Από την ελπίδα της Γιάννας του ΠΑΣΟΚ στην απορία του κοριτσιού της ΝΔ

Το μάρκετινγκ χρησιμοποιεί μικρά παιδιά στις προεκλογικές εκστρατείες, για να πουλήσει ισχυρά, συναισθηματικά σύμβολα. Και καλά κάνει. Το θέμα είναι εμείς τι κρατάμε από όλα αυτά.

Ένας καλός μου φίλος θα ψήφιζε «Δράση – Δημιουργία Ξανά» στις 17 Ιουνίου, αλλά, ξαφνικά, τις τελευταίες ημέρες άλλαξε γνώμη: «Θα ψηφίσω Νέα Δημοκρατία», μού είπε με ένα φόβο στη ματιά του. Έχει δύο παιδιά –το ένα είναι ακόμη μωρό- και φοβάται για το μέλλον τους. «Έπαιξε ρόλο το τηλεοπτικό σποτ με το κοριτσάκι;» τον ρωτάω στα ίσια. «Ναι», μού απαντάει. Και δεν ντρέπεται καθόλου που μέχρι προχθές κατακεραύνωνε τη Νέα Δημοκρατία και τον Αντώνη Σαμαρά ως ανακόλουθο στις συζητήσεις μας. Κάθεται και μού εξηγεί γιατί δεν θα ψηφίσει αυτό που λέει η καρδιά του, αλλά αυτό που τού επιβάλει η λογική. «Αν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, φοβάμαι πολύ ότι θα βγούμε από το ευρώ. Είναι πολυτέλεια να ψηφίσω αυτό που πιστεύω, όταν ξέρω ότι δεν θα μπει καν στην Βουλή και όταν θα στερήσω την ψήφο μου από ένα άλλο κόμμα που τουλάχιστον δεν θα έχει για πρώτο μέλημα να μάς πετάξει εκτός ευρώ».

Το τηλεοπτικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας, λοιπόν, έπιασε τόπο. Κι ας προκάλεσε τόσες αντιδράσεις. Κι ας άνοιξε τέτοιες συζητήσεις. Κι εγώ «καφρίλα» το χαρακτήρισα όταν το πρωτοείδα, αλλά εγώ δεν έχω παιδιά...

Από το 1985 στο 2012

Λίγο πάντως με ενδιαφέρει τελικά η ηθική και η δεοντολογία του στην παρούσα φάση. Στην προεκλογική περίοδο που ζούμε υπάρχουν άλλα πράγματα που με ενοχλούν πολύ περισσότερο –φαντάζομαι ότι κι εσείς θα έχετε ο καθένας και από κάτι. Θα κρατήσω το σποτ και το κοριτσάκι της Νέας Δημοκρατίας ως ένα σύμβολο για σημειολόγηση για το μέλλον. Όταν θα έχουμε βγει από το ευρώ (ή θα έχουμε κατορθώσει να παραμείνουμε εντός ευρωζώνης). Τότε θα μπορούμε να συζητήσουμε κάποια πράγματα ξανά από την αρχή.

Προς το παρόν θα θυμηθώ ένα άλλο κορίτσι, την κακομοίρα την Γιάννα στην αφίσα του ΠΑΣΟΚ το 1985. Την Γιάννα που έτρεξε κι έδωσε λουλούδια στον Αντρέα Παπανδρέου στην κεντρική του προεκλογική ομιλία στο Πεδίον του Άρεως εκείνη την χρονιά. Την θυμάστε, έτσι δεν είναι;

Τι συμβόλιζε τότε η Γιάννα για την Ελλάδα; Τι συμβόλιζε, αν όχι την ελπίδα, αν όχι το αύριο, αν όχι το μέλλον; Ήταν όμορφη, χαμογελαστή, τσαχπίνα. «Ναι στη χαρά της Αλλαγής» έγραψε η αφίσα του ΠΑΣΟΚ. «Μην μας εγκαταλείψετε από τώρα», ερμηνεύω εγώ, «ψηφίστε μας ξανά για να ολοκληρώσουμε το έργο της αλλαγής».

Είμαι από αυτούς που θεωρούν πως για την σημερινή μας κατάντια το μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης το έχει ο Αντρέας Παπανδρέου. Για τη νοοτροπία που φύτεψε στο μυαλό των περισσότερων Ελλήνων και, κυρίως, γιατί δεν έκανε τίποτε για να την ξεριζώσει όταν ακόμη είχε την δύναμη.

Η ελπίδα που έγινε τρόμος

Η Γιάννα του 1985 είναι σήμερα 33 ετών και δηλώνει απολιτίκ. Την είχαν «επιστρατεύσει» τότε οι κ.κ. Λαλιώτης και Κουλούρης. Ως 6χρονο κοριτσάκι είχε τρομάξει από το πλήθος. Έδωσε ένα πεταχτό φιλί στον Αντρέα και μετά έφυγε βιαστικά κι έβαλε τα κλάμματα –το δήλωσε η ίδια σε μια συνέντευξή της στις εκλογές του 2007.

Εμείς θυμόμαστε μόνο το χαμόγελο, τα λουλούδια, το φιλί. Δεν είδαμε ποτέ τα κλάμματα. Εμείς μείναμε με την ελπίδα. Δεν γνωρίσαμε τον τρόμο. Τον τρόμο τον γνωρίζουμε σήμερα. Το κοριτσάκι του τηλεοπτικού σποτ της Νέας Δημοκρατίας, όμως, δεν μοιάζει τρομαγμένο. Είναι απορημένο, απογοητευμένο, «χαμένο». Είναι πολύ αθώο για να καταλαβαίνει τι ακριβώς σημαίνει «έξοδος από το ευρώ» κι εκεί ποντάρουν οι marketers της ΝΔ: Τον τρόμο τον εισπράττει κατ' ευθείαν ο γονιός.

Ξαναλέω ότι δεν εξετάζω αν το σποτ είναι ηθικά σωστό ή αν είναι επιτυχημένο επικοινωνιακά. Αυτό που σημειολογώ είναι το πόσο τρόμο έκρυβε τελικά η Ελλάδα της ελπίδας, η Ελλάδα της μικρής Γιάννας του 1985. Και αναρωτιέμαι τι θα ανακαλύπτουμε σε 20 χρόνια από τώρα ότι κρύβει η Ελλάδα του τρόμου, η Ελλάδα του μικρού κοριτσιού στο σποτ του 2012.

Λένε ότι ο πιο θαρραλέος είναι ο πιο τρομαγμένος. Κάνει πράγματα που δεν θα τα έκανε αν δεν φοβόταν. Πράξεις ηρωικές. Αλλά μην βιαστούμε να εξισώσουμε το ηρωικό με το σωστό –ή με το σωτήριο. Οι περισσότεροι ήρωες πεθαίνουν στη μάχη και ο τελικός νικητής δεν είναι πάντα αυτός που πολέμησε πιο ηρωικά. Σ' αυτές τις εκλογές θα ψηφίσουμε, λένε οι ειδικοί, περισσότερο με κριτήριο τον φόβο, παρά με την οργή, όπως κάναμε στις 6 Μαΐου. Διακρίνετε ποια λέξη λείπει; Η ελπίδα. Γιατί ελπίδα δεν μας έμεινε πια σχεδόν καμμιά. Αλλά εντάξει, χορτάσαμε από ελπίδες και χαμόγελα το 1985...

(Γράφτηκε για το News Bomb)

Γυριστρούλα

Σε μια ανάπαυλα από τον αέναο και αδυσώπητο αγώνα κατά του ιμπεριαλισμού, του κεφαλαίου και της πλουτοκρατίας - κι από τον προεκλογικό αγώνα κατά του ΣΥΡΙΖΑ - η πρόεδρος του φαν κλαμπ του Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ, πέρασε μια ευχάριστη βραδιά με τις φίλες της, τις "Ρεβερίτσες".

1974: Όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν ξανά τρίτο κόμμα με 13%

Ίδια θέση, ίδιο ποσοστό, άλλη δυναμική. Πόσο απέχουν μεταξύ τους τα 38 χρόνια που χωρίζουν την ανατολή από την δύση (;) του ήλιου του ΠΑΣΟΚ.

Το ποσοστό: 13,5%.
Λίγο πάνω (13,58% τότε), λίγο κάτω (13,18% τώρα), μικρό ρόλο παίζει. Αυτό που μετράει είναι ότι σε τίποτε δεν μοιάζει με τα 48άρια της «Αλλαγής» και τα 43άρια του Σημίτη και του ΓΑΠ. Σε τίποτε δεν δηλώνει ένα κόμμα εξουσίας (αυτό, δηλαδή, που από την μεταπολίτευση και μετά κυβέρνησε τη χώρα για τα 21 από τα 38 χρόνια).

Η θέση: 3η
Το 1974 ήταν το ανερχόμενο κόμμα του «άγριου» Αντρέα, του γιου του «Γέρου της Δημοκρατίας» που δεν αναγνώριζε στην Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις του Μαύρου την συνέχεια της παπανδρεϊκής Ένωσης Κέντρου στην οποίαν ανδρώθηκε, αλλά ήθελε να φτιάξει το δικό του μείγμα από αριστερή εκρηκτικότητα, σοσιαλδημοκρατικό «επιστημονισμό» και κεντρώο, βενιζελικό know how.
To 2012 είναι το οροθετικό πρεζόνι που όταν κατάλαβε πως τελειώνει η πρέζα του (η εξουσία) δεν δίστασε να εκδοθεί στο πεζοδρόμιο για λίγα ψιλά και χωρίς να παίρνει προφυλάξεις, μολύνοντας τους ανυποψίαστους (αλλά αφελείς) που έρχονταν σ’ επαφή μαζί του.

