7 λεπτά που υπενθυμίζουν γιατί ήταν ο καλλίτερος

Όταν σού σκοτώνουν και τον πολιτισμό, έρχεται η ώρα να τα μαζεύεις σιγά-σιγά. Δεν έχεις πια πατρίδα.

Aμηχανία

Το ένα μου χέρι έχει μια μικρή γαλάζια πιτσιλιά. Το άλλο μια εξίσου μικρή φούξια.Είναι γιατί χθες, μέχρι τις 4 τα ξημερώματα βρισκόμουν στο μαγαζί που πια είναι η βασική μου δουλειά και προσπαθούσα να βάψω κάτι τραπεζάκια. Δώδεκα ώρες αργότερα βρισκόμουν σε ένα meeting σχετικό με μια άλλη δουλειά, πιο συναφή με την μέχρι τώρα επαγγελματική μου δραστηριότητα. Βρέθηκα να εξομολογούμαι σε έναν σχεδόν άγνωστό μου άνθρωπο την πλήρη μου αδυναμία να γράψω κάτι εδώ και περίπου έναν χρόνο.Εντάξει, όχι πλήρη αδυναμία: όσο δούλευα στο Big Fish κατάφερνα, χωρίς ιδαίτερο κόπο, να βγάλω δύο κείμενα των 500 λέξεων την εβδομάδα, με σκέψεις και αντιδράσεις για όσα έβλεπα γύρω μου. Αλλά οφείλω να ομολογήσω πως η απόλυσή μου, μού προκάλεσε πρώτα από ολα ανακούφιση. Είναι ίσως μια ένδειξη της αποτυχίας μου ως δημοσιογράφου, αλλά πιστεύω στ' αλήθεια πως ο κόσμος μπορεί να ζήσει και χωρίς την άποψή μου. Πολύ περισσότερο δε που "η άποψή μου" - κι αυτή είναι άλλη μια ένδειξη της αποτυχίας μου ως δημοσιογράφου - δεν είναι κάτι σαφές. Από την στιγμή που η χώρα βρέθηκε στο καθεστώς του Μνημονίου, έπιασα τον εαυτό μου να αλλάζει γνώμη με αστραπιαίες ταχύτητες: δεν προλάβαινα να σκεφτώ κάτι και αμέσως μού ερχόταν στο μυαλό η ακριβώς αντίθετη σκέψη.Βλέπω, όλους αυτούς τους μήνες, να πεθαίνει η Ελλάδα που ξέραμε τα τελευταία 30 χρόνια και δεν μπορώ παρά να νιώσω χαρά. Γιατί πιστεύω πως αυτή η Ελλάδα δεν πήγαινε άλλο. Θέλω κι εγώ να τελειώνουμε με το Δημόσιο, να σταματήσουν να υπάρχουν κρατικές επιχειρήσεις - δεν υπάρχει κανένας λόγος το Κράτος να είναι επιχειρηματίας, πρέπει απλώς να ελέγχει, να ρυθμίζει και να εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για την ομαλή λειτουργία των επιχειρήσεων, τόσο των "Κοινής Ωφελείας", όσο και των υπολοίπων. Αλλά αυτό σημαίνει ότι θέλω να απολυθεί τόσος κόσμος, να μείνει στον δρόμο χωρίς προοπτική, να χάσουν την δουλειά τους μερικές χιλιάδες μόνιμοι της ΕΡΤ - η οποία, επιτέλους, θα πρέπει να έχει ΕΝΑ τηλεοπτικό κανάλι και δύο-τρία ραδιόφωνα, αν όχι μόνο το "Τρίτο". Δεν θέλω, όμως, να χάσει κανείς την δουλειά του. Θέλω να δικαιωθούν οι συμβασιούχοι που ακούν ψέμματα τόσα χρόνια. Πιστεύω στο κράτος πρόνοιας, θέλω κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη και υγεία και παιδεία και συντάξεις και ποδηλατόδρομους και δημοτικές βιβλιοθήκες και μονόκερους να χορεύουν στις παρυφές διπλών ουράνιων τόξων. Είδα το μπαλόνι που λέγεται "Ελλάδα των τελευταίων 30 χρόνων" να σκάει στα χέρια μου και δεν εννοώ ότι έχασα μια καλοπληρωμένη δουλειά και ξέρω ότι η επόμενη δουλειά στο "αντικείμενό μου" θα είναι με χειρότερους όρους - εννοώ ότι είμαι διαβητικός και βλέπω τα ταμεία να δυσκολεύονται να μου καλύψουν τα πραγματικά μου μηνιαία έξοδα για τα αναλώσιμα της αντλίας ινσουλίνης και ξέρω ότι αυτό είναι συνέπεια του γεγονότος ότι η μητέρα μου βγήκε στην σύνταξη από τα 45 της. Προσπαθώ εδώ και πέντε χρόνια να λειτουργήσω μια μικρομεσαία επιχείρηση - την μόνη στην κατηγορία της (και νομίζω ότι ξέρω τι λέω) που κόβει απόδειξη ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΛΑΤΗ - και έχασα έξι μήνες στην πολεοδομία για να την στήσω, επειδή δεν ήθελα να καταθέσω ψεύτικα σχέδια, αλλά ακόμη και για να διορθώσεις κάτι στην πολεοδομία πρέπει να λαδώσεις. Όμως δεν νιώθω αγανακτισμένος. Δεν έχω νιώσει την ανάγκη να πάω στο Σύνταγμα να μουτζώσω κτίρια ούτε - πολύ περισσότερο - να "αποκλείσω" την βουλή, εμποδίζοντας αυτούς που εγώ έστειλα εκεί να πάνε να κάνουν την δουλειά που τους ανέθεσα - κι ας την κάνουν φρικτά. Διαβάζω κάθε μέρα κάποιον να λέει ότι έχουμε Χούντα κι εκνευρίζομαι. Δεν έχουμε Χούντα. Έχουμε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση που κάνει αυτό που έχει δικαίωμα να κάνει: παίρνει σκληρά, αντιλαϊκά μέτρα, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις του λαού. Θα κριθεί από το αποτέλεσμα - που ναι, θα είναι μια πλήρης αποτυχία. Αλλά μια ανίκανη κυβέρνηση δεν είναι χούντα. Είναι μια κυβέρνηση που πρέπει να αλλάξει, όταν έρθει η ώρα - και τότε, θα πρέπει να στείλουμε άλλους, καλύτερους. Μετά συμβαίνει μια μέρα σαν την περασμένη Τρίτη, με όλη αυτήν την φρικαλεότητα που ζήσαμε στο κέντρο της Αθήνας, και νιώθω να κλονίζομαι: αν δεν είναι χούντα, γιατί η Αστυνομία επιτίθεται στους πολίτες; Δεν έχω απάντηση. Όλες μου οι σκέψεις μπάζουν από παντού - αλλά τις προτιμώ από τις αεροστεγείς απόψεις που βλέπω γύρω μου, τις προτιμώ από τους "Μνημονιακούς" που θεωρούν λογικό να πληρώσουμε στις τράπεζες για μια κρίση που εκείνες προκάλεσαν (σε συνεργασία με ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, φυσικά), τις προτιμώ από εκείνους που πιστεύουν ότι τώρα ήρθε η ώρα να πέσει ο καπιταλισμός και κάνουν πολιιτκή ψυχοθεραπεία στις "Λαϊκές συνελεύσεις" του Συντάγματος, πιστεύοντας ότι με τα φληναφήματά τους θέτουν τις βάσεις για μια άλλη Πολιτεία. Είναι και μερικοί φίλοι μου εκεί. Κι άλλοι που δεν είναι φίλοι μου αλλά τους ξέρω. Προσπαθούν μέσα από τις συλλογικότητες να βρουν απαντήσεις για τα υπαρξιακά τους κενά. Είναι οι ίδιοι ταλιμπάν που βλέπεις να συρρέουν στις ΜΚΟ - παλιότερα πήγαιναν στα κόμματα.

