Αν ήμουν ο Καραμανλής...

...θα ανέτρεπα με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τα δεδομένα που θέτει ο χάρτης και ο πίνακας δεξιά για την πολιτική πραγματικότητα στη χώρα μας. Με μια πάρα πολύ απλή κίνηση: Θα πήγαινα αύριο το πρωί στον κύριο Παπούλια, θα του έλεγα ότι συντρέχει λόγος για πρόωρες εκλογές (το Σκοπιανό -τώρα περισσότερο από ποτέ), θα τις έκανα σε ένα μήνα, πριν καν προλάβει το ΠΑΣΟΚ να εκλέξει αρχηγό (ή, ακόμη χειρότερα, με την υστερία του Μπένι να εκλεγεί ο αρχηγός το γρηγορότερο δυνατό, ήτοι άμεσα), θα έβλεπα το ΠΑΣΟΚ να διαλύεται και θα κέρδιζα με 62% και περίπου 235 βουλευτές. Για να μην πάθει εγκεφαλικό ο Παπούλιας, θα σκεφτόμουν και την άλλη λύση: απλώς θα έλεγα σε τρεις βουλευτές του κόμματός μου να προσποιηθούν ότι κόλλησαν αυτή τη φοβερή ίωση που κυκλοφορεί τούτες τις ημέρες και να μην πάνε να δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στη ΝΔ την Κυριακή το βράδυ.
Μα ποιος είμαι; Ο Black Adder είμαι;

Εκλογές τέλος!

Η πιο ξεκάθαρη απόδειξη: μέχρι χθες, η "διαφήμιση google" παραπλεύρως, έγραφε "Κυριάκος Μητσοτάκης". Τώρα γράφει "καρκίνος των πνευμόνων". Όπερ έδει δείξαι.

Shall we overcome?

Δηλαδή...

...αν το ΚΚΕ δεν επέμενε να διεκδικεί το μονοπώλιο αριστεροσύνης, έριχνε ελάχιστο νερό στο κρασί του, έστω για την προεκλογική περίοδο και σταματούσε να αντιμετωπίζει τα υπόλοιπα αριστερά κόμματα σαν λεπρούς.

...αν ο ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφερόταν περισσότερο να συνεργαστεί με τους Οικολόγους Πράσινους (λόγου χάρη) αντί με το ΔΗΚΚΙ (για όνομα του Θεού)

...αν όλοι οι πυροβολημένοι ξέμπαρκοι της αριστεράς, από τους ελαφρώς σοβαρούς (ΜΕΡΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ και δε συμμαζεύεται) μέχρι τους αμετανόητους (μ-λ ΚΚΕ μ-λ κ.ο.κ.) δεν επέμεναν να θεωρούν τα "μεγάλα" κόμματα της Αριστεράς σαν παραμάγαζα του συστήματος.

και τολμούσαν να συνεργαστούν για μια γαμημένη φορά στην ηλίθια ζωή τους

τώρα θα είχαμε έναν μεγάλο αριστερό σχηματισμό που θα μάζευε το 20% των ψήφων

και το σκηνικό θα ήταν όντως διαφορετικό.

Ενώ τώρα το θέμα είναι ότι παίρνει έδρα επικρατείας ο ΣΥΡΙΖΑ, και θα έχουμε στη Βουλή τον Γιάννη Μπανιά!

Τι κρίμα που είναι όλοι μαλάκες, ακόμα και στις καλύτερες στιγμές τους...

Εν πάση περιπτώσει, η από δω πτέρυγα του Πο Πο Culture συγχαίρει την αριστερά για τις εκλογικές της επιδόσεις και της αφιερώνει τα αγαπημένα free jazz αντάρτικα του μεγάλου Charlie Haden - και την εκδοχή του Bruce Springsteen, για να μη φρικάρει η πιο lifestyle φράξια (sorry, "τάση") του ΣΥΡΙΖΑ.

• ΥΓ: οφείλω μια εξήγηση για την φωτογραφία στην κορυφή. Έβαλα στο google images τις λέξεις "Γιάννης Μπανιάς" και μου βγήκε αυτό, με λεζάντα κάτι για τα "μπάνια του λαού". Δεν μπόρεσα να αντισταθώ -- και σε τελική ανάλυση, αφού δεν βάζει ο Ludens βυζιά εδώ μέσα, θα βάλω εγώ.
• update: είχα ξεχάσει να ανεβάσω ένα κομμάτι: το Song for Che, από τον Charlie Haden και την Liberation Music Orchestra. Βενσερέμος, που λένε...