Οι συνθήκες
Το 1974 ήταν οι πρώτες εκλογές μετά την Δικτατορία. Όπου το ΠΑΚ, το ριζοσπαστικό όχημα - προάγγελος του ΠΑΣΟΚ είχε παίξει σημαντικό, αντικαθεστωτικό ρόλο.
Το 2012 είναι η χρεωκοπία που κατά 55% (αν το πάμε μόνο χρονικά, τόσο είναι το ποσοστό που αναλογεί στα 21 χρόνια διακυβέρνησής του) οφείλεται στο ίδιο. Και το Μνημόνιο, η λύση που αναγκάστηκε να δεχτεί (τα ψιλά για την πρέζα, που λέγαμε), γιατί το ίδιο δεν είχε τις ιδέες –ή την θέληση- να βρει μια βιώσιμη λύση.

Το μέλλον
Το 1974 ήταν λαμπρό. Ένα κόμμα σε άνοδο. Και τι άνοδο! Διπλασίασε το ποσοστό του τρία χρόνια αργότερα και το 1981 έφερε μια σαρωτική «αλλαγή» στον εκλογικό χάρτη και την ελληνική κοινωνία, μαζεύοντας σχεδόν τις μισές ψήφους.
Το 2012 είναι δυσοίωνο. Ίσως ένα κομματάκι εξουσίας να υπάρχει ακόμη για τον ταλαίπωρο Ευάγγελο Βενιζέλο που επιμένει να σηκώνει τον σταυρό του μαρτυρίου ολόκληρου του κινήματος –αλλά τι εξουσία θα είναι αυτή!

Η πορεία
Πυραμιδωτή. Με βιαστική αναρρίχηση, επτά χρόνια μετά την ίδρυσή του, βίαιη διατήρηση ψηλά, σε συνθήκες ακραίας πόλωσης για πάνω από μια δεκαετία, μέτρια φθορά στην συνέχεια, και μια ξαφνική βουτιά –ή σάλτο μορτάλε στο τέλος. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν αντέξει το σημερινό του ποσοστό και δει τον ήλιο που ανέτειλε το 1974 να δύει 38 χρόνια αργότερα, η ιστορία θα γράψει πως ήταν ένας Παπανδρέου στη μία του άκρη κι ένας άλλος στην άλλην. Απ’ το «λεφτά υπάρχουν», στο «Καστελόριζο» και στο «Δημοψήφισμα», το χρονικό της κατάρρευσης του κινήματος έχει γραμμένο με έντονα γράμματα ένα τεράστιο ΓΑΠ επάνω του.

Τι άλλαξε;
Το 1974 ήταν οι παρίες, οι απόκληροι, οι αδικημένοι που συνασπίζονταν γύρω από έναν ηγέτη που ήξερε να υπόσχεται με ωραίο τρόπο –κι αργότερα απέδειξε ότι πραγματοποιεί κιόλας.
Το 2012 είναι οι βολεμένοι ή οι ευκολόπιστοι (μια μειοψηφία κάποτε, που στο ταξίδι αυτής της πυραμίδας έγινε μια τεράστια πλειοψηφία, μια «νέα Ελλάδα»), που εγκαταλείπουν με πανικό το πλοίο που βουλιάζει. Το πιο μεγάλο κρίμα είναι ότι αν κρατούσαν την σιλουέτα που είχαν το ’74, το καράβι θα κρατούσε ακόμη γερά. Αλλά όταν «μαζί τα φάγαμε», παχύναμε και βαρύναμε τόσο πολύ, που η ίσαλος γραμμή κατέβηκε επικίνδυνα χαμηλά. Στο 13 και κάτι....

(Γράφτηκε για το News Bomb)

Λόρδος Βύρων

Η τελευταία κοινή φωτογραφία του Βύρωνα Πολύδωρα με τον νυν Πρόεδρο της ΝΔ (έπρεπε να βάλει μια κοινή τους στο φυλλάδιό του, αν ήθελε να ελπίζει ότι θα επανεκλεγεί) είναι τραβηγμέη με τηλεφακό από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και ένα παράθυρο που ξέμεινε ανοικτό στο Κοινοβούλιο. Έρχεται από τα μαθητικά χρόνια του Αντώνη Σαμαρά (είχε πάει για να μιλήσει στην Βουλή των Εφήβων). Εκείνες τις εποχές που το να φοράει ένας σοβαρός κύριος σαν τον Βύρωνα μια γραβάτα πλάτους 15 εκατοστών, με prints διασκευές των πινάκων του Νταλί από τους εικονογράφους της Disney, ήταν chic.

(Credits στον Βασίλη Μασσέλο που ανακάλυψε τον μικρό αυτό θησαυρό)

Γιατί δεν πρέπει να βιαστείς να πεις: «Δηλαδή ο Άκης μας έφταιγε για όλα;»

Ο Άκης Τσοχατζόπουλος βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Ο ίδιος χαρακτήρισε την υπόθεσή του προεκλογικό δώρο για τα δύο μεγάλα κόμματα. Δεν έχει ακριβώς άδικο. Αλλά κι εσύ δεν θα έχεις δίκιο αν συμφωνήσεις μαζί του.


Αυτές τις ημέρες η προσαγωγή του Άκη Τσοχατζόπουλου και η προφυλάκισή του στη συνέχεια στον Κορυδαλλό έγινε –όχι άδικα- το πρώτο θέμα στα χείλη όλων μας. Εντάξει, όχι το πρώτο, αφού οι περισσότεροι βρήκαμε λίγη ακόμη διάθεση για διασκέδαση (κάπως ένοχη διάθεση, είναι η αλήθεια) και διώξαμε τις λέξεις «κρίση», «ένοχοι», «μιζέρια» από το καθημερινό μας λεξιλόγιο για να προτάξουμε τις εποχικές «αρνί», «χωριό», «Έφη Θώδη». Μεταξύ τσουγκρίσματος κόκκινου αυγού και αδειάσματος ενός ακόμη ποτηριού (χύμα, φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά) κρασιού, ο Άκης ήταν εκεί, βέβαια. Μια άγρυπνη, εφιαλτική υπόμνηση της τραγικής μας πραγματικότητας και του στρεβλού τρόπου που την αντιμετωπίζουμε. Μια φυτιλιά για ξαφνικό ενδοοικογενειακό καβγά, πάνω που είχε καθοριστεί το πρόγραμμα βαρδιών πάνω από την σούβλα και που είχε λήξει ισόπαλο το ντέρμπι της θείας Τασούλας με την γιαγιά Μαριγώ για το ποια έβαψε πιο κόκκινα τ' αβγά. Τώρα μαλώναμε για το αν ο Άκης φταίει ή δεν φταίει για όλα...

Όλο και πιο έντονα ακούγεται αυτές τις ημέρες η ατάκα «τώρα που βρήκαν εξιλαστήριο θύμα τον Άκη, θα τού φορτώσουν επάνω του όλες τις αμαρτίες τους». Εννοούμε τους υπόλοιπους πολιτικούς κι όλους αυτούς που αισθανόμαστε ενόχους για το μεγάλο φαγοπότι που μάς έφερε ως εδώ, μας έκανε τους κουρελήδες, τους ζητιάνους της Ευρώπης. Δεν είναι ασταθής αυτή η ατάκα. Δεν είναι άδικη. Αλλά κρύβει ένα κομμάτι από την αλήθεια. Τόσο καιρό πιπιλούσαμε μιαν άλλη φράση. Το «Τόσα έγιναν, τόσα αποκαλύφθηκαν, κι ούτε ένας τους δεν έχει πάει φυλακή». Και τώρα που πήγε ο πρώτος, γκρινιάζουμε πάλι.

Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως εντυπωσιάζομαι κάθε φορά που ακούω ή διαβάζω για την υπόθεση. Ναι, μού περνάει απ' το μυαλό ότι μπορεί να είμαι το εύκολο θύμα και ότι όλος αυτός ο ορυμαγδός πληροφοριών για τις off-shore του Άκη και τις μίζες από τα υποβρύχια είναι ο εύκολος τρόπος τους (ξέρετε ποιων...) να με αποπροσανατολίσουν από τα πραγματικά ζητήματα, αλλά μετά το συνδυάζω με το εξής απλό και ξανάρχομαι στα συγκαλά μου: Είναι ικανό όλο αυτό να με κάνει να ξεχάσω πόσο δύσκολα τα βγάζω πια πέρα με τον μισθό μου κομμένο σχεδόν στο μισό σε σχέση με πρόπερσι, με το άγχος της ανεργίας να μη μ' αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια, με τα απρόβλεπτα χαράτσια να μού ανακοινώνονται κάθε πρωί σαν να πρόκειται για το δελτίο καιρού; Δηλαδή, θα πανηγυρίσω τόσο πολύ που έπιασαν τον «κακό» της ιστορίας ώστε θα παραμυθιαστώ και θα πάω στην κάλπη σαν το πρόβατο, να ψηφίσω το «λάθος» κόμμα;

Ας σοβαρευτούμε. Κατ' αρχάς δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Γι' αυτό και η δημοκρατία είναι το πιο σπουδαίο πολίτευμα. Ο καθένας που ζητάει την ψήφο, έχει έναν τρόπο που βλέπει τα πράγματα (κι έναν τρόπο που σού λέει ότι τα βλέπει). Αν σού κάνει, αν ταιριάζει με το πώς τα βλέπεις εσύ, αν ταιριάζει μ' αυτό που θεωρείς ότι πρέπει να γίνει για να κοιμηθείς επιτέλους ήρεμος ένα βράδυ, τον ψηφίζεις. Στο τέλος μετράμε ποιανού την συνταγή για έναν ήρεμο ύπνο προτίμησαν οι περισσότεροι και πορευόμαστε μαζί του. Κάποτε, ο Άκης έπειθε πολύ κόσμο ότι αυτός ήταν ο Μορφέας. Σήμερα τον πείθουν άλλοι. Μόνο που είναι όλο και λιγότεροι. Κι όσο περισσότερα μαθαίνουμε για τον Άκη και τα «κόλπα» του, τόσο και θα λιγοστεύουν.

Μην βιαστείς, λοιπόν, να πεις «Δηλαδή ο Άκης μας έφταιγε για όλα;» και να «φτύσεις» την προφυλάκισή του ή όσα μαθαίνεις γι' αυτόν σαν αδιάφορα. Είναι μεγάλο πράγμα που τα μαθαίνεις. Δείχνει ότι το σύστημά τους πια ραγίζει. Δείχνει ότι πια κι αυτοί έχουν ένα λόγο για να μην κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια. Θα τούς δώσεις κι άλλους λόγους όταν πας να ψηφίσεις –και, πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ πώς η προφυλάκιση του Άκη θα κάνει δώρο την ψήφο σου εκεί που νομίζει ο άνθρωπος που παρά λίγες ψήφους δεν έγινε κάποτε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Το ξέρω ότι το να μην κοιμούνται ήσυχοι εκείνοι τα βράδια, δεν θα κάνει τον δικό σου ύπνο πιο ήσυχο. Όχι άμεσα. Όταν όμως οι περισσότεροι αποσυρθούν λόγω αϋπνίας, αυτοί που θα έλθουν στην θέση τους θα είναι άνθρωποι σαν εσένα κι εμένα, που περάσαμε το βάσανο της χρεωκοπίας –ή, ελπίζω, της παρ' ολίγον χρεωκοπίας- και θα κάνουμε το παν για να μην το ξαναζήσουμε. Κι εμείς μαζί είμαστε ο μόνος τρόπος να μην λήξει η ιστορία στον Άκη. Να βρούμε και τους υπόλοιπους και να τούς στείλουμε να τού κάνουν παρέα στα άβολα στρώματα του Κορυδαλλού. Και τότε θα κοιμηθούμε πια ήσυχοι. Ήσυχοι ότι κάναμε το καθήκον μας.

(Γράφτηκε για το Men's Guide)

Γκρινιάζουμε που γκρινιάζουμε, ας το κάνουμε σωστά

Τρεις ευειδείς Ουκρανές διαδήλωσαν σήμερα γυμνόστηθες στο ψυχρό Νταβός. Η μία ανέβηκε μάλιστα και σε ένα κοτετσόσυρμα απέναντι από το λεωφορείο που εκτελεί τη γραμμή Κολιάτσου - Άνω Πατήσια.

Δώδεκα στιγμές του 2011 στον κόσμο

Μια χρονιά που είδε τους λαούς στους δρόμους, τους τυράννους στον τάφο, και κάποιους ταλαντούχους όμως ανθρώπους να φεύγουν μαζί τους, αλλά και την φύση να αποδεικνύει ποιος είναι το αφεντικό, είναι αναμφισβήτητα μια χρονιά που μας καλεί σε περισυλλογή. Ο κόσμος αλλάζει, βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Ποιον δρόμο θα ακολουθήσουμε εμείς το 2012;

Ιανουάριος: Στον αραβικό κόσμο έχει άνοιξη
Οι αναταραχές που έχουν ξεκινήσει ήδη από το τέλος του 2010 σε Αλγερία και Τυνησία κορυφώνονται με την εκδίωξη του προέδρου της τελευταίας, Μπεν Άλι, από τη χώρα. Ένα κύμα ελευθερίας αρχίζει να σαρώνει ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Σύντομα θα φθάσει στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη και την Συρία, όπου οι συνέπειές του στο παλιό καθεστώς θα είναι πολύ πιο εντυπωσιακές απ' όσα συνέβησαν στην Τυνησία.

Φεβρουάριος: Ταχρίρ, όπως «ελευθερία»
Η λέξη «Ταχρίρ» σημαίνει «ελευθερία» στα αραβικά. Και η πλατεία με το όνομα αυτό είναι η κεντρική πλατεία του Καΐρου. Οι Αιγύπτιοι την έχουν κατακλύσει, παίρνοντας την σκυτάλη από τους Τυνήσιους, και απαιτούν την απομάκρυνση του Χόσνι Μουμπάρακ. Αυτό που έμοιαζε μια προσωρινή εξέγερση στα δυτικά του αραβικού κόσμου, γίνεται τώρα το σύμβολο μιας τεράστιας επανάστασης, στην καρδιά του. Γιατί η Αίγυπτος δεν είναι ένα μικρό κράτος, σαν την Τυνησία. Και ο Μουμπάρακ δεν είναι απλά ένας διεφθαρμένος ηγέτης. Έχει διοικήσει για τρεις ολόκληρες δεκαετίες την Αίγυπτο, κατορθώντας να διατηρεί τις ισορροπίες μεταξύ του Ισλάμ και της Δύσης και την ίδια ώρα την τάξη στο εσωτερικό της χώρας του. Οι Αιγύπτιοι όμως είναι πια αποφασισμένοι να αποτινάξουν αυτήν την δικτατορία που φοράει φερετζέ και να αρχίζουν να ορίζουν πια μόνοι τις τύχες τους. Ο αραβικός κόσμος αλλάζει ραγδαία.

Μάρτιος: Σεισμός, τσουνάμι, πυρηνικός όλεθρος
Οι Ιάπωνες είναι συνηθισμένοι στους σεισμούς, αλλά αυτός που σημειώθηκε στις 11 Μαρτίου του 2011 ήταν πολύ ισχυρότερος απ' ότι μπορούσαν να φαντασθούν. 9 ρίχτερ 70 χιλιόμετρα μόλις από την ιαπωνική ακτή και σε βάθος μόλις 32 χιλιομέτρων, είναι ο δυνατότερος που έχει πλήξει ποτέ τη χώρα και –το χειρότερο- συνοδεύεται από ένα τεράστιο τσουνάμι που ταξίδεψε 10 ολόκληρα χιλιόμετρα μέσα στην ιαπωνική γη. Το τσουνάμι προκάλεσε, μεταξύ άλλων, την διαρροή σε 3 πυρηνικούς αντιδραστήρες στην Φουκουσίμα, κάνοντας έτσι το κακό να τριτώσει και την Ιαπωνία να θρηνεί πολύ περισσότερα από τα περίπου 16.000 θύματα και τους 3.000 αγνοούμενους. Πέραν των ανθρώπινων ζωών και της περιβαλλοντικής καταστροφής, οι συνέπειες σε μια από τις μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη ήταν ολέθριες. Εκτιμάται ότι η 11η Μαρτίου 2011 κόστισε περίπου 200 δισεκατομμύρια ευρώ. Ένα ποσό που είναι μακράν το μεγαλύτερο που έχει προκαλέσει ποτέ μια φυσική καταστροφή. Και που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά ότι ο άνθρωπος δεν θα καταφέρει ποτέ να δαμάσει τη φύση...

Απρίλιος: Σήμερα γάμος γίνεται
Ευτυχώς που υπάρχει ακόμη ο θεσμός της βασιλείας στη Μεγάλη Βρετανία και ο κόσμος έχει κάτι ν' ασχολείται και να ξεχνάει τις πίκρες του. Ο πρίγκιπας Ουίλιαμ παντρεύεται την καλή του, Κέιτ Μίντλετον, το Λονδίνο γεμίζει με σημαιάκια, οι τηλεοράσεις όλου του πλανήτη συντονίζονται στο μπαλκόνι του Μπάκιγχαμ όπου θα πέσει το φιλί, και το νέο φετίχ των φωτορεπόρτερ είναι πλέον τα οπίσθια της Πίπα, αδελφής της νύφης.

