Minnie the Moocher X 5

Ο Cab Calloway, ένα στοιχείο της φύσης, τραγουδά το τραγούδι - σήμα κατατεθέν του, σε πέντε διαφορετικές χρονικές στιγμές... ...χωρίς κανέναν απολύτως λόγο.

Πρωτομαγιά με τη Lana Del Rey

Τι συνέβη όταν ενθουσιώδεις fans σταμάτησαν την Lana Del Rey στη μέση του δρόμου για να της ζητήσουν αυτόγραφα; Πολλά και διάφορα υπέροχα. Κατ’ αρχάς ο ένας από αυτούς είχε γενέθλια και όταν το έμαθε η καλλιτέχνις αποφάσισε να του τραγουδήσει το “Happy Birthday” και να του δώσει κι ένα φιλάκι. Μια άλλη fan κατέγραψε τη σκηνή σε βίντεο και τόλμησε να ρωτήσει τη Lana πότε θα βγει το νέο της άλμπουμ. Κι εκείνη, αφηρημένη, απάντησε «την 1η Μαΐου». Και μετά, όταν συνειδητοποίησε ότι αυτό που είπε καταγραφόταν, προσπάθησε –μεσ’ στη γλύκα, πάντα– να το μαζέψει... Μέχρι προχθές δεν ήταν γνωστή η ημερομηνία κυκλοφορίας του, βλέπετε.

Αλλά αυτοί οι fans παραήταν ευγενικοί και η Lana Del Rey παραήταν καλή μαζί τους, οπότε μετά από λίγο συνέχισε να μιλά για το νέο άλμπουμ, που θα το λένε “Ultraviolence” και που «είναι τόσο καλό που κατάφερε να με κάνει να ξεχάσω το προηγούμενο. Το έχω ερωτευθεί», όπως χαρακτηριστικά είπε η τραγουδίστρια. Σύμφωνοι, παραήταν καλή και αποκαλυπτική για ένα τυχαίο συναπάντημα στο δρόμο και, επίσης σύμφωνοι, στην εποχή που το μάρκετινγκ παίζει πια με τους κανόνες των social media, μοιάζει λίγο στημένο όλο αυτό, αλλά δεν θα ήταν πιο ωραία αν δεν ήμασταν καχύποπτοι για τα πάντα;

Δες το βίντεο με τις αποκαλύψεις εδώ:


(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

All you need is Love, Actually

Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε, πού ή πώς είδα τo "Love, Actually" - μάλλον στα Village, μάλλον ήμασταν τέσσερις, εμείς κι ένα φιλικό ζευγάρι, μάλλον την δεύτερη ή τρίτη εβδομάδα προβολής - θυμάμαι όμως ότι πήγα ελαφρώς προκατειλημμένος αρνητικά και ότι, ενώ τελικά η ταινία μου άρεσε, σε καμία περίπτωση δεν βγήκα από την αίθουσα πιστεύοντας ότι είδα κάτι κλασικό - πολύ περισσότερο δε, ότι μερικά χρόνια μετά, θα αποτελούσε μέρος της εθιμοτυπικής προβολής ταινιών με φόντο τα λαμπιόνια του δέντρου, μαζί με ταινίες όπως το "Charlie Brown Christmas", το "Μια υπέροχη ζωή", το "Όταν ο Χάρι Γνώρισε την Σάλι", το "Radio Days", το "Singing in the Rain" κ.ο.κ. Αυτό συνέβη σιγά σιγά και μάλλον ύπουλα. Και τώρα, δέκα χρόνια μετά, αποτελεί μέρος του χριστουγεννιάτικου κινηματογραφικού κανόνα. Η ταινία προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες με τον τίτλο "Αγάπη είναι…" Ο τίτλος ήταν ελαφρώς παραπλανητικός. Μια ακριβέστερη απόδοση θα ήταν "Η αγάπη στην πραγματικότητα", κάτι που θα ήταν ακόμη πιο παραπλανητικό. Υπάρχει ελάχιστη πραγματικότητα σ' αυτήν την ταινία - κι ακριβώς αυτό είναι που την κάνει χριστουγεννιάτικη ταινία. Γιατί τα Χριστούγεννα είναι ακριβώς η εποχή του χρόνου που επιτρέπει κανείς στον εαυτό του να ρίξει τις αντιστάσεις του και να πιστέψει στα παραμύθια - κυρίως σ' αυτά για την αγάπη "στην πραγματικότητα".

Η βασική μομφή ενάντια στην ταινία, είναι ότι πρόκειται για μια χαρακτηριστική, εξώφθαλμη περίπτωση "συναισθηματικής πορνογραφίας". Από τον αρχικό μονόλογο στην αίθουσα υποδοχής του Χίθροου, με την φωνή του Χιου Γκραντ να θυμάται ότι "όταν τα αεροπλάνα χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους, κανένα από τα τηλέφωνα των επιβατών δεν ήταν μηνύματα μίσους ή εκδίκησης - ήταν όλα μηνύματα αγάπης", μέχρι την εμφάνισή του στην τελική σκηνή στο ίδιο αεροδρόμιο, στον ρόλο του Βρετανού πρωθυπουργού - μια τονιμπλερική φαντασίωση - που ερωτεύεται ένα λαϊκό κορίτσι, όλη η ταινία γαργαλά τους δακρυγόνους αδένες. Και δεν το κρύβει. To "Love, Actually" φώναζε από την αφίσα ότι πρόκειται για την εφαρμογή μιας συνταγής: παίρνεις μια dream team βρετανικού σινεμά (ναι, η Λόρα Λίνεϊ είναι Αμερικανίδα, αλλά δεν έχει σημασία: από την Έμα Τόμσον μέχρι τον Χιου Γκραντ, μέσω Λίαμ Νίσον, Κόλιν Φερθ, κ.ο.κ. όλοι επισκιάζονται από τον Μπιλ Νάι, ό,τι ρόλο κι αν κάνει), προσθέτεις λαμπιόνια και δέντρα, μια δόση κοσμοπολιτισμού, πυκνογραμμένους διαλόγους, εναλλαγές του δράματος με την κωμωδία, αναφορές στην ποπ κουλτούρα (η σχέση του Κέρτις με την ποπ αξίζει από μόνη της ανάλυσης), γενναίες δόσεις κομψού, καλόκαρδου χιούμορ και πασπαλίζεις πάνω σε μια σειρά από παράλληλες πλοκές που καταγράφουν διαφορετικές εκφάνσεις του έρωτα. Βοηθά κι ένα soundtrack που περιλαμβάνει μια παρωδία ενός άψογου τραγουδιού, το "μάλλον-καλύτερο-ποπ-τραγούδι-όλων-των-εποχών" σε ρόλο κλειδί (για το All you need is love των Beatles ο λόγος), λίγη Τζόνι Μίτσελ και ναι, Bay City Rollers. Ο Ρίτσαρντ Κέρτις ακολούθησε την συνταγή κατά γράμμα. Βλέποντας την ταινία, είναι σαν να τον βλέπεις να προσθέτει υλικά και να ανακατεύει. Αλλά - και γι' αυτό υπάρχουν οι συνταγές - το πιάτο του βγήκε. Αυτό όμως είναι το θέμα με την πορνογραφία. Το ότι πολλές φορές καταφέρνει να παραμερίσει την λογική του θεατή και να απευθυνθεί κατευθείαν στο ένστικτο, με τελικό σκοπό τον οργασμό - εν προκειμένω, τον συναισθηματικό.