Της Αμύνης το καπέλο έφερε τον Βενιζέλο

Ελληνικέ λαέ, μόλις έμαθες το λόγο για τον οποίο θα ξαναψηφίσεις Νέα Δημοκρατία και το 2010. Εκτός κι αν δεν έβλεπες τηλεόραση και δεν είδες τον Ευάγγελο Βενιζέλο να αυτοπροτείνεται για επόμενος πρωθυπουργός αυτής εδώ της χώρας.

Άντε και μια βόλτα απ' το blog του, αφού θεωρείς ότι "εδώ μέσα" γίνεται γόνιμος διάλογος...

UPDATE, 1.46 π.μ. : Καλέ, δεν τους προλαβαίνω τους ΠΑΣΟΚους. Βγήκε και η Σεγκολέν κι έκανε παρατηρήσεις στον βασικό αντίπαλό της για την ηγεσία του κόμματος. Περιμένω άμεσα και τον Τζορτζ Κλούνεϊ (σόρι, τον Χρυσοχοΐδη εννοούσα!)

Μια μπλε Δευτέρα

Μπες στο site του Υπουργείου Εσωτερικών και ρίξε μια ματιά στο χάρτη. Και μετά απάντησέ μου στο εξής απλό ερώτημα: Τι χρώμα έχει η μέρα σου; Για να το χωνέψεις καλλίτερα, πάρε και το soundtrack της Δευτέρας, 17 Σεπτεμβρίου, όπως το έγραψαν πριν πολλά πολλά χρόνια οι New Order.

Update - από Zelig: Στην αρχή τσαντίστηκα που o Homo Ludens συνέδεσε αυτόν τον ύμνο με αυτήν την εικόνα. Στη συνέχεια ηρέμησα, και θυμήθηκε ένα αγαπημένο mash-up, που θα μπορούσε να τιτλοφορείται "η οννεδίτικη εκδοχή του blue monday"...

O μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι οι Έλληνες bloggers!

Σοβαρή αποχή δεν είχαμε (κάπου 5% πάνω από τις προηγούμενες βουλευτικές). Το πρώτο κόμμα βγαίνει με αυτοδυναμία (και μάλιστα όχι τόσο ισχνή όσο νομίζαμε αρχικά). Οι εξυπνάδες που κυκλοφορούσαν τόσο καιρό στην ελληνική blogόσφαιρα ευνόησαν μόνο δύο κόμματα: Το ΣΥΡΙΖΑ (το κρίμα στο λαιμό σας) και τη ΝΔ (το κρίμα στο λαιμό όλων μας). Συνεπώς, όλα όσα διεκδικήθηκαν από τα "μαχητικά" ελληνικά blogs, χάθηκαν αμαχητί. Μέχρι και το αγαπημένο κόμμα της "γενιάς του Internet", η Φιλελεύθερη Συμμαχία, θα καταλήξει σε ένα ποσοστό κάπου κάτω από το 0,1%... Αυτά τα ολίγα, για όσους νόμιζαν ότι τον τελευταίο μήνα έκαναν σοβαρή πολιτική επανάσταση επειδή έγραφαν οργισμένα posts και spamαραν ηλίθιες εμπνεύσεις τύπου "στόμα με στόμα θα πάνε σε εκατομμύρια αυτιά". Σε εκατομμύρια ζευγάρια αρχίδια πήγαν.

Ποια exit polls και παπαριές; Τα "Πο Πο Polls" είχαν μιλήσει εδώ και τέσσερις μέρες...

Επειδή, αν δεν ευλογήσεις τα γένια σου, θα σε φάει ο συναγωνισμός, θυμίζω ότι τις παραπάνω μπαρούλες τις ανέβασα στις 12/9 (πριν 4 ολόκληρες ημέρες) και τις συνόδευσα μ' ετούτο εδώ το post...

Ρε σεις, αυτή η ψυχή πού χάθηκε;

Μ' αυτές τις εκλογές έχουμε χάσει τελείως την μπάλα. Μέχρι και τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ξεχάσαμε.

update - από τον zelig:

Λάθος! Εγώ δεν τον ξέχασα! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά προσεύχομαι καθημερινά γι' αυτόν!

Κατίνα, σαλαμάκι!

