Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγαλματάκια μικρών φαλακρών αντρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αγαλματάκια μικρών φαλακρών αντρών. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

2 Μαρ 2014

Τα 10 καλλίτερα τραγούδια που κέρδισαν ποτέ Όσκαρ



“The Way You Look Tonight” από το “Swing Time” (1936)


To πρωτοτραγούδησε ο Bing Crosby με την Dixie Lee, την τότε σύζυγό του. Το είπε και η Billie Holiday, κι εκείνη το ’36. Αλλά ήταν ο Fred Astaire, όταν το τραγούδησε για χάρη της Ginger Rogers στο “Swing Time” που το εκτόξευσε στη σφαίρα του μυθικού, κερδίζοντας ένα Όσκαρ και καθιστώντας το ένα από τα Great American Classics.



“Somewhere Over The Rainbow” από το «Μάγο του Οζ» (1939)


Ένα ακόμη από τα Great American Classics, γραμμένο από τους Harold Arlen και E.Y.Harburg, έγινε το σήμα κατατεθέν της Judy Garland και βέβαια της θρυλικής ταινίας «Ο Μάγος του Οζ». Αλλά το 1939 το εκτέλεσε ως instrumental και ο Glenn Miller, στέλνοντάς το στην κορυφή των charts, σε μια εκδοχή που προσωπικά βρίσκω ανώτερη από της ταινίας.



“Moon River” από το «Πρόγευμα στο Tiffany’s» (1961)


Το τραγούδι που κυριαρχεί στην υπέροχη ταινία του Blake Edwards, είναι μια συγκλονιστική μελωδία του Henry Mancini. Οι στίχοι είναι του Johnny Mercer και το τραγουδούν τόσο ο Andy Williams (η κλασική του εκδοχή) όσο και η ίδια η Audrey Hepburn. Ήταν μάλιστα η δική της εκτέλεση με την κιθάρα, που κέρδισε το Όσκαρ.



“The Windmills Of Your Mind” από το «Υπόθεση Τόμας Κράουν» (1968)


Ένα αξεπέραστο τραγούδι που εύκολα διεκδικεί τον τίτλο του πιο ιδιαίτερου (ίσως και του καλύτερου) που κέρδισε ποτέ το βραβείο. Γραμμένο από το σπουδαίο Γάλλο συνθέτη Michel Legrand ντύνει υπέροχα τους στίχους των Alan και Marilyn Bergman που μιλούν για τους ανεμόμυλους κάποιου μυαλού –κι όντως το κομμάτι μοιάζει σαν ζαλιστικό στροβίλισμα ενός δονκιχωτικού ονείρου...



“Theme From Shaft” από το “Shaft” (1971)


Σόουλ, φανκ, ντίσκο, όλα μαζί σε ένα απογειωτικό τραγούδι που όχι τυχαία έδωσε το πρώτο Όσκαρ που πήγε ποτέ σε μαύρο (εκτός από τα βραβεία για τις κατηγορίες των ηθοποιών), που δεν ήταν άλλος από τον Isaac Hayes.




“Up Where We Belong” από το «Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν» (1982)


Οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό εδώ είναι το προσωπικό μου νούμερο 1 από τη σπουδαία αυτή δεκάδα. Ο Joe Cocker και η Jennifer Warnes είναι, πολύ απλά, φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον (φωνητικά) και η σύνθεση των  Jack Nitzsche, Buffy Sainte-Marie και Will Jennings είναι τόσο απογειωτική όσο υποδηλώνει κι ο τίτλος της.



“Flashdance… What a Feeling” από το “Flashdance” (1983)


Νομίζω ότι το ερώτημα “What a Feeling” ή “Maniac” στοιχειώνει ακόμη τους φίλους της ηλεκτρονικής μουσικής των ‘80s. Το δεύτερο (που προσωπικά είναι το πιο αγαπημένο μου από τα δύο) είχε την ατυχία να ακούγεται στην ίδια ταινία με μια από τις πιο εμβληματικές συνθέσεις του Giorgio Moroder στο απώγειο της δόξας του. Σε κάθε περίπτωση, ό,τι ακουγόταν εκείνη τη χρονιά στο “Flashdance” ήταν αριστούργημα και αυτό που βραβεύτηκε τελικά δεν θα μπορούσε να λείψει από τούτην εδώ τη δεκάδα.



“Take My Breath Away” από το “Top Gun” (1986)


Οι περισσότεροι νομίζουν ότι το “Take My Breath Away” ήταν αυτό που όρισε τους Berlin ως one hit wonder. Αλλά οι Berlin δεν θα ήταν ούτε καν αυτό αν δεν υπήρχε –ποιος άλλος;- ο Giorgio Moroder. Ο Ιταλός (μαζί με τον Tom Whitlock, βασικό του συνεργάτη σε όλο το soundtrack του “Top Gun” που αποτελείται αποκλειστικά από κομματάρες) έγραψε και αυτή την εμβληματική μπαλάντα, για να κερδίσει το δεύτερο από τα τρία συνολικά του Όσκαρ (το πρώτο ήταν για το soundtrack του «Εξπρές του Μεσονυχτίου» και το δεύτερο για το “What a Feeling” που λέγαμε πιο πάνω).




“My Heart Will Gon On” από τον «Τιτανικό» (1997)


Η αποθέωση του δακρύβρεχτου λυρισμού από μόνο του, αλλά πόσο επικά ταιριαστό στο αριστούργημα του James Cameron, είναι το κομμάτι που η γενιά μας έχει μάθει να συνδυάζει όσο κανένα άλλο με την έννοια του βραβείου Όσκαρ για το καλύτερο τραγούδι. Ίσως γιατί τα τελευταία είκοσι, εικοσιπέντε χρόνια, υπάρχει μια ένδεια από πραγματικά σπουδαία κομμάτια.




“Skyfall” από το “Skyfall” (2012)


Είναι το τραγούδι που ξαναέστρεψε το βλέμμα πάνω στο εν λόγω βραβείο μετά από πολλά χρόνια. Αριστουργηματικά τζεϊμσμποντικό, με τρόπο που θυμίζει απόλυτα John Barry, αποδεικνύει το τεράστιο ταλέντο τόσο της Adele, όσο και του σπουδαίου Paul Epworth, του παραγωγού – χαμαιλέοντα που μπορεί να συνθέσει ό,τι του ζητηθεί, βάζοντας τον εαυτό του έτσι πίσω από την επιτυχία μιας πλειάδας αστέρων της τελευταίας δεκαετίας.


Ολόκληρη η λίστα, για όσους χρησιμοποιούν το Spotify (το “Skyfall” ακούγεται σε διασκευή):



(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

26 Φεβ 2012

Oscars Night Tonight



8,5 ουγκιές χρυσάφι: Το κύριο υλικό κατασκευής ενός βραβείου Όσκαρ.

10.000 ευρώ: Το κόστος κατασκευής του κάθε αγαλματιδίου. Άμεσα, συνδεδεμένη με την τιμή του χρυσού που έχει εκτοξευθεί την τελευταία διετία, ανεβαίνει εξίσου εντυπωσιακά κάθε χρόνο.

1 δολάριο: Η τιμή εξαγοράς ενός βραβείου Όσκαρ (γιατί η Ακαδημία, από το 1950 και μετά, έβαλε όρο στους νικητές ότι δεν δικαιούνται να το πωλήσουν αλλού, αν πρώτα δεν το προσφέρουν πίσω σ' εκείνη για ένα δολάριο!)

1.500.000 δολάρια: Η μεγαλύτερη τιμή εξαγοράς ενός Όσκαρ. Τα έδωσε ο Μάικλ Τζάκσον σε μια δημοπρασία για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας του «Όσα παίρνει ο Άνεμος».

150: Τόσα αγαλματίδια έχουν πωληθεί από τους νικητές (προφανώς από ταινίες που κέρδισαν πριν το 1950).

2.809 αγαλματίδια: Τόσα έχουν μοιρασθεί από το 1929 που έλαβε χώρα η πρώτη τελετή.

34,3 εκατοστά: Το ύψος του κάθε αγαλματιδίου.

22 νίκες: Για τον Ουόλτ Ντίσνεϊ, που είναι με διαφορά ο πολυνίκης των Όσκαρ.

59 υποψηφιότητες: Επίσης για τον Ουόλτ Ντίσνεϊ...

5 δολάρια: Η τιμή του εισιτηρίου για την πρώτη τελετή, του 1929.