Τόση ώρα γράφω γι' αυτά που δεν μπορώ να γράψω - και θαυμάζω τον Homo Ludens που καταφέρνει να βάλει τις σκέψεις του σε σειρά, είτε γράφει για μουσική, είτε για τα ΜΜΕ, είτε για την Κρίση. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά για τα σημαντικά. Θα μπορούα να γράψω για τα άλλα - τις απολαύσεις της ζωής, την μουσική, τις γυναίκες, τα κόμιξ (σε τελική ανάλυση, οι οικονομίες καταρρέουν, οι χώρες διαλύονται, αλλά οι άνθρωποι δεν τελειώνουν ποτέ, η ζωή δεν σταματά). Αλλά κι αυτό μου φαίνεται μάταιο - όταν γύρω σου όλα διαλύονται, πώς είναι δυνατόν εσύ να ακούς αμέριμνος Offpiste Gurus;

Ξύπνησα σήμερα βαρύς, νιώθοντας, ως πολίτης, βαθιά προδομένος από τους θεσμούς της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (την οποία συνεχίζω να θεωρώ μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του ανθρώπου). Άνοιξα το twitter κι ανάρτησα ένα τραγούδι του Έλινγκτον, όπως το είπε η θεά Ρομπέρτα Γκαμπαρίνι (η οποία πέρσι τραγούδησε σε μια άδεια Τεχνόπολη) μαζί με τον υπέρκομψο Χανκ Τζόουνς. Το έκανα με δισταγμό, με ντροπή, σαν να μην ταιριάζει στο κλίμα της ημέρας. Ένας (άγνωστος) φίλος είπε ότι τον έκανε να νιώσει καλύτερα. Είχε δίκιο. Πρέπει να κρατηθούμε από αυτά που αγαπάμε.

(Tο σκίτσο του Αλτάν λέει: "Αυτή η κρίση θα κρατήσει χρόνια". "Επιτέλους, λίγη σταθερότητα".)

WTF?

(H φωτογραφία είναι του Πέτρου Γιαννακούρη, για το Associated Press)

Απλές σκέψεις ενός αδαούς μπροστά στην χρεοκοπία της χώρας του

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο λίγο πριν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, το μεσημέρι της 29 Ιουνίου. Και ξεκίνησα να το γράφω έχοντας προεξοφλήσει ότι τα νέα μέτρα θα περάσουν. Είναι μέτρα που θα μού κοστίσουν αρκετά χρήματα φέτος κι ακόμη περισσότερα του χρόνου. Χρήματα που δεν μού περισσεύουν, αφού εδώ και ένα χρόνο εργάζομαι για περίπου 40% λιγότερα απ’ ότι «όταν οι καιροί ήταν καλοί», καθώς ο κλάδος μου είναι πια «είδος πολυτέλειας» για την ελληνική πραγματικότητα και ως εκ τούτου οι επιχειρηματίες του προτιμούν να κρατούν σχέσεις ορισμένης σύμβασης («μπλοκάκια») με τους εργαζόμενούς τους, παρά να τούς διατηρούν στο μισθολόγιό τους. Προσθέστε στα παραπάνω την εύλογη αβεβαιότητα που σού προκαλεί το «καθεστώς μπλοκακίου» (και όντως, για περίπου μισό χρόνο βρέθηκα στη δεινή σχέση να βγάζω τα προς το ζην κυνηγώντας συνεργασίες από εδώ κι από εκεί, χωρίς να έχω το προνόμιο κάποιας «πιο μόνιμης») και θα δείτε ότι δεν έχω κανένα λόγο να υποστηρίζω το «Μνημόνιο ΙΙ».

Διαβάζοντας επίσης κάποια σημεία του εφαρμοστικού νόμου και, βεβαίως, ενημερωνόμενος συνεχώς για το ζήτημα, έχω σχηματίσει κι εγώ τη γνώμη ότι το Μεσοπρόθεσμο δεν είναι η καλλίτερη δυνατή λύση για τη χώρα. Ωστόσο, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, εύχομαι να περάσει. Πολύ απλά, γιατί οι υπόλοιπες λύσεις που ακούγονται –που είναι έτσι κι αλλιώς λίγες- μού φαίνονται ακόμη πιο επικίνδυνες.

Το κόστος των νέων μέτρων

Αλλά πάμε από την αρχή. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά τον εαυτούλη μου (αφού σ’ αυτήν την χώρα κοβόμαστε πρώτα για την πάρτη μας κι όταν «καθαρίσουμε», πιάνουμε μετά και το συλλογικό καλό...), είναι η πρώτη φορά που το κράτος μου κόβει όντως χρήματα, παρότι βρισκόμαστε σε κρίση πάνω από δύο χρόνια και παρότι έχει περάσει ένα ολόκληρο έτος από την πρώτη μας καταφυγή στο δάνειο της Τρόικας.

Προσοχή: Μιλάω για τις άμεσες συνέπειες. Γιατί εμμέσως, έχω ήδη πληγεί μία φορά όταν ο πρώην εργοδότης μου αποφάσισε να με βγάλει από το μισθολόγιο για να με περάσει σε καθεστώς «μπλοκακίου» και δεύτερη φορά όταν διακόψαμε πια και τη μόνιμη σχέση συνεργασίας μας για μια πιο «χαλαρή». Υποθέτω ότι δεν γίνονταν όλα αυτά αν το κράτος δεν πίεζε τόσο πολύ τον ιδιωτικό τομέα, αλλά δεν το μετράω στο κακό που μού έχει κάνει η κυβέρνηση ως τώρα. Για έναν πολύ απλό λόγο: Αν ήμουν τόσο φοβερός και καταπληκτικός σε αυτό που κάνω, κανένας εργοδότης δεν θα με έστελνε σε μπλοκάκι –ή, ακόμη περισσότερο- θα μπορούσα να είμαι φοβερός και καταπληκτικός και σε άλλους κλάδους και αρκετά ευέλικτος ώστε να έχω αποχωρήσει την κατάλληλη στιγμή από κάποιον που περνάει δύσκολες ώρες.

