Και τώρα ένα διάλειμμα για να (ξανα)δούμε γυμνή την Miley Cyrus

Κι όμως, έχουν περάσει μόλις πέντε χρόνια από αυτό:



Σκέψου τώρα να είσαι ο μπαμπάς αυτού του κοριτσιού και να λες «ποπο, τι ταλέντο που είναι η κοράκλα μου και τι όμορφα τραγούδια που λέει για τους εφηβικούς έρωτες και τι σπουδαία ανθρωπολόγος/ψυχολόγος/πρέσβειρα της UNESCO/πρόεδρος του ΟΗΕ/πρώτη γυναίκα Πάπας θα γίνει» και ένα βράδυ του Αυγούστου στα καλά καθούμενα να σε παίρνανε τηλέφωνο και να σου λέγανε ότι στα MTV VMA έχει την κόρη σου και τρίβεται πάνω σε κάτι μιστεριτζήδες με τα εσώρουχα και αυνανίζεται με κάτι αρκουδάκια (εκείνα, τα λούτρινα, που της έκανες δώρο κάθε χρόνο στη γιορτή της και που νόμιζες ότι της άρεσαν ακόμη) και ότι όλος ο κόσμος μιλάει τώρα για τα οπίσθιά της.

Από αυτά που έλεγες προ πενταετίας, θα κρατούσες μόνο το «ποπο», κι αυτό θα περιέπλεκε ακόμη περισσότερο τα πράγματα γιατί κάποιοι θα το διάβαζαν σαν «πωπό» και θα λέγανε «καλά αυτό το κορίτσι για να έχει καταντήσει τόσο απελπισμένο και θλιβερό και pathetic που λένε, κάτι στραβό θα έπαιζε στο σπίτι του». Κι εσύ θα σκέφτεσαι ότι ίσως αν τις της είχες βρέξει λίγο παραπάνω στον πωπό, να την είχες σώσει από την κατάντια αυτή.

Αλλά τελικά δεν θα γλίτωνες το εγκεφαλικό γιατί λίγες μέρες αργότερα από τον λόγο που σε έκανε να κλειδαμπαρωθείς στο εξοχικό σου μέσα σ’ ένα πλατανόδασος στη Γιούτα, χωρίς τηλέφωνο, ηλεκτρικό (και ίσως και νερό) για να αποφύγεις τα σχόλια των γύρω σου, θα χτυπούσε ξαφνικά η ημιξεχαρβαλωμένη σου πόρτα και ένας γείτονας (από την καλύβα στην άλλη άκρη του δάσους, 18 μίλια μακριά) θα έβγαζε από το κυνηγετικό του τζάκετ το smartphone του για να σου δείξει το νέο video clip της κόρης σου. Αφού πρώτα σου έλεγε ότι το έχει σκηνοθετήσει ο Terry Richardson.

Σου άρεσε όταν χάζευες την Kate Upton να χοροποηδά με το μαγιώ και να βγαίνει με βρεγμένο μπλουζάκι από την πισίνα, γερομπισμπίκη ε; Έλα όμως που αυτός ο Terry δεν έχει όρια. Πάρε τώρα τη Miley Cyrus (ναι, όντως μόλις πέντε χρόνια μετά το “7 Things”) να καβαλά τσιτσίδι μια Wrecking Ball και να γλείφει σφυριά, επιδεικνύοντας τον πωπό της.




Ό,τι και να λέμε, πάντως, στο κορίτσι αξίζει αιώνιο respect για (το μπλουζάκι που φοράει σε) αυτό το sideboob.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Η ιστορία ενός τραγουδιού: Antonio Carlos Jobim - "Garota d' Ipanema"

Το Πάσχα βρέθηκα στο Χίου ντζι Ζανέιρου (σ’ αυτό το κείμενο θα ακολουθηθεί η προφορά των Καριόκας, γιατί μού αρέσει πολύ). Ήμουν προετοιμασμένος, αλλά και πάλι, όταν βρέθηκα εκεί, δεν μπορούσα να το πιστέψω: δεν είδα ούτε μια καλλίπυγο και εκθαμβωτική Gisele, ούτε μακρινές εξαδέλφες της Adriana Lima ή της αγαπημένης μου Ana Beatriz Barros. Χωρίς να θέλω να βρωμίσω με το παραμικρό ίχνος ρατσισμού το site, τα κορίτσια του Χίου, ένα μείγμα Ινδιάνων του Αμαζονίου, Πορτογαλίδων και απογόνων των σκλάβων από την Αφρική, δεν βλέπονται.

(Για τα αγόρια, πάλι, η ιστορία είναι εντελώς διαφορετική. Αν και δεν είμαι gay, μερικές φορές έμενα με το στόμα ανοιχτό. Αλλά το θέμα μας σήμερα είναι τα κορίτσια. Και μάλιστα τα κορίτσια της Ιπανέμα).

Είχα την τύχη να μένω πάνω στην πιο όμορφη παραλία που θα βρεις μέσα σε πόλη. Η Ιπανέμα είναι τεράστια, με τέλεια άμμο, πεντακάθαρη ενώ τα ρεύματα του ωκεανού κρατούν και το νερό της κρυστάλλινο παρ’ ότι στην πλάτη της στέκεται απειλητική μια μητρόπολη 12 εκατομμυρίων κατοίκων. Τα μετέωρα βράχια στην άκρη της, τα φιλέ για το μπιτς και το ποδοβόλεϊ, τα κιόσκια με τα «τσιμπητά» και τις καρύδες, που τις τρυπάς, βουτάς μέσα το καλαμάκι, και ρουφάς για αναψυκτικό το νερό τους, ανταποκρίνονται πλήρως στο παραμυθένιο σκηνικό που στήνεις στο μυαλό σου πριν την επισκεφθείς. Αυτό που λείπει για να εκπληρωθεί η φαντασίωση είναι τα ωραία κορίτσια. Μια διαπίστωση που κάνει ακόμη πιο αμείλικτο το βασανιστικό ερώτημα που φορτώνεσαι αυτόματα, όταν αρχίζεις ν’ ασχολείσαι με την βραζιλιάνικη κουλτούρα: «Ποιο είναι λοιπόν το κορίτσι από την Ιπανέμα;»