Ήδη πριν από τις φωτιές σκεφτόσουν να ρίξεις ψήφο διαμαρτυρίας, τώρα όμως το θεωρείς περίπου υποχρέωσή σου να μαυρίσεις τα δύο μεγάλα κόμματα και να διαλύσεις έτσι τον δικομματισμό στα εξ ων συνετέθη. Το γεγονός όμως ότι έτσι φαίνεται να υπακούς στα κελεύσματα της Αλέκας σε κάνει να νιώθεις περίεργα, ενώ δεν έχεις καμία εμπιστοσύνη ούτε στο ΣΥΡΙΖΑ ούτε στο ΛΑΟΣ, τόσο για τη μετεκλογική τους συμπεριφορά, όσο για το ότι έχουν τα πιο γελοία ονόματα στο σύγχρονο πολιτικό παιχνίδι (μαζί φυσικά με το ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α., την Ενωμένη Αντικαπιταλιστική Αριστερά, που διάλεξε αυτό το όνομα για να ξεχωρίζει από την άλλη, την φιλοκαπιταλιστική ομόλογή της).
Σκέφτηκες σοβαρά να απόσχεις, αλλά μετά θυμήθηκες πόσο λίγο ενδιαφέρει τα κόμματα και τα κανάλια το ποσοστό της αποχής – σχεδόν το παραβλέπουν. Όχι, θέλεις η ψήφος σου να πιάσει τόπο - αν όχι στη βουλή, τουλάχιστον στην κάλπη. Θα ρίξεις άκυρο. Όχι οποιοδήποτε άκυρο όμως: όπως ξέρουν οι αντιεξουσιαστές με χιούμορ, το καλύτερο άκυρο ψηφοδέλτιο το προμηθεύτηκες από το μπακάλικο της γειτονιάς σου – ή από τον πάγκο με τα αλλαντικά του σούπερ μάρκετ. Ζήτησες από τον κυρ-Μήτσο να σου κόψει μερικές πολύ λεπτές φέτες πάριζα, ή σαλαμάκι (κατά προτίμηση αέρος, Λευκάδας, ό,τι πιο λιπαρό μπορείς να βρεις), το τύλιξες σε μεμβράνη για τουλάχιστον μια μέρα και το άφησες εκτός ψυγείου, να ιδρώσει και να αφήσει τα λιπάκια να λιώσουν. Φροντίζοντας να μην βρομίσει ο τόπος και σε καταλάβουν, την ώρα που θα το βγάλεις από την τσέπη σου και το τοποθετήσεις στο ψηφοδέλτιο, θα ρίξεις την ζωική σου ψήφο στην κάλπη, αφήνοντας τα λάδια από το αλλαντικό να τρέξουν και να καταστρέψουν όσο περισσότερα ψηφοδέλτια γίνεται. Μέχρι την ώρα της καταμέτρησης, η μισή κάλπη θα είναι άκυρη – και η εφορευτική επιτροπή θα σε ευγνωμονεί που έκανες τη δουλειά τους εύκολη.
Δεδομένου βέβαια ότι ο εκλογικός νόμος θέλει τα άκυρα να ευνοούν το πρώτο κόμμα, μ' αυτόν τον τρόπο, αυξάνεις τις πιθανότητες για μια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΛΑΟΣ, ή ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ (εξαρτάται τι σου φαίνεται πιο εφιαλτικό) – αλλά δεν πειράζει: τουλάχιστον θα έχεις βγάλει το άχτι σου.

(Γράφτηκε για το περιοδικό Big Fish, της Κυριακής 16 Σεπτεμβρίου 2007)

Ο Bonham ζει!

Ο βασικότερος λόγος γι' αυτό το post ήταν ότι η φάτσα της Ρένας Δούρου καθόταν ήδη πάρα πολλές ώρες στην κορυφή του blog. Για άλλη μια φορά ο zelig καθυστέρησε το Django Weekend του (πιθανότατα ηθελημένα, μπας και αλιεύσει καμμιά αναποφάσιστη ψήφο για το πουλέν του). Αλλά εγώ πραγματικά δεν άντεχα να βλέπω αυτή την στριντζομούνω πάνω πάνω -ειδικά από τη στιγμή που το βασικό της προσόν είχε ήδη οριστεί ως "είναι κάτι σαν ο θηλυκός Αλέξης Τσίπρας".

