O Θείος Μπινγκ λέει:

"Οι γιορτές τέλος - τα κεφάλια μέσα. Του χρόνου πάλι!"
(ακολουθούν οι δικές μου δώδεκα μέρες των Χριστουγέννων)

1. Διάβασα κόμιξ και τίποτε άλλο εκτός από κόμιξ: Τη βιογραφία του Σκρουτζ Μακ Ντακ από τον Ντον Ρόσα (ανέλπιστα απολαυστικό) και συλλογές με περιπέτειες του Spirit, τόσο τις κλασικές του '40, του Γουίλ Άισνερ, όσο και τις καινούριες της αναβίωσης (αμφότερες αναμενόμενα απολαυστικές).
   
2. Αλλά δεν είδα την ταινία, που όλοι μου λένε ότι είναι άθλια. Για την ακρίβεια δεν πήγα σινεμά. Είδα όμως πολλές ταινίες - χριστουγεννιάτικες (φυσικά το It's a Wonderful Life ανήμερα). Α, και τον Γάμο των Μουσώνων. Άσχετο.
   
3. Είδα επίσης τους τρεις τελευταίους κύκλους του Frasier. Τώρα θα πρέπει να αρχίσω να τα ξαναβλέπω από την αρχή σε συνεχές rotation, εναλλάξ με το Friends.
4. Βρέθηκα στο Ψυχικό, σε σπίτι φίλου να θαυμάζω το πανέμορφο στεφάνι που στόλιζε το τζάκι του. Μετά έμαθα ότι είναι ένα λάφυρο από το καμένο δέντρο του Νικήτα, που περιμάζεψε η εξηκοντούτης θεία του, η οποία συνεπικουρεί τους κουκουλοφόρους. Ο εγκέφαλός μου ακόμη βγάζει καπνούς.
   
5. Παραμονή Χριστουγέννων έφαγα σε ένα όμορφο αλλά θλιβερά άδειο και θλιβερά μέτριο γαστρονομικά εστιατόριο του Χαλανδρίου με την ίδια παρέα που εδώ και καιρό σχηματίζουμε τον πιο πλήρη κατάλογο μετρίων εστιατορίων της Αθήνας.
   
6. Γιόρτασα τα εναλλακτικά γενέθλια φίλου, που έκλεισε ένα χρόνο από τότε που νίκησε την πιο τρομακτική ασθένεια που μπορούσε να προσβάλλει άνθρωπο. Έρρευσαν λίτρα γκλυβάιν εκείνο το βράδυ.
   
7. Άκουσα περισσότερο swing από όσο αναλογεί σε έναν άνθρωπο - για την ακρίβεια, ακόμη το αυτοκίνητό μου αντηχεί από Duke Ellington, Count Basie, Artie Shaw, Benny Goodman, Fletcher Henderson κ.ο.κ. Αλλά δεν βρήκα τραπέζι για την Lavay Smith στο Half Note. Γαμώτο.
   
8. Κατάφερα να κάνω περίπου σχολικές διακοπές. Κλείσαμε τεύχος στις 23/12 κι επιστρέψαμε στο γραφείο στις 2/1. Εντελώς απροετοίμαστοι.
   
9. Βρήκα άψογο πιανίστα για το μαγαζί. Που παίζει το Les Feuilles Mortes, το Ροζ Πάνθηρα, το Χορό με τη Σκιά Μου και το Man Who Sold the World. Σε τζαζ.
   
10. Έζησα χωρίς ειδήσεις, χωρίς τηλεόραση, χωρίς εφημερίδες. Ακόμη και το #griots του twitter έριξε τους ρυθμούς ραγδαίας ενημέρωσης.
    
