγχαρητήρια. Απαιτητικότατες ταινίες.

Και μετά έρχεται η μεγάλη στιγμή της καριέρας του. Δηλαδή, η στιγμή που κανονικά θα έπρεπε να είναι η μεγάλη στιγμή της καριέρας του. Τιμ Μπέρτον, Big Fish, ο ρόλος του Εντ Μπλουμ στα νειάτα του. Η ερμηνεία του Ιούαν ΜακΓκρέγκορ σ' εκείνο το υπέροχο φιλμ ήταν τόσο μα τόσο αδιάφορη, που δεν θυμόμουν καν ότι αυτός έπαιζε το χαρακτήρα που υποδυόταν και ο θεός Άλμπερτ Φίνεϊ -ο Εντ Μπλουμ γέρος- στην ίδια ταινία...

Αλλά εντάξει, ακολούθησε ο "Valiant" και τα πράγματα μπήκαν σε μια τάξη. Ένας ταιριαστός ρόλος για τον Ιούαν. Ήταν απλά η φωνή για ένα καρτούν - περιστέρι. Αλλά ναι, αυτή ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του. Το σωτήριον έτος 2005.

Το "Νησί" που ακολούθησε το θυμόμαστε όλοι για το σκάφος της Wally (ωραία ομοιοκαταληξία έβγαλα ε;) και, φυσικά, για την Σκάρλετ Γιόχανσον. Εγώ θυμάμαι λίγο και την αφίσα της ταινίας. Ναι. Η γνωστή μουτσουνίτσα του Ιούαν, με τα μισόκλειστα ματάκια και την ηλίθια έκφραση απορίας. Ποια μουτσουνίτσα; Κάτσε να κάνω copy - paste τη φωτογραφία από το "Ghost Writer" που έχω βάλει στην αρχή του post. Σύγκρινε τις δύο φάτσες και θα καταλάβεις τι λέω. Αυτός είναι ο Ιούαν ΜακΓκρέγκορ. Σε όλες του τις ταινίες!



Την ίδια χρονιά (το 2005) είχαμε και "Star Wars - Episode III" (απορία: υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος που πάει και τα βλέπει αυτά;) και μετά, μέχρι τους "Illuminati" πέρσι τον χάσαμε. Βυθίστηκε, μαζί με το Νησί, σε ταινίες του βεληνεκούς του.

Φέτος, σε μια μαύρη στιγμή της ιστορίας του κάστινγκ, ο Ιούαν ΜακΓκρέγκορ επιστρέφει με πρωταγωνιστικό ρόλο σε μεγάλη ταινία. Είναι ο ghost writer στο εξαίσιο "Ghost Writer" του Πολάνσκι. Την ταινία, δηλαδή, με το καλλίτερο σενάριο και την πιο ατμοσφαιρική σκηνοθεσία στη φετινή σεζόν. Υπάρχει, βέβαια, κάποια δικαιολογία γιατί ο Πολάνσκι βάζει αυτό τον άχρωμο "μουτάκια" να παίξει τον πρώτο ρόλο. Γιατί ακριβώς σε όλη την ταινία ο πρωταγωνιστής είναι ένα τίποτε. Δεν είναι καν ένα πιόνι. Είναι ένας ψιλοχαζός παρατηρητής πραγμάτων που δεν κατανοεί, ακριβώς δηλαδή αυτό που σου βγάζει ο Ιούαν ΜακΓκρέγκορ με όλες του τις ερμηνείες σε όλες του τις ταινίες. Το "Ghost Writer" δεν είναι ταινία ηθοποιών -είναι ταινία (ταινιάρα) του σκηνοθέτη. Απλά, θα ήταν ακόμη καλλίτερο αν το "κύριος τίποτε" του ΜακΓκρέγκορ το έπαιζε κάποιος που μπορεί να υποδυθεί μέχρι και το "τίποτε"...