200 δολάρια: Το μεροκάματο ενός "seat filler", του κομπάρσου που παίρνει σήμερα τη θέση του προσκεκλημένου, όταν ο τελευταίος φεύγει από την αίθουσα για να πάει στο μπαρ, ώστε να μην μοιάζουν άδεια τα καθίσματα στην τηλεόραση!

3.401 θέσεις: Για τους προσκεκλημένους στην αίθουσα του Kodak Theatre.

45 δευτερόλεπτα: Τόσο έχει ορισθεί από το 2010 ότι επιτρέπεται να διαρκεί το πολύ η κάθε ομιλία νικητή.

152 x 10 μέτρα: Οι διαστάσεις του κόκκινου χαλιού.

19 «βασιλιάδες»: Τόσες είναι οι υποψηφιότητες ηθοποιών για τον ρόλο κάποιου βασιλιά ή βασίλισας της Αγγλίας!

5 λεπτά: Ο χρόνος που κράτησε η μικρότερη τελετή (εκείνη του 1929)

5 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα: Ο χρόνος που χρειάστηκε να εμφανιστεί η Μπέατρις Στρέιτ στο "Network" για να κερδίσει το Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου...

4 ώρες και 23 λεπτά: Η πιο μεγάλη σε διάρκεια τελετή (του 2002).

5: Ο αριθμός των ταινιών στις οποίες έχει παίξει στο σύνολο της καριέρας του ο Τζον Καζάλ. (Νονός Ι & ΙΙ, Σκυλίσια Μέρα, Ο Ελαφοκυνηγός, Η Συνομιλία)


5: Ο αριθμός των ταινιών που έχει παίξει ο Τζαν Καζάλ και... έχουν προταθεί για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας!

6: Ο αριθμός των σκηνοθετών που κέρδισαν με την πρώτη τους κιόλας ταινία (Delbert Mann, Marty, 1956 - Jerome Robbins, West Side Story, 1962 - Robert Redford, Ordinary People, 1980 - James L. Brooks, Terms of Endearment, 1984 - Kevin Costner, Dances with Wolves, 1991 - Sam Mendes, American Beauty, 2000).

62: Ο αριθμός των ηθοποιών που έχουν κερδίσει Όσκαρ υποδυόμενοι κάποιον υπαρκτό χαρακτήρα.
1.700.000 δολάρια: Τόσο κοστίζει μια διαφήμιση μισού λεπτού στην αμερικανική τηλεόραση σε κάποιο από τα διαλείμματα της απονομής των βραβείων Όσκαρ.

4 ώρες παρά 4 λεπτά: Η διάρκεια του «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», της πιο «μακράς» ταινίας που κέρδισε ποτέ Όσκαρ.

40 λεπτά: Η μίνιμουμ διάρκεια μιας ταινίας για να έχει δικαίωμα να προταθεί για Όσκαρ.

100: Ο αριθμός των χωρών που δείχνουν απευθείας τα Όσκαρ.

18: Τόσες φορές ήταν παρουσιαστής των Όσκαρ ο Μπομπ Χόουπ. Φέτος, ο Μπίλι Κρίσταλ φθάνει τις 9 και τον ακολουθεί, δεύτερος, με τις μισές.

11: Τα περισσότερα Όσκαρ που έχει κερδίσει μια ταινία. (Τρεις ταινίες, για να είμαστε ακριβείς, από 11 η καθεμία: Μπεν Χουρ, Τιτανικός, Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών: Η επιστροφή του Βασιλιά)

1 Όσκαρ για 2 Όσκαρ: Ένας μόνος νικητής βραβείου Όσκαρ λεγόταν... Όσκαρ. Ήταν ο Όσκαρ Χάμερστάιν που κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Τραγουδιού... δύο φορές: το 1941 και το 1945.

0: Καμμία ταινία κινουμένων σχεδίων δεν έχει κερδίσει ποτέ το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας

38 βραβεία ΕΜΜΥ: Τόσα έχει κερδίσει η τηλεοπτική κάλυψη της τελετής των Όσκαρ!



Οι χειρότεροι και οι καλλίτεροι παρουσιαστές της ιστορίας των Όσκαρ:


Η επιστροφή φέτος του Μπίλι Κρίσταλ στην παρουσίαση των βραβείων Όσκαρ ήταν μια χαρμόσυνη είδηση για τους φίλους του κινηματογράφου, μετά το περσινό φιάσκο του Τζέιμς Φράνκο. Και μια αφορμή για εμάς να θυμηθούμε ποιοι ήταν οι καλύτεροι και ποιοι οι χειρότεροι παρουσιαστές της ιστορίας της τελετής.

Οι χειρότεροι:


Τζέιμς Φράνκο, 2011
Όσο κι αν προσπάθησε η συμπαρουσιάστριά του, η γλυκιά και χαρωπή Αν Χάθαγουεϊ, να θερμάνει λίγο την ατμόσφαιρα, χορεύοντας και τραγουδώντας –ομολογουμένως όχι πολύ επιτυχημένη κι εκείνη-, το στοίχημα ήταν χαμένο από την αρχή. Ο Φράνκο μπορεί να είναι γόης, αλλά δεν είναι αυτό που λέμε entertainer, διασκεδαστής. Όποιος τον επέλεξε για την παρουσίαση των περσινών Όσκαρ, μάλλον θα το έχει μετανιώσει για τα καλά (και θα επέμενε να επιστρέψει φέτος ο Μπίλι Κρίσταλ). Χωρίς χιούμορ, μ' ένα περίεργο στυλ, σαν φαντάρος που μόλις παρουσιάστηκε, διάβαζε το autocue σαν να μην το έχει ξανακάνει ποτέ στην ζωή του και γενικώς έμοιαζε εκτός τόπου και χρόνου, βοηθώντας τα μάλα ώστε να η τελετή του 2011 να γίνει μια από τις πιο βαρετές της ιστορίας.

Κρις Ροκ, 2005
Για κάποιους ο Κρις Ροκ έχει χιούμορ. Σύμφωνοι. Πρόκειται για τους μαθητές των αμερικανικών γυμνασίων που καταβροχθίζουν τις ταινίες του. Και μπορεί στα MTV Music Video Awards το στυλ του να ταίριαζε τέλεια (γιατί το κοινό πάνω κάτω είναι αυτό ακριβώς που τον γουστάρει), αλλά με Όσκαρ χρειάζονταν λίγη κομψότητα παραπάνω. Ένα άνοστο αστείο για τις υποκριτικές ικανότητες του Τζουντ Λο, μάλιστα, έφερε και την πληρωμένη απάντηση από τον Σων Πεν, όταν ο τελευταίος πήγε να παραλάβει το βραβείο του. Δεν είναι και λίγο να σε μαλώνει μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατών ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς στον κόσμο. Κατά τ' άλλα, ο Ροκ προκάλεσε αρκετό γέλιο, αλλά πιθανότατα και ο Μάρκος Σεφερλής να το κατάφερνε αν ήταν στην θέση του. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ταίριαζε στον ρόλο.

Ντέιβιντ Λέτερμαν, 1994
Το ότι είσαι ευφυής δεν σημαίνει ότι έχεις και χιούμορ. Και ότι ότι παρουσιάζεις ένα υπερεπιτυχημένο νυκτερινό τηλεοπτικό σόου (με το δικό του στυλ χιούμορ, τέλος πάντων), δεν σημαίνει ότι η ίδια συνταγή ταιριάζει και στα Όσκαρ. Ο Ντέιβιντ Λέτερμαν απέτυχε τόσο πολύ στον ρόλο του, που από το 1994 και μετά όλοι τρέμουν μην βγουν οι κριτικοί και τους συγκρίνουν μαζί του. Το πιο αστείο... αστείο του ήταν όταν σύστησε την Όπρα Γουίνφρι στην Ούμα Θέρμαν με τα μικρά τους ονόματα, προφέροντας ένα λιτό «Όπρα... Ούμα», θεωρώντας πως με αυτό θα ξεκαρδιζόταν στα γέλια η αίθουσα. Δεν γέλασε κανείς.