11. To 2009 με βρήκε σε ένα υπέροχο σπίτι πίσω από το Μουσείο, ανάμεσα σε χαρωπούς αγνώστους, να χορεύω με το ντισκοειδές μου ύφος το πιο αλλόκοτο playlist που υπάρχει (hint: ακούστηκε το comme ci comme ca της Ευρυδίκης αλλά και το light my fire των Doors - με μικρή απόσταση μεταξύ τους), συνεπικουρούμενος από την Αμάντα.
12. Το φλουρί έπεσε στη γάτα. Κάτι που θεωρώ ως μάλλον καλό.
    

anti-climax

Είχα σκοπό το προτελευταίο χριστουγεννιάτικο τραγούδι να είναι το Winter Wonderland από τον Ντιν Μάρτιν, αλλά νομίζω ότι περισσότερο ταιριάζει το βαθιά καταθλιπτικό τραγούδισμα του Τομ Γιορκ των Radiohead. Πάντα το τέλος των γιορτών είναι λίγο μελαγχολικό, αλλά αυτό πια παραπάει. Στον μήνα που πέρασε η Ελλάδα γύρισε είκοσι χρόνια πίσω: μπάτσοι σκοτώνουν πιτσιρικάδες, τα Εξάρχεια θεωρούνται ξανά επικίνδυνη περιοχή, διαμαρτυρηθήκαμε με τη διαδικασία του επείγοντος, η πολιτική ηγεσία απαξιώθηκε πλήρως, μέχρι και την δολοφονική τρομοκρατία της δήθεν αριστεράς αναστήσαμε. Μόνο ένας Κοσκωτάς μας λείπει για να συμπληρωθεί η εικόνα.

auld lang syne

Μετά από την δεύτερη ομορφότερη ερωτική εξομολόγηση στην ιστορία του σινεμά, έρχεται η ερώτηση-κόλαφος: τι σημαίνει αυτό το τραγούδι; Ο λόγος για το Auld Lang Syne, το δικό τους "πάει ο παλιός ο χρόνος", που εισήγαγε στα αμερικανικά εορταστικά έθιμα ο Γκάι Λομπάρντο, όταν το πρωτοέπαιξε στην Times Square της Νέας Υόρκης την πρωτοχρονιά του 1929, πριν από 80 χρόνια. Το κομμάτι είναι βέβαια πιο παλιό, είναι μελοποιημένο ποιήμα του Ρόμπερτ Μπερνς, εξ ου και οι αρχαϊκοί στίχοι, τους οποίους δεν θα μπω στον κόπο να αναρτήσω ή να μεταφράσω, γι' αυτό υπάρχει η Wikipedia. Θα αναρτήσω ωστόσο την αγαπημένη μου εκτέλεση, από την ορχήστρα του Duke Ellington. Εμένα άλλο με προβληματίζει: από πότε αποφασίσαμε στην Ελλάδα ότι η αγριοκρεμμύδα είναι κάτι καλό και γούρικο, και την πουλάνε στους πάγκους όλες αυτές τις μέρες "για το καλό"; Το ρόδι το καταλαβαίνω - είναι και όμορφο. Και μια και βρεθήκαμε στα μέρη του Έλινγκτον, ορίστε και ένα τραγούδι που έχει γράψει με θέμα το ρόδι. Καλή χρονιά.

Ρεβεγιόν

Κρίμα που το indymedia διόρθωσε το πρόγραμμα εκδηλώσεων - ω ναι, η επανάσταση γίνεται με ατζέντα - στρογγυλεύοντας τις γωνίες (τσκ, τσκ, τσκ, σύντροφοι). Το πρόγραμμα που είχε αναρτηθεί τις προηγούμενες μέρες είχε κάποιες διπλοκρατήσεις. Στις 12 το μεσημέρι, εκτός από την καθιστική διαμαρτυρία, είχαν προγραμματίσει και την εκδήλωση "κάψιμο δέντρου". Το καλύτερο όμως ήταν η διπλοκράτηση για το ρεβεγιόν: την ίδια ώρα με την αναμενόμενη συγκέντρωση, υπήρχε και μια κράτηση που έγραφε απλώς "εξέγερση". Ουάου.
"Τι θα κάνετε για ρεβεγιόν;"
"Θα ανατρέψουμε την καθεστηκυία τάξη. Εσείς;"
"Χαρτάκι".
Πέρσι βρέθηκα με μεγάλη παρέα σε ένα συμπαθέστατο, κομψό εστιατόριο κοντά στο σπίτι μου. Το φαγητό άψογο, η ατμόσφαιρα πολιτισμένη, αλλά ήμασταν περιτριγυρισμένοι από ημιθανείς μεσήλικες (διαφόρων ηλικιών) και από ένα προσωπικό που θα προτιμούσε να βρίσκεται κάπου αλλού. Φύγαμε λίγο απογοητευμένοι. Φέτος, φλέρταρα σοβαρά με την ιδέα να βάλω τα καλά μου, να πάρω μια σαμπάνια και να αλλάξω το χρόνο στην καθιστική διαμαρτυρία. Δεν θα το κάνω, μάλλον. Η παρέα μου με κάλεσε σε ένα πάρτι - στο κέντρο. Αν γίνει η εξέγερση, θα είμαστε από τους πρώτους που θα τυλιχτούν στις φλόγες. Χε.