(Υπάρχει άλλη μια στιγμή στη ζωή του ΜακΓκρέγκορ -αλλά εγώ θα πω "στην καριέρα"- που τον εξύψωσε στο indie Πάνθεον. Ως δεινός μοτοσικλετιστής, έκανε ένα ταξίδι το 2004 από το Λονδίνο ως τη Νέα Υόρκη μέσω Σιβηρίας, Μογγολίας και Καναδά, πάνω σε μια BMW R1150GS. Όλο αυτό έγινε ντοκιμαντέρ. Και μετά διαφήμιση της BMW και ενός αρώματος. Ακόμη και τώρα η μουτσούνα του με το δερμάτινο, τη μηχανή και το άρωμα τυπώνεται στα περιοδικά. Γαμώ το μάρκετίνγκ μου, γαμώ.)

Αυτή είναι η Μαρία η άτακτη;

Υπάρχει μια θέση στην κόλαση ρεζερβέ για τον ηλίθιο που σκέφτηκε να αποδώσει στην Μαρία Χούκλη τον χαρακτηρισμό "Μαρία η άτακτη" στις αφίσες που διαφημίζουν το πρόγραμμα του Βήμα FM. H όλη καμπάνια είναι βλακώδης: "Γιάννης ο κόκκινος" (Πρετεντέρης), "Σταύρος ο άγριος" (Θεοδωράκης), "Παύλος ο Αγενής" (Τσίμας), "Πολίτης ο απολίτιστος", "Σταρόβας ο λόρδος" - σπανίως έχω νιώσει τόση ντροπή για άλλους. Αλλά το "Μαρία η άτακτη" για μια από τις πιο κομψές προσωπικότητες των ελληνικών ΜΜΕ είναι το κάτι άλλο (και ναι, καταλαβαίνω ότι θέλουν να δημιουργήσουν μια παράδοξη εντύπωση, αλλά αυτά τα τεχνάσματα, όπως τα φτηνά λογοπαίγνια, αν δεν σημαίνουν κάτι, είναι απλώς εκκωφαντικές μαλακίες).Κι αυτό δεν είναι το χειρότερο - το χειρότερο είναι ότι αυτή η καμπάνια απλώς παραπληροφορεί. Δεν περιγράφει το πραγματικό πρόγραμμα του σταθμού - που είναι αξιοπρεπέστατο, με καλή ροή λόγου και μουσική που μπορεί να ακούσει ένας κανονικός άνθρωπος. Αλλά αυτά τα χαρακτηριστικά δεν καθιστούν διαφήμιση - η διαφήμιση θέλει κράχτες. Το θέμα είναι ότι " όλοι" αυτοί δεν κάνουν εκπομπές - κάνουν "παρεμβάσεις" στις εκπομπές άλλων. Αν, δηλαδή, θέλεις να ακούσεις τον "άγριο" θα πρέπει να ακούς τον - εξαιρετικό, συνήθως - Κώστα Γιαννακίδη και να περιμένεις να βγει ο Θεοδωράκης. Αν πας για κατούρημα εκείνη την ώρα, το έχασες. Αλλά, ως γνωστόν, οι ακροατές του ραδιοφώνου πλέον δεν πηγαίνουν για κατούρημα - το ραδιόφωνο είναι ένα μέσο που ακούγεται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα στο αυτοκίνητο - και δη από ταξιτζήδες - αν σταματήσουν να ακούν οι ταξιτζήδες ραδιόφωνο, πάει η αγορά, κατέρρευσε. (Αυτοί που πηγαίνουν για κατούρημα ακούν web radio κατά κανόνα).Αυτό όμως που κυρίως μου τη δίνει στα νεύρα είναι το σλόγκαν: "Βήμα" fm: λέμε "Τα Νέα" αλλιώς - μια πρόταση, τρεις γραμματοσειρές, σε παράβαση κάθε κανόνα design και κάθε αίσθησης καλού γούστου. Και καλά, οι δύο από τις τρεις γραμματοσειρές είναι αυτές των λογοτύπων των δύο "θεσμικών" εφημερίδων, ώστε να κλείνουν το μάτι στον ακροατή/ταξιτζή. Η τρίτη; Η τρίτη είναι μια ξεχασμένη από θεό και ανθρώπους γραμματοσειρά που δέσποζε στις "lifestyle" σελίδες των "Νέων" πριν από είκοσι και βάλε χρόνια, προτού δηλαδή έρθει ο γκουρού Μάριο Γκαρσία με την ομάδα του, και σχεδιάσει εκ νέου την εφημερίδα, απαλλάσσοντάς την από όλα τα περιττά βάρη - πόσο ζήλευε τότε ο Φυντανίδης (και δικαίως, ήταν πανέμορφη εφημερίδα στις αρχές των '90s)! Η επανεμφάνιση αυτής της γραμματοσειράς είναι το κερασάκι σ' αυτό το όργιο κακογουστιάς που με έχει κάνει να οδηγώ με κλειστά μάτια για να αποφύγω τις αφίσες. Αν τρακάρω, θα ξέρετε ποιος φταίει.