Το “The Girl From Ipanema” (η Γκαρότα ντζ’ Ιπανέμα) είναι η πιο διάσημη bossa nova που γράφτηκε ποτέ. Ένα κελαρυστό πορτουγέζικο χάδι που σού αλείφει με λάδι την πλάτη εκεί που ξεροψήνεσαι μισοκοιμισμένος με τα δάκτυλα των ποδιών να κάνουν έρωτα με την άμμο. Ένα δροσιστικό μαϊστράλι που ταιριάζει τέλεια με θολό μεθύσι από το ούζο, τις μπίρες, τις καϊπιρίνιες. Ο Antonio Carlos Jobim ήταν ήδη 35 ετών το 1962 όταν σύχναζε στο Bar do Veloso (Μπαρ ντου Βελόζου, σήμερα Garota d’ Ipanema), ένα τετράγωνο πιο μέσα από την παραλιακή οδό της Ιπανέμα (πάνω στην οποία ελάχιστα μαγαζιά λειτουργούν –τα περισσότερα κτήρια είναι κατοικίες και ξενοδοχεία). Πήγαινε εκεί συχνά παρέα με τον Vinícius de Moraes, τον στιχουργό με τον οποίο δούλευε πάνω στο καινούργιο του δίσκο, και έπιναν τις μπιρίτσες τους για έμπνευση, όταν φυσούσε το μεσημεριανό αεράκι από τον Ατλαντικό.

Ήταν κι οι δυο τους παντρεμένοι, αλλά αυτό δεν τους εμπόδιζε να φλερτάρουν τα φρέσκα κοριτσόπουλα που περνούσαν έξω απ’ του Βελόζου για να κατεβούν στην παραλία. Ίσως, μάλιστα, να είχαν διαλέξει το εν λόγω στέκι ακριβώς γι’ αυτό: Για το πόσο «πέρασμα» ήταν. Όταν, μάλιστα, έμπαινε στο μπαρ η Helô Pinheiro (τότε, 17χρονη Heloisa Eneida Menezes Pais Pinto), για ν’ αγοράσει τσιγάρα για τη μητέρα της, οι δύο άντρες ανέβαζαν σφυγμούς και προσπαθούσαν να σκαρώσουν ένα τρόπο για να κλέψουν την προσοχή της από τους λιγότερο κομψά φερόμενους υπόλοιπους θαμώνες που άρχιζαν το φλερτ μέσω πονηρών σφυριγμάτων.

Μια ωραία ιστορία διηγείται πως ο Antonio Carlos άρχισε να πετάει νότες και ο Vinícius λέξεις πάνω στις χαρτοπετσέτες που είχαν για να μην γλιστράει από τα χέρια τους η παγωμένη μπίρα Brahma. Αλλά η αλήθεια δεν είναι ακριβώς αυτή. Ο Jobim και ο Moraes δούλευαν ήδη δύο χρόνια πάνω στο δίσκο τους και είχαν προχωρήσει αρκετά την ιδέα να γράψουν ένα καλοκαιρινό, δροσιστικό κομμάτι για μια κοπέλα που περπατά μπροστά τους ντυμένη μόνο με το μπικίνι της. Είχαν ήδη γράψει τη μουσική και τους πρώτους στίχους, είχαν βγάλει και τίτλο («Μενίνια κι πάσα» - το κορίτσι που περνά), όταν πέρασε όντως μπροστά τους το κορίτσι που θα το εκτόξευε στη σφαίρα του μυθικού. Τα υπόλοιπα κύλησαν σαν τη μπίρα του Βελόζου από το βαρέλι στα ποτήρια τους. Ο τίτλος και οι στίχοι άλλαξαν, για να ταιριάξουν περισσότερο στο σκηνικό της Ιπανέμα και στην έφηβη Heloisa και η μουσική του, ένα μείγμα jazz, samba και αφρικάνικων ήχων, έμελλε να ορίσει ένα ολόκληρο είδος: τη bossa nova.

Οι πορτουγέζικοι στίχοι του πρωτότυπου κομματιού είναι πολύ πιο ποιητικοί από τους αγγλικούς της βερσιόν που το έκανε παγκόσμιο χιτ. Ο Moraes έγραψε κάποια στιγμή για την Heloisa: «Το κορίτσι ήταν το υπόδειγμα της νεαρής καριόκα. Μια χρυσαφένια έφηβη, ένα μείγμα λουλουδιού και γοργόνας, γεμάτη λάμψη και χάρη, που η όψη της είχε και κάτι θλιβερό. Γιατί στο δρόμο προς τη παραλία, κουβαλά μαζί της και την αίσθηση ότι η νιότη σβήνει…». Mε τον ίδιο λυρισμό έπλεξε και τις στροφές που έντυσαν τις μελωδίες του Jobim.

Η ίδια η Heloisa δεν είχε πάρει είδηση. Της άρεσε που όλα τα βλέμματα στρέφονταν πάνω της, αλλά παραήταν μικρή για να προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα με όλους εκείνους τους μνηστήρες. Κάποια χρόνια αργότερα, ξαφνικά ανακάλυψε πως οι δύο κύριοι στο γωνιακό τραπέζι που την έγδυναν με τα μάτια τους ήταν διάσημοι καλλιτέχνες. Και πως είχαν γράψει ένα τραγούδι για χάρη της –ή τουλάχιστον έτσι το πουλούσαν.

Στις 2 Αυγούστου του 1962, οι Jobim και Moraes έπαιξαν για πρώτη φορά του καινούργιο τους τραγούδι σε ένα άλλο μπαρ, στο Au Bon Gourmet. Στην κιθάρα ήταν ο João Gilberto και στα φωνητικά μια μπάντα που την έλεγαν Os Cariocas. Πριν κλείσει ο χρόνος, το “Garota d’ Ipanema” είχε ήδη χαραχθεί σε βινύλιο, ενώ δύο χρόνια αργότερα, η Astrud Gilberto, σύζυγος του João, θα το τραγουδούσε στα αγγλικά, στην περίφημη συνεργασία του άντρα της με τον Stan Getz. Ξαφνικά όλος ο κόσμος λικνιζόταν στο ρυθμό της bossa nova και αναρωτιόταν «μα ποιο είναι το κορίτσι από την Ιπανέμα;». Και οι δύο κύριοι, Jobim και Moraes δεν μπόρεσαν να κρατήσουν το μυστικό τους.