Μάιος: "Been" Laden
Ο Οσάμα Μπιν Λάντεν πέφτει νεκρός από τις σφαίρες Αμερικανών κομάντο. Τον ανακάλυψαν σ' ένα σπίτι στο Αμποτάμπαντ, λίγα μέτρα από την στρατιωτική ακαδημία της πόλης του Πακιστάν. Οι Πακιστανοί συνεχίζουν να παριστάνουν τους ανήξερους. Το θέμα είναι όμως ότι ο Ομπάμα πρόφτασε και καθάρισε με τον ηγέτη της Αλ Κάιντα πριν συμπληρωθούν 10 χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου και την ίδια ώρα έβλεπε τους Καντάφι και Άσαντ να αντιμετωπίζουν εξεγέρσεις στις χώρες τους. Από τον «Άξονα του Κακού» δηλαδή, που όρισε ο προκάτοχός του, τού έμενε να ασχοληθεί μόνο με τον Κιμ Γιονγκ Ιλ της Β. Κορέας και τον Αχμεντινετζάντ του Ιράν.

Ιούνιος: Νέα κυβέρνηση στην Πορτογαλία
Ο δεξιός Σόκρατες κερδίζει εύκολα τον Κοέλιο στις πορτογαλικές εκλογές, έχοντας όμως πρώτα συμφωνήσει από πριν να τηρήσει τους όρους του Μνημονίου που έχουν υπογραφεί με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να βγει η χώρα του από την κρίση χρέους της. Αυτά βλέπουν οι εταίροι μας και ζητούν κι απ' τους δικούς μας πολιτικούς παρόμοια συμπεριφορά. Δεν έχουν καταλάβει με ποιους έχουν μπλέξει μάλλον...

Ιούλιος: Η κατάρα των 27
Νεκρή βρέθηκε στο σπίτι της από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ η Έιμι Γουάινχάουζ. Η δημοφιλής συνθέτις και τραγουδίστρα ήταν μόλις 27 ετών. Όσο δηλαδή και οι Κερτ Κομπέιν, Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν, όταν έφυγαν από τη ζωή. Και μόνο για την σύμπτωση αυτή στην ηλικία του θανάτου των «καταραμένων» καλλιτεχνών, η Έιμι Γουάινχάουζ θα μπει για πάντα στο πάνθεον της ροκ. Αλλά η αλήθεια είναι ότι πέρα από την άστατη ζωή και τις εξαρτήσεις της από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, είχε να επιδείξει ένα πραγματικό μουσικό διαμάντι. Το δεύτερό της άλμπουμ, το "Back to Black" του 2006, ήταν η κορυφαία στιγμή της neo-soul και μια από τις σημαντικότερες κυκλοφορίες της περασμένης δεκαετίας. Η τραγική ειρωνία ήταν ότι στο κομμάτι που άνοιγε τον δίσκο, το "Rehab", η Έιμι τραγουδούσε: «Μού είπαν να μπω σε κλινική αποτοξίωσης κι εγώ είπα όχι, όχι,όχι».

Αύγουστος: Και τώρα, τι θ' απογίνουμε χωρίς τον Στιβ Τζομπς
Τα προβλήματα υγείας του Στιβ Τζομπς εξελίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς και τον αναγκάζουν να παραιτηθεί από τα καθήκοντά του στην Apple. Τα media όλου του κόσμου σπεύδουν να γράψουν διθυραμβικά πορτρέτα του για το πόσο μεγάλος οραματιστής ήταν και το πώς άλλαξε για τα καλά τον κόσμο της τεχνολογίας. Είναι αφιερώματα που μοιάζουν περισσότερο με νεκρολογίες –προφανώς γιατί φαίνεται ότι αυτήν την φορά η αποχώρηση από την Apple είναι οριστική. Δύο μήνες μετά, ο καρκίνος θα τον πάρει από τη ζωή και τα πορτρέτα – νεκρολογίες θα ξανακάνουν για μια τελευταία φορά την εμφάνισή τους. Ο άνθρωπος που άλλαξε την κινητή τηλεφωνία με το iPhone, που επινόησε το iPad και ξανάδωσε ζωή στις εφημερίδες και τα περιοδικά, που άλλαξε τον τρόπο που ακούμε μουσική με το iPod και το iTunes και που είχε παλιότερα αναβιώσει από τις στάχτες της την Apple και το τμήμα υπολογιστών της δεν ζει πια ανάμεσά μας.

Σεπτέμβριος: Αγανακτισμένοι και στη Νέα Υόρκη
Η μόδα να καταλαμβάνει ο λαός τις κεντρικές πλατείες, διαμαρτυρόμενος για τα βάσανά του, ξεκίνησε στις αραβικές χώρες, όπου το διακύβευμα ήταν η ελευθερία, πέρασε στις ευρωπαϊκές όπου η αγανάκτηση ήταν απέναντι στα μέτρα λιτότητας και στην ανεργία που επέβαλε η κρίση χρέους, αλλά κανείς ποτέ δεν περίμενε ότι θα έβρισκε εύφορο έδαφος και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Κι όμως, μετά τις θερινές τους διακοπές, πολλοί Αμερικανοί αρχίζουν να καταλαμβάνουν σημεία της Νέας Υόρκης και ονομάζουν του κίνημά τους Occupy Wall Street. 3 μήνες και 4 εβδομάδες μετά, η κατάληψη του Zucotti Park στην Wall Street συνεχίζεται. Και οι διαδηλώσεις των καταληψιών είναι οι πιο μαχητικές που έχουν δει οι ΗΠΑ μετά τα ταραγμένα '60s και '70s.

Οκτώβριος: Το τέλος του Καντάφι
Ο «άξονας του κακού» μετράει το δεύτερό του θύμα μέσα στο 2011. Μετά τον Μπιν Λάντεν, βγαίνει απ' το παιχνίδι και ο Μουαμάρ Καντάφι. Η επανάσταση στην Λιβύη έχει διαρκέσει ήδη μισό χρόνο και ο δικτάτορας χάνει σιγά-σιγά και τις τελευταίες περιοχές που ελέγχει ο στρατός του. Τελικά χάνει και την Σίρτη, την πατρίδα του, το πλήθος τον προλαβαίνει πριν ξεφύγει, τον λιντσάρει και ένας νεαρός τον σκοτώνει. Σε αντίθεση με την δολοφονία του Μπιν Λάντεν, που ναι μεν καλύπτεται τηλεοπτικά, αλλά μόνο για τα μάτια ελαχίστων στελεχών του Λευκού Οίκου, οι εικόνες από τα βασανιστήρια και το θάνατο του Λίβυου ηγέτη κάνουν το γύρο του κόσμου χάρη σε τέσσερα κινητά τηλέφωνα που υπάρχουν κοντά του την ώρα του λιντσαρίσματος.

Νοέμβριος: Επόμενη στάση, Μπερλουσκόνι
Οι εξελίξεις στο θέμα της κρίσης χρέους της Ευρωζώνης είναι καταιγιστικές. Μετά το καλοκαίρι τα χρηματιστήρια και το ευρώ καταρρέει και ο λόγος δεν είναι πια μόνο η Ελλάδα και οι παλινωδίες των πολιτικών της. Η Ιταλία έχει μπει στο στόχαστρο των αγορών και, όντας η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, συγκεντρώνει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον από την δική μας περίπτωση. Οι πιέσεις προς τον ανεκδιήγητο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι αφόρητες. Ο Ιταλός πρωθυπουργός αναγκάζεται σε παραίτηση και παραδίδει την σκυτάλη σε κυβέρνηση τεχνοκρατών. Πάνω – κάτω όπως έγινε και σ' εμάς, μόνο που η νέα κυβέρνηση Μόντι έχει το ένα τρίτο του μεγέθους της κυβέρνησης Παπαδήμου και προχωρά σε μέτρα και αποφάσεις με την τριπλάσια ταχύτητα. Ήδη τα επιτόκια δανεισμού της Ιταλίας έχουν πέσει αρκετά από τα υψηλά που είχαν βρεθεί πριν ενάμιση μήνα.

Δεκέμβριος: Ο σπαραγμός της Βόρειας Κορέας
Και τρίτος θάνατος στον «άξονα του κακού» λίγο πριν φύγει το 2011. Αν ήταν ακόμη πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τζορτζ Μπους, αυτή μάλλον θα ήταν η χρονιά του... Ο Κιμ Γιονγκ Ιλ πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και τα φώτα της δημοσιότητας ξαναπέφτουν στο πιο απομονωμένο μέρος του πλανήτη. Θα τον διαδεχθεί, φυσικά, ο γιος του. Ο οποίος είναι όμως μόλις 27 ετών. Ένα άπειρο παιδί με πυρηνικά όπλα στα χέρια του. Οι αναλυτές προβλέπουν ένα πολύ καυτό 2012 στην κορεατική χερσόνησο.

(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο Newsbomb.gr)

Ένας χρόνος που πόνεσε την Ελλάδα

Το 2011 ήταν ένα έτος που θα θέλουμε να ξεχάσουμε ως Έλληνες, αλλά μάλλον θα μας κυνηγά σαν φάντασμα για χρόνια. Κι αυτές ήταν οι 12 στιγμές που χαρακτήρισαν τον κάθε μήνα του, μικρά σύμβολα μιας παράνοιας που κράτησε 365 ημέρες.