Από την άλλη, ούτε οι τέσσερις φάτσες που ανέβασα εγώ μπορούν εύκολα να ξεφύγουν από τον χαρακτηρισμό "δυσοίωνες". Συνεπώς, πρέπει να έχω πολύ σοβαρό λόγο για να το κάνω. Χάλια η Ρένα Δούρου, αλλά αυτοί οι τέσσερις τυπάδες με την περμανάντ, τις δερμάτινες καμπαρτίνες και τα λευκά τζιν είναι καλλίτεροι;

Όχι δεν είναι. Απλώς παίζουν ένα διπλό ρόλο. Συμβολίζουν από τη μία μια ιδιαίτερη περίοδο της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας, στην οποία η χώρα μας μπορεί να ξαναμπεί από αύριο (αν και σπάνια πέφτω έξω στα εκλογικά προγνωστικά μου, συνεπώς το πιο πιθανό είναι αύριο να προκύψει μια ισχνή πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας): Την περίοδο της Οικουμενικής Κυβέρνησης, το αλησμόνητο '89... Από την άλλη συμβολίζουν τον φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του, το πείσμα του μικρού Αντρέα που βγήκε ζωντανός από τα συντρίμμια του σεισμού στο Αίγιο, την ψυχή των παιδιών του Παναγιώτη Γιαννάκη που γύρισαν από τα βάθη του τούνελ για να πάρουν το χθεσινό ματς με την Σλοβενία με ένα εκτυφλωτικό φινάλε...

Προφανώς σε έχω ήδη μπερδέψει πολύ και είσαι έτοιμος να παρατήσεις αυτό το post και να ψάξεις τις γυμνές φωτογραφίες της Εύας Λάσκαρη και της Όλγας Φαρμάκη που κρύβονται κάπου στα σπλάχνα αυτού του blog, γι' αυτό και εξηγούμαι πάραυτα: Το συγκρότημα της φωτογραφίας είναι οι Bonham. Το όνομα σου είναι γνωστό. Τζον Μπόναμ λεγόταν ο ντράμερ των Led Zeppelin, του οποίου ο θάνατος το 1980 (ξέρεις από τι) οδήγησε στην διάλυση του σημαντικότερου συγκροτήματος της ροκ. Το 1989, όταν πήγαινα στην Β' Γυμνασίου και οι μουσικές μου προτιμήσεις κυμαίνονταν σε ένα πολύ στενό κύκλο που ξεκινούσε από τους Bonfire και ολοκληρωνόταν στους Helloween, ο γιός του, Τζέισον, ίδρυσε τους Bonham και κυκλοφόρησε το αριστουργηματικό "The Disregard of Timekeeping". Για ένα παιδί που μεγάλωνε ανάμεσα σε έννοιες όπως: ειδικό δικαστήριο, Αλευράς, πάμπερς, χρυσές μερσεντές, 24 ώρες, Μητσοτάκης, η θαλπωρή ενός άλμπουμ σαν το "Disregard..." στάθηκε καταλυτική για την μετέπειτα πορεία του και την εξέλιξη σ' αυτό που έχει γίνει σήμερα (δηλαδή, ένας στυγνός αρχισυντάκτης εβδομαδιαίου εντύπου που γράφει για βυζιά, σερφ και μπαρότσαρκες, την ίδια ώρα που απαιτεί από τους συντάκτες του να είναι πνευματώδεις και αναλυτικοί...). Χωρίς να παίζουν μουσική πολύ διαφορετική από εκείνη της μπάντας του μπαμπά, οι Bonham κατάφεραν να ξεχωρίσουν από τη μάζα των αντιγραφών των Zeppelin που έκαναν τρελλή καριέρα εκείνη την περίοδο (οι Whitesnake και οι Kingdom Come είναι τα ονόματα που μου έρχονται πιο εύκολα στο νου -υπήρχαν όμως πολλοί ακόμη).

Δυστυχώς έχω το άλμπουμ σε βινύλιο και δεν βρήκα κάτι στο eMule για να σου ανεβάσω ν' ακούσεις από εδώ και να καταλάβεις τι εννοώ. Οπότε πρέπει να στο περιγράψω. Με μια πολύ απλή φράση: Οι Bonham ήταν στυγνοί αντιγραφείς των Zeppelin, μόνο που αυτοί το έκαναν πιο καλά απ' όλους. Βάλε και τα γονίδια του Τζέισον που κοπανούσε τα ντραμς ακριβώς όπως ο πατέρας του και θα φτάσεις στο σχεδόν βέβηλο συμπέρασμα: Οι Bonham ήταν οι συνεχιστές των Zeppelin! Ίσως ακριβώς επειδή αυτή η κληρονομιά ήταν πολύ βαριά, το γκρουπ του Τζέισον διαλύθηκε πολύ γρήγορα. Έβγαλαν ένα μόνο άλμπουμ ακόμη (το ατμοσφαιρικό "Mad Hatter" το 1992).