Santa Claus is Coming to Town

Πέρα απ' όλα τ' άλλα, οφείλω να επισημάνω ότι ειδικά φέτος, και ανεξαρτήτως της κωμωδίας με το δέντρο, τους "ταλαίπωρους καταστηματάρχες" και τη λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή, αυτό που βγάζει μάτι είναι το πόσο κακόγουστα και χωρίς concept είναι στολισμένη η Αθήνα. Τι γυφτιά! Τι κακή επιλογή φωτισμού! Τι μιζέρια! Σχεδόν νοσταλγεί κανείς τον Αβραμόπουλο...
Αν είναι σοβαρά να περιμένουμε να έρθει σ' αυτήν την πόλη ο Άι-Βασίλης, θα πρέπει να κάνουμε κάτι να τον καλοπιάσουμε: εγώ κάνω ό,τι μπορώ - επιστρατεύω τον Booker T. Jones και το ηλεκτρικό του όργανο, που γουργουρίζει όλο νωχελική ηδυπάθεια, με αυτόν τον ακαταμάχητο τρόπο που δεν μπορεί ν' αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Εν τω μεταξύ στην Αθήνα...

έρχεται επιτέλους χιονιάς - για μια φορά στην ώρα του

Εν τω μεταξύ, στη γωνία του πλανήτη από όπου ξεκίνησε όλο αυτό το παραμύθι των Χριστουγέννων...

ρε γαμώτο δεν το θέλω, αλλά αυτή η εικόνα μου φέρνει στο μυαλό τη φάτνη

Ένας εύσχημος τρόπος να πεις ότι έχεις στουμπώσει από το φαΐ

Santa Claus Got Stuck in My Chimney

Camp diva μέχρι το τέλος

...η Έρθα Κιτ επέλεξε να αφήσει την τελευταία της αισθησιακή πνοή ανήμερα Χριστούγεννα. Ήταν 81 ετών. Παρέμενε η αδιαφιλονίκητη βασίλισσα του καμπαρέ. Τον τελευταίο χρόνο εμφανιζόταν κάθε εβδομάδα στο Cafe Carlyle της Νέας Υόρκης (εκεί που παίζει ο Γούντι Άλεν). Δεν είχε χάσει ίχνος από την επιθετική της σεξουαλικότητα.

Χριστουγεννιάτικη κάρτα από μια πουτάνα στη Μιννεάπολη

...ή πώς ο Τομ Γουέιτς μου έμαθε να τιθασεύσω τον κυνισμό μου και να αγαπήσω την "Άγια Νύχτα"...

Ανακωχή

Προτού κάνω οτιδήποτε, μπήκα στο #griots να δω αν έχει συμβεί κάτι ενδιαφέρον, που τα "καθεστωτικά' ΜΜΕ αποσιώπησαν. Τίποτα σπουδαίο - η κατάληψη του Πολυτεχνείου τερματίστηκε, μια πορεία στην Ερμού παραμονή χριστουγέννων κατέληξε σε ομαδικό mooning έξω από τη Μητρόπολη (α-ρι-στούρ-γη-μα), και το δέντρο του Συντάγματος παραμένει το καλύτερα φυλαγμένο άψυχο αντικείμενο του κόσμου. Ωραία. Η Επανάσταση μπορεί να περιμένει - προς το παρόν, Χριστούγεννα. Παλιομοδίτικα. Με Σινάτρα. Και Νατ Κινγκ Κόουλ. Και γονείς. Και περισσότερο φαγητό από όσο μπορεί ποτέ ν' αντέξεις.