Τζέρι Λιούις, 1959
Ο Τζέρι Λιούις τα είχε καταφέρει μια χαρά τις προηγούμενες δύο φορές που είχε κληθεί να παρουσιάσει τα Όσκαρ. Αλλά το 1959 έπεσε θύμα του κακού προγραμματισμού των διοργανωτών και της ασυνεννοησίας με την τηλεόραση. Είχαν παρουσιάσει –μαζί με τους υπόλοιπους παρουσιαστές, 6 στο σύνολο- τα πάντα... είκοσι λεπτά πριν τελειώσει η τηλεοπτική μετάδοση. Και οι υπόλοιποι 5 είχαν ήδη παίξει το ρόλο τους, τώρα πια έμενε μόνος του ο δημοφιλής κωμικός να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του τηλεοπτικού κοινού (κυρίως), αλλά και όσων βρίσκονταν στην αίθουσα για είκοσι ολόκληρα λεπτά! Πόσα τραγούδια και πόσα αστεία να πει; Ο χρόνος απλά δεν περνούσε. Το αποκορύφωμα της κακής ζωντανής τηλεόρασης στοίχισε σε έναν σπουδαίο ηθοποιό μια από τις χειρότερες βραδιές της καριέρας του.

Ντόναλντ Ντακ, 1958
Θα έμοιαζε φοβερό εφέ στους διοργανωτές να δώσουν μερικές αράδες σε ένα καρτούν. Δεν τους έφταναν οι Μπομπ Χόουπ, Τζακ Λέμον, Ντέιβιντ Νίβεν, Ρόζαλιντ Ράσελ και Τζέιμς Στιούαρτ (εκείνα τα χρόνια «κατέβαζαν» 5 και 6 παρουσιαστές κάθε φορά), αλλά ήθελαν να πιάσουν και τις πιο παιδικές ψυχές. Για να παρουσιάσει όμως τα Όσκαρ ένα καρτούν, σήμαινε ότι το σόου σταματούσε να είναι στην ουσία «ζωντανό» για κάποια λεπτά και άρα έχανε τόσο πολύ τον παλμό του, που θεωρήθηκε ένα από τα πιο βαρετά όλων των εποχών.

Και οι καλλίτεροι:

Μπίλι Κρίσταλ
Δεν είναι τυχαίο ότι τον ζητούν πίσω ξανά και ξανά κάθε χρόνο. (Έχει παρουσιάσει τα Όσκαρ τις εξής χρονιές: 1990, 1991, 1992, 1993, 1997, 1998, 2000, 2004 και επιστρέφει φέτος). Δεν είναι γόης σαν τον Χιου Τζάκμαν ή τον Τζέιμς Φράνκο, αλλά έχει τέλειο χιούμορ και είναι όσο ετοιμόλογος χρειάζεται για μια τέτοια τελετή.

Τζόνι Κάρσον
Τα παρουσίασε πέντε φορές στα τιμημένα '80s, γνωρίζοντας το παιχνίδι της τηλεόρασης όσο κανείς στην εποχή του. Τα μειδιάματα του κοινού στις κοφτερές του ατάκες ήταν αμέτρητα.

Στιβ Μάρτιν
Άλλος ένας ηθοποιός με υπέροχο χιούμορ, που το χειρίστηκε ακριβώς όπως έπρεπε τις δύο φορές που κλήθηκε να παρουσιάσει την απονομή των βραβείων (2001 και 2003).

Έλεν ντε Ντζενέρες
Η αποθέωση του «να είσαι ο εαυτός σου» ήταν η παρουσίαση του 2007. Με τέλεια χημεία με το κοινό στην αίθουσα και κυρίως ακομπλεξάριστη μέσα στο κοστούμι της –ένα σαφές υπονοούμενο για την σεξουαλική της κλίση- ήταν σοβαρή, γρήγορα και χωρίς περιττές ενέργειες.

Μπομπ Χόουπ
Τα είχε παρουσιάσει 18 ολόκληρες φορές (με συμπαρουσιαστές είναι η αλήθεια) από το 1940 ως το 1978. Χιούμορ, γρήγορος λόγος και εκπληκτική ικανότητα να εγκλιματισθεί στις απαιτήσεις της τηλεόρασης που μπήκε δυναμικά στο παιχνίδι από την δεκαετία του '50 και μετά, τον καθιστούν έναν από τους πιο αγαπημένους παρουσιαστές της ιστορίας.


(Τα κείμενα δημοσιεύθηκαν πρώτη φορά στο αφιέρωμα του gossip-tv.gr στα αποψινά Oscars)

4 Φεβ 2011

Κατηγορία: Διάσημος ήρωας, κουτσός-κουλός-τυφλός, σε αληθινή ιστορία (και ολίγον από Ινδία)


Όχι, ούτε η λατρεμένη μου Αν Χάθαγουεϊ και ο ιδρώτας της στο γυμναστήριο θα με πείσουν να παρακολουθήσω την απονομή των βραβείων Όσκαρ. Ελπίζω, βέβαια, ότι ο Mr. Arkadin θα θυμηθεί τον παλιό, καλό του εαυτό και θα μας χαρίσει μια twittero/blogοαναμετάδοση της βραδιάς. Αλλά δεν θα ξενυκτίσω για ένα θεσμό που δεν μού προσφέρει τίποτε. Κι ας διαθέτει πρόσθετο, "ελληνικό" ενδιαφέρον φέτος. Θα τα διαβάσω την επόμενη, με τον πρωινό μου καφέ, θα χαζέψω black tie και τουαλέτες (και θα σαρκάσω την παροιμιώδη ανικανότητα των μισών από τις περίφημες σταρ του Χόλιγουντ και των στυλιστών τους να διαλέξουν ένα φόρεμα που τούς ταιριάζει), θα πανηγυρίσω αν το σηκώσει ο Λάνθιμος (πιο πολύ γιατί δεν θα αντέξω μια ακόμη βράβευση του εκτρώματος που μάς σέρβιρε ο Ινιαρίτου) με σχόλια στο twitter και MSNικό κράξιμο στους φίλους μου που ακόμη δεν έχουν δει τον "Κυνόδοντα", κοντά ενάμιση χρόνο από τότε που τους πρωτοέπρηξα να το κάνουν.

Αλλά δεν θα χαλάσω τον ύπνο μου για να παρακολουθήσω την επιβράβευση ενός σινεμά που φτιάχνεται μόνο και μόνο για να κρατήσει στο τέλος ένα (ή και παραπάνω) μικρό αγαλματάκι φαλακρού ανδρός. Γιατί, κακά τα ψέμματα, αυτήν την στιγμή στις Η.Π.Α. επιδοτούνται και προωθούνται δύο είδη κινηματογράφου: Ένα που απευθύνεται στις απαίδευτες αμερικανικές μάζες και πουλάει εφέ ή χαζογκομενικές υστερίες για να πουλήσει εκατομμύρια εισιτήρια. Κι ένα που ακολουθεί συγκεκριμένες νόρμες και οδηγίες χρήσεως ώστε να διεκδικήσει μέσω των βραβείων Όσκαρ την εμπορική επιτυχία: Αληθινές (ψιλοεπικές) ιστορίες, με κάποιον "τσαλακωμένο" ήρωα (χαζό, κακάσχημο, τραυλό), που καταφέρνει να γυρίσει όλα τα εναντίον του δεδομένα υπέρ του και να επικρατήσει στο τέλος. Υπάρχει και το τρίτο είδος, το "ανεξάρτητο", αλλά εκεί δεν είναι σαν τη μουσική. Όταν 7 στα 10 indie rock άλμπουμ είναι από άξια λόγου μέχρι και αριστουργήματα, στον indie κινηματογράφο η αναλογία δεν φτάνει ούτε τη 1 στις 30 ταινίες... Αλλά πάμε πίσω στα Όσκαρ.