Τα χρήματα, λοιπόν, που καλούμαι να πληρώσω, ως «έκτακτη εισφορά» και ως «τέλος επιτηδεύματος» (άλλη μια πούτσα που τρώνε όσοι ζουν από το «μπλοκάκι» τους) είναι το πρώτο σημαντικό ποσό που μού ζητάει το κράτος για να βγει η χώρα από την κρίση. Πείτε με μαλάκα, αλλά εγώ θα το δώσω με όλη μου την καρδιά. Γιατί συνειδητοποιώ ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού και ότι κάπως πρέπει να βοηθήσω κι εγώ. Δεν αμφισβητώ όσους λένε ότι τα μέτρα είναι άδικα και ότι κάποιοι άλλοι θα μπορούσουν επίσης να βοηθήσουν, αλλά δεν βοηθούν, λέω απλά τι κάνω εγώ: Εγώ θα βοηθήσω. Μού φαίνεται, δηλαδή, και κομμάτι γελοίο το ότι με τη χώρα βαθιά μέσα στην κρίση, το 2010, έλαβα και πάλι επιστροφή φόρου για φέτος, παρότι απέχω αρκετά απ’ το να βρίσκομαι στα όρια του αφορολόγητου.

Η εναλλακτική του να μην τα πληρώσω

Θα μπορούσα, φυσικά, να κάνω το παν για να μην τα πληρώσω. Στην περίπτωσή μου, επειδή δεν γίνεται να φοροδιαφύγω, θα μπορούσα να κατεβώ είτε ως «αγανακτισμένος», είτε ως «μαχόμενη αριστερά» στους δρόμους και να προσπαθήσω να πείσω τους βουλευτές να «το πάρουν αλλιώς». Δεν το κάνω. Είμαι αγανακτισμένος μαζί τους, αλλά είμαι από αυτούς τους αγανακτισμένους που θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα. Όχι από τους άλλους, που λένε «πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από ‘δω», λες και αν φύγουν οι 300 και το Μνημόνιο της Τρόικας, αύριο θα ξυπνήσουν στην ίδια Ελλάδα που ζούσαν πριν 2 χρόνια, στους φραπέδες δίπλα στην παραλία στις 2 το μεσημέρι των εργάσιμων ημερών και στους πολέμους με τα καλαθάκια των λουλουδιών στα μπουζούκια.

Επίσης, δεν πιστεύω στην εναλλακτική που προτείνει η Αριστερά. Συμφωνώ ότι μέχρις ενός σημείου το χρέος μας είναι ανήθικο, αλλά υπολογίζω αυτό το σημείο κάπου στο 10% των οφειλών μας. Καταλαβαίνω την ανάγκη της να ξεσπάσουν και για το υπόλοιπο ποσό, που είναι χρήματα που δανειζόμασταν για να πληρώνουμε πράγματα που ποτέ δεν ενέκρινε (π.χ. τους Ολυμπιακούς Αγώνες), αλλά τρέμω μπροστά στην ιδέα της πτώχευσης, της αποχώρησης από το ευρώ και της «κουβανικής» Ελλάδας που οραματίζεται. Ξέρω ότι το όραμά της είναι πολύ πιο φιλόδοξο και μιλάει για κατάρρευση του καπιταλισμού και εκτός Ελλάδας. Φαντασιώνται, δηλαδή, ότι το ντόμινο που θα ξεκινήσουμε θα είναι τόσο δυνατό που θα επιφέρει μια πραγματική επανάσταση. Αλλά πιστεύω ότι θα πέσει μόνο ένα πούλι. Η Ελλάδα. Ναι, ο καπιταλισμός έχει μερικά σοβαρά προβλήματα, αλλά το δικό μας πρόβλημα, σύντροφοι, δεν είναι ο καπιταλισμός.

Η ελπίδα

Λέω, λοιπόν, «ναι» στο Μεσοπρόθεσμο, όχι επειδή είναι καλή λύση, αλλά επειδή είναι η μόνη λύση. Λέω «ναι», για να εκταμιεύσουμε τις δόσεις του δανείου με το χαμηλό επιτόκιο που θα μας επιτρέψουν ν’ αποπληρώσουμε εκείνες με το υψηλό και για να πάρουμε κι ένα νέο δάνειο στη συνέχεια, για να συνεχίσουμε να καλύπτουμε τις οφειλές μας –γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα και είναι ένα σύστημα που σε γαμάει όταν θες να το κοροϊδέψεις, αλλά σε επιβραβεύει όταν στρώσεις τον κώλο σου και δουλέψεις και το χρησιμοποιήσεις υπέρ σου. Λέω «ναι» στις θυσίες, όσο ακόμη ελπίζω πως αυτές θα αποδώσουν.

Αλλά οι ελπίδες μου έχουν πια μειωθεί πολύ. Στην ουσία μού έχει μείνει μόλις μιάμιση: Ότι οι θυσίες αυτές, που όντως πλέον είναι μεγάλες και που όντως είναι αρκετά άδικες σε πολλούς τομείς, θα αποτελέσουν ένα ισχυρό σοκ και στην κοινωνία μας και στους πολιτικούς μας. Δεν φτάνει μόνο να προπηλακίζονται οι δεύτεροι, ούτε φτάνει που στην επόμενη Βουλή θα μπουν τόσα κόμματα όσα δεν έμπαιναν ούτε την δεκαετία του ’30. Το να αντικατασταθούν οι παρόντες λαϊκιστές άχρηστοι ή εγκληματίες 300 με άλλους παρόμοιους, δεν έχει κανένα νόημα. Το να πάψει να είναι αγανακτισμένος κάποιος επειδή θα τον βολέψει ο κάθε Αθανασιάδης στην κάθε ΔΕΗ, δεν έχει κανένα νόημα. Η ρήξη πρέπει να έλθει στο δικό μας σάπιο σύστημα (αυτό που είναι το πραγματικό πρόβλημα και όχι ο καπιταλισμός και οι τράπεζές του):

Το σύστημα της σκέψης μας. Της απέχθειάς μας απέναντι σε κάθε εργασία, της αγάπης μας για την καλοπέραση υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, της ευκολίας μας στην γκρίνια και στην απαίτηση, και –φυσικά- της τάσης μας στο «βόλεμα», στην πλάγια μέθοδο και στο «κανόνισμα» κάτω απ ‘το τραπέζι. Για πάρτη μας. Πάντα για πάρτη μας, αρκεί να μη βλέπουν οι άλλοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του συστήματος, το χειρότερο κακό για τον τόπο, είναι το γιγαντιαίο Δημόσιο και η μονιμότητα των υπαλλήλων του.