Κάλαντα

Ανθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου σήμερα το πρωί για να μου πουν τα κάλαντα: δυο πιτσιρίκες γύρω στα 15-16 (αν και ποτέ δεν ξέρεις, έτσι που αναπτύσσονται σήμερα τα σκασμένα), άλλες δύο λίγο μικρότερες κι ένας αξύριστος τριαντάρης με σκουφάκι άι βασίλη που ήθελε να τα πει γιατί ήταν άνεργος. Νιώθω λίγο Σκρουτζ σήμερα. Αν είναι να μου λένε τα κάλαντα άνθρωποι πάνω των δώδεκα ετών, προτιμώ να είναι μελαγχολικές μπάντες όπως οι Belle & Sebastian, που μουρμουρίζουν ένα από τα ομορφότερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ, για το soundtrack ενός από τα ομορφότερα χριστουγεννιάτικα ταινιάκια που έχουν φτιαχτεί ποτέ, για το οποίο έγραφα πέρσι εδώ μέσα (αλλά φέτος φρόντισα να ανανεώσω τα links, για όποιον δεν έχει κατεβάσει τα τραγούδια*). Καλά Χριστούγεννα.*bonus ένα ακόμη - γιορτές έχουμε

It's beginning to look a lot like Christmas

Πες τα βρε, θείε Μπινγκ!

O εφιάλτης των Χριστουγέννων

Ηταν τη στιγμή που έγινε λαμπάδα το τεράστιο, κακόγουστο, ψεύτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος, που τα διεθνή ΜΜΕ βρήκαν μια ιδανική συμβολική εικόνα, και είχαν έτοιμη τη λεζάντα: "the Nightmare Before Christmas".
Αιωνίως κολλημένοι, ως γνήσιοι επαρχιώτες, στο κόμπλεξ του "τι γνώμη έχουν οι ξένοι για μας", οι δημοσιογράφοι των καναλιών αναπαρήγαγαν αμέσως τον αφορισμό: "τα ξένα site γράφουν ότι στην Αθήνα λαμβάνει χώρα ένας εφιάλτης πριν τα Χριστούγεννα". Είναι γνωστό ότι οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης είναι αγράμματοι - τόσο σε επίπεδο κανονικής εγκύκλιας παιδείας, όσο και σε επίπεδο ποπ κουλτούρας. Τους λείπουν βασικές γνώσεις: το ροκ, το φιλμ νουάρ, η τζαζ, τα μιούζικαλ, η Motown, το Saturday Night Live, και, ναι, το σινεμά του Τιμ Μπάρτον. Για μένα είναι μέτρο του πόσο ελλιπής είναι η παιδεία μας, το γεγονός ότι δεν περιλαμβάνεται ο "Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης" στη διδακτέα ύλη των σχολείων, έστω σαν ανάσα πριν τις γιορτές.
Υπόδειγμα τεχνικής, η ταινία κάνει κάθε stop-motion καρτούν του είδους του να μοιάζει συγκριτικά σαν παράσταση Μπαρμπα-Μυτούση, καθώς καταφέρνει μοναδικά να αναπαραστήσει με υπέροχα καλοσχεδιασμένα κουκλάκια, ένα σύμπαν ποτισμένο από τον ζόφο και τη θανατολαγνεία - τη χώρα του αγγλοσαξωνικού Halloween - που διψά για τα χρώματα, τη χαρά και την ευδιάθετη ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Προσπαθώντας να αναλάβουν τη μεγάλη συναισθηματική μπίζνα των Χριστουγέννων, οι μπαμπούλες του Halloween, με επικεφαλής τον αποστεωμένο Τζακ Σκέλινγκτον δεν διστάζουν να απαγάγουν τον ίδιο τον Άι Βασίλη και να μοιράσουν εκείνοι τα δώρα στα παιδιά. Μόνο που τα δώρα που πετά από το φερετρόμορφο έλκηθρό του ο Τζακ είναι μακάβρια: συρρικνωμένα κεφάλια βουντού και φίδια που καταβροχθίζουν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Στο τέλος της ταινίας, βέβαια, η τάξη έχει επανέλθει, οι δύο αντίθετοι κόσμοι - ο ζαχαρωμένος των Χριστουγέννων και ο μακάβριος του Halloween - έχουν συμφιλιωθεί, αναγνωρίζοντας την συμπληρωματική τους σχέση και το χιόνι καλύπτει το τοπίο της καταστροφής.
Ολο αυτό το αγνοούν οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης. Ισως γι' αυτό δεν κατάφεραν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη στην Αθήνα φέτος, λίγο πριν τα Χριστούγεννα...