Και σε μερικά παραδείγματα που θα σε κάνουν να απαξιώσεις το θεσμό μια και καλή. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να βλέπει σινεμά, το μοτίβο ήταν το ίδιο -περιορίζομαι στο Όσκαρ "Καλλίτερης Ταινίας":

- Το 1980 ήταν το "Ordinary People", το σκηνοθετικό ντεμπούτo του Ρόμπερντ Ρέντφορντ και όχι το απόλυτο αριστούργημα του Ντέιβιντ Λιντς ("Ο Άνθρωπος Ελέφαντας").
- Το 1981 ήταν οι "Δρόμοι της Φωτιάς". Αληθινή ιστορία, επική παρουσίαση. Αλλά σκέψου απλά ότι υποψήφια ήταν και η ταινία που σηματοδότησε ολόκληρη την δεκαετία του '80, οι "Κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού"...
- Το 1982 ήταν ο "Γκάντι". Διάσημος ήρωας, αληθινή ιστορία, επική παρουσίαση, εξωτικά τοπία.
- Το 1984 ήταν το "Αμαντέους". Κλασσική συνταγή. Διάσημος ήρωας, αληθινή ιστορία, επική παρουσίαση. Κι ας ήταν υποψήφιο το "Κραυγές στην σιωπή" την ίδια χρονιά. Τουλάχιστον δεν το πήρε το ακόμη πιο "οσκαρικό" (και πληκτικό) "Πέρασμα στην Ινδία".
- Το 1985 το "Πέρασμα στην Ινδία" βέβαια πήρε την εκδίκησή του. Το Όσκαρ καλλίτερης ταινίας πήγε στο "Πέρα από την Αφρική". Επική παρουσίαση, εξωτικά τοπία. Νομίζω ότι κάπου εκεί εξαντλήθηκε αυτή η συνταγή -στους τίτλους τουλάχιστον- κι ευτυχώς δεν μας προέκυψε ποτέ κανένα "Ταξίδι στην Άπω Ανατολή"...
- Αλλά τι λέω; Το 1987 ήλθε ο "Τελευταίος Αυτοκράτορας"... Διάσημος ήρωας, αληθινή ιστορία, επική παρουσίαση, εξωτικά τοπία.
- Μετά αλλάζουμε αγαπημένη κατηγορ;α και περνάμε στους "κουτσούς-κουλούς-τυφλούς": Το 1988 το Όσκαρ πήγε στον "Άνθρωπο της Βροχής".
- Το 1990 ήταν η χειρότερη ταινία όλων των εποχών: "Χορεύοντας με τους Λύκους". Θα προτιμούσα το "Goodfellas".
- Το 1991 αχνοφάνηκε μια ελπίδα, όταν η "Σιωπή των Αμνών" επικράτησε του "JFK" και του κινουμένου σχεδίου "Η Ωραία και το Τέρας". Αλλά ήταν απλά μια αχτιδούλα.
- Το 1992 ξεκινάει η σάγκα του "πιο-λοβοτομημένο-σινεμά-πεθαίνεις" Κλιντ Ίστγουντ με το "Unforgiven". Σιγά μην το έδιναν στο "Παιχνίδι των Λυγμών".
- Για τη "Λίστα του Σίντλερ" του 1993 τα σχόλια περιττεύουν. Διάσημος ήρωας, αληθινή ιστορία, επική παρουσίαση.
- Το 1994, την καλλίτερη ίσως χρονιά του αμερικανικού σινεμά τα τελευταία 30 χρόνια, το Όσκαρ πήγε στον "Φόρεστ Γκαμπ" (κατηγορία: κουτσοί-κουλοί-τυφλοί). Ούτε στο "Pulp Fiction", ούτε στην -κατά την ταπεινή μου άποψη- σπουδαιότερη ταινία όλων των εποχών, το "Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ".
- Το 1996, με τον "Αγγλο Ασθενή" επιστρέψαμε στις εποχές Αφρικής, Ινδίας και τελευταίου Αυτοκράτορα. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός από το "Φάργκο", τον"Τζέρι ΜακΓκουάιρ", τα "Μυστικά και Ψέμματα" και το "Shine, o σολίστας" ήταν αστείος. Ζήτω η επική παρουσίαση και τα εξωτικά τοπία λοιπόν!
- Το 1997 ήταν ο "Τιτανικός" που -αν και εντελώς "οσκαρική" ταινία- βρισκόταν τόσο μπροστά από την εποχή του, που είμαστε υποχρεωμένοι να υποκλιθούμε όλοι.
- Το 1998 ήταν ο "Ερωτευμένος Σαίξπηρ". Την ίδια χρονιά υποψήφιο ήταν και το "Λεπτή Κόκκινη Γραμμή", η σπουδαιότερη στρατιωτική ταινία όλων των εποχών.
- Το 1999 ήταν το "American Beauty" και όχι το "Insider".
- To 2000 ήταν ο "Μονομάχος" και όχι το "Traffic".
- To 2003 ήταν το τρίτο μέρος του "Άρχοντα των Δακτυλιδιών"...
- Το 2004 ξανακτυπάει ο Ίστγουντ με το "Million Dollar Baby". Αλλά πια έχει χαθεί τόσο πολύ η μπάλα, που οι υπόλοιπες υποψηφιότητες είναι το "Aviator", το "Ray", το "ξεχασμένο" "Finding Neverland" και το "ανεξάρτητο" "Πλαγίως" -με τα δύο τελευταία να δείχνουν την φτώχεια στην παραγωγή.

Κάπου εκεί σταμάτησα να τα παρακολουθώ, απογοητευμένος. Όλες οι βραβευμένες ταινίες έκτοτε ήταν η μία χειρότερη από την άλλη: Από το εμετικής απιθανότητας "Slumdog Millionaire" και την χειρότερη ταινία που γύρισε ποτέ ο Σκορτσέζε, το "Departed", μέχρι την υπερκουλαμάρα του "Hurt Locker". Φέτος θα είναι ο "Λόγος του Βασιλιά". Που, εντάξει, δεν είναι και του πεταματού, αλλά είναι μια κλασσική "οσκαρική" ταινία. Η συγκεκριμένη, μάλιστα συνδυάζει τις δύο βασικές κατηγορίες: Διάσημος ήρωας, αληθινή ιστορία και κουτσός-κουλός-τυφλός (τραυλός ο συγκεκριμένος, ο καημένος ο Βασιλιάς). Τουλάχιστον αφήνει τα εξωτικά τοπία στην άκρη αν και θα μπορούσε, αφού στην Βρετανική Αυτοκρατορία που παραλαμβάνει ο Κόλιν Φερθ ανήκε τότε το ένα τρίτο του κόσμου (φυσικά και η Ινδία και το πέρασμά της). Ας πούμε ότι θα τού άξιζε το βραβείο που θεωρητικά χαρακτηρίζει την "καλλίτερη ταινία της χρονιάς" όντως, αλλά σε μια χρονιά που δεν θα είχε γεννήσει το πρωτοποριακό "Inception" και το αριστουργηματικό "Black Swan".

(Για την ιστορία, 4 ώρες πριν κλείσει η ψηφοφορία εδώ δίπλα, το 40% από εσάς ψηφίζει ότι θέλει να κερδίσει το βραβείο το "Black Swan", το 18% είναι υπέρ του "Social Network", το 16% υπέρ του "Λόγου του Βασιλιά", το 14% θέλει το "Inception" και το 9% μοιράζεται στις υπόλοιπες έξι).

23 Φεβ 2009

Πώς είδα τα όσκαρ (live blogging - στα ελληνικά ο ψυχαναγκασμός)


Οι ορκωτοί λογιστές έφτασαν με τους σφραγισμένους χαρτοφύλακες, οι ρεπόρτερ του abc πρόλαβαν να κλέψουν δυο κουβέντες από τη Μέριλ Στριπ, τη Μαρίσα Τομέι και τον Ρίτσαρντ Τζένκινς - κι εγώ δεν προλαβαίνω να πάω για κατούρημα. It's showtime

3.30πμ Ο Χιού Τζάκμαν δεν θα άφηνε την Κρίση να του στερήσει την ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί ΚΑΙ να τραγουδήσει ένα ποτ πουρί των υποψήφιων ταινιών ΚΑΙ να χορέψει ΚΑΙ να μας τρίψει σττα μούτρα ότι είναι ωραίος.
3.35 Σηκώνει στα χέρια την Αν Χάθαγουεϊ και τη βάζει να παίξει το ρόλο του Νίξον (εντάξει, είναι θεά - κάνει ακόμα και την καμπούρα! και το χαιρετισμό με τα χέρια ψηλά στο σήμα της νίκης!).
- παρεμπιπτόντως, το ότι η ορχήστρα δεν είναι κρυμμένη, αλλά φαίνεται πίσω του είναι ωραία λεπτομέρεια
Από την εποχή του Μπίλι Κρίσταλ είχαμε να δούμε τόσο ωραία και διασκεδαστική έναρξη.
3.38 Ο Χιου Τζάκμαν κάθεται στα πόδια του Φρανκ Λαντζέλα - του πήρε μόλις οκτώ λεπτά

3.41 - Β' γυναικείος - μοντάζ με τις νικήτριες κατά καιρούς - στη σκηνή βγαίνουν η Εύα Μαρί Σεντ, η Γκόλντι Χον, η Γούπι Γκόλντμπεργκ, η Αντζέλικα Χιούστον και η Γούπι Γκόλντμπεργκ. Ουάου, δηλαδή.
Ξέχνα τα μοντάζ με τις σκηνές - ξέχνα το βίντεο - αυτό είναι το πιο τιμητικό πράγμα που θα μπορούσαν να κάνουν. Είναι στ' αλήθεια συγκινητικό - η καθεμιά μιλά για κάθε υποψήφια. Η Γούπι μιλά για την Έιμι Άνταμς λέγοντας "δεν είναι εύκολο να είσαι καλόγρια". (χε)
Ο χρυσός γυμνός φαλακρός άντρας πηγαίνει στην Πενέλοπε Κρουθ. Μαρίσα, αν διαβάζεις αυτό το blog και θες έναν ώμο να κλάψεις, είμαι στη διάθεσή σου.