Ιανουάριος: Μα ποια είναι αυτή η Υπατία;
Ακτιβιστές, προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ μεταφέρουν στην Αθήνα από την Κρήτη 250 λαθρομετανάστες και τους εγκαθιστούν στο ανακαινισμένο κτήριο της Νομικής που θα παραδιδόταν τον Μάρτιο στους φοιτητές, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν την ελληνική κοινωνία για τα προβλήματά τους. Αυτό που ακολουθεί είναι ένας θόρυβος εθνικής ασυνεννοησίας και μια υπόνοια εθνικού διχασμού. Είναι δηλαδή αυτό που θα χαρακτηρίσει ολόκληρο το 2011: Οι αρχές δεν ξέρουν πώς να αντιδράσουν, η Αριστερά χρησιμοποιεί τους άτυχους λαθρομετανάστες για να κάνει αυτό στο οποίο θα δώσει ρεσιτάλ καθ' όλη την διάρκεια της χρονιάς (να δημιουργεί ανακατωσούρα, δηλαδή), η Νέα Δημοκρατία απλά κράζει την κυβέρνηση, ο λαός χωρίζεται στα δύο και αποκαλούν οι μεν τους δε «φασίστες» και «ρατσιστές» και οι άλλοι «αναρχικούς» και «μπαχαλάκηδες». Κάποια στιγμή οι λαθρομετανάστες θα μεταστεγαστούν στο «Μέγαρο της Υπατίας» και ο ελληνικός λαός θα σπεύσει στα βίντεο κλαμπ για να νοικιάσει το DVD της ταινίας "Agora" με την Ρέιτσελ Βάις στο ρόλο της Υπατίας και να μάθει ποια ήταν η σπουδαία φιλόσοφος και μαθηματικός από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Φεβρουάριος: Αχ και να κέρδιζε ο «Κυνόδοντας»!
Ευελπιστώντας σε μια ένεση ηθικού, οι Έλληνες ξενυκτούν για να παρακολουθήσουν την ετήσια απονομή των Βραβείων Όσκαρ. Αιτία, η υποψηφιότητα του «Κυνόδοντα», του φιλμ του Γιώργου Λάνθιμου, στην κατηγορία «ξενόγλωσσης ταινίας». Η νίκη τελικά δεν έρχεται, το χρυσό αγαλματίδιο δεν κατεβαίνει στην Ομόνοια και τα πανηγύρια τύπου Euro 2004 αναβάλλονται μέχρι να ξαναδοθεί αφορμή.

Μάρτιος: Σύνοδος κορυφής. Μία από τις πολλές...
Οι 27 ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσέρχονται στις Βρυξέλλες για μια σύνοδο κορυφής όπου ο Γιώργος Παπανδρέου θα τους τάξει αποκρατικοποιήσεις και πολλά άλλα μέτρα -και νιώθουν κάπως καλύτερα. Στην Πορτογαλία έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση Σόκρατες και το άγχος έχει αρχίσει να κυριεύει την Ευρωζώνη. Θεωρητικά, στις συνόδους της ΕΕ, των μελών της Ευρωζώνης και των λοιπών φορέων, συζητιούνται όλα τα κρίσμα θέματα και στη συνέχεια βρίσκονται λύσεις. Πρακτικά, το μόνο που γίνεται είναι μια επίδειξη ατολμίας και καθυστέρησης στην λήψη αποφάσεων –και ένα μπαράζ υποσχέσεων από την Ελλάδα, τις οποίες τελικά δεν τηρεί ποτέ. Όσοι πίστεψαν ότι η ιστορία τέλειωσε το Μάρτιο ήταν βαθιά νυκτωμένοι. Εννιά μήνες μετά συνεχίζουν να συναντιούνται κάθε τόσο σε κάποια σύνοδο, να συζητούν (και να διαφωνούν) για τα ίδια και τα ίδια και να βρίσκονται πάντοτε πίσω από τις εξελίξεις.

Απρίλιος: Τα υποβρύχια του Άκη
Ο Άκης Τσοχατζόπουλος παραπέμπεται στην προανακριτική επιτροπή για την υπόθεση της μίζας των υποβρυχίων και ο ελληνικός λαός αναρωτιέται: Θα γίνει επιτέλους η αρχή και θα τιμωρηθούν κάποιοι από αυτούς που μας έφεραν ως εδώ; Ή θα βρεθεί ένα θύμα (αν βρεθεί κι αυτό) για να φανεί ότι αποδώσαμε δικαιοσύνη και όλοι οι υπόλοιποι θα σφυρίξουν αδιάφορα αποχωρώντας διακριτικά; (Ο Άκης ακόμη τριγυρίζει ελεύθερος, αλλά βρέθηκε νέος αποδιοπομπαίος τράγος. Τώρα στο κελί έχει μπει ο Εφραίμ). Αυτός ο Απρίλης, στο τελευταίο δεκαήμερό του, θα μείνει αξέχαστος σε μερικούς...

Μάιος: Η μούντζα είναι το νέο εθνικό σύμβολο
Ακόμη και για τη μεγαλύτερη λαϊκή συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ιστορία μας έπρεπε να μας γαργαλήσουν τον εθνικισμό κάποιοι ξένοι. Αντιδρώντας σ' ένα «Αφήστε τους Έλληνες να κοιμούνται» που αναρτήθηκε σε ένα πανό στη Μαδρίτη (κάτι που στη συνέχεια αμφισβητήθηκε ότι συνέβη), δεκάδες χιλιάδες κατεβαίνουν στην Πλατεία Συντάγματος για να δείξουν αρχικά ότι είναι ξύπνιοι και στη συνέχεια ότι δεν κουράζονται να σηκώνουν τα χέρια και να ανοίγουν τις παλάμες και τα δάκτυλά τους (να μοιράσουν φάσκελα δηλαδή) με στόχο το Κοινοβούλιο. Σύντομα το κίνημα των Αγανακτισμένων καταντάει πανηγύρι, με καντίνες που πουλάνε «βρώμικα» και κατασκηνωτές που πλένονται στα συντριβάνια. Έχει προλάβει, πάντως, να θορυβήσει την κυβέρνηση που για πρώτη ίσως φορά συνειδητοποιεί ότι δεν έχει πια κανένα λαϊκό έρεισμα και ετοιμάζεται να ανασχηματισθεί, μπας και σώσει κάτι.

Ιούνιος: Και τώρα... Βενιζέλος
Ο ανασχηματισμός είναι γεγονός, αλλά όλοι καταλαβαίνουν πως πρόκειται απλά για μια εφαρμογή της λαϊκής ρήσης «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» στην πολιτική. Μόνη περίπτωση που τα ρούχα δεν είναι τα ίδια, είναι του νέου Αντιπροέδρου και «Τσάρου» της Οικονομίας Ευάγγελου Βενιζέλου (ας μην κάνουμε και το αστείο με το μέγεθος των ρούχων του Μανωλιού και του Μπένι). Ο Γιώργος Παπανδρέου ρίχνει τον μεγάλο του –εσωτερικό- πολιτικό αντίζηλο στον λάκο των λεόντων και ο Ευάγγελος Βενιζέλος βουτάει με την αυτοπεποίθηση ότι θα αναδυθεί από εκεί νικητής και νέος ηγέτης της παράταξης. Μισό χρόνο μετά, δεν έχει μείνει ούτε το μισό της παράταξης της οποίας ονειρευόταν να ηγηθεί.
ΥΓ. Ο κ. Παπανδρέου είχει υποσχεθεί μη πολιτικά πρόσωπα και φήμες λένε ότι προσέγγισε τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας κ. Λουκά Παπαδήμο. Τρέχα γύρευε τι τού πρότεινε για να τον απορρίψει ο άνθρωπος και να κλείσει μετά το τηλέφωνό του...

Ιούλιος: Αγαπούλα!
Μαζί με τον ανασχηματισμό έρχεται και η ψήφιση του Μνημονίου ΙΙ, η πιο μεγάλη στιγμή των Αγανακτισμένων (και η συνήθης εισβολή των «μπαχαλάκηδων» που θα ακολουθηθεί από την χαοτική επέμβαση των ΜΑΤ και την λήξη της κατάληψης του Συντάγματος για τα καλά), αλλά οι μισοί Έλληνες έχουν πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούν: Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι οι αξιότιμοι κύριοι Ψωμιάδης και Μπέος και οι καλοί τους φίλοι δεν είναι αυτό που νόμιζαν, αλλά απλά κάποιοι που στήνουν ματς και βγάζουν τεράστια ποσά σε στοιχηματζίδικα στην Ασία. Σε μια Ελλάδα που πιέζεται να αλλάξει θεσμούς, ιδέες, να ξεριζώσει ζιζάνια στην πολιτική και την κοινωνία, έρχεται η UEFA και τραντάζει και το μοναδικό της μέσο εκτόνωσης: το ποδόσφαιρο. Η αλήθεια είναι πως η «θεραπεία σοκ» εφαρμόζεται καλύτερα όταν όλα είναι στο όριο, οπότε το timing ίσως και να είναι ιδανικό. Αλλά αυτά που ακολουθούν τελικά γίνονται απλά με τον «ελληνικό» τρόπο: Ονόματα σπιλώνονται, κατηγορούμενοι διαφεύγουν για μήνες της σύλληψης, και δύο μήνες μετά το ελληνικό πρωτάθλημα ξεκινάει με κενές θέσεις, αφού ακόμη δεν έχει ξεκαθαρίσει ποιος πρέπει να τιμωρηθεί και ποιος έχει (αλλά και ποιος έχει λεφτά να πληρώσει τους παίκτες του). Η ποδοσφαιρική Ελλάδα μπαίνει στον γύψο. Κι όμως, η Εθνική της, λίγους μήνες μετά, προκρίνεται για το Euro 2012.