Ελπίζω ότι το σοκ μας από το ξύλο που πρέπει να φάμε για να μην πτωχεύσουμε (ή, έστω, μια επιβολή από τις «Ξένες Δυνάμεις» -ειλικρινά δεν με πειράζει να μας μανατζάρουν οι Γερμανοί. Δεν έχω κανένα κόλλημα με τον παμμέγιστο Περικλή ή τον τεράστιο Μεγαλέξανδρο, όλοι αυτοί έχουν πεθάνει πριν χιλιετίες, μαζί με μια άλλη Ελλάδα) θα φέρει επιτέλους την κοινή λογική και την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, παράλληλα με το κλείσιμο υπηρεσιών και απολύσεις των υπαλλήλων τους. Όλα αυτά, φυσικά, μαζί με κίνητρα στον ιδιωτικό τομέα, για την απορρόφηση εργαζομένων (ορίστε πού μπορούν να δοθούν πραγματικά φορολογικά κίνητρα) και για την ενίσχυση της ανάπτυξης.

Δεν θέλω να χάσουν οι άνθρωποι τις δουλειές τους επειδή τούς ζηλεύω. Θέλω να τις χάσουν, μπας και ξεκουνηθούν. Μπας και ξεβολευτούν. Γιατί μόνο έτσι θα γίνουν δημιουργικοί, θα σκεφθούν ιδέες, θα αποκτήσουν οράματα, φιλοδοξίες, όρεξη για ζωή. Και θ’ αποδείξουν αν όλα αυτά τα περίφημα για την «ελληνική μαγκιά» είναι αλήθεια ή πομφόλυγες που εξαπολύονται στα εύκολα. Όταν ξαναμπεί μπροστά η μηχανή του λαού, όταν ο καθένας προσωπικά δίνει ό,τι περισσότερο μπορεί για να συμβάλλει στην ανάπτυξη (μια έννοια τόσο εύκολη να τη λες, αλλά τόσο δύσκολη να επιτευχθεί –αν ξυνόμαστε στα ακριβά μας γραφεία π.χ. δεν αναπτυσσόμαστε ιδιαίτερα...), τότε θα έχουμε κάθε δικαίωμα να λέμε την εθνικότητά μας και να περηφανευόμαστε. Μέχρι τότε, θα παραμένουμε ένα σιχαμένο πλήθος αγροίκων που θα τα φορτώνουμε όλα στους πολιτικούς μας, λες και δεν τους ψηφίζουμε εμείς.

Θου Βου, ο Έλληνας που αφήσαμε πίσω

Όλοι βάζουν εικόνες του Βέγγου από τα ώριμά του χρόνια. Δεν ταιριάζει ο θάνατός του, μοιάζουν να λένε, με τον Θου Βου. Όταν αποδημείς για τον άλλο κόσμο, φεύγεις σοβαρός, γεμάτος εμπειρίες, σοφός, δεν φεύγεις με γκριμάτσες και καρατιές στον αέρα. Βλακείες. Εγώ θα ανεβάσω μια φωτογραφία του Θανάση Βέγγου από τον "Φανερό Πράκτορα 000". Γιατί αυτή θα είναι η εικόνα του Βέγγου που θα θυμάμαι για πάντα, ακόμη κι όταν φθάσω κι εγώ, αν φθάσω ποτέ, τα 84, τα χρόνια που έζησε ο σημαντικότερος Έλληνας ηθοποιός -για να μην πω καλλιτέχνης, γενικά- της εποχής μας. Για την ιδιοφυία της υποκριτικής του τέχνης τά 'χουν γράψει άλλοι, τα έχουν αναλύσει τόσο διεξοδικά που δεν έχει κανένα νόημα -δεν έχω εξ άλλου και όρεξη να το κάνω, μετά τα σημερινά νέα- να αναλύσω το γιατί τον θεωρώ τόσο σπουδαίο.

Το μόνο που θέλω να πω εδώ είναι ότι ο θάνατος του Βέγγου μοιάζει ξαφνικά με συμβολισμό. Αύριο - μεθαύριο, εφημερίδες και τηλεοπτικά περιοδικά θα σπεύσουν να τον εκμεταλλευθούν κομματάκι, για ν' ανεβάσουν τις υποτυπώδεις τους πια πωλήσεις, συμπληρώνοντάς τις με DVD με τις ταινίες του. Αλλά δεν θα γελάσουμε με όλη μας την ψυχή όταν ακούσουμε το "ήσυχο, ήσυχο το ποταμάκι, γοργοκυλάει το γαλάζιο του νεράκι", όταν ο Βέγγος ξαναουρλιάξει "Λέεεεεπουρα" πάνω στο μηχανάκι, όταν μεριάσει τα σκουπίδια για να φιλήσει το "χώμα της πατρίδας μου, χώμα ελληνικό". Θα σκάσουμε ένα χαμόγελο, αλλά το μυαλό μας θα γεμίσει μάλλον με περισσότερες έγνοιες, παρά θα καθαρίσει έστω και για λίγο. Γιατί ο Θου Βου τον είχε προβλέψει όλον αυτόν τον καημό που ζούμε τον τελευταίο καιρό -ήταν θεμελιώδες συστατικό του έργου του. Και το ότι μας άφησε τώρα, στην πιο δύσκολή μας στιγμή, είναι σαν να θέλει κάτι να μας πει. Ότι αυτόν τον Έλληνα, τον αθώο, τον φιλότιμο, τον ακέραιο, τον σκοτώσαμε εμείς. Δεν το θέλαμε ποτέ. Ή μάλλον τον θέλαμε μόνο για να διασκεδάζουμε. Για να γελάμε με τα καμώματά του. Για να του ρίχνουμε καμμιά φάπα και να ξεσπάμε. Εμείς θέλαμε να γίνουμε κάτι άλλο.

Γαμημένα Mac και ανεγκέφαλοι θιασώτες τους!