Διάλειμμα για κατούρημα.

3.54 Η Τίνα Φέι και ο Στιβ Μάρτιν παρουσιάζουν το πρωτότυπο σενάριο. "Το να γράφεις σημαίνει να ζεις για πάντα - ο άνθρωπος που το είπε αυτό είναι νεκρός' (Στιβ Μάρτιν, σ' αγαπώ). Κάνουν ένα θεϊκό αστείο για τις λέξεις που τυπώνονται σε χαρτί, που το χαρτί ήτνα δέντρα που το δέντρο ήταν σπόρος, που τον σπόρο τον φύτεψε ο εξωγήινος πολιτισμός που έχουν ως θρησκεία (lol).
Η παρουσιαση κι εδώ είναι υποδειγματική. Παρουσιάζονται σκηνές σε βίντεο. Οι παρουσιαστές διαβάζουν τις περιγραφές από το σενάριο, καθώς το βλέπουμε. Τέλειο. Κερδίζει το Milk. Ο Σον Πεν ξεχεριάζεται στο χειροκρότημα. Ο σεναριογράφος εκφωνεί ένα γκέι μανιφέστο - βρίσκει όμως χρόνο να ευχαριστήσει και τη μαμά του. Φυσικά.
3.58 Διασκευασμένο σενάριο. Η Τίνα Φέι κοιτά έντονα τον Στιβ Μάρτιν. Η αντίδρασή του; "Μην. Με. Ερωτευτείς". Κερδίζει το Slumdog Millionaire. Πρέπει να το δω.
"Υπάρχουν μερικά μέρη που δεν φαντάζεσαι ποτέ ότι θα βρεθείς. Για μένα ήταν το φεγγάρι, ο Νότιος Πόλος, το βάθρο της Μις Κόσμος και τα Όσκαρ".

4.00 Η Τζένιφερ Άνιστον και ο Τζακ Μπλακ είναι ωραίο ζευγάρι. Παρουσιάζουν τις υποψήφιες ταινίες κινουμένων σχεδίων. "Βγάζω περισσότερα κάνοντας κινούμενα σχέδια παρά κανονικές ταινίες", λέει ο Μπλακ και εξηγεί τη στρατηγική του. Παίζει σε ταινίες της Dreamworks και μετά επενδύει σε ταινίες της Pixar. Η Τζένιφερ ζητά συγγνώμη από τον Κάτζενμπεργκ...
Γαμάτο - όλοι οι ήρωες καρτούν του 2008 σε ένα ταινιάκι.
Κερδίζει το Wall-E. O,τιδήποτε άλλο θα ήταν σκάνδαλο.
Το ζεύγος παραμένει επί σκηνής για τα καρτούν μικρού μήκους. "Όσο μικρότερη η ταινία σου, τόσο πιο δύσκολο είναι το πάντα σου να μείνει στις καρδιές των ανθρώπων". "Είδες καμία ταινία που δεν έπαιζες;" "Όχι, αλλά ούτε και πολύς άλλος κόσμος".
Κερδίζει το "La maison en petites cubes" - δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό. Ο σκηνοθέτης δεν ξέρει αγγλικά - χρησιμοποιεί το thank you σαν κορακίστικα.

* Τρίτο φλιτζάνι καφέ *

4.15 - Ο Χιού Τζάκμαν περιγράφει τη διαδικασία της ταινίας μετά το σενάριο. Έτσι θα είναι η ροή της βραδιάς; Θα παρουσιάζουν τα επί μέρους βραβεία ως βήματα δημιουργίας μιας ταινίας; Αν ναι, θα είναι ενδιαφέρον. Προς το παρόν, η σκηνή θυμίζει ένα στούντιο, γεμάτο τελάρα με υφάσματα και σκηνικά, αντικείμενα κ.ο.κ.
Η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ και ο Ντάνιελ Κρεγκ παρουσιάζουν τους υποψήφιους για καλλιτεχνική διεύθυνση. Κερδίζει ο Μπέντζαμιν Μπάτον. Δίκαιο. Έστησε ολόκληρο τον 20ό αιώνα.
4.19 - "Όλα είναι έτοιμα, και οι ηθοποιοί λένε 'δεν έχω τίποτε να φορέσω'" (η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ δεν θα ξεφύγει ποτέ από την τυποποίηση του Sex and the city)
Ο Ντάνιελ Κρεγκ έκανε δύο σαρδάμ σε πέντε λεπτά - πόσο ΚΔΟΑ είναι επιτέλους;
Το χρυσό αγλαματάκι ενός καραφλού γυμνού άντρα για κοστούμια κερδίζει η Δούκισσα. Οι φίλοι μου τραγουδούν "να χαρώ να χαρώ το μωρό το μωρό"
4.23 Η Πάρκερ και ο Κρεγκ παραμένουν για τα βραβεία μακιγιάζ.. Σάρα Τζέσικα: "Δεν χρειάζεται να σας εξηγήσουμε τη σημασία του μακιγιάζ". ΚΔΟΑ: "Απλώς κοιτάξτε μας" (χο) Στέκονται μπροστά από καθρέφτες με περιμετρικά φώτα, όπως αυτοί στα καμαρίνια. Το κερδίζει - αναμενόμενα - ο Μπέντζαμιν Μπάτον.

* Μόλις συνειδητοποίησα ότι η ορχήστρα παίζει κλασικά θέματα, στα ενδιάμεσα - πρώτα το . Moon River, τώρα οι Ομπρέλες του Χερβούργου, ποιος ξέρει ποιο άλλο μου διέφυγε. Nice. *

4.26 Bγαίνει η Αμάντα Σέιφριτζ από το Mamma mia και ο Ρόμπερτ Πάτινσον από το Twilight. Παρουσιάζουν ένα βίντεο - μοντάζ των ερωτικών ιστοριών στις ταινίες του 2008, από το VickyCristinaBarcelona, μέχρι το Marley and me και το Wall-E.


4.31 Συνεχίζεται η γραμμική αφήγηση της διαδικασίας παραγωγής μιας ταινίας. Η Νάταλι Πόρτμαν και ο Μπεν Στίλερ (με γυαλιά ηλίου και μακρυά γενειάδα) βγαίνουν να παρουσιάσουν το όσκαρ φωτογραφίας. Αυτός υποτίθεται ότι παριστάνει έναν εκκεντρικό auteur - UPDATE: όχι, κοροϊδεύει τον Χοακίν Φίνιξ, που έχει αφήσει γενειάδα και παράτησε την καριέρα του για να γίνει ο πιο θλιβερός ράπερ δυτικά του Πέκος. Με κράζουν στα σχόλια που δεν έκανα τη σύνδεση, αλλά το κοινό του ΠΠC βλέπει Λέτερμαν, εγώ όχι.
Ο Στίλερ περιφέρεται στο σκηνικό σαν χαμένος. Δεν τον βρίσκω ιδιαίτερα αστείο. Sorry.
Το χρυσό αγαλματάκι ενός γυμνού φαλακρού άντρα για τη διεύθυνση φωτογραφίας κερδίζει το Slumdog Millionaire. Γαμήστε μας μ' αυτήν την ταινία. Θα τη δουμε. Εντάξει;

- Μέχρι στιγμής η τελετή είναι θαυμάσια. Καμία σχέση με τις φόλες που βλέπαμε τα περασμένα χρόνια. -

4.38 Η Τζέσικα Μπίελ αναρωτιέται πού θα βρισκόταν αν ο Έντισον δεν είχε εφεύρει το κινετοσκόπιο. Εμ, η αφίσα της πάντως θα βρισκόταν σίγουρα στο εσωτερικό μιας νταλίκας, όπως συμβαίνει και τώρα, έτσι κι αλλιώς. Παρουσιάζει τα τεχνικά βραβεία, που έγιναν δυο βδομάδες πριν.