Χωρίς να φοβηθούν την παντόφλα από τις γυναίκες τους, αποκάλυψαν το όνομα της πιτσιρίκας που τόσο τους είχε εξιτάρει, κάνοντάς την από τη μια μέρα στην άλλη μια εμβληματική φιγούρα της Βραζιλίας. Για την υπόλοιπη δεκαετία του ’60, η Heloisa έγινε η καλύτερη πρέσβειρα της χώρας της μετά τον Pele. To 1987, σε ηλικία 44 ετών, φωτογραφήθηκε και για το βραζιλιάνικο Playboy, ενώ το 2003 ξαναβγήκε στο εξώφυλλο του περιοδικού, παρέα με την κόρη της αυτή την φορά, εξαργυρώνοντας λίγο ακόμη την ομορφιά της νιότης της. Η γκαρότα και η γκατσίνια της Ιπανέμα, έγραφε ο τίτλος του Playboy. Το κορίτσι και το γατάκι. Όλη η ποίηση του Moraes και όλη η δροσιά του Jobim χάθηκαν για τα καλά…

(Στην απορία για τα όμορφα κορίτσια της Βραζιλίας, η απάντηση είναι ότι αυτά ευδοκιμούν σε πόλεις όπως το Σάου Πάουλου, το Χίου Γκράντζι ντου Σουλ και το Μινάς Ζεράις, όπου έφτασαν πολλοί μετανάστες, Γερμανοί, Ιταλοί, Ισπανοί, Ιάπωνες, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Για την καταγωγή της Heloisa Eneida Menezes Pais Pinto δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες, αλλά σας διαβεβαιώνω ότι τόσο όμορφα κορίτσια σήμερα δεν υπάρχουν στο Χίου). 

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τα 10 καλλίτερα τραγούδια για τεκνοποίηση

...ή για λίγο ανώφελο σεξ.

«Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της ALCO, η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών των Ελλήνων μειώθηκε σε ποσοστό 34%, ενώ η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει αρνητικά το 47% όσον αφορά την επαγγελματική τους ζωή και 46% τις διαπροσωπικές και σεξουαλικές σχέσεις των ζευγαριών» διάβασα κάπου.

Αυτό πρέπει να αλλάξει. Και το καλύτερό μας όπλο είναι –ποιο άλλο;- η μουσική! Φτιάξε ένα CDάκι με τα δέκα τραγούδια που ακολουθούν, άναψε κεριά, φάε και τίποτε μύδια για σιγουριά και όρμα στο ψητό.




Rod Stewart – “Tonight’s The Night”
Mε την τότε συμβία του Britt Ekland σε ένα απολαυστικό βίντεοκλίπ και με στίχους που θυμίζουν συμβουλές διακόρευσης αθώας παρθένας, ο “Mr. Sexy” βάζει το δικό λιθαράκι στην επιστροφή των Ελλήνων στην κορυφή του πίνακα με τους κορυφαίους εραστές παγκοσμίως.



Marvin Gaye – “Let’s Get It On” 
H αφροδισιακή φωνή του Gaye ξεχειλίζει σαν σαμπάνια από το στόμιο και χύνεται σταγόνα-σταγόνα στα εκστασιασμένα πρόσωπα αυτιά όσων συνευρίσκονται με το εν λόγω soundtrack, μεγιστοποιώντας την απόλαυση.



Madonna – “Like A Virgin”
Η dance προσθήκη που δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα. Γιατί δεν πονάει πάντα η πρώτη φορά.



Toni Braxton – “You're Makin' Me High”
Προσωπικό φετίχ. Αν έχεις δοκιμάσει όλα τα υπόλοιπα και δεν πιάνει τίποτε, πάτα το play σ’ αυτό και θα με θυμηθείς.



Barry White - "Practice What You Preach" 
Ο άνθρωπος – σαμπάνια – μύδια – βασιλικός πολτός είναι εδώ ξεκάθαρος στις προθέσεις του. «Έλεος με τα προκαταρκτικά» της λέει, «γιατί δεν σταματάμε τα λόγια, γιατί δεν σταματάμε να σπαταλάμε το χρόνο;». Όποιος δεν πιάνει το υπονοούμενο ας προσπαθήσει να ρίξει γκόμενα με Burzum.



Prince – “Kiss”
Σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν είναι το τελευταίο τραγούδι που το ζευγάρι-στα-σκαριά ακούει στο club (αμέσως μετά το “Like a Virgin” - δες πιο πάνω) και ξαναμμένο εγκαταλείπει την πίστα για ένα γρήγορο στις τουαλέτες.



The Divinyls - "I Touch Myself” 
Πιο πληθωρικό κι απ’ τη Sophia Loren στα καλύτερά της, πιο προκλητικό κι απ’ το σταύρωμα των ποδιών στο «Βασικό Ένστικτο», πιο ανεβαστικό κι από στρείδια μαριναρισμένα σε Red Bull, παραδόξως δεν σε πείθει για τις αρετές των κατά μόνας ηδονών, αλλά σε στέλνει αφηνιασμένο/η έξω από το σπίτι σου προς αναζήτηση σεξ.



Donna Summer – “Love To Love You Baby” 
To «αααααααα» της αρχής είναι σαν ερωτικό βογκητό, το μπιτ στη συνέχεια είναι σαν εντατική διείσδυση, η φωνή της Donna Summer σαν το πρώτο τσιγάρο μετά τον οργασμό και για όσους δεν πιάνουν τα υπονοούμουνα, ακούγονται κι ένα σωρό «μμμμμ» και «ααααααχχχ».