(Μέρος αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, την Κυριακή 22/12)

Τα πιο viral videos της χρονιάς σε… ένα video

Δες αυτό το βίντεο:



Ναι, ναι, είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις. Τα πιο viral videos όλου του 2013 έγιναν ένα. Η ιδέα και η παραγωγή ανήκει στο YouTube. Και σε κάνει να νιώσεις λίγο άσχημα αν δεν αναγνωρίσεις κάποιο τραγούδι, διαφήμιση ή απλά τρέλα που έκανε πάταγο στο Internet τη χρονιά που φεύγει. Τα αναγνωρίζεις όλα; Αν όχι, παίζει με το ποντίκι πάνω από το video και χρησιμοποίησε τις wormholes που εμφανίζονται κάθε τόσο και σε στέλνουν στο πρωτότυπο. Εννοείται ότι η μουσική έχει την τιμητική της και κατά την διάρκεια του βίντεο θα ακούσεις Robin Thicke, Psy, Daft Punk (το “Get Lucky” εννοείται), Ylvis, και βεβαίως το “Harlem Shake”. Για τα βίντεο που δεν αναγνωρίζεις, ρίξε μια ματιά εδώ.

Αλλά αν βαριέσαι το πολύ διάβασμα και προτιμάς λίγο παραπάνω βίντεο, δες και το απίθανο making of:


(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

To Livin' On A Prayer ξαναμπαίνει στα charts, 27 χρόνια μετά...

Έχουν περάσει πάνω από 9 μήνες από τότε που σας ενημερώναμε ότι το Billboard άλλαξε τον τρόπο που μετρά το Hot 100. Από πέρσι -τέτοιο καιρό- είχε εντάξει τα δεδομένα που τού έδιναν υπηρεσίες streaming όπως τα Spotify, Muve, Slacker, Rhapsody, Rdio και Xbox Music, ενώ το Φεβρουάριο έβαλε στο παιχνίδι και το YouTube. Σήμερα, χάρη σ’ αυτό το τελευταίο, το “Livin’ on a Prayer” των Bon Jovi, από το “Slippery When Wet” του 1986 ξαναμπήκε στα charts του Billboard, περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα από την εποχή που στρογγυλοκαθόταν στην κορυφή τους.

Ποιος ο λόγος; Σίγουρα θα έχετε δει τον ξέφρενο χορό του Jeremy Fry στις κερκίδες των Celtics. Θα είχατε ενθουσιαστεί με το μανιασμένο lip-synching του και το επικό του air guitar. Αν δεν το έχετε δει, ορίστε:


Αλλά όλο αυτό το έπος είχε λάβει χώρα το 2009. Γιατί οι Bon Jovi έγιναν τόσο hot τώρα; Είναι παράξενος ο τρόπος που δουλεύει το virality στο Internet. Το βίντεο με τις φιγούρες του Jeremy Fry είχε γίνει τρελό viral πριν 4 χρόνια, αλλά σήμερα, όταν το ξαναφόρτωσε στο YouTube κάποιος Jose Duran, άρχισε να σπάει κάθε ρεκόρ. Μέσα σε ένα μήνα το είδαν 12 εκατομμύρια φορές στο YouTube και το μοιράστηκαν σχεδόν 2 εκατομμύρια φορές στο Facebook. Και έτσι, ξαφνικά, στις 23 Νοεμβρίου, το “Livin’ on a Prayer” ανέβηκε στο νούμερο 25 του Billboard. Ναι, το ίδιο “Livin’ on a Prayer” που πριν από 27 χρόνια βρέθηκε για τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες στο νούμερο 1 του ίδιου chart.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Οι 10 πιο viral διαφημίσεις της χρονιάς

Όχι, ο Jean Claude Van Damme δεν έχει προλάβει να ανεβεί στην κορυφή. Αλλά βρίσκεται ήδη στο νούμερο 10, μια εβδομάδα μόλις μετά την κυκλοφορία του περίφημου comeback του (πάνω σε δύο νταλίκες που κινούνται με την όπισθεν). Αναλυτικά η δεκάδα που ξεκινά με το διαφημιστικό της Volvo και συνεχίζει στις 9 διαφημίσεις που θα πρέπει να ξεπεράσει σε views ο Βέλγος μέχρι το τέλος της χρονιάς για να κερδίσει τον τίτλο του “Mr. Viral 2013”. Προσοχή: Ακολουθεί πολλή «αμερικανιά»:

10. Το σπαγγάτο του Van Damme



Η διαφήμιση που έδωσε την αφορμή για το θέμα μας. Αυτό που κάνει ο Van Damme, πάντως, τελικά δεν είναι τόσο επικίνδυνο όσο φαίνεται. Ήταν πέρα για πέρα αληθινό, αλλά ουκ ολίγα μέτρα, που δεν είναι ορατά στο διαφημιστικό, είχαν παρθεί ώστε το εγχείρημά του να είναι απολύτως ασφαλές.