4.42 Ο Σεθ Ρόγκεν και ο Τζέιμς Φράνκο ξαναπαίζουν τους ρόλους τους από το Pineapple Express. Είναι δυο μπαφόσκυλα που βλέπουν έναν πάκο με DVD με τις ταινίες της χρονιάς. Τα σχολιάζουν όλα στο πλαίσιο Comedy 2008 - ακόμα και τα σφραγισμένα χείλη και τον παλαιστή. Στο τέλος τους συνοδεύει ο Γιάνους Καμίνσκι, ο γκουρού της διεύθυνσης φωτογραφίας. Βγαίνουν και παρουσιάζουν τις ταινίες μικρού μήκους - τις ξενόγλωσσες. Κερδίζει μια ταινία που ούτε ο Τζέιμς Φράνκο δεν ξέρει πώς προφέρεται - κι εγώ δεν πρόλαβα το super μπροστά από τον σκηνοθέτη. Θα το τσεκάρω μετά. ΟΚ, λέγεται Spielzeugland, που σημαίνει παιχνιδούπολη, ή κάτι τέτοιο.

4.52 "Ανυπομονώ να δω την Αμφιβολία σε μιούζικαλ" - ο Χιου Τζάκμαν γιορτάζει την επιστροφή του ειδους (με την επικράτηση του Mamma mia επί του Τιτανικού - επιτέλους, ξεπλύθηκε αυτή η ντροπή), με ένα νούμερο - φόρο τιμής. Πλαισιωμένος από ένα χορό αντρών με ημίψηλα καπέλα, τραγουδά και χορεύει το Top Hat, το Singing in the rain, και άλλα από το West Side Story, το Grease, τη Μελωδία της Ευτυχίας. Μαζί του η Beyonce, που τραγουδά και το At Last (υποδύεται την Έτα Τζέιμς) - από κοντά και τα χαμένα από το High School Musical και τα άλλα χαμένα από το Mamma mia. Κλείνουν με το Over the Rainbow. Επιτέλους, σόου. O Tζάκμαν ουρλιάζει: "the musical is back" (είσαι βέβαιος ότι δεν είσαι γκέι, ρε φίλε;) Ο Μπαζ Λέρμαν που σκηνοθέτησε τη σκηνή, επιδοκιμάζει, εμφανώς ικανοποιημένος.

5.02 Μοντάζ με νικητές όσκαρ β' ανδρικού το βραβείο του Λέτζερ. Βγαινουν ο Κρίστοφερ Γουόκεν, ο Κέβιν Κλάιν, ο Άλαν Άρκιν, ο Τζόελ Γκρέι και ο Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ. Τέσσερις θεοί κι ένας μαλάκας. Ο Κέβιν Κλάιν αναλαμβάνει τον έπαινο του Χιθ Λέτζερ. Και δεν είναι καθόλου μελό. Το κερδίζει ο Λέτζερ, φυσικά. Το παραλαμβάνουν τα μέλη της οικογένειάς του.

* Τέταρτο φλιτζάνι καφέ*

5.11 - Βλέπουμε ένα βίντεο για τα ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Μιλούν οι σκηνοθέτες, με πρώτο τον Βέρνερ Χέρτζογκ.
5.13 - Βγαίνει ο Μπιλ Μαρ, που έκανε φέτος ενα ξεκαρδιστικό ντοκιμαντέρ για τον παραλογισμό της θρησκείας, το religulous, για να παρουσιάσει το βραβείο ντοκιμαντέρ. Κάνει αστειάκια για το ότι η ταινία του δεν είναι υποψήφια. Κρυάδες.
Κερδίζει το Man on wire - εσείς που προγραμματίζετε τα φεστιβάλ, ψάξτε το.
Ο Μαρ παραμένει για τα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους. Αν πει κι εδώ για την ταινία του θα είναι πολύ μαλάκας. Δεν λέει, ευτυχώς.
Κερδίζει μια ξεΐγκλωτη για το Smile Pinki. Ok.

- για κάποιο λόγο πνίγηκα με τον καφέ μου. προτιμώ να μου βγει από τη μύτη, παρά να το φτύσω στο πληκτρολόγιο. όχι πως ενδιαφέρεται κανείς -

5.23 Μονταρισμένο βίντεο με σκηνές δράσης - βγαίνει ο Γουίλ Σμιθ. "Λατρεύω τις ταινίες δράσης, έχουν εκρήξεις, καταδιώξεις και κοινό'. Παρουσιάζει το βραβείο οπτικών εφέ. Κερδίζει ο Μπέντζαμιν Μπάτον. Εντάξει.
Ο Σμιθ παραμένει για τα ηχητικά εφέ. Κερδίζει ο Σκοτεινός Ιππότης.
Ο χρυσός γυμνός φαλακρός άντρας για μίξη ήχου πηγαίνει στο Slumdog Millionaire. Δεν μπορούν να το πιστέψουν.
Γουίλ Σμιθ: "Ναι, είμαι ακόμα εδώ. Ο Χιου μάλλον κοιμάται". Παρουσιάζει το βραβείο μοντάζ. Πηγαίνει κι αυτό στο Slumdog millionaire.

5.41 Ο Έντι Μέρφι παραδίδει το ανθρωπιστικό βραβείο Γκόρντον Χέρσελ στον Τζέρι Λιούις. Τόσο για την καριέρα του στην κωμωδία, όσο και για τη δουλειά του για τα παιδιά που υποφέρουν μυική δυστροφία. Εξι δεκαετίες τηλεμαραθωνίων είναι αυτοί. Συγκίνηση
O Λιούις έχει ξεκουτιάνει - ή, εν πάση περιπτώσει, μιλά με δυσκολία. Κοντινό στα ρουθούνια και τις χειλάρες της Αν Χάθαγουεϊ - Πάνο, χάνεις.

Διάλειμμα για κατούρημα - Πέμπτο φλιτζάνι καφέ

5.54 Και η μουσική στο Slumdog Millionaire. Αύριο παίρνω το cd.
5.56 Δεν πρόλαβε να πάρει το Όσκαρ και ο Ράχμαν το άφησε για να τραγουδήσει το ένα από τα τραγούδια που έγραψε για το Slumdog Millionaire. Το τραγούδι του Γκάμπριελ (που τσαντίστηκε γιατί του ζήτησαν να κρατήσει μόνο 65'' σε ένα ποτ πουρί) το λέει ο Τζον Λέτζεντ. Τι ωραία χροιά που έχει η φωνή του. Στο τέλος και τα τρία τραγούδια μπλέκονται. Τους συνοδεύει η Sowetto Gospel Choir - που είχε έρθει και στο Λυκαβηττό πριν από 2-3 χρόνια. Ο Γκάμπριελ θα πρέπει να έχει λυσσάξει από κάτω. Καλά να πάθει, η ξυνομούνα.
Το κερδίζει ο Ραχμάν, για ένα ξεσηκωτικό μπόλιγουντ σουξέ, που τραγουδά μια τσαπερδόνα. Θα καεί το πελεκούδι με δαύτο στα πάρτι των κουλτουριάρηδων.

6.05 Ο Λίαμ Νίσον μας λέει "bonsoir". Παρουσιάζει μαζί με την κούκλα από το Slumdog Millionaire την ξενόγλωσση (i.e. μη αγγλόφωνη ταινία). Παρακάμπτονται το Σύμπλεγμα Μπάαντερ-Μάινχοφ, το Ανάμεσα στους τοίχους, το Βαλς με τον Μπασίρ, για να κερδίσει το γιαπωνέζικο Departure. Περί ορέξεως...
(εν τω μεταξύ η ορχήστρα παίζει τα Παιδιά του Πειραιά)

6.11 Το καθιερωμένο μνημόσυνο, αυτή τη φορά έχει και τραγουδάκι - το υπέροχο Ι'll be seeing you. Τo ερμηνεύει η πολυτεχνίτισσα Queen Latifah - δεν τη χωνεύω εγώ αυτή.
Κλείνει, φυσικά, με τον Πολ Νιούμαν και γίνεται χαμός (ενώ τον Χέστον, ούτε να τον χέστον - sorry, τέτοια ώρα, τέτοια λογοπαίγνια). Το ταινιάκι κλείνει με το γαλάζιο βλέμμα να σπιθοβολά κάτω από μια ρεπούμπλικα, ενώ το χέρι του Νιούμαν μας χαιρετά (σκηνή από το κεντρί).