Aύγουστος: Να είχαμε την τύχη των Κυπρίων!
Ακόμη και στις διακοπές μας, δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε (όσους καταφέραμε να κάνουμε διακοπές, τέλος πάντων). Νέα μέτρα, περικοπές, φόροι ανακοινώνονται κατά ριπάς, την ίδια ώρα που η Κύπρος, που κι αυτή υποφέρει από όλα αυτά, ανακοινώνει ότι τον Οκτώβριο θα ξεκινήσει εξορύξεις στο περίφημο οικόπεδο 12 για να αντλήσει φυσικό αέριο. Η Τουρκία, με τον Ερντογάν να έχει πια καθαρίσει το σκηνικό στο εσωτερικό της χώρας και να επιζητεί ηγετικό ρόλο και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής, δεν θέλει με τίποτε να το δεχθεί αυτό και ξεκινάει ναυτικά γυμνάσια στην περιοχή που γίνονται οι μελέτες. Ευτυχώς, όλο αυτό αποδεικνύεται απλά μια κίνηση εντυπωσιασμού και λίγους μήνες μετά τα χαμόγελα λόγω του μεγέθους του κοιτάσματος επιστρέφουν στο Νησί της Αφροδίτης. Ωστόσο, μια νέα περίοδος ψύχρανσης στις σχέσεις Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας έχει εγκαινιασθεί.

Σεπτέμβριος: Ο τρόμος από τους ληστές με τα Καλάσνικοφ
Ήταν επόμενο η ανέχεια να προκαλέσει ένα κύμα διαρρήξεων και ληστειών, αλλά η ελληνική κοινωνία δεν ήταν προετοιμασμένη για μια τόσο ειδεχθή συμμορία. Οι «ληστές με τα Καλάσνικοφ» οργώνουν τα νότια προάστεια ολόκληρο το 2011, αλλά είναι τον Σεπτέμβριο που ξεπερνούν κάθε όριο, προβαίνοντας μέχρι και σε βιασμούς. Η Ελληνική Αστυνομία επιτέλους ξυπνάει, λόγω και της λαϊκης οργής, και καταφέρνει τον επόμενο μήνα να συλλάβει την παρέα που αποτελείται κυρίως από νεαρούς, αλβανικής καταγωγής.

Οκτώβριος: «Όχι» στους πολιτικούς, στην επέτειο του «Όχι»
Οι Αγανακτισμένοι δεν έχουν πεθάνει. Συντονισμένοι από τον εθνικό μας «μανούρα», το παλαβό κομμάτι της Αριστεράς, επιστρέφουν στους εορτασμούς της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου για να βρίσουν πολιτικούς και να ματαιώσουν παρελάσεις. Αποκορύφωμα ο εξαναγκασμός του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια να αποχωρήσει από την μεγάλη παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι γνωστό τι ακριβώς ήθελαν να πετύχουν οι διαδηλωτές, αυτό όμως που τελικά συνέβη ήταν να οδηγήσουν σε πλήρη παραλογισμό τον Πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου. Λίγες ημέρες μετά, δηλώνει συγκλονισμένος από τα γεγονότα της παρέλασης και καλεί τους Έλληνες σε δημοψήφισμα, στην ουσία για την παραμονή τους ή όχι στο Ευρώ. Και τελικά καταφέρνει να στείλει τη χώρα ένα βήμα πιο κοντά στην δραχμή, το κόμμα του στα μικρότερα ποσοστά δημοφιλίας στην ιστορία του και τον εαυτό του στη λίστα με τους πιο αντιπαθείς πολιτικούς που πέρασαν ποτέ από την Ελλάδα.

Νοέμβριος: Νέος πρωθυπουργός
Αν υπήρχε έστω και μια μικρή μερίδα της ελληνικής κοινωνίας που δεν είχε συνειδητοποιήσει τους προηγούμενους μήνες την μικρότητα και την ανικανότητα του συνόλου σχεδόν των Ελλήνων πολιτικών, ο Νοέμβριος ήταν ο μήνας που έπαψε να ζει στο σκοτάδι ακόμη κι αυτή... Οι εξελίξεις από την ρουκέτα Παπανδρέου περί δημοψηφίσματος είναι ραγδαίες. Στελέχη του κόμματός του, σύσσωμη η αντιπολίτευση και –φυσικά- οι Ευρωπαίοι δανειστές μας ζητούν το κεφάλι του επί πίνακι.
Ο ΓΑΠ αργεί να το συνειδητοποιήσει, αλλά τελικά καταλαβαίνει πως το παραμύθι του τέλειωσε. Σκηνοθετεί μια ηρωική έξοδο ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης (τα υπόλοιπα παιδάκια τον χειροκροτούν συγκαταβατικά, μουρμουρώντας «εντάξει, ένα τελευταίο σόου είναι, σε λίγο επιτέλους όλα θα λήξουν»), μετά παραιτείται από πρωθυπουργός και ξεκινάει συζητήσεις με ΝΔ και ΛΑΟΣ για την επόμενη κυβέρνηση που θα είναι συνεργασίας. Θεωρητικά. Γιατί πρακτικά –και ενώ όλη η Ελλάδα περιμένει ο λευκός καπνός που θα βγει από το Προεδρικό Μέγαρο να γράψει το όνομα του Λουκά Παπαδήμου ή κάποιου άλλου εξωκοινοβουλευτικού παράγοντα στον αττικό ουρανό- ο Γιώργος Παπανδρέου παίζει ένα παρανοϊκό παιχνίδι ματαιοδοξίας πάνω στις πλάτες του ελληνικού λαού.
Την ίδια ώρα, βέβαια, ο Αντώνης Σαμαράς συνεχίζει να περιμένει το ώριμο φρούτο να πέσει, πυροδοτώντας και το κλίμα με ατάκες του τύπου «δεν υπογράφω», ο Γιώργος Καρατζαφέρης να πετάει λογοπαίγνια και η Αριστερά να επιδίδεται σε ένα έπος ανευθυνότητας. Ακόμη και όταν το όνομα του Φίλιππου Πετσάλνικου ακούγεται ως το πρώτο φαβορί και ο ελληνικός λαός παρακολουθεί τις εξελίξεις παγωμένος, το σόου των πολιτικών μας συνεχίζεται. Τελικά θα υπερισχύσει αυτό του Καρατζαφέρη που φεύγει μαινόμενος από το Προεδρικό Μέγαρο (και πιθανόν κάποιο τηλεφώνημα από το εξωτερικό...) και το όνομα του Λουκά Παπαδήμου επιστρέφει στο τραπέζι. Στις 10 Νοεμβρίου η Ελλάδα αποκτά επιτέλους νέο Πρωθυπουργό.
Θεωρητικά, στις 12 Νοεμβρίου 2011, ένας κύκλος εξελίξεων έκλεισε και άνοιξε έναν άλλο που τον χαρακτηρίζει η αβεβαιότητα...

Δεκέμβριος: Ο αποκλεισμός του Ολυμπιακού
Κι εκεί που η Ελλάδα νιώθει ότι επιτέλους κάτι αλλάζει και τα πράγματα θα πάνε προς το καλύτερο και βλέπει στον Ολυμπιακό (εντάξει, η μισή Ελλάδα) το πρώτο δείγμα ανάκαμψης, με την πρόκρισή του στους «16» του Champions League, αφου κερδίζει 3-1 την Άρσεναλ στο Καραϊσκάκη, έρχεται η ανατροπή μέσα στα τελευταία 5 λεπτά στο ματς Ντόρτμουντ – Μαρσέιγ για να σβήσει και αυτό το όνειρο. Το όργιο με το 1-7 υπέρ της Λυόν επί της Ντιναμό Ζάγκρεμπ επιτείνει τις φήμες ότι κάτι «βρώμικο» συνέβη στην τελευταία αγωνιστική των ομίλων. Αλλά άντε τώρα να τρέξεις να βρεις τα δίκια σου, εσύ, η χώρα του Μπέου και του Ψωμάδη...

(Δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στο Newsbomb.gr)

Pardon me?

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έφτανα στο σημείο να πω κάτι τέτοιο...

...αλλά τού άξιζαν άλλοι τόσοι καφέδες κι άλλες τόσες καρπαζιές.