Τα θυμήθηκα όλα αυτά λόγω του σημαντικότερου γεγονότος των ημερών (που δεν είναι, φυσικά, οι ελληνικές εκλογές): Στις 29 Νοεμβρίου οι Led Zeppelin επανενώνονται για μία και μοναδική συναυλία, στο Ο2 Arena του Λονδίνου. Τα εισιτήρια είναι κάπου 20.000, κοστίζουν 125 λίρες (περί τα 200 ευρώ) και τα διεκδικούν 25 εκατομμύρια χρήστες του Internet που μπήκαν στο www.ahmettribute.com και γράφτηκαν για την κλήρωση. Ναι, η συναυλία θα γίνει στη μνήμη του Αχμέτ Ερντεγούν και ναι, στα ντραμς θα κάθεται ο Τζέισον Μπόναμ. Κάτι που συζητιόταν για πολλά πολλά χρόνια, αλλά δεν είχε πραγματοποιηθεί ποτέ. Τουλάχιστον επίσημα. Γιατί το 1995, όταν τα μέλη των Zeppelin μπήκαν στο Rock n' Roll Hall of Fame, ο Τζέισον έπαιξε μαζί με τους Πλαντ, Πέιτζ και Τζόουνς σε ένα σύντομο gig, στη θέση του πατέρα του...

Οι ξανθές το γλεντάνε - Μέρος 2ον

Την ύπαρξη της Ρένας Δούρου μου τη γνωστοποίησε ένας πολύ καλός μου φίλος, που ψηφίζει με συνέπεια όλα τα παράγωγα του ΚΚΕ εσ. "Είναι ωραία γκόμενα", ήταν νομίζω τα ακριβή του λόγια "αλλά είναι και σοβαρή, ξέρει τι λέει". Ήταν οι περασμένες βουλευτικές εκλογές, εγώ δεν κατάφερα να την πετύχω πουθενά στα κανάλια, και θεώρησα απλώς ότι ο φίλος μου φύρανε και κόλλησε με μια ξανθιά που στενοχωριέται που δεν γεννήθηκε νωρίτερα, να είναι στο Ρήγα της μεταπολίτευσης.

Φέτος, η Ρένα Δούρου πλασάρεται περίπου ως η Εύα Καϊλή του ΣΥΡΙΖΑ (παραλίγο να το γράψω πάλι "σύρΡιζα"). Λάθος. Γιατί, αφ' ενός μεν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπει να ευδοκιμήσει αυτός ο ανθρωπότυπος (δεν έχω το χώρο να το αναπτύξω τώρα αυτό), κι αφ' ετέρου, αρκεί να διαβάσεις το υλικό που απαρτίζει το blog της (δημοσιεύματα της τελευταίας τετραετίας, από διάφορα έντυπα, κατά κύριο λόγο) για να καταλάβεις ότι, στην ουσία η Ρένα είναι ένας θηλυκός Αλέξης Τσίπρας (κι αυτός είναι ένας χαρακτηρισμός που χρησιμοποιώ με τον πιο ουδέτερο τρόπο): οι αναφορές της είναι οι γνωστοί "τσιπρισμοί" που επανέφεραν στο προσκήνιο το Συνασπισμό - κινήματα, διαδηλώσεις, αντιπαγκοσμιοποίηση, γενιά των 700 ευρώ, ελεύθερο κάμπινγκ στα νησιά, και η δυστυχία να μένεις με τους γονείς σου. Είναι, επίσης (ωστόσο;) καταρτισμένη, περισσότερο από τους περισσότερους που βγαίνουν να μιλήσουν τον τελευταίο καιρό. Και σε τελική ανάλυση, προτιμώ μια Ρένα Δούρου, από όλους αυτούς τους Βούτσηδες, Χουντήδες, Λαφαζάνηδες, Δραγασάκηδες, και δε συμμαζεύεται που αποτελούν το Συνασπισμό (και συγγνώμη αν ξέχασα κανέναν).

Άσε που λέγε-λέγε, με έχει ψήσει ο φίλος μου...

υγ. Νομίζω ότι η φωτογραφία την αδικεί - αλλά δεν βρήκα άλλη. Εκτός από αυτή που δημοσίευσε την περασμένη Κυριακή το Θέμα.