9. O αγρότης των Ram Trucks 


Χμ, ΟΚ, πάμε παρακάτω.


8. To κορίτσι με τις τηλεκινητικές ικανότητες 


Κι όμως ήταν διαφήμιση, για το προμόσιον της ταινίας “Carrie”.


7. Το test drive της PepsiMax

O Jeff Gordon είναι οδηγός του NASCAR.

6. To αλογάκι της Budweiser


Με Fleetwood Mac στο soundtrack και μπόλικη συγκίνηση στην πορεία.


5. Καρδιά από Cornetto


Μια ιστορία αγάπης από την Τουρκία που θα ζήλευε ακόμη και ο Wes Anderson.


4. Ship my pants στο Kmart


Ένα ανόητο λογοπαίγνιο που δείχνει πόσο εύκολο είναι να κάνεις σουξέ με το τίποτε.


3. Τα μωράκια της Evian

 Αυτό μάλιστα. Και δεν απευθύνεται μόνο σε υποψήφιες μαμάδες. Μούρλια.

2. Η καμήλα της Geico

 ?????????????????

1. Η αληθινή ομορφιά της Dove


Και κλάααααμα η κυρία…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Tι έχουμε ακούσει από το “Reflektor” μέχρι σήμερα

Το “Reflektor”, το τέταρτο άλμπουμ των Arcade Fire είναι αναμφισβήτητα το πιο πολυαναμενόμενο της χρονιάς. Η ίδια η μπάντα έχει φροντίσει μ’ ένα ιδιότυπο μάρκετινγκ γι’ αυτό. Έχει δώσει την ευκαιρία σε λίγους, επιλεγμένους δημοσιογράφους να το ακούσουν μία και μοναδική φορά. Έχει κυκλοφορήσει δύο βίντεοκλίπ με πολλές εκπλήξεις (η μία, ας πούμε, ήταν ο David Bowie). Έχει «κλειδώσει» κάθε πληροφορία με έξυπνο τρόπο που να απαιτεί τη συμμετοχή του fan για να απελευθερωθεί. Χτίζουν την αγωνία, την προσδοκία έστω, με μια ελιτίστικη, καθόλου μαζική προσέγγιση, η οποία όμως γίνεται και τέτοια, χάρη στα viral χαρακτηριστικά που αποκτά σε κάθε της ξεμύτισμα.

Στις 28 Οκτωβρίου το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει επιτέλους και όλο αυτό το μαγείρεμα θα τελειώσει. Θα ξεκινήσει μια νέα διαδικασία ευθύς αμέσως, γνωστή σε όλους μας από το “Suburbs”, που θα τους κάνει πρώτο hashtag στο Twitter, πιο πολυσυζητημένο όνομα στο Facebook, κυρίαρχους του Spotify. Όχι άδικα. Είναι η μεγαλύτερη μπάντα της εποχής μας –ακόμη κι αν όλα αυτά εκνευρίζουν πολύ κόσμο και τον στέλνουν μακριά τους.

 Στις ελάχιστες μέρες που έμειναν μέχρι την κυκλοφορία του Reflektor (διπλού άλμπουμ, για όσους αγοράζουν ακόμη βινύλια ή CDs), επιχειρούμε να ανακεφαλαιώσουμε όσα γνωρίζουμε γι’ αυτό. Ακολουθεί η tracklist του και κάποια βίντεο για όσα από τα τραγούδια του έχουμε ήδη ακούσει:

 Ι 

"Reflektor"


"We Exist"


"Flashbulb Eyes"


"Here Comes The Night Time" (στο βίντεο μαζί με τα “We Exist” και “Normal Person”)


"Normal Person"


"You Already Know" "Joan of Arc"



ΙΙ 

"Here Comes The Night Time II"

"Awful Sound (Oh, Eurydice)"

"It's Never Over (Oh Orpheus)"

"Porno"

"Afterlife"


"Supersymmetry"


(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

H κωμωδία της χρονιάς έχει και συνέχεια

Στη θέα του “Wrecking Ball” της Miley Cyrus, εμείς εδώ αντιδράσαμε με ένα «τς τς» κι ένα κάπως σοβαρό –δήθεν προβληματισμένο, τέλος πάντων- κείμενο. Στον κόσμο του Vine, που τα πάντα λέγονται με εικόνες (άρα χίλιες λέξεις, άρα χιλιάδες λέξεις, αφού χωράνε πολλές εικόνες), οι αντιδράσεις ήταν ξεκαρδιστικές. Αφιερωμένη σε όλους εσάς, τους απτόητους fans της Miley Cyrus, η δεκάδα με τα καλύτερα Vines – παρωδίες του πιο πολυσυζητημένου videoclip της χρονιάς:
 

Αλλά επειδή το Vine δεν είναι ποτέ αρκετό, πάρε και το κορυφαίο όλων, από το YouTube:


(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Αντίο, Σίνταρ Γουόλτον, θα θυμάμαι για πάντα ότι με έκανες τζαμπατζή