Επάνω το πώς βλέπει το blog κάποιος από PC. Κάτω το πώς το βλέπει κάποιος από Mac. Είμαι παρμένος χοντρά. Έχω εκφραστεί δεκάδες φορές κατά των πανηλίθιων μηχανημάτων του Στιβ Τζομπς και του σιναφιού του. Διαβολοσακαράκες για μόστρα και μόνο. Μπορεί στην Αμερική να κάνουν και καμμιά δουλειά παραπάνω και μπορεί οι γραφίστες όντως να δουλεύουν πολύ καλλίτερα μ' αυτά, αλλά για τους υπόλοιπους Έλληνες η χρήση ενός Mac ή ενός iΚάτι μόνον ένδειξη ξεροκεφαλιάς και επιδειξιομανίας μπορεί να δείχνει. Δεν έβαλαν μυαλό τότε που πήγαν κι έσκασαν τα ευρώ τους για να αποκτήσουν ένα iPhone και διαπίστωσαν μετά ότι έπρεπε να περάσουν όλες τις επαφές τους από την αρχή στα αγγλικά γιατί το μηχανάκι τους δεν διάβαζε ελληνικά. Όταν τους καίγεται η μπαταρία στο MacBook (μια στο τόσο) έχουν πάντα έτοιμη την απάντηση: "την μπαταρία δεν την κατασκευάζει η Apple, είναι από άλλη εταιρεία". Και όταν το οποιοδήποτε πρόγραμμα, κείμενο, site έχει κατασκευασθεί σε ένα PC και δεν τρέχει ή δεν διαβάζεται σωστά στο Mac, θα το απαξιώσουν, βεβαίως, γιατί ακριβώς δεν έχει κατασκευασθεί σε Mac.

Επιλέξατε τη μόστρα αντί της χρηστικότητας. Με γειά σας με χαρά σας. Ξενέρωσα που το νέο design του blog δείχνει τόσο χάλια από το Mac του γραφείου (άπειρα τα προβλήματα συμβατότητας σε ένα δίκτυο γραφείου με Mac, αλλά μην συνεχίσω...), αλλά δεν πρόκειται να το αλλάξω για χάρη τους. Γιατί και Arial να βάλω, αντί για Impact (αυτή είναι η γραμματοσειρά που δεν διαβάζουν τα Mac στις ελληνικές λέξεις), πάλι χειρότερα θα δείχνει απ' ότι σε ένα PC. Γιατί τα PC φτιάχτηκαν για να κάνουν τα πράγματα απλούστερα ενώ τα Mac για να σας βάζουν να ξοδεύετε κι άλλα, μπας και τα απλουστεύσετε επιτέλους.

Γεύση μετάλλου στη γλώσσα

Γνώριζα τον Σωκράτη Γκιόλια από μικρό παιδί. Ήταν 3-4 χρόνια μεγαλύτερός μου και πριν καν ενηλικιωθεί είχε περάσει από τους στίβους στο αθλητικό ρεπορτάζ, καλύπτοντας το αγαπημένο του άθλημα. Μιλούσαμε, συνεπώς, καθημερινά (μέχρι τα 25 μου έκανα πρωταθλητισμό στις ημιαντοχές) όσο ήμουν αθλητής και κρατήσαμε επαφή κι αργότερα, λόγω του athletix.org, του site που είχα στήσει για τον στίβο και που για πολλά χρόνια ήταν το σημείο αναφοράς των ξένων για το τι γινόταν στην Ελλάδα. Την ίδια περίοδο ο Σωκράτης ασχολιόταν ήδη και με άλλα, δούλευε στο Μάκη, ξεκινούσα κι εγώ την δημοσιογραφική μου καριέρα, αλλά το μόνο κοινό μας σημείο ήταν ο στίβος και μόνο για τον στίβο μιλούσαμε.

Για τη μετέπειτα καριέρα του, λοιπόν, δεν ξέρω πολλά. Αυτά που ξέρουν όλοι πάνω κάτω. Μάκης, Ζούγκλα, Πρώτο Θέμα, troktiko, Θέμα FM. Διαφωνούσα με τον τρόπο που εκφραζόταν, εκτιμούσα όμως το πάθος του για την δουλειά. Είχαμε πολύ διαφορετικές απόψεις για πολλά θέματα, αλλά κι έναν αμοιβαίο σεβασμό για το πώς αντιμετώπιζε ο καθένας τα πράγματα. Εξ άλλου αντιπροσωπεύαμε εντελώς διαφορετικά σύμπαντα. Ξανασυναντηθήκαμε κάποια στιγμή στο Πρώτο Θέμα, όταν δούλευα στο Big Fish κι εκείνος έκανε εκείνη την ελεεινή στήλη με τα εκκλησιαστικά, μεταξύ άλλων. Πήγα να τον κοροϊδέψω, δεν κατάλαβε. Είπαμε, διαφορετικά σύμπαντα. Ειδικά το troktiko: αυτό το εμετικό site θα μπορούσε να είναι λόγος να εγκαταλείψω το "Πο Πο Culture!" - τόσο πολύ με χαλάει που όταν λες ότι έχεις blog, η συνηθέστερη απόκριση είναι "σαν το troktiko;"

Μπήκα πρωί πρωί στο αυτοκίνητο για μια δουλειά και άκουσα στο ραδιόφωνο για την εκτέλεσή του. Ένιωσα ένα κενό. Όχι ως δημοσιογράφος. Ως φίλος. Θυμήθηκα το γάμο του, πόσος κόσμος είχε γεμίσει την εκκλησία στην Ηλιούπολη, περιμέναμε μία ώρα μέχρι να χαιρετίσουμε το ζεύγος, θυμήθηκα που όταν είχα τελειώσει με το στίβο είχε ασχοληθεί (χωρίς να του το ζητήσω ποτέ) να μου βρει δουλειά, θυμήθηκα ακόμη πιο παλιά τα χαμόγελα στα στάδια και τα συγχαρητήρια μετά τις νίκες, ή τις συμβουλές μετά τις κακές εμφανίσεις. Και η γλώσσα μου γέμισε με γεύση μετάλλου...

Καείτε, καείτε μάγισσες, καείτε!

Get Well Soon - Witches, Witches! Rest Now In The Fire

Μακάβρια επίκαιρο. Επικό. Σχεδόν αντικαταθλιπτικό γι' αυτήν την κωλομέρα. Από τον προηγούμενο δίσκο του Get Well Soon.