Οι ξανθές το γλεντάνε - Μέρος 1ον

Γνώρισα την Εύα Καϊλή σε κάποια από τις εκδηλώσεις του Mega - αν θυμάμαι καλά, ήταν λίγο καιρό πριν βγει στο δελτίο ειδήσεων, τότε που κυκλοφορούσε η φήμη ότι της έκαναν εντατικά μαθήματα παρουσίασης, με σκληρές προπονήσεις. Της άρχισα την πλάκα: "τι πας να κάνεις, ξέρεις πού μπλέκεις" και τέτοια χαζά. Κρυάδες. Στην πορεία της συζήτησης τη συμπάθησα, κυρίως γιατί δεν μου φάνηκε ότι διαθέτει δεύτερο επίπεδο. Δεν είναι δηλαδή η κλασική ξανθιά killer, είναι ακριβώς αυτό που βλέπεις. Ένα κορίτσι με μεγάλα μάτια, που προφανώς πιστεύει αυτό που κάνει - μια κλασική Πασπίτισα, που θυμάται να πηγαίνει με τον πατέρα της στις ομιλίες του Αντρέα (προσοχή, δεν ξέρω αν αυτή είναι η αληθινή εικόνα, είναι μια εικόνα τυπικής πασπίτισας που έχω στο μυαλό μου). Έκτοτε ξαναβρεθήκαμε σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, και είναι πάντα καλόκαρδη κι ευγενική (δηλαδή το αντίθετο από ό,τι κυκλοφορεί στα κανάλια).

Στο δελτίο πάλι, ήταν καλύτερη από ό,τι περίμενα - αν και για να είμαι ειλικρινής, ως άνθρωπος που ασχολείται με το γράψιμο, δεν καταλαβαίνω ακριβώς ποια δημοσιογραφικά αντανακλαστικά είναι απαραίτητα για να παρουσιάσεις ένα δελτίο.

Θεωρώ με άλλα λόγια ότι, τόσο στην πολιτική της απόπειρα, όσο και στη δημοσιογραφική (τέλος πάντων), η Εύα Καϊλή έχει δαιμονοποιηθεί περισσότερο από ό,τι πραγματικά της αξίζει. Υφίσταται ένα είδος σεξισμού, πολύ περίεργο. Αρκεί να μπει κανείς στο προεκλογικό της blog για να δει με τι λύσσα της επιτίθενται διάφοροι αργόσχολοι - ούτε ο Λαλιώτης ο ίδιος να ήταν, με ξανθιά περούκα (ωραία εικών!). Και κυρίως, το συνδυασμό δυναμισμού και coolness με τον οποία απαντά η ίδια.

Όχι ότι υπήρχε ποτέ περίπτωση να την ψηφίσω, βέβαια.

Αφ' ενός μεν δεν ψηφίζω στη Θεσσαλονίκη.

Αφ' ετέρου δεν με βλέπω να ψηφίζω ποτέ ΠαΣόΚ.

Απλώς νιώθω μια περίεργη ανάγκη να την υπερασπιστώ, τρέχα γύρευε γιατί - γερνάω, μάλλον...

H μπανάνα του Αλέξη Τσίπρα

Επειδή το επόμενο Big Fish θα βγει την ημέρα των εκλογών και άρα ο Zelig θα αναδημοσιεύσει στο blog το αριστουργηματικό σχόλιο που έχει κάνει στη στήλη του (No Logo) τη Δευτέρα το πρωί στην καλλίτερη περίπτωση (και θα είναι ήδη πολύ αργά, κατά την ταπεινή μου άποψη), αποφάσισα να ανεβάσω από μόνος μου τη φωτογραφία του Αλέξη Τσίπρα και της μπλε μπανάνας του και να σχολιάσω το εξής προφανές: Αυτό το πορτοφόλι μέσης, η μπανάνα, πώς σκατά το λένε, συνδυασμένη με λευκό πουκάμισο και σακάκι είναι στην ουσία η μετεξέλιξη της παλιάς καλής έννοιας των '80s "το τσαντάκι του ΠΑΣΟΚου".

Για όποιον το έχει ξεχάσει, υπενθυμίζω: Ήταν συνήθως παραλληλόγραμμο, δερμάτινο (απαλό δέρμα "napa" κατά προτίμηση), με λουράκι στην άκρη του φερμουάρ, θηκούλες για κέρματα και προφυλακτικά και πήγαινε μούρλια με μούσι α λα Γιώργος Γεννηματάς, σακάκι με παχύ καρό και μαύρο ζιβάγκο.

Είναι σαφές ότι η κίνηση του enfant gate της ελληνικής αριστεράς (του ΣΥΡΙΖΑ έστω) κλείνει το μάτι στον αναποφάσιστο ψηφοφόρο που ίσως και να έκανε τελικά το έγκλημα και να ψήφιζε Γιωργάκη. Την ίδια ώρα, βέβαια, που κλείνει το μάτι στον παρ' ολίγον ΠΑΣΟΚτζή, ρισκάρει να χάσει όλο το κοινό των χαριτωμένων ΒουΠουδίτσων και -ακόμη χειρότερα- Κολωνακιώτισων που του έδωσαν το 10% του στις δημοτικές εκλογές. Ταυτόχρονα, εμφανιζόμενος πάντα στο πλευρό του ασχολίαστου στυλιστικά Αλέκου Αλαβάνου, κλείνει μια και καλή τη συζήτηση για το ποιο είναι το πιο κακοντυμένο πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα σήμερα. Για το πιο καλοντυμένο, κατεβείτε λίγο πιο κάτω και χαζέψτε το post του zelig για τον Βεργή...