George Michael – “I Want Your Sex”
Γιατί το να το λες στα ίσια είναι η καλύτερη μέθοδος τις περισσότερες φορές.



Serge Gainsbourg & Jane Birkin – “Je T’ Aime... Moi Νon Plus”
Ένας μύθος λέει ότι πρόκειται για τα 4 λεπτά και 21 δευτερόλεπτα μουσικής που ευθύνονται για τη γέννηση των περισσότερων παιδιών στη σύγχρονη ιστορία. Αν ο σκοπός σου δεν είναι η τεκνοποίηση, χρησιμοποιήσε προφυλακτικό που προστατεύει κι από άλλα πράγματα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Όλα τα κορίτσια του Bond

Για το κείμενο που αναλύει το Nymphographic, θα πρέπει να μεταφερθείς στο άλλο μου blog.

Γιατί η Sylvia Kristel έμεινε Εμμανουέλα ως το τέλος

Θρηνώντας το θάνατο της ηθοποιού Sylvia Kristel, δεν γίνεται να μην μνημονεύσεις και την Εμμανουέλα, την ηρωίδα που ενσάρκωσε στα 70s (και ξανά το 1993). Οι περισσότεροι, όταν λέγαμε Sylvia Kristel εννοούσαμε Εμμανουέλα. Και όταν λέγαμε Εμμανουέλα είχαμε μια μόνο εικόνα να πηγαίνει με το όνομα. Αυτήν της Sylvia Kristel (Δέχτηκε ποτέ κανείς αυτό το σαχλό, ξανθό κοριτσάκι των νεώτερων, τηλεοπτικών soft porno με τις 3D σκηνές σαν μια γνήσια Εμμανουέλα;). Ήταν τόσο στενός ο δεσμός μεταξύ των δύο που η Εμμανουέλα δεν άφησε ποτέ την Kristel να φύγει.

Ακόμη κι όταν την προσέγγισαν για δύο ρόλους που φαινομενικά θα την μετέτρεπαν σε χολιγουντιανό αστέρα μιας άλλης, πιο ατόφιας κοπής, αποδείχτηκε ότι η Εμμανουέλα είχε βάλει και πάλι το χεράκι της. Η Sylvia Kristel στήθηκε πάλι μπροστά στις κάμερες γυμνή και άρχισε να προσποιείται οργασμούς. Η Μάτα Χάρι και η Λαίδη Τσάτερλί της ήταν δύο ακόμη Εμμανουέλες. Όχι γιατί η Kristel δεν είχε το ταλέντο να τις υποδυθεί όπως τους άξιζε. Αλλά γιατί οι παραγωγοί, οι σκηνοθέτες, ακόμη και το κοινό ήθελαν απλά να δουν το σμαραγδένιο της βλέμμα να ζωγραφίζει ακόλαστα σενάρια και το λεπτοκαμωμένο της κορμί να γυρεύει να ξεδιψάσει τον πόθο του σε στιβαρές, τριχωτές αγκαλιές. Είναι εύκολο να το περιγράψεις με το στυλ των 70s. Και είναι απίθανο να το κάνεις να ακουστεί σοβαρό.

Γιατί, πολύ απλά, είναι γελοίο. Η Εμμανουέλα δεν ήταν μια επέκταση των ερωτικών βιβλίων τσέπης. Η φαντασία της αναγνώστριας που πρωταγωνιστούσε στα βιβλία δεν έπαιζε πια κανένα ρόλο στο φιλμ. Η Εμμανουέλα των 70s δεν συμβόλιζε πραγματικά κάποια γυναικεία χειραφέτηση, κάποια αλλαγή στα σεξουαλικά ήθη. Η εικόνα της όμορφης νοικοκυράς που ο σύζυγός της την αφήνει όχι μόνο να φαντασιώνεται ερωτικά όργια, αλλά και να τα κάνει πράξη, δεν ήταν καμιά φοβερή επανάσταση. Το αντίθετο: ήταν άλλη μια αισθητικοποίηση ανδρικών φαντασιώσεων. Πορνό με υπόθεση, πορνό που η ευρύτερη κοινωνία δέχεται πιο εύκολα, αλλά πορνό. Με όλη τη χυδαιότητα της λέξης. Η Εμμανουέλα της Sylvia Kristel έγινε ένα τεράστιο ποπ είδωλο, αλλά ποτέ δεν υπήρξε ένα πρότυπο γυναίκας. Αυτά για τα οποία την κατηγορούσε τότε το φεμινιστικό κίνημα ήταν πέρα ως πέρα αλήθεια.

Και αυτό ήταν το μεγαλύτερο δράμα της ηθοποιού. Κάθε της απόπειρα να πράξει κάτι άλλο κατέληγε στην αντιμετώπισή της ως μιας πόρνης του σελιλόιντ. (Μην ξεχνάμε τη ρίζα της λέξης πορνό, είτε αυτό είναι soft είτε hardcore…) Ως φανατικός θιασώτης της ποπ κουλτούρας, έχω καταβροχθίσει όποια συνέντευξη της Kristel έχει τύχει να πέσει στα χέρια μου. Και πάντα με συνάρπαζε –και περισσότερο με μελαγχολούσε– ένα πράγμα: η ηθοποιός μιλούσε κάπως αποστασιοποιημένα για τις φιλοδοξίες της, τις σπουδές της, τις ξένες γλώσσες που μιλούσε (πέντε), την αγάπη της για τον κινηματογράφο. Όλα πέθαναν όταν την αγκάλιασε η Εμμανουέλα. Όταν έγινε δεύτερη σάρκα επάνω της.

Και μετά ήλθε το βιβλίο της. Έγραψε το «Undressing Emmanuelle» το 2007, παρέα με τον Jean Arcelin, τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Chrysler Jeep Dodge Γαλλίας. Γιατί χρησιμοποίησε αυτόν ως συγγραφέα; Ο λόγος είναι ότι ο Arcelin είχε κι αυτός μετατραπεί σε κάτι άλλο από αυτό που ήθελε να γίνει. Είχε ξεκινήσει γράφοντας, αλλά η οικογένειά του δεν τον άφησε ποτέ να εξελιχθεί σε συγγραφέα. Έπρεπε να γίνει επιτυχημένος επιχειρηματίας. Μια πόρνη των business θα μπορούσε να καταλάβει μια πόρνη του σινεμά καλύτερα απ’ όλους. Και ένας καταπιεσμένος συγγραφέας να περιγράψει το δράμα της τέλεια.