6.18 Ο Χιού Τζάκμαν κάνει την πρώτη αναφορά στον Ομπάμα - παραλληλίζει την νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ με την νέα διοίκηση της Ακαδημίας. Ο Σιντ Γκάνις, που θα αποχωρήσει οσονούπω, σηκώνεται και χαιρετά.

6.20 Η Ρις Γουίδερσπουν - ιχ - παρουσιάζει το όσκαρ σκηνοθεσίας - κάνει κι ένα αστειάκι για τον Μπεν Στίλερ, που δεν το έπιασα, θα το βρω αύριο, αν αξίζει τον κόπο. Ο χρυσός γυμνός φαλακρός άντρας πηγαίνει στον Ντάνι Μπόιλ. Κάνει αναφορά στον Τίγκερ από το Γουίνι - κάτι με τα παιδιά του. Αναφέρει το όνομα του χορογράφου της τελικής σκηνής της ταινίας - τον ξέχασε από τα credits, ο μαλάκας.

6.25 Η ώρα του Α' γυναικείου. Πάντα με το ίδιο συγκινητικό concept, των πέντε γυναικών που απευθύνουν επαίνους στις υποψήφιες. Σοφία Λόρεν (μούμια), Σίρλεϊ Μακ Λέιν (θεά), Νικόλ Κίντμαν (καλύτερα από άλλες φορές, λιγότερο πλαστική), Χάλι Μπέρι, Μαριόν Κοτιγιάρ (yummy). Η Μακλέιν παραδίδει τη σκυτάλη στην Αν Χάθαγουεϊ.
Έναν γυμνό φαλακρό άντρα για την Κέιτ Γουίνσλετ, παρακαλώ. Τον αξίζει. "Θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν έχω προβάρει το λόγο - η πρώτη φορά ήταν όταν ήμουν οκτώ χρονών, στο μπάνιο, με ένα μπουκάλι σαμπουάν". Ζητά από τους δικούς της να σφυρίξουν για να τους βρει μέσα στην αίθουσα. Χαριτωμένο. Το αφιερώνει στους μακαρίτες Άντονι Μινγκέλα και Σίντνεϊ Πόλακ (δυο παραγωγούς σκότωσαν σ'αυτήν την ταινία). "Καμιά μας δεν πιστεύει ότι είμαστε στην ίδια κατηγορία με τη Μέριλ Στριπ - Συγγνώμη, Μέριλ, αλλά θα πρέπει να το ΄ρουφήξεις' αυτό (στα αγγλικά ακούγεται λιγότερο αναιδές)".
Εντάξει, είναι θεά, τη λατρεύω - όποιος τη λέει χοντρή, δεν ξέρει τι του γίνεται.

- Παρεμπιπτόντως, πότε έγινε τόσο μαντάμ η Αντζελίνα;

6.38 Μια ακόμη πιο ψαρωτική πεντάδα παρουσιάζει το όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Άντονι Χόπκινς, Μάικλ Ντάγκλας, Έιντριεν Μπρόντι. Ντε Νίρο: "Πώς κατάφερε τόσα χρόνια ο Σον Πεν να χτίσει μια καριέρα παίζοντας στρέιτ άντρες;"
Άλλος ένας χρυσός καράφλας για τον Σον Πεν: "you cοmmie-homo-loving sons of guns!"
Η γκέι κοινότητα του πλανήτη αγαλλιά.
"Είμαι περήφανος που ζω σε μια χώρα που ψηφίζει έναν κομψό άντρα για πρόεδρο"

6.47 Χιου Τζάκμαν (παρουσιάζοντας τον Στίβεν Σπίλμπεργκ): "Παρακαλώ υποδεχθείτε τον άνθρωπο που προσπαθώ να εντυπωσιάσω όλο το βράδυ με την ψεύτικη αυστραλέζικη προφορά μου"

- Εξαιρετικό βίντεο με τις φετινές υποψηφιότητες για καλύτερη ταινία μονταρισμένες παράλληλα με σκηνές από ταινίες που έχουν κερδίσει -

Εντάξει, ξέρουμε όλοι πού θα βρισκόμαστε την επόμενη πέμπτη. Θα πάμε να δούμε το Slumdog Millionaire, που μάζεψε οκτώ χρυσά ομοιώματα γυμνων φαλακρών αντρών.

6.58 Η πιο ζωντανή, συγκινητική, back to the basics απονομή των τελευταίων ετών κλείνει με μια συρραφή σκηνών από τις ταινίες που περιμένουμε μέσα στο 2009.

7.01 Δεν ξέρω τι νόημα είχε όλο αυτό, πάντως πέρασα θαύμα. Το ερώτημα είναι: προλαβαίνων να κοιμηθώ ένα τριωράκι, προτού χρειαστεί να αντιμετωπίσω τη μέρα που με περιμένει;

7.02 Και του χρόνου. Καλημέρα.

Λίγο πριν τα όσκαρ: ο Α' ανδρικός


Ναι, ο Ρίτσαρντ Τζένκινς είναι θεός. Ναι, ο Φρανκ Λαντζέλα είναι θεός - και στο ρόλο του Νίξον έπλασε έναν μονοκόμματο αγριάνθρωπο που δεν κατάφερε ποτέ να απαγκιστρωθεί από την εξουσία. Ναι, ο Μπραντ Πιτ κατάφερε να είναι πιστευτός στο ρόλο ενός νηπίου με εμφάνιση υπερήλικα. Κανείς τους όμως δεν κατάφερε να μεταμορφωθεί με τον τρόπο που το έκανε ο Σον Πεν στο Milk. Είναι αλλόκοτο - ξεχνάς ποιος είναι ο ηθοποιός. Παρ' όλα αυτά, την παράσταση έχει ήδη κλέψει η ταύτιση φόρμας και περιεχομένου που συνέβη στο πρόσωπο του Μίκι Ρουρκ.

Στο κόκκινο χαλί

Μαριόν Κοτιγιάρ - μου έλειψες!
Ο Μίκι Ρουρκ είναι τρομακτικός - και άλουστος - μάλλον το κάνει για γούρι.
Η Έβαν Ρέιτσελ Γουντ είναι η Ζούι Ντεσάνελ του φτωχού
Η Κέιτ Γουίνσλετ έχει βάλει μπρος τα μεγάλα όπλα - έχει ντυθεί "Χόλιγουντ", όποιος τολμήσει να τη σνομπάρει είναι σαν να προσβάλλει τα θεία
Η Μπιγιονσέ κατέβασε τις κουρτίνες και έραψε φόρεμα - είναι σαν διαφήμιση του Χυτήρογλου

Λίγο πριν τα όσκαρ: ο Α' γυναικείος


Είδα χθες το "Η Ρέιτσελ παντρεύεται". Μια ανελέητη ταινία για την πιο καταπιεστική κοινωνική δομή - την οικογένεια. Η Αν Χάθαγουεϊ είναι κάτι παραπάνω από επαρκής στο ρόλο. Λάμπει. Ειδικά στις σκηνές που δεν μιλάει κι απλώς περιφέρεται εκφράζοντας τα συναισθήματά της με βλέμματα, είναι καταπληκτική. Ο Ηomo Ludens θα πρέπει να νιώθει περήφανος. Παρ' όλα αυτά, επιμένω να ψηφίζω Κέιτ Γουίνσλετ. Κατάφερε να δημιουργήσει έναν ιδιαίτερα σύνθετο χαρακτήρα, μια γυναίκα που νιώθει μεγαλύτερη ντροπή για τον αναλφαβητισμό της παρά για το ότι ήταν αυτουργός εγκλημάτων πολέμου. Μια γυναίκα αποκλεισμένη από τον κόσμο των λέξεων, που έχει μόνο έναν τρόπο επικοινωνίας - το σεξ. Το ότι καταφέρνει να είναι την ίδια στιγμή τρομακτική και θελκτική είναι ένα απίστευτο κατόρθωμα.