Τγε Γομαντίκ

Έψαχνα κάτι που να μετριάσει λίγο αυτήν την απελπιστική ντούχνα της ημέρας, και το βρήκα στον αγαπημένο μου Samurai Frog, που θυμήθηκε ότι σαν σήμερα γεννήθηκε ο Κλοντ Ντεμπισί, και ανάρτησε ένα βιντεάκι, ένα απόσπασμα από την "Φαντασία" του Ντίσνεϊ, που κόπηκε στο μοντάζ - το Claire De Lune, φυσικά. Εντελώς κλισέ, αλλά αριστούργημα (και τα κλισέ, υπάρχει λόγος που δημιουργούνται). Το κλέβω ανερυθρίαστα.
Καλή δύναμη

Λόγοι για τους οποίους ντρέπομαι που ζω σ' αυτήν την χώρα: #450924

Ο υπουργός πολιτισμού και ο διευθυντής του Μουσείου της Ακρόπολης, επέτρεψαν να λογοκριθεί το βίντεο που έφτιαξε ο Κώστας Γαβράς για την ιστορία του μνημείου. Ύστερα από πιέσεις θρησκευτικών κύκλων, που εθίγησαν, λέει, επειδή στο βίντεο φαίνονται παπαδόμορφες (δικός μου όρος, σου επιτρέπω να τον χρησιμοποιήσεις) φιγούρες να καταστρέφουν τα γλυπτά του Παρθενώνα.
Δεν θα με πείραζε αν το κριτήριό του ήταν η κακογουστιά - μεταξύ μας, είναι λίγο κιτς όλο αυτό, σαν εκπαιδευτική τηλεόραση του '80 με καλύτερα γραφικά. Φαντάζεσαι τον Γαβρά να λέει στο γιο του: "εσύ, που είσαι όλη μέρα στο ίντερνετ, έλα να με βοηθήσεις να κάνουμε κάτι, γιατί με έχουν πρήξει αυτοί οι καραγκιόζηδες στην Αθήνα". Κι ο γιος να λέει: "Ωχού, μωρέ μπαμπά, τόσα cliparts έχεις εκεί μέσα, δεν μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις;"
Αλλά όχι, όλο αυτό έγινε γιατί οι ΠΑΠΑΔΕΣ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ! Και δεν θα σταματήσουν σε τίποτε προκειμένου να μην αμφισβητηθεί ποτέ το status της εκκλησίας σ' αυτήν την μαλακισμένη κουτσουλιά στην άκρη της βαλκανικής. Δεν φτάνει που μας κάνουν πλύση εγκεφάλου από το δημοτικό με τις μαλακίες για το κρυφό σχολειό, κάθε φορά που τολμά κάποιος να θυμίσει πόσο εκτρωματικό και ψεύτικο είναι το ελληνορθόδοξο ιδεολόγημα, πέφτουν να τον φάνε. Και καλά ο Υπουργός - είναι πάνω από όλα ένας επαρχιώτης βουλευτής από την Μεσσηνία που η πολιτική του επιβίωση εξαρτάται από τις ψήφους μερικών αγράμματων. Ο άλλος; Που είναι καθηγητής πανεπιστημίου; Ο αρχαιολόγος; Αλλά θα μου πεις, αυτός δεν έφριξε όταν ήρθαν ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ! Τότε έπρεπε να παραιτηθεί.
*(ακόμα και ο θείος Μότσαρτ, που τον είχα σε κάποια εκτίμηση και έμοιαζε Δαλάι Λάμα μπροστά στον Μακαριστό)
υγ. Και, ναι, ντρέπομαι επίσης που - για πρώτη φορά - αναγκάστηκα να αναρτήσω σ' αυτό το blog βίντεο με την κατάπτυστη "αράχνη" (τι γελοίος όρος, θεέ μου) του zougla.gr. Υπόσχομαι ότι δεν θα επαναληφθεί.

Σκατά

Η δεξαμενή μερικών από τις πιο όμορφες αθηναϊκές μας νυχτερινές εμπειρίες στέρεψε. Χθες έκλεισε το Guru. Για πάντα, λέει...

Αδελφέ Νίκο, θα σε θυμόμαστε για πάντα

Έφυγε ο Γενικός Αρχηγός της ομάδας ποδοσφαίρου της "Καθημερινής", Νίκος Κανελλόπουλος. Θα τον θυμόμαστε για πάντα στα καλλίτερά του.

H ελληνική μουσική βιομηχανία είναι μια ελεεινή χούντα

Είμαι αφάνταστα εκνευρισμένος αυτή τη στιγμή. Μόλις έγινε ένα σχόλιο σ' εκείνο το post του Mr. Arkadin για τη συνέντευξη που είχε δώσει η Monika στο Crack Hitler, όπου με αφοπλιστική αθωότητα (ή με έντεχνη ειρωνία και πλεονάζον ψώνιο -ποσώς με ενδιαφέρει!) ξεκατίνιαζε το γελοίο σύστημα καπελώματος στο οποίο επιδίδεται η ελληνική δισκογραφία και δη η έντεχνη πτέρυγά του. Το σχόλιο (φυσικά από Ανώνυμο αναγνώστη, πάντα από Ανώνυμο...) είναι ένα ανθολόγιο θετικών φράσεων που βγήκαν από τα χείλη διαφόρων "σοβαρών" Ελλήνων καλλιτεχνών για την πιτσιρίκα που αυτό εδώ το blog (και πάααρα πολύς κόσμος ακόμη που λατρεύει τη μουσική) έχει από καιρό ξεχωρίσει ως μια από τις αγαπημένες του δημιουργούς.

Είναι τόσες πολλές οι ατάκες που παραθέτει και τόσο τεκμηριωμένη η παράθεση της "βιβλιογραφίας" του, που καταλαβαίνεις από την πρώτη στιγμή ότι το σχόλιο δεν έγινε από κάποιον ερασιτέχνη. Δεν πρέπει να υπάρχουν και πολλοί ερασιτέχνες που αποδελτιώνουν ό,τι δημοσιεύεται στον ελληνικό Τύπο και αφορά την δισκογραφία -και μάλλον ούτε ένας δεν διαθέτει τέτοια database που να μπορεί να επικεντρώνει σε ό,τι έχει λεχθεί για ένα και μόνο άτομο. Κι όμως. Ο Ανώνυμος σχολιαστής μας βρήκε όσα έχουν πει για τη Monika οι (συμπαθέστατοι) Γαλάνη, Τσανακλίδου, Δεληβοριάς, Πασπαλά, Μαραβέγιας, Μικρούτσικος, Θηβαίος, Ελευθερίου...

Μου θύμισε τα σχόλια που είχαν γίνει όταν ανέβασα στο blog το κείμενο που είχα γράψει για τον Πλιάτσικα στο Big Fish. Τότε οι Ανώνυμοι φίλοι μας δεν φρόντισαν να κάνουν γνωστό σε όλους το πόσο καλός καλλιτέχνης είναι ο Φίλιππος, αλλά το πόσο ελεεινό υποκείμενο ήμουν εγώ που τον ειρωνευόμουν. Αλλά η συχνότητα σχολίων από άτομα που σαφώς και δεν ήταν τακτικοί αναγνώστες του "ΠΠC" είχε και τότε μια έντονη εσάνς οργανωμένου σχεδίου.