"Ειδικά η Γαλάνη έχει φρικάρει!"

Η αγαπημένη μας Ελληνίδα τραγουδίστρια για το 2008 αδειάζει (κάπως άγαρμπα) τη σκηνή του έντεχνου στην απολαυστική συνέντευξή της στο σαρδόνιο Crack Hitler. Εξυπακούεται πως προσευχόμαστε ν' αγιάσει το στόμα της.Και τώρα θα σου εκφράσω μια ανησυχία που εκπροσωπεί όλους εμάς στο Crack αλλά και αρκετούς αναγνώστες που την έχουν εκφράσει σε comments στο review του δίσκου σου. Θέλουμε να μας δώσεις τον λόγο σου πως δεν θα πουληθείς σε κανέναν έντεχνο.
(γέλια) Αν ήταν θα το ‘χα κάνει ήδη.
Τι, από τόσο νωρίς;
Ήδη μου έχουν κάνει προτάσεις. Ο Διονύσης Τσακνής , ο Δεληβοριάς…
Η Γαλάνη;
Ναι εννοείται!
Χαχα, το ‘ξερα!
Ναι ειδικά αυτή έχει φρικάρει! Παίρνει συνέχεια τηλέφωνο και της λένε πως δεν είμαι διαθέσιμη και τσαντίζεται.

Ουπς! (updated version)

...κάποιο παιδάκι κάποιας πρώην δημοσιογράφου και νυν εθνομητέρας έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να μεγαλώσει και να γίνει γκέι...

UPDATE: θα είχε πολύ μεγάλη πλάκα μια δικαστική διαμάχη για τα όρια της πλάκας, για το κατά πόσον το ίντερνετ και τα networking sites τύπου facebook είναι ιδιωτικός ή δημόσιος χώρος, για το αν μπορείς να κοροϊδεύεις μια φρικτά κακόγουστη τούρτα ή έναν οποιονδήποτε συνάνθρωπό σου - και κυρίως για το κατά πόσον ο όρος γκέι είναι προσβλητικός για κάποιον ή όχι (εγώ θεωρώ ότι δεν είναι, οι σχολιαστές από κάτω προφανώς διαφωνούν μαζί μου). Είναι όμως μια δικαστική διαμάχη την οποία δεν έχω το χρόνο ούτε τα χρήματα να διεξαγάγω (σε αντίθεση με κάποιους που θα έπρεπε να ασχολούνται με σημαντικότερα πράγματα, όπως τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού που συμβαίνει γύρω μας). Ως εκ τούτου κατεβάζω τη φωτογραφία και ανεβάζω μια άλλη, σαφέστατα αθωότερη, αλλά που πάλι μπορεί να κάνει γκέι όποιον την κοιτάξει πολλή ώρα.

Διαμαρτυρόμενοι στην Altectelecoms...