Το βιβλίο ήταν μια αποκάλυψη. Το σύμβολο της γαλλικής χειραφέτησης (όπως το πουλούσαν οι παραγωγοί της «Εμμανουέλας» την δεκαετία του ’70) ήταν τελικά μια Ολλανδή ηθοποιός που ξεκίνησε από το μόντελινγκ (το 1973 είχε κερδίσει τον τίτλο Miss TV Europe) και που μισούσε όχι μόνο το πορνό, αλλά ακόμη και την ιδέα της γύμνιας. Δέχτηκε να παίξει την Εμμανουέλα γιατί την έπεισαν ότι ήταν ένα καλλιτεχνικό project. Η μία της στιγμή αφέλειας, στα 22 της, όρισε και την υπόλοιπη ζωή της.

Το καλύτερο πράγμα που έχω ποτέ διαβάσει για την Sylvia Kristel, το έχει γράψει ο Guardian για το βιβλίο της. Νομίζω ότι τα λέει όλα: «Πρόκειται για το είδος του βιβλίου που θέλεις να βάλεις στα χέρια των παικτών του "Big Brother", των αστέρων του "X-Factor", των ανθρώπων που ανέβασαν στην κορυφή των bestsellers το βιβλίο της Jordan, της Victoria Beckham –στα χέρια καθενός, τέλος πάντων, που προσυπογράφει τον όρο “glamour model”. Διάβασέ το, θέλω να τους πω, και μετά άντε και ρίξε κάτι πάνω σου, αγάπη μου».

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Jessica & Mary Chain

Οι Jesus and Mary Chain έχουν, φαίνεται, μια αγάπη για τις γοητευτικές celebrities. Όχι για όλες, βέβαια. Μόνο για εκείνες που ταιριάζουν στο δικό τους alternative και λίγο μυστηριώδες προφίλ. Στο Coachella του 2007 είχαν ανεβάσει στην σκηνή την Scarlett Johansson –ήταν η εποχή που η χυμώδης ξανθιά (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό) προσπαθούσε να κάνει την δική της καριέρα στο τραγούδι. Είπαν μαζί το “Just Like Honey” και η εικόνα της Scarlett με το μικρόφωνο κάτω από τον καυτό καλιφορνέζικο ήλιο (όχι και τόσο καυτό –εκείνη την ώρα έδυε…) είχε υπάρξει, όπως θα θυμάστε, η καλύτερη διαφήμιση για το φεστιβάλ εκείνη τη χρονιά.

Την περασμένη εβδομάδα, στη Νέα Υόρκη, επανέλαβαν το τόλμημα με την Jessica Pare, την γοητευτικότατη κυρία Draper από το "Mad Men". Μας είχε ενθουσιάσει όλους με το “Zou Bisou Bizou” που τραγούδησε στο πρώτο επεισόδιο του 5ου κύκλου, οπότε η επιλογή μοιάζει σοφή. Είπαν μαζί το “Just Like Honey”, αλλά πρόσθεσαν στην celebritoλίστα τους και τo “Sometimes Always”, όπου η πανέμορφη Καναδή κλήθηκε –με το σύνηθες look της μίνι φούστας που λατρεύει να φορά και στη δημοφιλή σειρά– να παίξει τον ρόλο της Hope Sandoval των Mazzy Star που τραγουδάει στην original εκδοχή του κομματιού.

Δεν έχω κριτική για το αν η Jessica Pare τα πήγε καλά. Ποτέ δεν κατάλαβα τους Jesus and Mary Chain και καμία απόλαυση δεν άντλησα τη μία και μοναδική φορά που τους έχω δει live (τότε στο Ρόδον). Αυτός ο αργόσυρτος θόρυβος δεν είναι του γούστου μου και η αγάπη μου για την Jessica και την Scarlett σβήνει κάτω από τις μεθυσμένες κιθάρες και τα παραμορφωμένα μπάσα τους. Οπότε θα πρέπει να δεις ο ίδιος τα δύο βίντεο για να αποκτήσεις γνώμη.



Jesus & Mary Chain (feat. Jessica Pare - Just Like Honey

Jesus & Mary Chain (feat. Jessica Pare - Sometimes Always
(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

JumpingFish.gr Rules!

H Kate Upton πηδάει έξω από τη γυάλα ακριβώς σαν το ψάρι και στέλνει καυτά φιλιά στο Avopolis.gr

(Και ναι, αυτό είναι μια ελεεινή τρολιά. Λεπτομέρειες αύριο.)

Δηλαδή, τώρα σοβαρά: Σού αρέσει τόσο πολύ η Rihanna;

Για χάρη του Elle, η Rihanna από τα Barbados ταξιδεύει λίγο πιο βορειοδυτικά, στην Κούβα, και γυρίζει ένα βιντεάκι που βάζει τα πράγματα στη θέση τους.


Δες το παραπάνω βίντεο. Και πάρε την τελική σου απόφαση. Δηλαδή αυτήν την γυναίκα την ποθείς; Και σκέψου ότι στο έχω κάνει εύκολο, δίνοντάς σου μια από τις πιο "καλλιτεχνικές" της εμφανίσεις (κι όχι εκείνα τα εμετικά βίντεο κλιπ με τα χιλιάδες φλούο χρώματα και τα γλοιώδη S&Μ υπονοούμενα).