"Η ελληνική δισκογραφία είναι μια χούντα", είπα με το που διάβασα το τωρινό σχόλιο στον Mr. Arkadin. "Χούντα δεν θα πει τίποτε", μου απάντησε. Εκείνος τα ξέρει καλλίτερα. Του ζήτησα να συμπληρώσει αυτό εδώ το post μόλις χαλαρώσει με το τεύχος που κλείνει απόψε. Είμαι νευριασμένος, κυρίως γιατί νόμιζα ότι είχα πια απαλλαγεί από όλους αυτούς. Πρόσφατα ενεπλάκην σε μία δικαστική περιπέτεια -ναι, εξ αιτίας εκείνου του κειμένου για τον Πλιάτσικα στο Big Fish- της οποίας τα απόνερα έφτασε να διαχειρίζεται ο Mr. Arkadin λόγω της σημερινής του θέσης στο περιοδικό. Προφανώς και δεν μας πολυσυμπαθούν στα κεντρικά γραφεία της στρατιωτικής κυβέρνησης... Είμαστε δύο γελοίοι αντιστασιακοί που τολμούν να λένε στη Monika και την κάθε Monika να συνεχίζει να τους γράφει όσο αυθάδικα το κάνει και που -το χειρότερο για εκείνους- δεν μιλούν στην ίδια διάλεκτο με τα υπόλοιπα μέλη της αλλόκοτης φυλής που τρέφεται από το ελεεινό της σύστημα.

Ένα σύστημα που -να θυμίσω, ή να κάνω γνωστό, γιατί οι περισσότεροι μάλλον δεν το ξέρουν καν- όταν λέει "πωλήσεις", εννοεί "τοποθετήσεις" στα ράφια των δισκάδικων (οι επιστροφές δεν αφαιρούνται ποτέ, τα charts έχουν ήδη ορίσει νικητές και ηττημένους) και που, όταν λέει "να κάνουμε πλατινένιο δίσκο", εννοεί ότι πρέπει να τοποθετηθούν στα ράφια τόσες παραπάνω χιλιάδες κόπιες της Ζήνα ώστε να φθάσουν εκείνες της Παπαρίζου (τα ονόματα είναι ενδεικτικά, μη μου κάνετε άλλη αγωγή, please, δεν εννοώ την Πέγκυ και την Έλενα, αλλά τις φανταστικές καλλιτέχνιδες Πέμυ Ζήνα και Εβελίνα Παπαρίζου, ΟΚ;) που πρόλαβε πρώτη να "πλατινιάσει".

Για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτά τα ελεεινά υποκείμενα: Μην μπαίνετε στον κόπο να διαβάζετε αυτό το blοg και μετά να σχολιάζετε. Δεν θα μας καταλάβετε και δεν θα σας καταλάβουμε ποτέ. Ευτυχώς.

UPDATE:

Ξαναδιαβάζοντας το σχόλιο που με έχει κάνει να φρικάρω νυχτιάτικα, συνειδητοποιώ ότι όλες οι συνεντεύξεις των καλλιτεχνών που εκθειάζουν τη Monika δόθηκαν μετά την δική της στο Crack Hitler. Έλεος!

Το άλλο "Πνεύμα" που ήλθε στις γιορτές

Η εντελώς λοβοτομημένη μου περσόνα συνεχίζει, 11 μέρες μέσα στο νέο χρόνο πια, να παίζει Pro Cycling Manager και Europa Universalis III στο PC, επιστρέφοντας 17 χρόνια πίσω στις προτεραιότητές της, αδυνατώντας να αρθρώσει έστω και μια λέξη για τη νέα Ελλάδα που ματώνει (μέση) και ματώνει (ενεργητική φωνή). Aρνούμαι να ξεσπάσω έστω χρησιμοποιώντας τα παραδοσιακά μου όπλα (ξενύκτια, ποτά, γκόμενες). Ακόμη και στο σινεμά βρέθηκα μόνο για την "Αυστραλία" -κι αυτό λόγω μιας άσχετης με την ταινία ή την έβδομη τέχνη ιστορίας που θα είχε πλάκα να διηγηθώ, αλλά και πάλι... Έχω μαζευτεί μέσα στο καβούκι μου, φοράω όλη μέρα φόρμες και t-shirt και τα μάτια μου είναι κατακόκκινα από την αϋπνία και την πολύωρη χρήση του υπολογιστή.

Όταν έχεις περάσει τη μισή σου ζωή γράφοντας, την ώρα που το να γράψεις όσα έχεις μέσα στο κεφάλι σου για αυτά τα τεράστια πράγματα που συμβαίνουν γύρω σου μοιάζει με το σημανικότερο κείμενο που θα σκάρωνες ποτέ, τότε όλες αυτές οι λέξεις που έχεις χρησιμοποιήσει τόσο καιρό είναι αφάνταστα φτωχές. Και δεν γράφεις τίποτε. Παίρνεις την Καστίγη και γαμάς την Παναγία των Αραγονέζων, των Πορτογάλων, των Μαροκινών και όποιου άλλου μαλάκα βρεθεί στο οπτικό πεδίο του κυαλιού σου. Ακούω τώρα το "The Crying Light", αυτό το ολοκαίνουργιο αριστούργημα του Anthony (and the Johnsons), και συνειδητοποιώ ότι πια χρειάζεται κάτι τόσο βαρύ και καταθλιπτικό για να ξεκουνήσω και να πετάξω πέντε λέξεις παραπάνω. Αλλά μέχρι εδώ. Για τον Anthony θα τα πω αργότερα. Όσο για το "Πνεύμα" που ήλθε μέσα στις γιορτές, τα γράφει πάρα πολύ ωραία ο Χρήστος Μήτσης του "Αθηνοράματος" εδώ. Κοινώς, κάτι μου λέει ότι δεν θα το γράψω τελικά ποτέ αυτό το γαμήδι περί εξέγερσης και θα περιορισθώ στα της ποπ κουλτούρας που μου βγαίνουν (σχετικά πια) πιο εύκολα. Άντε να βάζω κι ένα twist κατάθλιψης μέσα. 

Και με αυτό το post με καλωσορίζω στο blog για το 2009...

Στο σημείο που σέρνουν στο έδαφος την "τρομοκράτισσα" γιαγιούλα, πήγα να πάθω εγκεφαλικό

οι εντολές ήταν σαφείς: κάνετε συλλήψεις. Πάση θυσία.

Το βίντεο είναι από το tvxs.
(Γενικώς, από τότε που τα 'σπασε με την ΕΡΤ, ο Στέλιος Κούλογλου αναγκάστηκε επιτέλους να δουλέψει, κάτι μάλλον θετικό)
Κατά τ' άλλα, ετοιμαζόμουν να γράψω κάτι, αλλά έχω ένα απίστευτο μούδιασμα, οπότε παραπέμπω στην αντίδραση του Πρόχειρου Τετραδίου.
Ορίστε κι ένα ακόμη βίντεο:

Έχει πέσει πολύ ξενέρωμα τελευταία

Δεν είναι μόνο ο υπογράφων που δεν έχει καμμία όρεξη να γράψει παραπάνω από 23 λέξεις εβδομαδιαίως. Εσχάτως ένας από τους αγαπημένους bloggers του ΠΠC οδηγήθηκε σε ιστολογική αυτοκτονία. Adieu Mantalena!