...θα έπρεπε να είναι κανονικά οι εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες του "ΠΠC", αφού η διένεξή της με τον ΟΤΕ δεν επιτρέπει στον υπογράφοντα να ανεβάσει δισκοκριτική του νέου άλμπουμ των Metallica και να αφοσιωθεί αργά τη νύκτα (ως γνωστόν, ο έτερος "ΠΠC" mr. Arkadin λειτουργεί καλλίτερα* τότε) στην σύνταξη του μεγάλου -αποκαλυπτικού- post σχετικά το τι ακριβώς έκαναν οι πενήντα Έλληνες bloggers στις Βρυξέλλες (ούτε upload τις σοκαριστικές φωτογραφίες δεν μπορώ να κάνω!)

Περιμένω τις υπογραφές σας -σε μορφή σχολίου εδώ από κάτω- ώστε να καταλάβει η Altectelecoms ότι είμαστε πολλοί και δεν αστειευόμαστε!

(* μετά το "καλλίτερα" και το "κυττάζω", των οποίων τη χρήση έχω δικαιολογήσει επαρκώς παλαιότερα -και δεν βρίσκω το link- ο mr. Arkadin με έκραξε και για ένα σχόλιό μου στον "Αθήναιο", όπου υποστηρίζω τη χρήση του "κτήριο", αντί "κτίριο". Για να τελειώνουμε και με αυτό: Από το "κτίζω" υπάρχει το "κτίσμα". Από το "Κτώμαι" υπάρχει το "Κτήριο"...)

Καθυστερημένη κακιούλα

Μόλις θυμήθηκα ότι έχω ξεχάσει να σχολιάσω πως η μόνη εφημερίδα που ασχολήθηκε τόσο πολύ με τα 90 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης ήταν η αγαπημένη μου Ελευθεροτυπία (υποθέτω και ο Ριζοσπάστης ότι το έκανε, αλλά έχω πολύ καιρό να τον πιάσω στα χέρια μου). ΟΚ, κι εγώ στις προτελευταίες δημοτικές ψήφισα Μπάμπη Ζιώγα, από το ΚΚΕ -και πρέπει να έχω ψηφίσει ΚΚΕ και σε κάτι Ευρωεκλογές, αλλά δεν είμαι και σίγουρος- αλλά ομολογώ ότι ούτε οι "Έλληνες του Κόκκινου Στρατού" (στο περιοδικό "Ε") μου λένε τίποτε πια, ούτε οι αναλύσεις του τι ήθελαν να αλλάξουν ο Λένιν και το παρεάκι του -και τι άλλαξαν τελικά. Βρισκόμαστε στα 2007. Το ξαναγράφω: 2007.

Μια εφημερίδα με συναίσθηση του τι σημαίνει αυτός ο αριθμός θα είχε 2-3 σελίδες με ένα ιστορικό αφιέρωμα και κανα ωραίο σχολιάκι στα παραπολιτικά. Όχι όμως το έντυπο που έκανε το γράμμα του 13χρονου Αλέξανδρου πρωτοσέλιδο...

iMalakia

Η σχέση μου με τα προϊόντα της Apple συνοψίζεται πάντα στην αρχή πρότασης "Ναι, αλλά...". Λόγω της δεκαετούς και βάλε περιπέτειάς μου στον κόσμο των περιοδικών και της ακόμη πιο μεγάλης εμπλοκής μου στο παζάρι του Internet, έχω δώσει πολλές φραστικές μάχες με διαπρύσιους υποστηρικτές της κουλτούρας των Mac και των παράφερνών τους. Η ειρωνία είναι ότι στο καινούργιο μου (παλιό μου) μαγαζί τα πάντα πλέον γίνονται σε μηχανάκια της Apple και λούζομαι καθημερινά όλα όσα έχω κράξει και αναθεματίσει τόσα χρόνια.