Ακόμη και σ' αυτήν, την κορυφαία της στιγμή κυριλοσύνης στην καριέρα της (Elle είναι αυτό, πόσο πιο χαμηλά να πάει;), το ύψιστο επίπεδο στο οποίο μπορεί να ανεβεί είναι μιας φθηνής κουβανής βίζιτας, που τρίβεται στα παράθυρα βρωμερών μοτέλ και ντύνεται με πλεκτές φούστες χοντρής πλέξης, μην τυχόν και δεν φανεί το εσώρουχο, μπας και προλάβει ν' αρπάξει τον θλιβερό Αγγλάρα τουρίστα πριν προλάβει καμμιά άλλη της ίδιας συνομοταξίας.

Μην πας ν' αντιτάξεις το συνηθισμένο "δηλαδή εσύ δεν θα πήγαινες μαζί της;", γιατί ξέρεις ότι η απάντηση "ναι" πιάνει πάνω από το μισό του θηλυκού πληθυσμού του πλανήτη. Εδώ δεν είναι θέμα "ναι" ή "όχι", είναι θέμα hype και "μας τά 'χετε κάνει τσουρέκια πια με την Rihanna". Τόσες και τόσες γυναίκες υπάρχουν τριγύρω για να την συγκρίνεις, την showbiz να πάρεις μόνο, θα βρεις τουλάχιστον τρεις ανώτερες κατηγορίες θηλυκών. Αν συγκινείσαι τόσο πολύ από τα δικά της θέλγητρα, τότε πες το ξεκάθαρα, να σε κατατάξω κι εγώ στο ίδιο επίπεδο με τον Αγγλάρα τουρίστα που πάει στην Κούβα "για να περάσει καλά".

(Γράφτηκε για το Men's Guide)

Ντερλέι

 

 

Η Λάνα ντελ Ρέι διαθέτει αρκετό ναρκισσισμό για να είμαστε σίγουροι ότι θα μας απασχολεί με πόζες και καμώματα για αρκετά από τα χρόνια που έρχονται. Διαθέτει, επίσης, πολλή πέραση στον χιψτερόκοσμο και -το κυριότερο- την στήριξη της μουσικής βιομηχανίας. Ξεκίνησε να μοντελοποιείται από το περιοδικό V (ιδού και οι φωτογραφίες της από το τεύχος που κυκλοφορεί) και λέγεται ότι ετοιμάζεται να πρωταγωνιστήσει σε διαφημιστική καμπάνια οίκου μόδας. Κι όλα αυτά έχοντας μόνον το "Videogames" στην φαρέτρα της (άντε και το "Blue Jeans"). Φαντάσου τι έχει να γίνει σε κανα μήνα που θα βγάλει και το άλμπουμ της. Όχι ότι με χαλάει. Απ' αυτό το σίχαμα τη Rihanna χίλιες φορές η υπερβολή στην πλαστική χειλιών της Λάνας.

(Μπορείς εδώ να διαβάσεις το κείμενο για την φωτογράφιση του V Magazine που έγραψα για το Cool Spotting)

1080p, τέρμα τα ηχεία...

Duran Duran - Girl Panic
Αστείρευτοι Duran Duran και ανανεωμένες Ναόμι, Σίντι, Έβα, Έλενα και Γιασμίν. Μετά από αυτό, αναγκαστικά μπαίνει Top 20 στην Blogovision.

Amateur Porn

Ένα μήνυμα από την Σκάρλετ Τζοχάνσον, για τους επισκέπτες του ΠΠC

"Καλό φθινόπωρο, αγόρια (και κορίτσια)......και μη φοβάστε την πτώχευση".

Μαροκινό τρανς και ελληνοϊσπανική επανάσταση

Την πρόπερασμένη Κυριακή συνόδευσα τη Β. σε μια ακόμη παράσταση χορού. Σε κάτι που ξεκινάει με το τρομακτικό "Τα Μπαλέτα τάδε (της Ισπανίας, εν προκειμένω) παρουσιάζουν..." και καταλήγει σε μια αίθουσα όπου η αναλογία γυναικών-ανδρών είναι πιο εντυπωσιακή κι από εκείνη που ζούσα στα αμφιθέατρα του Καποδιστριακού, όταν σπούδαζα κλασσική φιλολογία. Η παράσταση δόθηκε στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών όπου δεν είχα αξιωθεί να ξαναπάω, οπότε μέχρι να ξεκινήσει είχα και αυτό το πρόσθετο ενδιαφέρον, της εξερεύνησης και του εντυπωσιασμού από το χώρο.

Και μετά ήλθαν οι πρώτες νότες του "Gnawa" και χάθηκα στο μαροκινό τρανς. Τα Μπαλέτα της Ισπανίας (πιο σωστή μετάφραση στο εισιτήριο θα ήταν βέβαια το "η εθνική ομάδα χορού") μάς έφεραν τρεις χορογραφίες του Νάτσο Ντουάτο, που -απ' ότι διαβάζω και απ' ότι κατάλαβα, παρά τις ταπεινές μου γνώσεις περί χορού, στη συνέχεια- είναι πολύ σπουδαίος σε αυτό που κάνει. Ο Ντουάτο γεννήθηκε στην Βαλένθια, που, ως γνωστόν, έχει τεράστια επιρροή στην κουλτούρα της από τη Βόρεια Αφρική, και η πρώτη από τις τρεις χορογραφίες της Κυριακής ήταν το μυστηριακό "Gnawa", με κυρίαρχα τα μαροκινά στοιχεία στη μουσική.

Στην πορεία έμαθα ότι το Gnawa δεν είναι απλά το όνομα που έδωσε ο Ντουάτο στην παράστασή του, αλλά είναι όντως ένα είδος παραδοσιακής μουσικής που παίζεται στο Μαρόκο και στη νοτιοδυτική Αλγερία, εκεί στην οροσειρά του Άτλαντα. Δεν ήταν τυχαίο, λοιπόν, που μού θύμιζε τόσο έντονα κάτι από ένα προ πενταετίας ταξίδι μου στο Μαρακές και μια διανυκτέρευση σε ένα "χωριό" από σκηνές κάπου στην αρχή της Σαχάρας, γύρω γύρω από μια πλατεία από χαλιά, πάνω στα οποία οι Βέρβεροι έπαιζαν με τα περίεργα όργανά τους. Εκείνο το βράδυ ήμουν αφάνταστα κουρασμένος για να κάτσω να τους ακούσω πάνω από ένα τραγούδι και αποσύρθηκα στη σκηνή μου και στα τεράστια σκαθάρια που μού έκαναν παρέα στον ύπνο μου. Διαβάζοντας τώρα για την Gnawa, συνειδητοποιώ πως η έννοια "ένα τραγούδι" είναι έτσι κι αλλιώς σχετική, αφού αυτό το ένα τραγούδι μπορεί να διαρκέσει ολόκληρες ώρες -είναι ένα απίστευτο τρανς ρυθμών και μελωδιών που εναλλάσσονται και συμπληρώνουν η μία την άλλην.