Σιωπηλή διαμαρτυρία

Ανηφορίσαμε προς το Σύνταγμα κατά τις 7. Περάσαμε πρώτα από το Public, όπου ο κόσμος χάζευε κανονικά τα home theatre και τα videogames, ενώ απ' έξω μια θλιβερή ομάδα κλόουν έκανε κάτι απελπιστικά ταχυδακτυλουργικά. Στο Σύνταγμα επικρατούσε ηρεμία. Μόνο μερικές δεκάδες κόσμου είχαν παραταχθεί μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη. "Σας είπα ότι η κανονική συγκέντρωση ήταν στις 3 το μεσημέρι. Είμαστε σοβαροί, τώρα, να πηγαίνουμε στη συγκέντρωση του facebook;" Σιγά σιγά άρχισε να καταφτάνει περισσότερος κόσμος - κάθε φορά που ερχόταν καινούριος συρμός έβγαιναν κι άλλοι. Συναντήσαμε πολλούς γνωστούς - "αφού είμαστε ακόμα κι εμείς εδώ, σημαίνει ότι θα έρθουν αρκετοί". Στο μεταξύ, τα ΜΑΤ, μπροστά από το μνημείο και παραπλεύρως άλλαζαν συνεχώς θέση - σαν να προσπαθούσαν να υπενθυμίσουν στον κόσμο την παρουσία τους. Δύο ώρες μετά, αρκετοί από αυτούς άρχισαν να ανηφορίζουν την Πανεπιστημίου - προς τα εξάρχεια, όπου γινόταν η άλλη συγκέντρωση.
Βλέποντας ότι τα πράγματα είναι αρκετά ήρεμα, κάποια στιγμή αποχωρήσαμε. Αργότερα, ακούσαμε ότι όσοι έμειναν το πάνε για ολονυχτία - έβγαλαν δε και θεϊκό σύνθημα: "Τρίγωνα κάλαντα μέσα στη βουλή Χριστούγεννα θα κάνετε φορώντας τη στολή!". Με το που γύρισα σπίτι, έμαθα ότι η ειρηνική διαμαρτυρία είναι κάτι που δεν επιτρέπεται. Τα ΜΑΤ σχημάτισαν "Π" γύρω από τους παρευρισκόμενους, έριξαν δακρυγόνα, το γνωστό θέατρο. Είναι 2008 - και κάποιοι στο Σύνταγμα φωνάζουν "Δημοκρατία", αν είναι ποτέ δυνατόν.

Έχουμε μια υποψηφιότητα για τον "Μαλάκα 2008"

Ήξερα ότι έκανα λάθος που έκλεισα το CD που έπαιζε στο αυτοκίνητο - το "Combo" του Χένρι Μανσίνι - για να βάλω ειδήσεις, πηγαίνοντας στο γραφείο το μεσημέρι. Αν δεν το είχα κάνει:
(α) θα συνέχιζα να ακούω απολαυστική σαμπανιζέ lounge-jazz με τσέμπαλο* και (β) πιθανόν να έχανα την ατάκα του Αλέξη Κούγια, ο οποίος, μιλώντας στους δημοσιογράφους εξέθεσε την υπερασπιστική γραμμή που θα ακολουθήσει, περί εξοστρακισμού της σφαίρας, λέγοντας ότι "αν τώρα, έπρεπε να πυροβολήσει στον αέρα ο φρουρός και αν έπρεπε να χαθεί το παιδί, θα αποφανθεί η δικαιοσύνη" - ότι δηλαδή παίζει να αποφανθεί η δικαιοσύνη πως έπρεπε να σκοτωθεί το κωλόπαιδο, τέτοιο πού 'τανε.
Ήμουν έξαλλος για περίπου ένα εξάωρο, μέχρι που διάβασα αυτό που έγραψε στο blog του ο Ζαχαριάδης. Με κίνδυνο να εξοργίσω ξανά τον "Ανώνυμο", όπως προχθές, προσυπογράφω.*(update: ψάχνοντας να ανεβάσω ένα κομμάτι από το Combo, έπεσα πάνω σε μια άλλη σύνθεση του Μανσίνι, με τον αλλόκοτα επίκαιρο τίτλο "teen-age hostage", από το αριστουργηματικό soundtrack του "experiment in terror" - που, ναι, έχει τσέμπαλο στην ενορχήστρωση)
**(κι άλλο Update: ο τύπος είπε ότι ο θάνατος του παιδιού ηταν "θέλημα θεού"; Ψάχνω να βρω την πηγή, αλλά μάταια)
***(τρίτο Update: βγήκαν "Κούγιας Facts"! Καιρός ήταν)

Ο Ισοκράτης και η Μπεκάτσα

Ξαφνικά, από το πρωί, θυμήθηκαν όλοι τον Ισοκράτη. Ακούω στα ραδιόφωνα να αναπαράγεται ένα ρητό, φτάνω στο γραφείο το βλέπω να κάνει τον γύρω των mailbox με θέμα "τάδε έφει (sic) Ισοκράτης" και πάω να καώ, γιατί δεν έχω καταλάβει τίποτε. Όταν βλέπω κι έναν φίλο στο facebook να γράφει status "Ισοκράτη τον παίρνεις" (μετά το έκανε "ο Ισοκράτης είναι ο Πρετεντέρης με χιτώνα"), τον ρώτησα ποιο είναι το inside joke που δεν έχω πιάσει. Με παρέπεμψε στο πρωτοσέλιδο της "πιο καλοσχεδιασμένης ευρωπαϊκής εφημερίδας του 2007":Μάλιστα. Το θέμα δεν είναι αν το τσιτάτο του λογογράφου βρίσκει εφαρμογή σε μια εποχή δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ούτε καν αν ταιριάζει περισσότερο η περιγραφή σ' αυτούς που τα έσπασαν αυτές τις μέρες στην Αθήνα ή στους νοικοκυραίους (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) που ανέχονται τον συστηματικό εκφυλισμό της δημοκρατίας. Όχι, εμένα άλλο μου έκανε εντύπωση: το σατανικό timing που θέλει το πρωτοσέλιδο να κοσμείται και από την καταχώρηση για το ένθετο "Κυνήγι" (!), που καλεί κάθε μικροαστό να πάρει μια καραμπίνα και να σκοτώσει μπεκάτσες στο Πυκνό (αν το Πυκνό δεν είναι τοπωνύμιο, mea culpa). Γιατί καλές οι επαναστάσεις, αλλά είναι και ο καιρός της μπεκάτσας (όπως μας πληροφορεί το DVD).