Η μόνιμη επωδός των λάτρεων της Apple είναι ότι "δεν δουλεύεις εσύ για το μηχάνημά σου, δουλεύει αυτό για σένα", λες και ζήλεψαν ξαφνικά το IQ ενός τετράχρονου ή την εξοικείωση με τους υπολογιστές που έχει ένας παππούλης και θέλουν ένα PC που δεν θα χρειάζεται κανένα μαστόρεμα, καμμιά παραμετροποίηση, καμμιά γνώση για να δουλέψει καλλίτερα. Άσε που ακόμη κι αυτό το αποστειρωμένο λευκό μηχανάκι απέχει πολύ από το να δουλεύει στοιχειωδώς καλά.

"Τα Mac δεν κολλάνε ποτέ",
θα σου πουν. Ναι αλλά κολλάνε. Και πολύ συχνά μάλιστα.

"Στα PC τρως BSOD, στα Mac δεν θα σου συμβεί ποτέ αυτό".
Ναι αλλά δεν έχω δει μπλε οθόνη σε υπολογιστή που τρέχει Windows εδώ και επτά χρόνια (από τότε αντικατέστησα τα όντως προβληματικά Windows '98 με τα 2000), ενώ πρόσφατα στο γραφείο είδα δύο φορές το σηματάκι του "On-Off" που σου πετάει το MacOS. Πολύ κομψό, δεν λέω, αλλά συνεχίζει να σου επισημαίνει ότι το μηχανάκι σου έχει γαμηθεί.

"Ό,τι κακό συμβαίνει, συμβαίνει επειδή τρέχεις σπασμένα προγράμματα".
Ναι αλλά αν αγόραζα όλα τα προγράμματα που χρειάζομαι, τότε απλώς θα δούλευα για να πληρώσω τα εργαλεία της δουλειάς μου...

"Ή επειδή τρέχεις εφαρμογές της Microsoft και άλλων κακών εταιρειών".
Ναι αλλά στης Microsoft τα λειτουργικά τρέχουν μια χαρά οι εφαρμογές της Apple και των άλλων κακών εταιρειών.

"Είναι όμως τόσο όμορφα".
Ναι αλλά κοστίζουν τα διπλά λεφτά. Και όμορφα μηχανάκια βγάζουν πια όλοι. Και στο κάτω κάτω δεν είναι το FIAT Multipla που θα το βγάλεις βόλτα στην πλατεία και θα σε κοροϊδεύουν όλοι (και άντε μετά να τους πείσεις για το πόσο λειτουργικό είναι). Ενας υπολογιστής είναι, για να γράφεις μαλακίες στο Word και να χαζεύεις βιντεάκια στο YouTube.

"Και εκτός από υπολογιστές, η Apple είναι κορυφαία παντού".
Ναι αλλά το Sony Walkman μου, για παράδειγμα, έχει καλλίτερο ήχο από το iPod -και κάνει τα μισά λεφτά. Ναι αλλά το iPhone είναι τεράστιο σε μέγεθος και κοστίζει ένα αστρονομικό ποσό -προσφέροντάς σου πράγματα που μόνο για να κάνεις φιγούρα θα χρειαστείς. Ναι αλλά ακόμη και τα φοβερά και τρομερά MacPro με κάτι επεξεργαστές Intel τρέχουν τόσο γρήγορα. Ναι αλλά...

Δεν αμφισβητώ την αισθητική τελειότητα των προϊόντων της Apple. Απλά έχω βαρεθεί να ακούω όλους αυτούς που θέλουν ένα όμορφο μηχανάκι για να κάνουν φιγούρα να μου αναλύουν και την τεχνολογική του υπεροχή. Αρχίδια. Για φιγούρα το έχεις αγοράσει. Πες το.