Όλα τα παραπάνω θα έχουν συγκινήσει σίγουρα το ταγαροφόρο αναγνωστικό κοινό του ΠΠC (που είμαι σίγουρος ότι υπάρχει, παρ' ότι έχουμε καταβάλει αρκετές προσπάθειες με τον Mr. Arkadin να το διώξουμε μακριά) και η αλήθεια είναι όντως ότι η μουσική αυτή ταιριάζει τέλεια με τη φούντα (όπως ήταν και το πρώτο σχόλιο του Mr. Arkadin όταν τον ρώτησα για τη gnawa), την ακτιβιστική αμπελοφιλοσοφία και γενικά την je m' en fous στάση ζωής που διακόπτεται μόνο από καμμιά συμμετοχή στις πορείες του Τσίπρα στο κέντρο, με μια θολή εικόνα του λόγου της διαδήλωσης. Η αλήθεια είναι ότι η ιστορία με τις σκηνές στην έρημο ήταν μεν γραφική, αλλά πάνω απ' όλα ταλαιπωρία (σε αντίθεση με άλλα "παραδοσιακά" πράγματα που έκανα στο Μαρακές, όπως π.χ. να φάω ψάρι με τα χέρια σ' ένα πάγκο στην Τζεμάα ελ Φνα παρέα με τους μικροπωλητές, τους μονόφθαλμους ζητιάνους, τους φακίρηδες και τις κόμπρες τους). Aλλά αλήθεια είναι ότι με την "Gnawa" του Ντουάτο ενθουσιάστηκα -και συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν μόνο η χορογραφία, αλλά κυρίως η μουσική που έβγαλε μια τόσο όμορφη διάθεση μέσα από την ψυχή μου.

Γιατί τα γράφω τώρα αυτά; 'Ελα ντε, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Μάλλον επειδή έχω καιρό να γράψω κάτι στο μπλογκ και έψαχνα μια αφορμή για να ανεβάσω το βιντεάκι με κάποια στιγμιότυπα από το "Gnawa" που αμέλησα να ανεβάσω όταν το είδα. Και ποια καλλίτερη αφορμή από την "ελληνοϊσπανική επανάσταση" που βιώνουμε μέσω πλατειών και social media τις τελευταίες ημέρες και που, φαντάζομαι, συγκινεί το σαλβαροσάνδαλο κοινό μας ακόμη περισσότερο κι από τις καστανιέτες κρακάμπ που κρατούν το ρυθμό στη gnawa...

Μάλλον δεν θα δω την Μπαρτσελόνα απόψε...

Πάνω απ' όλα με κέρδισε το soundtrack των videos, βέβαια. Το "Horchata" των Vampire Weekend στο ταινιάκι της Μπρούκλιν Ντέκερ, για παράδειγμα. Πολύ περισσότερα θα βρεις εδώ.

(Για όποιον δεν κατάλαβε: Μόλις κυκλοφόρησε το Swimsuit 2011 Issue του Sports Illustrated).

Geena Davis

Πάντα μού άρεσε που το Τζίνα το έγραφε Geena. Και το επώνυμο, Davis. Τόσο απλά. Θα περίμενα Davies.

Βρείτε μου αυτή η φωτογραφία!

Από την στιγμή που την είδα εδώ έχω φάει τα ίdeρνετς μπας και τη βρω σε μεγαλύτερη ανάλυση. Αλλά πουθενά... Ελεήστε τον πτωχό. Θέλω να γιορτάσω τα εικοστά γενέθλια του "Θέλμα και Λουίζ". Mε μια μεγάλη αφίσα στο γραφείο μου. Εικονοστάσι.

Twin Peaks, 1990...

Τις ήθελα και τις τρείς. Από την πρώτη στιγμή. Την Ντόνα Χέιγουορντ για γκόμενα. Την Όντρεϊ Χορν για φαντασίωση. Και την Σέλι Τζόνσον για ερωμένη. Η Σέριλιν Φεν, η Όντρεϊ του Twin Peaks (αριστερά), η πιο μεγάλη από όλες -κι ας έπαιζε την πιο μικρή τότε-, 46 ετών σήμερα, έγινε μετά η Έλενα του "Boxing Helena" και ξαναγύρισε στην τηλεόραση που τόσο αγαπούσε τα φοβερά της μάτια, αλλά σε σειρές που ούτε καν τις πήραμε είδηση.

Η Μέντχεν Άμικ, η Σέλι (δεξιά), δεν έφυγε ποτέ πιο πέρα από το γυαλί. Σε β' σειρές κι αυτή, αλλά ξαναγύρισε στον 2ο κύκλο του Gossip Girl και του Californication, πριν 2 χρόνια, γνήσια cougar σε ανάλογους ρόλους, στα 39 της. Η πιο όμορφη απ' όλες, η Λάρα Φλιν Μπόιλ, η Ντόνα της σειράς (κάτω) είχε και την πιο μικρή καριέρα. Αλλά παραμένει το ίδιο ποθητή με τότε... (UPDATE: ή και όχι. Χάρη στο Hellboy -δες στα σχόλια- ανακάλυψα ακόμη νεώτερες φωτογραφίες της από gossip περιοδικά. Οι πλαστικές τής έχουν πια καταστρέψει το πρόσωπο κι ας διατηρεί ακόμη την ίδια, κομψά λεπτή σιλουέτα).

Τις τελευταίες ημέρες διαβάζω...