Aμηχανία

Το ένα μου χέρι έχει μια μικρή γαλάζια πιτσιλιά. Το άλλο μια εξίσου μικρή φούξια.Είναι γιατί χθες, μέχρι τις 4 τα ξημερώματα βρισκόμουν στο μαγαζί που πια είναι η βασική μου δουλειά και προσπαθούσα να βάψω κάτι τραπεζάκια. Δώδεκα ώρες αργότερα βρισκόμουν σε ένα meeting σχετικό με μια άλλη δουλειά, πιο συναφή με την μέχρι τώρα επαγγελματική μου δραστηριότητα. Βρέθηκα να εξομολογούμαι σε έναν σχεδόν άγνωστό μου άνθρωπο την πλήρη μου αδυναμία να γράψω κάτι εδώ και περίπου έναν χρόνο.Εντάξει, όχι πλήρη αδυναμία: όσο δούλευα στο Big Fish κατάφερνα, χωρίς ιδαίτερο κόπο, να βγάλω δύο κείμενα των 500 λέξεων την εβδομάδα, με σκέψεις και αντιδράσεις για όσα έβλεπα γύρω μου. Αλλά οφείλω να ομολογήσω πως η απόλυσή μου, μού προκάλεσε πρώτα από ολα ανακούφιση. Είναι ίσως μια ένδειξη της αποτυχίας μου ως δημοσιογράφου, αλλά πιστεύω στ' αλήθεια πως ο κόσμος μπορεί να ζήσει και χωρίς την άποψή μου. Πολύ περισσότερο δε που "η άποψή μου" - κι αυτή είναι άλλη μια ένδειξη της αποτυχίας μου ως δημοσιογράφου - δεν είναι κάτι σαφές. Από την στιγμή που η χώρα βρέθηκε στο καθεστώς του Μνημονίου, έπιασα τον εαυτό μου να αλλάζει γνώμη με αστραπιαίες ταχύτητες: δεν προλάβαινα να σκεφτώ κάτι και αμέσως μού ερχόταν στο μυαλό η ακριβώς αντίθετη σκέψη.Βλέπω, όλους αυτούς τους μήνες, να πεθαίνει η Ελλάδα που ξέραμε τα τελευταία 30 χρόνια και δεν μπορώ παρά να νιώσω χαρά. Γιατί πιστεύω πως αυτή η Ελλάδα δεν πήγαινε άλλο. Θέλω κι εγώ να τελειώνουμε με το Δημόσιο, να σταματήσουν να υπάρχουν κρατικές επιχειρήσεις - δεν υπάρχει κανένας λόγος το Κράτος να είναι επιχειρηματίας, πρέπει απλώς να ελέγχει, να ρυθμίζει και να εξασφαλίζει τις προϋποθέσεις για την ομαλή λειτουργία των επιχειρήσεων, τόσο των "Κοινής Ωφελείας", όσο και των υπολοίπων. Αλλά αυτό σημαίνει ότι θέλω να απολυθεί τόσος κόσμος, να μείνει στον δρόμο χωρίς προοπτική, να χάσουν την δουλειά τους μερικές χιλιάδες μόνιμοι της ΕΡΤ - η οποία, επιτέλους, θα πρέπει να έχει ΕΝΑ τηλεοπτικό κανάλι και δύο-τρία ραδιόφωνα, αν όχι μόνο το "Τρίτο". Δεν θέλω, όμως, να χάσει κανείς την δουλειά του. Θέλω να δικαιωθούν οι συμβασιούχοι που ακούν ψέμματα τόσα χρόνια. Πιστεύω στο κράτος πρόνοιας, θέλω κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη και υγεία και παιδεία και συντάξεις και ποδηλατόδρομους και δημοτικές βιβλιοθήκες και μονόκερους να χορεύουν στις παρυφές διπλών ουράνιων τόξων. Είδα το μπαλόνι που λέγεται "Ελλάδα των τελευταίων 30 χρόνων" να σκάει στα χέρια μου και δεν εννοώ ότι έχασα μια καλοπληρωμένη δουλειά και ξέρω ότι η επόμενη δουλειά στο "αντικείμενό μου" θα είναι με χειρότερους όρους - εννοώ ότι είμαι διαβητικός και βλέπω τα ταμεία να δυσκολεύονται να μου καλύψουν τα πραγματικά μου μηνιαία έξοδα για τα αναλώσιμα της αντλίας ινσουλίνης και ξέρω ότι αυτό είναι συνέπεια του γεγονότος ότι η μητέρα μου βγήκε στην σύνταξη από τα 45 της. Προσπαθώ εδώ και πέντε χρόνια να λειτουργήσω μια μικρομεσαία επιχείρηση - την μόνη στην κατηγορία της (και νομίζω ότι ξέρω τι λέω) που κόβει απόδειξη ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΕΛΑΤΗ - και έχασα έξι μήνες στην πολεοδομία για να την στήσω, επειδή δεν ήθελα να καταθέσω ψεύτικα σχέδια, αλλά ακόμη και για να διορθώσεις κάτι στην πολεοδομία πρέπει να λαδώσεις. Όμως δεν νιώθω αγανακτισμένος. Δεν έχω νιώσει την ανάγκη να πάω στο Σύνταγμα να μουτζώσω κτίρια ούτε - πολύ περισσότερο - να "αποκλείσω" την βουλή, εμποδίζοντας αυτούς που εγώ έστειλα εκεί να πάνε να κάνουν την δουλειά που τους ανέθεσα - κι ας την κάνουν φρικτά. Διαβάζω κάθε μέρα κάποιον να λέει ότι έχουμε Χούντα κι εκνευρίζομαι. Δεν έχουμε Χούντα. Έχουμε μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση που κάνει αυτό που έχει δικαίωμα να κάνει: παίρνει σκληρά, αντιλαϊκά μέτρα, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις του λαού. Θα κριθεί από το αποτέλεσμα - που ναι, θα είναι μια πλήρης αποτυχία. Αλλά μια ανίκανη κυβέρνηση δεν είναι χούντα. Είναι μια κυβέρνηση που πρέπει να αλλάξει, όταν έρθει η ώρα - και τότε, θα πρέπει να στείλουμε άλλους, καλύτερους. Μετά συμβαίνει μια μέρα σαν την περασμένη Τρίτη, με όλη αυτήν την φρικαλεότητα που ζήσαμε στο κέντρο της Αθήνας, και νιώθω να κλονίζομαι: αν δεν είναι χούντα, γιατί η Αστυνομία επιτίθεται στους πολίτες; Δεν έχω απάντηση. Όλες μου οι σκέψεις μπάζουν από παντού - αλλά τις προτιμώ από τις αεροστεγείς απόψεις που βλέπω γύρω μου, τις προτιμώ από τους "Μνημονιακούς" που θεωρούν λογικό να πληρώσουμε στις τράπεζες για μια κρίση που εκείνες προκάλεσαν (σε συνεργασία με ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, φυσικά), τις προτιμώ από εκείνους που πιστεύουν ότι τώρα ήρθε η ώρα να πέσει ο καπιταλισμός και κάνουν πολιιτκή ψυχοθεραπεία στις "Λαϊκές συνελεύσεις" του Συντάγματος, πιστεύοντας ότι με τα φληναφήματά τους θέτουν τις βάσεις για μια άλλη Πολιτεία. Είναι και μερικοί φίλοι μου εκεί. Κι άλλοι που δεν είναι φίλοι μου αλλά τους ξέρω. Προσπαθούν μέσα από τις συλλογικότητες να βρουν απαντήσεις για τα υπαρξιακά τους κενά. Είναι οι ίδιοι ταλιμπάν που βλέπεις να συρρέουν στις ΜΚΟ - παλιότερα πήγαιναν στα κόμματα.

Τόση ώρα γράφω γι' αυτά που δεν μπορώ να γράψω - και θαυμάζω τον Homo Ludens που καταφέρνει να βάλει τις σκέψεις του σε σειρά, είτε γράφει για μουσική, είτε για τα ΜΜΕ, είτε για την Κρίση. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να βάλω τις σκέψεις μου σε σειρά για τα σημαντικά. Θα μπορούα να γράψω για τα άλλα - τις απολαύσεις της ζωής, την μουσική, τις γυναίκες, τα κόμιξ (σε τελική ανάλυση, οι οικονομίες καταρρέουν, οι χώρες διαλύονται, αλλά οι άνθρωποι δεν τελειώνουν ποτέ, η ζωή δεν σταματά). Αλλά κι αυτό μου φαίνεται μάταιο - όταν γύρω σου όλα διαλύονται, πώς είναι δυνατόν εσύ να ακούς αμέριμνος Offpiste Gurus;

Ξύπνησα σήμερα βαρύς, νιώθοντας, ως πολίτης, βαθιά προδομένος από τους θεσμούς της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (την οποία συνεχίζω να θεωρώ μια από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του ανθρώπου). Άνοιξα το twitter κι ανάρτησα ένα τραγούδι του Έλινγκτον, όπως το είπε η θεά Ρομπέρτα Γκαμπαρίνι (η οποία πέρσι τραγούδησε σε μια άδεια Τεχνόπολη) μαζί με τον υπέρκομψο Χανκ Τζόουνς. Το έκανα με δισταγμό, με ντροπή, σαν να μην ταιριάζει στο κλίμα της ημέρας. Ένας (άγνωστος) φίλος είπε ότι τον έκανε να νιώσει καλύτερα. Είχε δίκιο. Πρέπει να κρατηθούμε από αυτά που αγαπάμε.

(Tο σκίτσο του Αλτάν λέει: "Αυτή η κρίση θα κρατήσει χρόνια". "Επιτέλους, λίγη σταθερότητα".)