Τελευταίο βράδυ στην Νέα Υόρκη. Είχαμε ραντεβού για ποτά στο "the View", το περιστρεφόμενο μπαρ σε κάποιον ψηλό όροφο του Marriott, που σου επιτρέπει να έχεις πανοραμική - 360ο - θέα στην πόλη (πιο τουρίστας πεθαίνεις). Προλάβαινα να πεταχτώ στο The Iridium για το πρώτο σετ; Προλάβαινα. Γρήγορο ντους και τρεχάλα στην Broadway, θα σας δω μετά. Κατέβηκα στο υπόγειο, το (κακόγουστο, μεταξύ μας) κλαμπ, άδειο, κάθησα στο μπαρ, πήρα ένα Gragganmore και χάζευα την κοπέλα απέναντί μου, που καθόταν στο τραπεζάκι με τα αραδιασμένα CD προς πώληση. Κάποια στιγμή την άκουσα να λέει γελαστά: "hi, Cedar!" Γύρισα το κεφάλι μου προς την κατεύθυνση από την οποία ήρθε ο απαντητικός χαιρετισμός, από μια βαθιά φωνή. Ο ψηλός άντρας με το φαρδύ καρό σακάκι και το φανελένιο παντελόνι μού φάνηκε ότι έκλεινε τελείως την πόρτα, αλλά ξέρω τώρα ότι αυτό ήταν απλώς το δέος μου, απέναντι σ' αυτόν τον άνθρωπο που ήταν εκεί - όταν ο Κολτρέιν έκανε τις πρώτες δοκιμαστικές ηχογραφήσεις για το Giant Steps, όταν ο Μπλέικι οδηγούσε τους Jazz Messengers βαθιά μέσα στα '60s, όταν, όταν, όταν...

Την μπάντα συμπλήρωναν δύο ακόμη βετεράνοι των '60s, ο Buster Williams στο κοντραμπάσο και ο Jimmy Cobb στα ντραμς, αλλά κι ένας "Young Lion", ο σαξοφωνίστας Javon Jackson. Έπαιξαν ένα σετ που κύλησε νεράκι, από αυτά που αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να παίζουν τέτοια πράγματα και να μην σχηματίζεται ούτε μια στάλα ιδρώτα στα μέτωπά τους. Στο τέλος του σετ, κατέβηκε από την σκηνή και άρχισε να περιφέρεται - γιγάντιος - ανάμεσα στα τραπέζια (στο μεταξύ, το μαγαζί είχε φυσικα γεμίσει). Αγόρασα ένα δισκάκι από την τύπισσα στο τραπεζάκι,τον πλησίασα, έσφιξα το πιο μεγάλο, εύσαρκο και μαλακό χέρι που θυμάμαι να σφίγγω στην ζωή μου και του ζήτησα να μού το υπογράψει. Έβγαλε έναν ασημί μαρκαδόρο από το σακάκι του και έγραψε το όνομά του στην μαύρη επιφάνεια του δίσκου. Ήπια την τελευταία γουλιά από το (δεύτερο) Gragganmore και ανέβηκα πέντε πέντε τα σκαλιά, τρέχοντας να συναντήσω την Σοφία, την Λίνα, την Τάνια και τον Στράτο.
Στην διαδρομή, διαπίστωσα ότι ξέχασα να πληρώσω τα ποτά μου.

Ο νικητής

10 νέοι (και λιγότερο νέοι) Έλληνες μουσικοί μέσα από τα videoclips τους

Είναι αλήθεια ότι το παρόν blog δεν έχει δείξει ιδιαίτερη προτίμηση στα εγχώρια μουσικά προϊόντα (αν εξαιρέσει κανείς την εμμονή του με τη Monika, ειδικά το 2008). Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι ο λόγος για τον οποίον ήμουν διστακτικός να επιδοτώ με διθυραμβικά κείμενα τους Έλληνες καλλιτέχνες από την πρώτη τους... κασέτα, δηλαδή η δυσπιστία σχετικά με τις πιθανότητες εξέλιξής τους, σιγά σιγά πάει να εκλείψει. Οι παραγωγές γίνονται όλο και καλύτερες, πράγμα που δημιουργεί έναν "καλό" κύκλο, αφού όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες βλέπουν πόσο ωραία μπορεί να ακουστεί η σύνθεσή τους αν δουλευτεί σωστά και άρα το κυνηγάνε περισσότερο. Την ίδια ώρα, πρωτοβουλίες σαν αυτό που κάνει το Jumping Fish με την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών μέσω ψηφοφορίας του κοινού, βελτιώνουν ακόμη περισσότερο το σκηνικό, δίνοντας πρόσθετη αξία στο προϊόν που παράγεται τελικά.

Μια απόδειξη για του λόγου το αληθές είναι τα videoclips της indie pop και rock φουρνιάς των νέων (και όχι μόνο) Ελλήνων καλλιτεχνών. Μακριά από την προχειρότητα άλλων εποχών, παρουσιάζουν με ιδανικό τρόπο μια παρέα που έρχεται με πολλά κέφια και εξαιρετικές εμπνεύσεις. Με το YouTube να είναι πλέον το κορυφαίο εργαλείο που έχει ο σύγχρονος marketeer στα χέρια του, τα 10 βίντεο που ακολουθούν είναι η καλύτερη παρουσίαση που θα μπορούσα να κάνω για τη νέα ελληνική σκηνή όπως αυτή πορεύεται στο πρώτο μισό του 2013:



Gautier - Home 
Στο δρόμο που χάραξαν μπάντες όπως οι Raining Pleasure ή οι Abbie Gale, o Gautier (που δεν είναι από την Πάτρα, σαν τους προαναφερθέντες, αλλά από το Ελληνικό) βαδίζει προσεκτικά και σταθερά, με μπόλικο ρομαντισμό, βέβαια, και ξεχειλίζοντας συναίσθημα. Τον Απρίλιο κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, το "Babylon", και τον Ιούλιο θα τον δούμε και στο Rockwave.



Στella - Detox 
Αφού συνεργάστηκε με τους Expert Medicine και τους My Wet Calvin και βέβαια, με το γκρουπ της, τους Fever Kids, η Στέλλα Χρονοπούλου κυκλοφόρησε πέρσι το καλοκαίρι το δικό της ΕΡ, σε παραγωγή του Sillyboy. Η μουσική βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην Feist και την Roisin Murphy και το πρόσφατο videclip του "Detox" αποτελεί την καλύτερη εισαγωγή στο ταλέντο της.