Το βιβλίο της Σίσσυς Σιγιουλτζή-Ρουκά, για το οποίο ήδη ξέρεις από το άλλο μου blog. Περί τίνος πρόκειται; Αντιγράφω κάποια fragmenta από το δικό της blog (και κάνε οπωσδήποτε κλικ εδώ από πάνω για μεγέθυνση του οπισθοφύλλου):

''ΛΟΓΙΑ ΓΥΜΝΑ" - ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ;

Βασικά Κεφάλαια:

1. "Εξομολογήσεις Γυναικών στο Νεκρό Προσκεφάλι της Κάθε Κριστίν". Αυτοτελή λογοτεχνικά κείμενα, εξομολογήσεις πάθους, εμμονών και πόθου διαφόρων επωνύμων γυναικών. 2. "Κραυγές Μυαλού, Διάλογος Ψυχής". Λογοτεχνικά δοκίμια, έντονα συναισθηματικά φορτισμένες μαρτυρίες γένους θηλυκού. 3. "Παραλήρημα Καρδιάς". Σύγχρονα, ελεύθερα ποιήματα, βιωματικές φωνές συναισθημάτων αγνώστων κοριτσιών.

Πηγή έμπνευσης:

Ο άνδρας ως πρωταγωνιστική μορφή μέσα σε έναν άγουρο έρωτα, ώριμο έρωτα, συναισθηματικό έρωτα, παράνομο έρωτα, ακραίο έρωτα… Η ζωή γενικότερα και το περιβάλλον των ανθρώπων που προκαλεί τα συναισθήματα μας. Ο έρωτας, η ηδονή, η θλίψη, η ζωή, ο θάνατος...

Προσέγγιση:

Αυτό που στο πρώτο κεφάλαιο κορυφαία εκφράζεται σε ένα λογοτεχνικό κείμενο, σταθεροποιείται δυναμικά στο δεύτερο κεφάλαιο με τη μορφή δοκιμίου και γλυκά καταλαγιάζει στο τρίτο κεφάλαιο μέσα από την ποίηση. Ένα πάζλ συναισθημάτων, ένα λεκτικό παιχνίδι αισθήσεων για αναγνώστες που μπορούν να δουν πίσω από τις λέξεις και να δώσουν ζωή στις εικόνες που πραγματικά ίσως συνέβησαν.

Στοιχεία:

Αυτοτελείς εξομολογήσεις παθιασμένων γυναικών. Μοιραία Συναισθήματα. Λόγια, σκέψεις, εικόνες, όνειρα, αισθήματα, ελεύθερα, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς πισωγυρίσματα, σταράτα, ωμά, αληθινά, ειλικρινά, πραγματικά, ζωντανά …γυμνά, έντονα … δεν υπάρχουν «άσχημες» λέξεις… μόνο «άσχημοι άνθρωποι» … τι θα πει γυμνό και τι ντυμένο … τι θα πει όμορφο και τι άσχημο …. Ε, όχι πείτε μου ότι μια φορά στη ζωή σας δε νιώσατε όπως η Κριστίν στο «Ο Μέγας Μοναχός» και ότι δε φωνάξατε μαζί με την Εσθήρ «Σύριγγες Ανθρωπιάς»! Επιτέλους! Μια φορά ζω με το όνομά μου! Δικαίωμα στην έκφραση, στον έρωτα!

Λώρεν Χάτον. Ρίτσαρντ Άβεντον. Αμερικάνικη Vogue, 1969.

Πού χάθηκε αυτή η ψυχή;

Ξέρω, πρωταγωνιστεί σε κάποιο μπουζουκο/εντεχνο/ποιητικό show. Αλλά, σοβαρά, ποιος ασχολείται πια μαζί της; Ούτε το Nitro δεν την κάνει εξώφυλλο! Γιατί το post με τον τίτλο Julia + Aleksandratou + You + Porn έχει ακόμη τόσα hits σ' αυτό το γαμωblog;

Πριν από τρία και βάλε χρόνια είχα ανεβάσει ένα χαζοpost με αφορμή ένα ιδιωτικό βιντεάκι της Τζούλιας Αλεξανδράτου να καυλαντίζει γυμνή μπροστά στην 320Χ240 κάμερα ενός κινητού κάποιου γαμιά της. Το post γνώρισε μια σχετική επιτυχία τον Νοέμβριο του 2007, όταν πρωτοανέβηκε, αλλά από τον Μάρτιο του 2010, όταν και η ξανθή μοντέλα - τραγουδίστρια - entertainer πρωταγωνίστησε στο περίφημο πορνό της, γνώρισε και γνωρίζει μεγάλες δόξες, προφανώς γιατί ο τίτλος του έκανε πολύ κόσμο να νομίζει ότι θα βρει link για να κατεβάσει την ταινία. Αν μπήκες όντως γι' αυτό, ατύχησες καυλιάρη μου... Όταν αλλάξαμε το layout στο site και προσθέσαμε την λίστα με τα δέκα πιο περιζήτητα posts του μήνα, απέκτησε μια μόνιμη θέση στην δεξιά κολώνα του ΠΠC, κάτι που πιθανότητα τού δίνει ακόμη περισσότερα hits χωρίς απολύτως κανέναν λόγο.

Επειδή, λοιπόν, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει και επειδή δεν θέλω να σβήνω posts από το παρόν blog, λέω να εκμεταλλευθώ την διάρκεια στην δημοφιλία του και να το χρησιμοποιήσω εν είδει ενός μίνι ροζ τουιτεροημερολογίου. Από σήμερα και κάθε εβδομάδα (μπορεί και πιο συχνά) θα κάνω ένα μίνι tweet εκεί (που θα μεταφέρεται και στο κανονικό μου twitter) και θα περιέχει αυτό που λέμε "ερωτικό", "αισθησιακό" ή κάτι σχετικό, τέλος πάντων, περιεχόμενο. Έτσι, το "Julia + Aleksandratou + You + Porn" θα διατηρήσει δικαιολογημένα την θέση του εκεί ψηλά στα "περιζήτητα" του ΠΠC...