Τι κοινό έχουν ο Κώστας Καραμανλής και η Amy Winehouse;

Έχουν και οι δύο γενέθλια σήμερα, 14 Σεπτεμβρίου. Η Έιμι γεννήθηκε to '83, ο Καραμανλής το '56. Με την Έιμι, το "Πο Πο Culture!" έχει ασχοληθεί εκτενώς. Με τον Κώστα, προς το παρόν καθόλου. Αυτό ΔΕΝ σημαίνει πως δεν τον θεωρεί ποπ είδωλο (σε τιμή ευκαιρίας) της εποχής μας. Περισσότερα μετά τις 16 Σεπτεμβρίου...

Ευτυχώς που οι εκλογές γίνονται παραμεθαύριο...

...γιατί δεν θα άντεχα κι άλλες συνεντεύξεις του Γιώργου Αλογοσκούφη στα εναπομείναντα lifestyle έντυπα... (Νομίζω ότι δεν έχει ακόμη δώσει στο "Lucky", στο "Burn Out" και στη "Γυναίκα" -α, με τη "Γυναίκα" είχε κανονιστεί, αλλά έκλεισε το περιοδικό τελικά...)

Από τότε που βγήκαν τα exit polls, χάθηκε το φιλότιμο...

Με εκνευρίζουν πάρα πολύ τα exit polls. Έχουν αφαιρέσει κάθε γοητεία από τη διαδικασία των εκλογών. Παλιά, το πράγμα είχε ένα τελετουργικό: ξυπνούσες, έβγαινες από το σπίτι, πήγαινες να ψηφίσεις, τσίμπαγες τις κυριακάτικες εφημερίδες καθ' οδόν, πήγαινες μετά για καφέ να σκεφτείς τι έκανες και μόλις έκλειναν οι κάλπες άνοιγες την τηλεόραση. Μαζεύονταν στο σπίτι οι φίλοι, γινόταν χαβαλές, μετρούσατε μονοεδρικές και τελικά σε έβρισκε το χάραμα με τα μάτια κόκκινα να περιμένεις να φτάσει στο 70% η καταμέτρηση της Β' Αθηνών, έχοντας στο μεταξύ σιχαθεί τη ζωή σου. Αυτό ήταν εκλογές.
Αυτό που ζούμε τώρα, που με το που κλείνουν οι κάλπες βγαίνει το αποτέλεσμα είναι ένα είδος πολιτικής πρόωρης εκσπερμάτισης. Αίσχος. Τι νόημα έχει μετά να βλέπεις αποτελέσματα; Για να ακούσεις τη γνώμη του Σταμάτη Φασουλή και του Πέτρου Κωστόπουλου;

Με αυτή τη σκέψη συντάσσομαι κι εγώ στην πρωτοβουλία απαξίωσης αυτού του απεχθούς γκάλοπ:

ΠΕΣ ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΧΙT POLL
Δεν καταλαβαίνουμε τι εξυπηρετεί το exit poll.Δεν θέλουμε να μάθουμε τα αποτελέσματα νωρίτερα.Δεν συμφωνούμε να έχουν κάποιοι εκτιμήσεις του εκλογικού αποτελέσματος ενώ ακόμα διαρκεί η ψηφοφορία.
ΓΙ ΑΥΤΟ ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΧΙT POLL!
Ή εναλλακτικά κάνουμε πλάκα μαζί του με τους παρακάτω τρόπους:
α) Ζητάμε να πληρωθούμε για να πάρουμε μέρος (όσα νομίζει ο καθένας)
β) Δηλώνουμε ότι ψηφίσαμε κάτι άλλο (το πιο αστείο κόμμα, το πιο "ερωτικό", αυτό που δεν θα βγει ποτέ, κλπ)
ΑΥΤΗ Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Εν τω μεταξύ, στο δάσος του Σέργουντ...

Τα νταν, τα νταν! (Τα αποτελέσματα των εκλογών της 16/9...)