Πού 'ναι η LiFO, οέο;

Όταν το ρολόι έδειξε πέντε, αισθάνθηκα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για ένα μικρό διάλειμμα από τη δουλειά και μια ποδηλατάδα μέχρι τη Φιλοθέη. Μού 'χε λείψει -με όλους αυτούς τους καύσωνες- η αίσθηση ανανέωσης που σου δίνουν 2-3 χιλιομετράκια καβάλα στη σέλα, ειδικά 2-3 χαλαρά χιλιομετράκια κάτω απ' τα πλατάνια του ομορφότερου αθηναϊκού προαστείου. Αλλά ακόμη περισσότερο μου είχε λείψει το ξεφύλλισμα των δύο αξιολογότατων free press της Πέμπτης. Κι έτσι, η μικρή μου βολτούλα είχε συμπεριλάβει την Παλιά Αγορά και μια στάση εκεί για να προμηθευθώ την πρώτη φθινοπωρινή Athens Voice και την πρώτη φθινοπωρινή LiFO.

Φευ! Το πορτοκαλί κουτί που φιλοξενούσε μέχρι πριν ενάμισι μήνα το εβδομαδιαίο πόνημα του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου και της παρέας του δεν βρισκόταν πια εκεί. Έσκυψα, μάζεψα την A.V. μου και αποχώρησα πικραμένος. Ξαφνικά ένοιωσα σαν τους κυνηγημένους Νιγηριανούς που πουλάνε DVD ή όπως -νομίζω ότι νοιώθουν- οι Γεωργιανές "αποκλειστικές" στην ουρά για να ανανεώσουν την άδεια παραμονής τους. Ένοιωσα το ανήμπορο άκρο ενός ρατσιστικού αποκλεισμού, ένοιωσα ότι απορρίπτομαι ως αναγνώστης από ένα σνομπ σύμπαν (στο οποίο όμως θέλω να ρίχνω πού και πού κι εγώ μια ματιά), μόνο και μόνο επειδή κατοικώ εκεί που δεν εγκρίνεται από τον ακόμη πιο σνομπ "Θεό" αυτού του σύμπαντος. Ένοιωσα ακόμη πιο αδικημένος, γιατί έφτασα στην πηγή της ενημέρωσης όχι με την Cayenne μου (δεν διαθέτω, ούτως ή άλλως), αλλά με το χιλιοταλαιπωρημένο "Hercules" μου (ένα city της Ideal που πρέπει να πρωτοβγήκε το '99), που τόσο ελκυστικό και ψαγμένο θα με έκανε υπό άλλες προϋποθέσεις στα μάτια των εργαζόμενων στο νούμερο 22 της οδού Βουλής. Είμαι βαθιά προβληματικό άτομο, που λέει και η νέα ετικέτα που εισήγαγε ο Zelig, ή προβληματικό είναι το μυαλό του Στάθη που απέκλεισε τη Φιλοθέη από τις περιοχές που πρέπει να διαβάζουν το έργο του;

(Καλά, μπορεί να είναι και το σύστημα διανομής προβληματικό και να μην το βόλευε η Φιλοθέη, αλλά στ' αρχίδια μου. Εγώ θέλω πίσω τη LiFO μου. Όταν σε έχουν μάθει σε κάτι τσάμπα, δεν ξεμαθαίνεις εύκολα. Και εννοείται ότι αρνούμαι να τη διαβάσω από το ηλίθιο και δυσλειτουργικό site της...)

Γιατί ο Φίλιππος Πλιάτσικας με εκνευρίζει τόσο πολύ;

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας θέλει να σώσει τον κόσμο. Μου αφήνει αυτό το υπονοούμενο με το που μπαίνω στο site του: «Κάποιες φορές αισθάνεσαι ότι σε αφορούν όλα: ένα χτυπημένο μικρό παιδί από βόμβα στον Λίβανο που το ’χει η μητέρα του στην αγκαλιά της, τα δάση του Αμαζονίου που καταστρέφονται ανελέητα, οι άνθρωποι που μένουν δίπλα σου, ακόμα και οι ήχοι που βγάζει το γέλιο ή το κλάμα ενός μικρού παιδιού. Ο δίσκος ονομάστηκε “ΟΜΝΙΑ” που σημαίνει “ΟΛΑ”».