Sillyboy - Nature Of Things 
Να κι ο ίδιος ο Sillyboy, με το υπέροχο, ξένοιαστο, ανάλαφρο "Nature of Things" του! Το αγαπημένο μου από τα δέκα videoclips του σημερινού post.



Baby Guru - For Naked Sun 
Ψυχεδέλεια και kraut σε μια συνταγή που γίνεται όλο και πιο μεστή. Οι Baby Guru έχουν αισίως παρουσιάσει 2 ολόκληρα άλμπουμ και ο οίστρος φαίνεται να μην τους εγκαταλείπει ποτέ.



Olga Kouklaki - Sweetheart (feat. Mélanie Pain) 
Δεν τη λες και νέα καλλιτέχνιδα, αφού περιφέρει το disco-punk της κοντά μια δεκαετία τώρα στα ηχεία μας. Αλλά αυτό είναι το καλύτερο βίντεο που μας έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα.



Ειρήνη Σκυλακάκη - In The Light
Η διάδοχος της Monika; Όχι, γιατί η Monika έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της. Η Ειρήνη Σκυλακάκη έκανε εντύπωση με το "In The Light", το κομμάτι της που ξεχώρισε στο διαγωνισμό του Jumping Fish. Και όταν όλοι άρχισαν να μιλούν για ομοιότητες με τη Monika, κυκλοφόρησε το άλμπουμ τους, αποδεικνύοντας ότι έχει τη δική της, στιβαρή ταυτότητα.



Minor Project - In Colors
Άλλο ένα "τραγούδι του μήνα" από το Jumping Fish, χατζιδακικό και τόσο λυρικό, έρχεται τώρα με το videoclip που τού ταιριάζει.



Monsieur Minimal - Candy Face
Με το τελευταίο του άλμπουμ "Minimal to Maximal", ο Monsieur Minimal απέδειξε ότι μπορεί να γίνει και μαξιμαλιστής. Στο "Candy Face" το επιχειρεί εκεί προς τη μέση, αλλά σύντομα καταλαγιάζει όπως τού ταιριάζει περισσότερο: Φινάλε στο μίνιμουμ.



Cyanna - I Am Cannibal
Νικητές διαγωνισμού κι αυτοί, του Coca-Cola Soundwave αυτή τη φορά, με μπόλικο Nick Cave στο αίμα τους, παρουσιάζουν ένα βίντεο με άγριες ροκ διαθέσεις.



The Noise Figures - Son Of The Bravest Man
Άφησα για το τέλος το πιο ακατέργαστο -και στην εικόνα και στον ήχο- από τα δέκα. Συνάμα, όμως, είναι και το λιγότερο "ελληνικό". Με την έννοια ότι θα μπορούσε να γίνει διεθνές. Βίαιο, αλλά και προσγειωμένο. Αισιόδοξο μέσα στην πλήρη απαισιοδοξία του...

Space Oddity

Δεν μου φαίνεται μόνο εμένα γραφικότητα, έτσι δεν είναι;

10 λογοκριμένα video clips

Το τελευταίο video clip του David Bowie, με τον ίδιο στο ρόλο ενός μάλλον αδιάφορου κι ατάραχου Μεσσία και τους Gary Oldman και Marion Cotillard να υποκρίνονται χαρακτήρες που ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι του κάθε καλού Χριστιανού. έγινε μέσα σε λίγες ώρες αντικείμενο κατακραυγής και λογοκρισίας. Έγινε, δηλαδή, μια ωραία αφορμή για να θυμηθούμε 10 ακόμη περιπτώσεις που το βίντεο ενός τραγουδιού προκάλεσε και κυνηγήθηκε (κατορθώνοντας, μεταξύ άλλων, να τραβήξει την προσοχή από τη μουσική και να τη στείλει αλλού –μερικές φορές εντελώς προσχεδιασμένα…):


Madonna – “Justify My Love”
Για τη βασίλισσα της ποπ αυτό ήταν μόνο η αρχή…


Madonna – “Erotica”
…γιατί μερικά χρόνια αργότερα ήρθε αυτό.


The Prodigy – “Smack My Bitch Up”
Μια προφανής επιλογή για την παρούσα λίστα και μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ήταν κρίμα που το βίντεο επισκίασε το τραγούδι.


Cee Lo Green – “Fuck You”
Απολαυστικά αθώο βίντεο, αλλά είναι αυτές οι σιγανοπαπαδιές που διαβρώνουν τα ήθη με το χειρότερο τρόπο.


Bjork – “Pagan Poetry”
Το ότι κάποιοι σοκαρίστηκαν από το βυζί της Ισλανδής και κατάφεραν να «κόψουν» το εν λόγω video clip από το MTV παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της τηλεόρασης μέχρι σήμερα.


Charlotte et Serge Gainsbourg – “Lemon Incest”
Μπαμπάς και κόρη ημίγυμνοι στο κρεβάτι; Θα περνούσε, αν ο μπαμπάς δεν λεγόταν Gainsbourg.


Erykah Badu – “Window Seat”
Από πίσω ακούγεται αθώα, ρομαντική σόουλ, εκείνη ξεκινά να τα πετά, αλλά –περίμενε– είναι μέρα μεσημέρι, το κάνει στη μέση του δρόμου και στο τέλος πέφτει κάτω, παριστάνοντας τη νεκρή, εκεί που σκότωσαν τον JFK. WTF?


Nine Inch Nails – “Closer”
Ένα σπουδαίο κομμάτι, που χρειαζόταν και το ανάλογο βίντεο. Μόνο που ήταν κάπως προχωρημένο για την εποχή του (1994). Και το ένα και το άλλο.


Frank Zappa – “You Are What You Is”
Όπου ένας σωσίας του τότε πλανητάρχη Ronald Reagan εκτελείται στην ηλεκτρική καρέκλα.