• Δημοσιεύτηκε στο Big Fish, την Κυριακή 21/12, στη στήλη Irony Man - το αναδημοσιεύω στο πλαίσιο των εορτασμών "Χριστούγεννα στο ΠΠC". Θα έπρεπε να αναρτήσω ένα τραγούδι από το υπέροχο soundtrack του Ντάνι Έλφμαν, αλλά δεν το έχω (ξέρω, ντροπή μου). Οπότε, καταφεύγω στην αμέσως καλύτερη λύση - ένα ασεβέστατο χριστουγεννιάτικο σουινγκάκι των Squirrel Nut Zippers, που ισχυρίζεται ότι ο Άι-Βασίλης πίνει μπάφους. Και ως bonus, βάζω την πιο καθεστωτική τους διασκευή στο Winter Weather, που ταιριάζει με το χιονόνερο που μας υγραίνει σήμερα. Αλλά μια και μιλάμε για Winter Weather, καλή μεν η Κάθριν Γουέιλεν, των Zippers (χρωστάω post γι' αυτήν την μπάντα), καλύτερη όμως μακράν η Πέγκι Λι, με τον Αρτ Λαντ στο πλευρό της και με την ορχήστρα του Μπένι Γκούντμαν να τους συνοδεύει, συνεργασία που μου θύμισε σήμερα στο Facebook ένας φίλος...

Christmas Bells (αυτά που θα μας κρεμάσουν)

Ο Δήμαρχος Αθηναίων λέει: γιορτάστε, μη σας ...

(το τραγουδάκι στο link είναι το Christmas Bells, από την Πάτι Πέιτζ - η φωτογραφία από την Σαλάτα εποχής, που δίνει ρέστα τελευταία)

12 Days of Christmas: December

Είχα υποσχεθεί πως, με το που θα ολοκληρωνόταν η ψηφοφορία για τη φετινή μπλογκοβίζιον, θα ξεκινούσα μια νέα ενότητα στο ΠΠC, με τίτλο "12 days of Christmas", στην οποία θα αναρτούσα τα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Τις τελευταίες μέρες, με το κλίμα που επικρατεί γύρω μου, αναθεώρησα και σκέφτηκα μήπως θα ήταν καλύτερα να το αναβάλλω για του χρόνου - για κάλαντα είμαστε τώρα; Μετά όμως άκουσα στο ραδιόφωνο ότι πέντε διμοιρίες των ΜΑΤ φυλάσσουν το κακόγουστο δέντρο του Δημάρχου, και κατάλαβα ότι όχι - τίποτε δεν είναι πιο σημαντικό από τα Χριστούγεννα. Πρέπει όλοι πάση θυσία να γιορτάσουμε τις γιορτές με περισσότερη από τη δέουσα υστερία των ημερών. Φέτος, λοιπόν, που οι γονείς στην Αθήνα πηγαίνουν τα βλαστάρια τους να δουν ένα δέντρο περικυκλωμένο από ματατζήδες και οι ακτιβιστές στη Θεσσαλονίκης πετάνε παραδοσιακά μελομακάρονα στον δικό τους Δήμαρχο, θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα τραγουδώντας υπέροχα σουίνγκ, όπως το December, που ερμηνεύουν με μπρίο οι Mills Brothers με την ορχήστρα του Κάουντ Μπέιζι.
(η φωτογραφία είναι από εδώ)

Ιt Looks Like December (Περιμένοντας τα αποτελέσματα της πρώτης μέρας της ψηφοφορίας)