Τον αφορούν λοιπόν «όμνια». Ακόμη και η διάσωση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αλλιώς θα ονόμαζε τον νέο του προσωπικό δίσκο με το απλούστερο «Ολα» και θα βοηθούσε πολύ περισσότερο τον γραφίστα που έστησε το εξώφυλλο να του φτιάξει ένα ωραίο lettering, να σπάσει λίγο τη μονοτονία. Αλλά όχι. Ο Φίλιππος Πλιάτσικας είναι αντισυμβατικός. Και είναι δυνάμει επαναστάτης. Στο πρώτο τραγούδι του άλμπουμ το λέει ξεκάθαρα: «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...». Μόνο που κάτι τον κρατά και δεν τον αφήνει να αλλάξει τον κόσμο.

Να ’ναι άραγε αυτό το ίδιο βάρος, αυτά τα κρυφά δεσμά που δεν αφήνουν τη φωνή του να τραγουδήσει, τα μάτια του ν’ ανοίξουν, το βλέμμα του να κοιτάξει κατευθείαν τον φακό; Φέρε στον νου σου τις φωτογραφίες του Φίλιππου που έχεις χαζέψει στα περιοδικά και στις αφίσες. Και τώρα προσπάθησε να θυμηθείς σε πόσες από αυτές δεν αγναντεύει προβληματισμένος το άπειρο, σε πόσες ο νους του δεν ταξιδεύει μίλια μακριά από τον φωτογράφο - στο Νταρφούρ, στα θύματα των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη ή στον εμφύλιο του Ανατολικού Τιμόρ. Θυμήσου πόσες φορές το τραγούδι του ξεφεύγει από τα μονοψήφια ντεσιμπέλ ενός βραχνού ψιθύρου και σε πόσες συναυλίες τον έχεις δει να τραγουδά χωρίς να κρατά κλειστά τα μάτια, δέσμια των «σκοτεινών» του εγνοιών...

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας με εκνευρίζει αφάνταστα γιατί ακόμη και στα πιο απλά θέματα μιλά πιο αόριστα και από Κινέζο φιλόσοφο του 3ου αιώνα π.Χ. Οταν, για παράδειγμα, σε μια συνέντευξη τον ρωτούν τι θα άλλαζε στην Ελλάδα του σήμερα, αν θα μπορούσε να αλλάξει κάτι (προσοχή, στην Ελλάδα του σήμερα, όχι σε όλον τον κόσμο, όπως επιχειρεί με το πρώτο τραγούδι του νέου του άλμπουμ - βλέπε παραπάνω), εκείνος δεν θα πει «θα έβαζα κάδους για ανακύκλωση σε κάθε γειτονιά» ή κάτι σαν «θα καταπολεμούσα τη διαφθορά». Οχι, ο σκοπός του είναι ανώτερος. Και πιο αινιγματικός: «Επειδή είμαστε ένα παγκόσμιο χωριό, δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι μόνο στην Ελλάδα ή μόνο στη Γερμανία ή στη Γαλλία (σ.σ.: η επιλογή των κρατών σε σχέση, για παράδειγμα, με το Σουδάν ή την Κολομβία είναι ένα ακόμη πλιατσίκειο παράδοξο). Πρέπει να αλλάξουν πράγματα παντού. Και εγώ θα ήθελα να αλλάξουν τα αυτονόητα, τα πρακτικά, τα καθημερινά. Αυτά που έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση. Αν τα δέντρα είναι πράσινα, αν η θάλασσα είναι γαλάζια, αν, όταν αγαπάει κάποιος κάποιον, τον αγαπάει όντως»...