Στο κόκκινο χαλί

Οι πρωταγωνιστές του Slumdog millionaire είναι κουκλιά - ειδικά η τύπισσα. Θέλω να φιλήσω τον γυμνό της ώμο - οι σχολιαστές του Ε! βλέπουν αναφορές στο μπόλιγουντ - τι μου λες. Είναι γελαστοί και ενθουσιασμένοι που γνώρισαν τον Τζον Λέτζεντ.
Ποια είναι η Μελίσα Λίο και γιατί πρέπει να την ξέρω;
O Ρίτσαρντ Τζένκινς είναι θεός - ήταν από τη στιγμή που είπε "για δες, ο άσωτος επέστρεψε', παίζοντας τον πατέρα στο Six Feet Under
Ο τύπος από το Twilight την έχει δει πολύ - ή μπορεί απλώς να τσαντίστηκα γιατί αρέσει στη γυναίκα μου
Μπά; Δεν χώρισε η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ από (ή με;) τον Μάθιου Μπρόντερικ;
Η Νάταλι Πόρτμαν έχει στους ώμους της σημάδια από το μαγιό - κάτι που είναι δοκιμασία για τις αντοχές μου
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ο Σεθ Ρόγκεν
αλλά δεν το βλέπω

Λίγο πριν τα όσκαρ: μερικές σκέψεις για τον Μπέντζαμιν Μπάτον


Χθες το βράδυ διάβασα το διήγημα του (κατά τ' άλλα αγαπημένου μου) Φιτζέραλντ. Το μοναδικό κοινό που έχει η ταινία με αυτό είναι ο τίτλος και το όνομα του πρωταγωνιστή. Και η ιδέα ενός τύπου που γεννιέται γέρος και πεθαίνει μωρό. Το διήγημα - που μοιάζει με περίληψη μυθιστορήματος - είναι μια σπουδή για την ανθρώπινη φύση και το χρόνο. Η ταινία - που κυλά νεράκι παρά την τρίωρη διάρκειά της - δεν ξέρω τι είναι. Προσπάθησα να το δω σαν αλληγορία για τον 20ό αιώνα, αλλά δεν μου βγαίνει η θεωρία. Είναι ενδιαφέρον πάντως το ότι ξεκινά με μια γριά στη Νέα Ορλεάνη τη στιγμή που χτυπά ο τυφώνας Κατρίνα, που αφηγείται τα εγκαίνια ενός σιδηροδρομικού σταθμού στις αρχές του αιώνα. Υπάρχουν σ' αυτή τη σκηνή δύο αντίρροποι συμβολισμοί: αυτός της βιομηχανικής επανάστασης, των σιδηροδρόμων, των άπειρων δυνατοτήτων που άνοιξε ο 20ός αιώνας - κι αυτός του τυφώνα Κατρίνα, που έδειξε την χρεωκοπία του κόσμου, της πολιτικής και της οικονομίας που δημιούργησε ο 20ός αιώνας. Πέραν αυτού δεν έχω καμία ιδέα για την ταινία. Που σημαίνει πως ό,τι μου έμεινε από την ταινία είναι τα πρώτα δέκα λεπτά. Χμμμμμμμμμ....

Βλέπω το "κόκκινο χαλί"

Δεν ξέρω από φορέματα - η Αν Χάθαγουεϊ φορά κάτι "grecian" (έτσι λένε οι σχολιαστές του Ε!), δηλαδή κάτι με πτυχώσεις, σαν χιτώνα. Κατά τ' άλλα, ο Κέβιν Κλάιν είναι θεός, η Έιμι Άνταμς είναι κούκλα - μπά; η Μαντόνα.
Τα ινδάκια από το Slumdog millionaire είναι υπέροχα.
Το κόκκινο χαλί πάντως πιάνει ένα ολόκληρο τετράγωνο γύρω από το Κodak Theatre.

Λίγο πριν τα όσκαρ: ο β' γυναικείος

Αυτή η φωτογραφία θολώνει την κρίση μου. Μου θυμίζει την αφοσίωσή μου στον Γούντι Άλεν. Μου θυμίζει το πώς η Πενέλοπε Κρουθ έσωσε το Vicky Christina Barcelona, δένοντας το σύνολο με την εμφάνισή της. Μου θυμίζει μια ταινία που θα είχα ξεχάσει. Ναι, η Κρουθ είναι το φαβορί σε μια χρονιά με εκπληκτικές ερμηνείες στους β' γυναικείους ρόλους. Η Έιμι Άνταμς, που ηταν πεντανόστιμη στη Μαγεμένη κλέβει με άνεση την παράσταση από την Μέριλ Στριπ στην Αμφιβολία (κατά τη γνώμη μου πάντα) - αυτό μέχρι που εμφανίστηκε η Βαϊόλα Ντέιβις με το μονόλογό της και τις επισκίασε όλες. Σ' αυτό το σημείο, θα έπρεπε να πω πόσο καλή και αξιολάτρευτη είναι και η Ταράτζι Χένσον, που παίζει την ψυχοπονιάρα οικονόμο που υιοθετεί τον Μπέντζαμιν Μπάτον, αλλά όλα αυτά είναι θόρυβος που με αποσυντονίζει και αποσπά την προσοχή μου από το σημαντικό: την Μαρίσα Τομέι, το θεϊκό της κορμί, τις θεϊκές ρυτίδες έκφρασής της και την υπέροχη ερμηνεία της στον Παλαιστή, που κουβαλά με άνεση όλα τα βάρη αυτής της ταλαιπωρημένης white trash παλαίμαχης στριπτιζούς. Τη λατρεύω. Κάθε φορά που τη βλέπω, γλυκαίνω. Θέλω να είμαι αυτοί οι δύο τύποι στη φωτογραφία.

Ειδικά ο δεξιά

Λίγο πριν τα όσκαρ: ο β' ανδρικός


Περιμένουμε αυτή τη στιγμή από το καλοκαίρι. Έχουμε βγάλει τα μαντίλια και περιμένουμε να πλαντάξουμε στο κλάμα για τη στιγμή που θα ανέβει στο πόντιουμ η κορούλα του Χιθ Λέτζερ να παραλάβει το χρυσό αγαλματάκι ενός γυμνού φαλακρού άντρα εκ μέρους του μακαρίτη πατέρα της. Είμαι η ντροπή των κομιξόφιλων που δεν έχω δει αυτήν την ταινία, αλλά δεν με παίρνει να αμφισβητήσω την αξία του Λέτζερ, θα είναι σαν να προσβάλλω τη μνήμη του. Αυτό που είναι στ' αλήθεια κρίμα είναι το ότι φέτος θα ήταν η χρονιά του comeback του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ που δίνει ρέστα (και είναι το μοναδικό πράγμα που αξίζει) στο Tropic Thunder - αν δεν πέθαινε ο άλλος, το όσκαρ θα ήταν δικό του.

22 Φεβ 2009

Προς έναν οσκαρικό μαραθώνιο


Με το που πήγα να πληκτρολογήσω τη λέξη "slumdog", στο κουτάκι της google πάνω δεξιά στις γραμμές εργαλείων του firefox, το ψαχτήρι μου πρότεινε αμέσως: "slumdog millionaire torrent". Δεν ισχυρίζομαι πως ό,τι λέει το google είναι αλήθεια, αλλά αυτό είναι σαφώς ενδεικτικό των προσδοκιών που έχει καλλιεργήσει η πιο πολυσυζητημένη ταινία των τελευταίων δύο μηνών. Φίλοι που την έχουν δει, ορκίζονται πως πρόκειται για την ταινία της χρονιάς. Ένας μάλιστα ισχυρίζεται ότι είναι η πιο προχωρημένη σκηνοθεσία που έχει δει εδώ και δύο δεκαετίες. Δεν ξέρω. Γιατί δεν πάτησα το link του google, δεν κατέβασα την ταινία, θα περιμένω μέχρι την επόμενη εβδομάδα, που θα βγει στις αίθουσες, κατά πάσα πιθανότητα πριμοδοτημένη με το όσκαρ καλύτερης ταινίας.
Έχω δει όμως τις υπόλοιπες τέσσερις υποψήφιες για το ίδιο βραβείο ταινίες. Ίσως γι' αυτό νιώθω ότι φέτος τα Όσκαρ με αφορούν περισσότερο από άλλες χρονιές. Ίσως να φταίει το ότι φέτος είδα όντως μερικές καλές ταινίες. Ίσως πάλι απλώς το ότι μου βγαίνουν κάτι ψυχαναγκασμοί. Αν ξενύχτησα να τα δω πέρσι, που δεν είχα δει καμία ταινία, φέτος δεν πρόκειται να τα χάσω. Αν έχω τη δύναμη θα τα μεταδίδω και θα τα σχολιάζω ταυτόχρονα από εδώ. Προβλέπω να παίρνει φωτιά το αγαπημένο μου μικρό "eee pc".