• Φέτος, θα παρακολουθήσω το μεγάλο πάρτι των μουσικόφιλων bloggers από μια σχετική απόσταση. Το ΠΠC συμμετέχει, ασφαλώς, αλλά το βάρος πέφτει κυρίως στους ώμους του Homo Ludens, ο οποίος λατρεύει τέτοιες ιστορίες. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι για μένα αυτά τα πράγματα. Όπως έχει πιθανότατα παρατηρήσει κάποιος που επισκέπτεται αυτό το μπλογκ, αν είναι να σπαταλήσω φαιά ουσία και να γυμνάσω τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο, το κάνω για να γράψω για εμβληματικούς τζαζ κιθαρίστες του μεσοπολέμου κι όχι για να ασχοληθώ με την τρέχουσα μουσική παραγωγή. Με άλλα λόγια, το 2008 άκουσα πολλή μουσική, ελάχιστη από αυτήν όμως παρήχθη όντως το 2008.
• Όταν με τον Homo Ludens συζητήσαμε αν θα κάνουμε αυτό που κάναμε πέρσι - να δημιουργήσουμε ένα top-20 του ΠΠC που θα προκύπτει από τα δύο προσωπικά μας top-10 - διαπίστωσα ότι με κόπο κατάφερα να βρω επτά άλμπουμ παραγωγής 2008 που είναι πιθανό να ξανακούσω. Τα έξι από αυτά υπήρχαν ήδη στη λίστα του Ludens. Οπότε ευχαρίστως, και με τεράστια ανακούφιση, δέχθηκα να εκπροσωπήσει εκείνος το blog, ως πιο σχολαστικός ρέκτης της τρέχουσας ποπ κουλτούρας. Του ζήτησα όμως να μου παραχωρήσει τις εμβληματικές θέσεις "10" και "5" της λίστας για τους δύο πιο αγαπημένους μου φετινούς δίσκους.
• Όλος αυτός ο ποπ ψυχαναγκασμός με τις λίστες και "τα καλύτερα της χρονιάς" μου φαίνεται χαριτωμένος, αλλά μάταιος. Πέρσι προσπάθησα να τον δυναμιτίσω, προτείνοντας δίσκους που ήξερα ότι δεν αφορούν κανέναν στ' αλήθεια - ή δίσκους που ειρωνεύονται το ίδιο το concept του "δίσκου της (ποιας) χρονιάς* - ή κάτι ελάχιστα ποπ (το τελευταίο μου γύρισε μπούμερανγκ: κέρδισε το grammy του δίσκου της χρονιάς, κάτι που δείχνει πως ό,τι ξέρουμε είναι λάθος).
• Και μια και αναφέρθηκα στο River (the Joni Letters), δράττομαι της ευκαιρίας να θυμίσω ότι έχω αναλάβει μια δέσμευση. Με το που θα τελειώσει η ψυχαναγκαστική μπλογκοψηφοφορία για το άλμπουμ του 2008, θα ξεκινήσω μια ακόμη ψυχαναγκαστική ενότητα στο ΠΠC, αφιερωμένη στα αγαπημένα μου χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Από τη λίστα αυτή δεν μπορεί ποτέ να λείπει το River της Τζόνι Μίτσελ, που αποδόμησε υποδειγματικά πέρσι ο Χέρμπι Χάνκοκ, τόσο με την Κορίν Μπέιλι Ρέι στο τραγούδι, όσο και με την ίδια την τραγουδοποιό.
• Από συνειρμό σε συνειρμό το πάω: μιλώντας για χριστουγεννιάτικα τραγούδια, θυμήθηκα τη μυθική database χριστουγεννιάτικων τραγουδιών του Kosmos - ενός σταθμού στον οποίο πέρασα δύο εορταστικές περιόδους προ ετών. Ανάμεσα στη λίστα είχε παρεισφρύσει ένα θεϊκό τραγούδι του Σίκο Μπουάρκε, το "Anos Dourados", το οποίο είχε διασκευάσει με το απαράμιλλο, άψογο στιλ του ο Τομ Ζομπίμ, μετατρέποντάς το στα αγγλικά σε "It Looks Like December". Ήταν αυτό το "december" που έκανε αυτόματα "χριστουγεννιάτικο" το τραγούδι, κι ας μην έχει καμία σχέση με Χριστούγεννα. Δεν πειράζει. Το αφιερώνω στους bloggers που εδώ και μέρες σπαζοκεφαλιάζουν με τα top-20 τους, γιατί όντως, it looks like december, όταν η "μπλογκόσφαιρα" (τη μισώ αυτή τη λέξη, αλλά τι να κάνω) ψηφίζει το άλμπουμ της χρονιάς.

*(θα μπορούσα να κάνω και φέτος κάτι τέτοιο, να προτείνω την επανεκτέλεση των ερμηνειών του μεγάλου τζαζ πιανίστα Αρτ Τέιτουμ από το ίδιο software, αλλά δεν θα μου άρεσε να επαναλαμβάνομαι)