Ιδού τα αποτελέσματα των εκλογών της 16/9, τέσσερις ημέρες πριν αυτές διεξαχθούν. ΝΔ: 41,8%, ΠΑΣΟΚ: 38,9%, ΚΚΕ: 7,1%, ΣΥΡΙΖΑ: 4,7%, ΛΑΟΣ: 4,2%, Άλλα Κόμματα: 3,5%

Το πρόβλημά μου σε σχέση με τις εκλογές

Είμαι 31. Αυτή είναι η πέμπτη φορά που θα ψηφίσω στις βουλευτικές εκλογές - κι έχω βαρεθεί. Με ενοχλεί πάρα πολύ να επιλέγω την πιο ανώδυνη λύση, αυτή που θα με γλιτώσει από τις ενοχές, που θα μου επιτρέπει να λέω "τουλάχιστον δεν τους ψήφισα". Έχω βαρεθεί την αρνητική ψήφο. Στα 31 μου (χωρίς να θεωρώ ότι η ψήφος είναι θέμα ηλικίας) έχω την ελάχιστη απαίτηση από το κόμμα που ψηφίζω να έχει μια σαφή ιδέα για τη διακυβέρνηση της χώρας. Εκτιμώ την χρησιμότητα της αντιπολίτευσης και χαίρομαι όταν κάποιο κόμμα κάνει σοβαρή αντιπολίτευση, με στοιχεία και επιχειρήματα, αλλά δεν μου αρκεί. Δεν μου αρκεί να διεκδικεί κάποιος βασικό μισθό χιλίων ευρώ χωρίς να μπορεί να πει με σχετική ακρίβεια, από πού θα προκύψει αυτό το ποσό, σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα.
Αυτή είναι μια σκέψη που με βασανίζει καιρό τώρα. Είχα απομακρυνθεί από τα "μικρά" κόμματα και σκεφτόμουν πως η λύση είναι να προσανατολιστούμε στα κόμματα εξουσίας - κι όταν λέω να προσανατολιστούμε, εννοώ να κλείσουμε τη μύτη μας και να βουτήξουμε στα σκατά, εμείς και οι όμοιοί μας, ελπίζοντας ότι θα καταφέρουμε κάτι. Αντιλαμβάνομαι το αντεπιχείρημα "όποιον ανακατεύεται με τα σκατά, τον τρώνε τα γουρούνια" (δηλ. δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει σοβαρός άνθρωπος στην κρεατομηχανή του πολιτικού συστήματος χωρίς να μετατραπεί σε παχύδερμο), αλλά είμαι σίγουρος ότι προτιμώ έναν Homo Ludens πχ βουλευτή μεγάλου κόμματος, βαθιά αλλοτριωμένο και πλήρως διεφθαρμένο, από τον Βενιζέλο και τη Ντόρα.
Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι της παρούσης στιγμής αυτή η συζήτηση. Γιατί, μετά την καταστροφή της Πελοποννήσου (και της Εύβοιας και της Πάρνηθας και της Πεντέλης κ.ο.κ.) επέστρεψα κι εγώ στο concept "ψήφος διαμαρτυρίας". Καταλαβαίνω ότι, σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι σημαντικό να "τιμωρήσουμε" τα μεγάλα κόμματα - όχι ότι καταλαβαίνουν από τέτοια, βέβαια. Οπότε θα ψηφίσω ξανά ένα κόμμα που δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να κληθεί να κυβερνήσει, που σημαίνει ότι μπορεί να λέει ό,τι βλακεία θέλει, αρκεί να κάνει αντιπολίτευση - και για μια ακόμη φορά, θα χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο ακούγοντας μαλακίες.
Τα 'πα και ξεθύμανα. Άντε τώρα να δούμε και τις προβλέψεις του Homo Ludens.

...από εσάς καταστρέφεται!

Από όλα τα πολιτικά συνθήματα αυτών των εκλογών, κανένα δεν είναι τόσο ειλικρινές, εύστοχο και αιχμηρό, όσο αυτό της "Ένωσης Κεντρώων" του Βασίλη Λεβέντη: "Από σας η χώρα σώζεται. Από σας καταστρέφεται". Πάρ'το τώρα και τράβα στην κάλπη. Κι αν γελάς με τον γραφικό Λεβέντη, σκέψου λίγο μήπως πρώτον απ' όλους πρέπει να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Που θα ψηφίσει πάλι αυτά που θα ψηφίσει και θα δώσει στα κόμματα τα εξής ποσοστά: (τα συμπληρώνω σε λίγο, σε νέο post, όπως έχω υποσχεθεί εδώ και καιρό. Ο εκλογολόγος - μελλοντολόγος Homo Ludens σύντομα κοντά σας με τα πραγματικά αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής, τέσσερις μέρες πριν αυτές διεξαχθούν!)