Missy Elliot – “She’s a Bitch”
Άθλιο τραγούδι, υπέροχο βίντεο, λάθος τίτλος. 14 χρόνια μετά μπορούμε πια να το απολαύσουμε χωρίς ενοχές.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Δες το εξώφυλλο του νέου άλμπουμ των Knife να γίνεται video art

Το “Shaking The Habitual” το πρωτακούσαμε την Πρωταπριλιά. Για πολλούς, το σχόλιο «ωραίο το αστείο σας, βγάλτε τώρα και το κανονικό άλμπουμ» ήταν το πιο επιτυχημένο της μέρας. Άλλοι πάλι το λάτρεψαν (το άλμπουμ, όχι το αστείο ή το σχόλιο). Προφανώς, το τέταρτο άλμπουμ του σουηδικού ντουέτου των αδελφών Dreijer θα αποτελέσει το «α λα Animal Collective ή Swans» debate της χρονιάς. Δεν υπάρχει μέση τοποθέτηση: Ή το λατρεύεις, ή το μισείς.

Οι ίδιοι οι Knife, εννοείται, ότι το γνωρίζουν καλά αυτό. Δεν υπήρξαν ποτέ συμβατικοί και δεν έχουν κανένα σκοπό να αλλάξουν τώρα. Και θα ρίχνουν όσο περισσότερο λάδι στη φωτιά αυτής της συζήτησης μπορούν. «Δεν έχουν και τίποτε καλύτερο να κάνουν, μπας και ασχοληθεί κανείς μαζί τους», θα πουν οι μεν, «μα αυτό είναι το μεγαλείο της ιδιοφυίας τους», θα ισχυριστούν οι δε. Τέλος πάντων.

Στο πλαίσιο της αντισυμβατικότητας (ή της αχρηστίας τους) μπορεί κανείς να εξετάσει και το εξώφυλλο του “Shaking The Habitual”. Φυστικί γράμματα πάνω σε έναν οργασμό ματζέντας (δες το δέκα δευτερόλεπτα και μετά πάρε τηλέφωνο τον οφθαλμίατρό σου) με κάποια γεωμετρικά σχήματα και τον τίτλο γραμμένο «κάπως στο χέρι». Σού μένει. Αλλά για τον σωστό, τον καλό λόγο;

Αυτοί πάντως που το βλέπουν κι αυτό ως αριστούργημα, οφείλουν να χαζέψουν και το βίντεο που βασίζεται πάνω στο εξώφυλλο (ή μήπως είναι το εξώφυλλο που προέκυψε από το βίντεο;) και όπου τα γεωμετρικά σχήματα (πάντα φυστικί σε φόντο μαντζέντα) γυρίζουν γύρω γύρω για περίπου 9 λεπτά. Το όλο πράγμα συνοδεύεται και από ήχους –από το “A Cherry On Top”, το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ- και είναι πραγματικά το κερασάκι στην τούρτα ή η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι (αναλόγως του σε ποια μεριά του debate βρίσκεσαι). Ανήκοντας σε αυτούς που δεν γουστάρουν ούτε τα κεράσια, ούτε τις τούρτες, ομολογώ ότι δεν άντεξα ως το τέλος. Αλλά μπορείς να δοκιμάσεις κι εσύ τις δυνάμεις σου και να μας στείλεις ένα σχόλιο με το πώς τα κατάφερες.




(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς η Amanda Palmer "νίκησε" τη μουσική βιομηχανία

Ίσως διάβασες τις προάλλες για το πώς η Alexz Johnson κατάφερε να κάνει μια ολόκληρη τουρνέ στις ΗΠΑ και πώς άρχισε να χρηματοδοτεί το προσωπικό της άλμπουμ (την παραγωγή του, δηλαδή), μέσω του Kickstarter. Πρότυπό της ήταν η φοβερή και τρομερή Amanda Palmer που κατόρθωσε πέρσι να προσπεράσει τη μουσική βιομηχανία και να φτιάξει μόνη της το δίσκο της, αντλώντας χρηματοδότηση από φίλους, γνωστούς και αγνώστους, μέσω του ίδιου site.

Την περασμένη εβδομάδα η Amanda Palmer μίλησε στο TED του Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνιας, κάνοντας μια υπέροχη αναδρομή στην καριέρα της, από τα χρόνια που έκανε το «άγαλμα» στους δρόμους, μέχρι το περσινό της project στο Kickstarter, που μάζεψε πάνω από 1 εκατ. δολάρια, ποσό – ρεκόρ για το site.

Η όλη φιλοσοφία της Palmer είναι ότι ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι σε συνεχή επαφή με το κοινό του. Και πλέον, μέσω Internet, δεν έχει καν ανάγκη από τη μουσική βιομηχανία για να το κάνει. Αντί να προσπαθεί να κάνει τους fans να αγοράσουν τη μουσική του, μπορεί να τους τη δώσει δωρεάν και εκείνοι –αν τους αρέσει– να βοηθήσουν στην παραγωγή της. Το δικό της παράδειγμα αποδεικνύει ότι γίνεται. Αλλά είναι καλύτερο να τη βλέπεις να το διηγείται από το να διαβάζεις τι γράφω εγώ. Απόλαυσέ την.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Lance Armstrong: 'Cause I'm a Creep

10 τραγούδια για το κρύο

Το soundtrack των ημερών είναι κι αυτό παγερό, αρρωστιάρικο, με πετρωμένα δάκτυλα. (Το “Baby It’s Cold Outside” δεν χώρεσε στη λίστα, γιατί στην πραγματικότητα είναι ζεστό και χουχουλιάρικο και ταιριάζει περισσότερο με τα Χριστούγεννα –να, δες εδώ).

Foreigner – “Cold As Ice” 

Η μπάντα που με το “Urgent” του 1981 απέδειξε ότι η μετάβαση από το Arena Rock των ‘70s στο ποπίζον Hard Rock που ζητούσαν τα ‘80s δεν ήταν και τόσο δύσκολη, είχε κάνει την πρώτη της μεγάλη επιτυχία το 1977 με το “Cold As Ice”. Ένα καταγγελτικό, καυστικό (αν και παγωμένο), αμείλικτο σχόλιο για την επαχθή πρακτική του κρυοκωλισμού.