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας με εκνευρίζει προκλητικά, γιατί είναι κακός μουσικός (το δηλώνει και ο ίδιος ευθαρσώς στα αυτοβιογραφικά του μηνύματα, προφανώς για να έρθει ακόμη πιο κοντά προς τον «μέσο» ακροατή), γιατί δεν αντέχω άλλο μι μινόρε στις συνθέσεις του και γιατί, στο κάτω-κάτω, οι μεγάλες επιτυχίες του είναι είτε διασκευές είτε βασίζονται σε στίχους άλλων. Εχεις διαβάσει το «Μαραμπού» του Καββαδία που έλεγε: «Λένε για μένα οι ναυτικοί που ζήσαμε μαζί / πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο...». Ε, άλλαξε τους «ναυτικούς» με τις «όμορφες», το «κακοτράχαλο» με το «αδιόρθωτο», το «τομάρι» με το «ρεμάλι» και το «διεστραμμένο» με το «τελειωμένο» και έχεις ένα από τα αγαπημένα σου χιτ των Πυξ Λαξ.

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας με εκνευρίζει απίστευτα, γιατί ακόμη και το τραγούδι-σύμβολο των James, το «Say something» (ναι, η αφορμή για το παρόν κείμενο δόθηκε στη συναυλία των Βρετανών προ δεκαημέρου στο Ολυμπιακό Στάδιο), δεν το "έκλεψε" με κομψό τρόπο -όπως, ας πούμε, είχε κάνει ο Μανόλης Φάμελλος παλιότερα μ’ ένα εξώφυλλο των Afghan Whigs-, αλλά με τον πιο χοντροκομμένο: το μετέτρεψε σε «Πες κάτι, πες κάτι, μίλα μου...», γνωρίζοντας πολύ καλά πως οι καταθλιπτικές έφηβες που αποτελούν το 80% του κοινού του δεν γνωρίζουν ούτε ποιοι είναι οι James ούτε καν πού πέφτει το Μάντσεστερ απ’ όπου μας έρχονται. Είμαι σίγουρος πως στο live της 18ης Ιουλίου υπήρχαν παιδάκια στο κοινό που εντυπωσιάστηκαν όταν ο Τιμ Μπουθ άνοιγε τη συναυλία διασκευάζοντας Πλιάτσικα...

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας με εκνευρίζει ολοκληρωτικά, επειδή επιμένει να είναι ο μόνος μη μεταλάς μαλλιάς, όταν ακόμη και το έτερον ήμισυ του «έντεχνου προβληματισμού», ο Γιάννης Κότσιρας, τόλμησε επιτέλους να εναρμονίσει το λουκ του με το πνεύμα των ημερών. Δεν εννοώ τη μόδα, γιατί ο Πλιάτσικας είναι υπεράνω μόδας -είναι σαφές και από το ντύσιμό του-, αλλά τον καύσωνα. Πού πάει με τέτοια χαίτη μες στο κατακαλόκαιρο δεν μπορώ να καταλάβω. Οπως δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η μουσική του Πλιάτσικα (ή των Πυξ Λαξ, δεν θα τα χαλάσουμε εδώ) ταιριάζει τόσο στο Μέγαρο - και γιατί δεν είναι απλώς άλλο ένα έξυπνο promotion της δισκογραφικής του. Πιστεύεις και εσύ ότι είναι το δεύτερο, ε; Οτι ο Πλιάτσικας γίνεται σιγά-σιγά ο νέος Νταλάρας; Σε μια πιο ήπια, πιο σιωπηρή και άρα πιο επικίνδυνη βερσιόν; Αυτό ακριβώς. Ο Φίλιππος Πλιάτσικας με εξοργίζει, γιατί είναι η προσωποποίηση της μετριότητας που στη σημερινή Ελλάδα καθορίζει τα trends και θεοποιείται. Θεοποιείται, είπα; Μα, ο Πλιάτσικας είναι ήδη πάνω και από τον Θεό. Κάτι τέτοιο δεν υπονοούσε στο προηγούμενο άλμπουμ του όταν τραγουδούσε: «Γιατί εξατμίζομαι τη νύχτα / Γιατί γίνομαι καπνός / Τι δεν ξέρω, τι δεν είδα, τι να πω / Πού έχουν κρύψει την ελπίδα / Τι δεν έμαθε ο Θεός / Πώς μπορεί να μην το ξέρει ούτε αυτός»;

(Big Fish, 29.VII.07)