The Rolling Stones – “Winter”

   

Ένα κλασσικό χειμωνιάτικο κομμάτι από το “Goat’s Head Soup” του ’73. Ακριβώς έτσι! Στις πρόσφατες διακοπές μου στο Μέτσοβο, μόνο με γίδα βραστή την έβγαζα όταν το θερμόμετρο έδειχνε κάτω από το 0.


Wet Wet Wet – “Cold, Cold Heart”

   

Μπορεί εκείνοι να ήταν βρεγμένοι, βρεγμένοι, βρεγμένοι αλλά η καρδιά της ήταν απλά κρύα, κρύα. Πράγμα που σημαίνει ότι η ρευστή φύση του νερού υπερτερούσε της στερεής στην συνείδηση της θρυλικής σκοτσέζικης ποπ μπάντας των ‘80s (και κάπως προάγγελου των boy bands της επόμενης δεκαετίας), τουλάχιστον σε αναλογία 3:2. (Ξαναβλέποντάς τους τόσο χρόνια μετά σ’ αυτό το βίντεο από μια τηλεοπτική εμφάνιση του ’93, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι ο ο Marti Pellow ήτανε φτυστός ο Patrick Dempsey).


Annie Lennox – “Cold”

   

To “Diva” του 1992 ήταν το πρώτο σόλο άλμπουμ της απόλυτης ντίβας της ποπ μετά τους Eurythmics. Και το “Cold” σηματοδοτούσε το πέρασμα από τα electro-europop-Rn’B ‘80s της σε μια πιο αινιγματική, adult pop/rock προσέγγιση της μουσικής. Και κομματάκι πιο κρύα…


Tori Amos – “Winter”

   

To ομορφότερο, εκφραστικότερο, πιο χειμωνιάτικο κομμάτι της λίστας από το στοιχειωτικό της ντεμπούτο, το αξεπέραστο “Little Earthquakes”. Από μόνο του, το “Winter” θα ήταν λόγος γι’ αυτό το post.


 Michael Jackson – “D.S.”

   

Ποιος είναι ο πιο ψυχρός άνθρωπος στον κόσμο; Σύμφωνα με τον Michael Jackson, είναι ο Dom Sheldon. Η ατάκα «Dom Sheldon is a cold man» ακούγεται συνολικά 21 φορές στα 4 λεπτά και 49 δευτερόλεπτα που διαρκεί το τραγούδι. Και ποιος είναι ο Dom Sheldon; Στην πραγματικότητα ο Michael Jackson τα έβαζε με τον Tom Sneddon, τον εισαγγελέα της Σάντα Μπάρμπαρα, που πρώτος το 1993 ξεκίνησε να τον κυνηγά για υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης ανηλίκων.


Suede – “Sadie”

   

To πιο παγερό απ’ όλα τα κομμάτια της σημερινής λίστας δεν μπαίνει εδώ μόνο λόγω της πρόσφατης αναβίωσης της μανίας μου για τους Suede. Ήταν ένα ακόμη από τα συγκλονιστικά τους b-sides (που τα μάζεψαν όλα στο απίστευτο “Sci-Fi Lullabies” το 1997), το τελευταίο μιας σπουδαίας παράδοσης, αφού στη συνέχεια ο ρομαντισμός τους άρχισε να σβήνει και ο παγετός τους να λιώνει και να γίνεται λάσπη.


Crimson Glory – “Lady of Winter”

   

Όποιος δεν έχει ακούσει το υπερεπικό “Transcedence” του 1988 δεν γνωρίζει τι εστί Progressive Metal και δεν δικαιούται να ομιλήσει ποτέ για το είδος αυτό της μουσικής. Όποιος δεν έχει ανεβάσει τον θερμοστάτη στο 30 και δεν έχει τυλιχτεί με 2 γουναρικά και 3 φλοκάτες, ακούγοντας το “Lady of Winter”, οφείλει να γυρίζει το βλέμμα του αλλού κάθε φορά που στο Game of Thrones δείχνει οποιαδήποτε περιοχή από το Τείχος και βόρεια.


Madonna – “Frozen” 

Πόσο πιο παγωμένο από αυτό που υποδηλώνει ο τίτλος του και δείχνει το βίντεοκλίπ του δηλαδή;


Iced Earth – “Winter Nights”

   

Κοφτερό heavy metal από μια μπάντα με όνομα Iced Earth σ’ ένα τραγούδι με τίτλο “Winter Nights”. Πόσο πλεονέκτης είσαι αν ήθελες κάτι περισσότερο απ’ αυτό για να κλείσει η 10άδα;

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τα 10 καλλίτερα τραγούδια για τεκνοποίηση

...ή για λίγο ανώφελο σεξ.

«Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ALCO, η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών των Ελλήνων μειώθηκε σε ποσοστό 34%, ενώ η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει αρνητικά το 47% όσον αφορά την επαγγελματική τους ζωή και 46% τις διαπροσωπικές και σεξουαλικές σχέσεις των ζευγαριών» διάβασα κάπου.

Αυτό πρέπει να αλλάξει. Και το καλύτερό μας όπλο είναι –ποιο άλλο;- η μουσική! Φτιάξε ένα CDάκι με τα δέκα τραγούδια που ακολουθούν, άναψε κεριά, φάε και τίποτε μύδια για σιγουριά και όρμα στο ψητό.




Rod Stewart – “Tonight’s The Night”
Mε την τότε συμβία του Britt Ekland σε ένα απολαυστικό βίντεοκλίπ και με στίχους που θυμίζουν συμβουλές διακόρευσης αθώας παρθένας, ο “Mr. Sexy” βάζει το δικό λιθαράκι στην επιστροφή των Ελλήνων στην κορυφή του πίνακα με τους κορυφαίους εραστές παγκοσμίως.



Marvin Gaye – “Let’s Get It On” 
H αφροδισιακή φωνή του Gaye ξεχειλίζει σαν σαμπάνια από το στόμιο και χύνεται σταγόνα-σταγόνα στα εκστασιασμένα πρόσωπα αυτιά όσων συνευρίσκονται με το εν λόγω soundtrack, μεγιστοποιώντας την απόλαυση.



Madonna – “Like A Virgin”
Η dance προσθήκη που δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα. Γιατί δεν πονάει πάντα η πρώτη φορά.



Toni Braxton – “You're Makin' Me High”
Προσωπικό φετίχ. Αν έχεις δοκιμάσει όλα τα υπόλοιπα και δεν πιάνει τίποτε, πάτα το play σ’ αυτό και θα με θυμηθείς.



Barry White - "Practice What You Preach" 
Ο άνθρωπος – σαμπάνια – μύδια – βασιλικός πολτός είναι εδώ ξεκάθαρος στις προθέσεις του. «Έλεος με τα προκαταρκτικά» της λέει, «γιατί δεν σταματάμε τα λόγια, γιατί δεν σταματάμε να σπαταλάμε το χρόνο;». Όποιος δεν πιάνει το υπονοούμενο ας προσπαθήσει να ρίξει γκόμενα με Burzum.



Prince – “Kiss”
Σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν είναι το τελευταίο τραγούδι που το ζευγάρι-στα-σκαριά ακούει στο club (αμέσως μετά το “Like a Virgin” - δες πιο πάνω) και ξαναμμένο εγκαταλείπει την πίστα για ένα γρήγορο στις τουαλέτες.



The Divinyls - "I Touch Myself” 
Πιο πληθωρικό κι απ’ τη Sophia Loren στα καλύτερά της, πιο προκλητικό κι απ’ το σταύρωμα των ποδιών στο «Βασικό Ένστικτο», πιο ανεβαστικό κι από στρείδια μαριναρισμένα σε Red Bull, παραδόξως δεν σε πείθει για τις αρετές των κατά μόνας ηδονών, αλλά σε στέλνει αφηνιασμένο/η έξω από το σπίτι σου προς αναζήτηση σεξ.



Donna Summer – “Love To Love You Baby” 
To «αααααααα» της αρχής είναι σαν ερωτικό βογκητό, το μπιτ στη συνέχεια είναι σαν εντατική διείσδυση, η φωνή της Donna Summer σαν το πρώτο τσιγάρο μετά τον οργασμό και για όσους δεν πιάνουν τα υπονοούμουνα, ακούγονται κι ένα σωρό «μμμμμ» και «ααααααχχχ».



George Michael – “I Want Your Sex”
Γιατί το να το λες στα ίσια είναι η καλύτερη μέθοδος τις περισσότερες φορές.



Serge Gainsbourg & Jane Birkin – “Je T’ Aime... Moi Νon Plus”
Ένας μύθος λέει ότι πρόκειται για τα 4 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα μουσικής που ευθύνονται για τη γέννηση των περισσότερων παιδιών στη σύγχρονη ιστορία. Αν ο σκοπός σου δεν είναι η τεκνοποίηση, χρησιμοποιήσε προφυλακτικό που προστατεύει κι από άλλα πράγματα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Blue Velvet

Επειδή δεν πρόκειται να την ψηφίσω στην Blogovision. Αλλά επειδή δεν γίνεται και να την αγνοήσω, όταν το 2012 ήταν η χρονιά της. Κι ας ήταν η Λάνα μια κάποια φούσκα. Κυρίως, επειδή το βιντεάκι είναι τόσο ντεϊβιντλιντσικό όσο ταιριάζει στο κομμάτι, όσο ταιριάζει και στις υποκριτικές τις ικανότητες. Για όλα αυτά, ένα post για τη Λάνα, σε περιβάλλον Blogovision. Τιμής ένεκεν.

O Sufjan Stevens είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων

Είναι εξωφρενικές. Απίστευτα ανόητες. Παρανοϊκά χοντροκομμένες. Ίσως γι’ αυτό και είναι τόσο ξεκαρδιστικές. Ή μάλλον όχι, αυτό που τους προσδίδει ακόμη περισσότερα credits χαβαλέ είναι ο λόγος για τον οποίον γυρίστηκαν οι 7 διαφημίσεις που θα δεις πιο κάτω: για το “Silver & Gold”, το δεύτερο Χριστουγεννιάτικο box set του παμμέγιστου Sufjan Stevens.

Θα ήταν το αδιαμφισβήτητο νούμερο 1 μου για το 2012, αν κατάφερνα ποτέ να ακούσω ολόκληρο το άλμπουμ. Γιατί με διάρκεια τριών ωρών σε κάλαντα και άλλα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, με αυτοκόλλητα τατουάζ, αφίσα κι ένα 80σέλιδο βιβλιαράκι, το “Silver & Gold” ξεφεύγει από την έννοια του άλμπουμ, αυτού που σε μυεί στον κόσμο του κορυφαίου αυτού μουσικού της γενιάς μας. Γίνεται ένα τοτέμ που τα μυστικά του ξεδιπλώνεις σιγά σιγά και τελετουργικά. Μέχρι να φτάσουν τα Χριστούγεννα.

Στις διαφημίσεις που ακολουθούν, ο Sufjan και το παρεάκι του (η Rosie Thomas, ως το alter ego της, Sheila Saputo, θα ανοίγει και τις χριστουγεννιάτικες συναυλίες του που ξεκινούν στις 23/11) ξετινάζουν όλη τη γελοιότητα της φτηνής τηλεόρασης και αναστατώνουν κάθε έννοια περί πνεύματος των Χριστουγέννων. Είναι βέβηλοι, ανυπόφοροι, σουρρεαλιστές. Το τρίπτυχο αυτό μού αρκεί για να γιορτάσω μαζί τους τις φετινές γιορτές –μακριά από κάθε βαρετή παράδοση, από κάθε αγιοβασιλιάτικο κατεστημένο.

Απόλαυσε υπεύθυνα:








(Γράφτηκε για το Jumping Fish)