Απλές σκέψεις ενός αδαούς μπροστά στην χρεοκοπία της χώρας του

Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο λίγο πριν την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, το μεσημέρι της 29 Ιουνίου. Και ξεκίνησα να το γράφω έχοντας προεξοφλήσει ότι τα νέα μέτρα θα περάσουν. Είναι μέτρα που θα μού κοστίσουν αρκετά χρήματα φέτος κι ακόμη περισσότερα του χρόνου. Χρήματα που δεν μού περισσεύουν, αφού εδώ και ένα χρόνο εργάζομαι για περίπου 40% λιγότερα απ’ ότι «όταν οι καιροί ήταν καλοί», καθώς ο κλάδος μου είναι πια «είδος πολυτέλειας» για την ελληνική πραγματικότητα και ως εκ τούτου οι επιχειρηματίες του προτιμούν να κρατούν σχέσεις ορισμένης σύμβασης («μπλοκάκια») με τους εργαζόμενούς τους, παρά να τούς διατηρούν στο μισθολόγιό τους. Προσθέστε στα παραπάνω την εύλογη αβεβαιότητα που σού προκαλεί το «καθεστώς μπλοκακίου» (και όντως, για περίπου μισό χρόνο βρέθηκα στη δεινή σχέση να βγάζω τα προς το ζην κυνηγώντας συνεργασίες από εδώ κι από εκεί, χωρίς να έχω το προνόμιο κάποιας «πιο μόνιμης») και θα δείτε ότι δεν έχω κανένα λόγο να υποστηρίζω το «Μνημόνιο ΙΙ».

Διαβάζοντας επίσης κάποια σημεία του εφαρμοστικού νόμου και, βεβαίως, ενημερωνόμενος συνεχώς για το ζήτημα, έχω σχηματίσει κι εγώ τη γνώμη ότι το Μεσοπρόθεσμο δεν είναι η καλλίτερη δυνατή λύση για τη χώρα. Ωστόσο, την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, εύχομαι να περάσει. Πολύ απλά, γιατί οι υπόλοιπες λύσεις που ακούγονται –που είναι έτσι κι αλλιώς λίγες- μού φαίνονται ακόμη πιο επικίνδυνες.

Το κόστος των νέων μέτρων

Αλλά πάμε από την αρχή. Κατ’ αρχάς, όσον αφορά τον εαυτούλη μου (αφού σ’ αυτήν την χώρα κοβόμαστε πρώτα για την πάρτη μας κι όταν «καθαρίσουμε», πιάνουμε μετά και το συλλογικό καλό...), είναι η πρώτη φορά που το κράτος μου κόβει όντως χρήματα, παρότι βρισκόμαστε σε κρίση πάνω από δύο χρόνια και παρότι έχει περάσει ένα ολόκληρο έτος από την πρώτη μας καταφυγή στο δάνειο της Τρόικας.

Προσοχή: Μιλάω για τις άμεσες συνέπειες. Γιατί εμμέσως, έχω ήδη πληγεί μία φορά όταν ο πρώην εργοδότης μου αποφάσισε να με βγάλει από το μισθολόγιο για να με περάσει σε καθεστώς «μπλοκακίου» και δεύτερη φορά όταν διακόψαμε πια και τη μόνιμη σχέση συνεργασίας μας για μια πιο «χαλαρή». Υποθέτω ότι δεν γίνονταν όλα αυτά αν το κράτος δεν πίεζε τόσο πολύ τον ιδιωτικό τομέα, αλλά δεν το μετράω στο κακό που μού έχει κάνει η κυβέρνηση ως τώρα. Για έναν πολύ απλό λόγο: Αν ήμουν τόσο φοβερός και καταπληκτικός σε αυτό που κάνω, κανένας εργοδότης δεν θα με έστελνε σε μπλοκάκι –ή, ακόμη περισσότερο- θα μπορούσα να είμαι φοβερός και καταπληκτικός και σε άλλους κλάδους και αρκετά ευέλικτος ώστε να έχω αποχωρήσει την κατάλληλη στιγμή από κάποιον που περνάει δύσκολες ώρες.

Τα χρήματα, λοιπόν, που καλούμαι να πληρώσω, ως «έκτακτη εισφορά» και ως «τέλος επιτηδεύματος» (άλλη μια πούτσα που τρώνε όσοι ζουν από το «μπλοκάκι» τους) είναι το πρώτο σημαντικό ποσό που μού ζητάει το κράτος για να βγει η χώρα από την κρίση. Πείτε με μαλάκα, αλλά εγώ θα το δώσω με όλη μου την καρδιά. Γιατί συνειδητοποιώ ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού και ότι κάπως πρέπει να βοηθήσω κι εγώ. Δεν αμφισβητώ όσους λένε ότι τα μέτρα είναι άδικα και ότι κάποιοι άλλοι θα μπορούσουν επίσης να βοηθήσουν, αλλά δεν βοηθούν, λέω απλά τι κάνω εγώ: Εγώ θα βοηθήσω. Μού φαίνεται, δηλαδή, και κομμάτι γελοίο το ότι με τη χώρα βαθιά μέσα στην κρίση, το 2010, έλαβα και πάλι επιστροφή φόρου για φέτος, παρότι απέχω αρκετά απ’ το να βρίσκομαι στα όρια του αφορολόγητου.

Η εναλλακτική του να μην τα πληρώσω

Θα μπορούσα, φυσικά, να κάνω το παν για να μην τα πληρώσω. Στην περίπτωσή μου, επειδή δεν γίνεται να φοροδιαφύγω, θα μπορούσα να κατεβώ είτε ως «αγανακτισμένος», είτε ως «μαχόμενη αριστερά» στους δρόμους και να προσπαθήσω να πείσω τους βουλευτές να «το πάρουν αλλιώς». Δεν το κάνω. Είμαι αγανακτισμένος μαζί τους, αλλά είμαι από αυτούς τους αγανακτισμένους που θέλουν ν’ αλλάξουν τα πράγματα στην Ελλάδα. Όχι από τους άλλους, που λένε «πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από ‘δω», λες και αν φύγουν οι 300 και το Μνημόνιο της Τρόικας, αύριο θα ξυπνήσουν στην ίδια Ελλάδα που ζούσαν πριν 2 χρόνια, στους φραπέδες δίπλα στην παραλία στις 2 το μεσημέρι των εργάσιμων ημερών και στους πολέμους με τα καλαθάκια των λουλουδιών στα μπουζούκια.

Επίσης, δεν πιστεύω στην εναλλακτική που προτείνει η Αριστερά. Συμφωνώ ότι μέχρις ενός σημείου το χρέος μας είναι ανήθικο, αλλά υπολογίζω αυτό το σημείο κάπου στο 10% των οφειλών μας. Καταλαβαίνω την ανάγκη της να ξεσπάσουν και για το υπόλοιπο ποσό, που είναι χρήματα που δανειζόμασταν για να πληρώνουμε πράγματα που ποτέ δεν ενέκρινε (π.χ. τους Ολυμπιακούς Αγώνες), αλλά τρέμω μπροστά στην ιδέα της πτώχευσης, της αποχώρησης από το ευρώ και της «κουβανικής» Ελλάδας που οραματίζεται. Ξέρω ότι το όραμά της είναι πολύ πιο φιλόδοξο και μιλάει για κατάρρευση του καπιταλισμού και εκτός Ελλάδας. Φαντασιώνται, δηλαδή, ότι το ντόμινο που θα ξεκινήσουμε θα είναι τόσο δυνατό που θα επιφέρει μια πραγματική επανάσταση. Αλλά πιστεύω ότι θα πέσει μόνο ένα πούλι. Η Ελλάδα. Ναι, ο καπιταλισμός έχει μερικά σοβαρά προβλήματα, αλλά το δικό μας πρόβλημα, σύντροφοι, δεν είναι ο καπιταλισμός.

Η ελπίδα

Λέω, λοιπόν, «ναι» στο Μεσοπρόθεσμο, όχι επειδή είναι καλή λύση, αλλά επειδή είναι η μόνη λύση. Λέω «ναι», για να εκταμιεύσουμε τις δόσεις του δανείου με το χαμηλό επιτόκιο που θα μας επιτρέψουν ν’ αποπληρώσουμε εκείνες με το υψηλό και για να πάρουμε κι ένα νέο δάνειο στη συνέχεια, για να συνεχίσουμε να καλύπτουμε τις οφειλές μας –γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα και είναι ένα σύστημα που σε γαμάει όταν θες να το κοροϊδέψεις, αλλά σε επιβραβεύει όταν στρώσεις τον κώλο σου και δουλέψεις και το χρησιμοποιήσεις υπέρ σου. Λέω «ναι» στις θυσίες, όσο ακόμη ελπίζω πως αυτές θα αποδώσουν.

Αλλά οι ελπίδες μου έχουν πια μειωθεί πολύ. Στην ουσία μού έχει μείνει μόλις μιάμιση: Ότι οι θυσίες αυτές, που όντως πλέον είναι μεγάλες και που όντως είναι αρκετά άδικες σε πολλούς τομείς, θα αποτελέσουν ένα ισχυρό σοκ και στην κοινωνία μας και στους πολιτικούς μας. Δεν φτάνει μόνο να προπηλακίζονται οι δεύτεροι, ούτε φτάνει που στην επόμενη Βουλή θα μπουν τόσα κόμματα όσα δεν έμπαιναν ούτε την δεκαετία του ’30. Το να αντικατασταθούν οι παρόντες λαϊκιστές άχρηστοι ή εγκληματίες 300 με άλλους παρόμοιους, δεν έχει κανένα νόημα. Το να πάψει να είναι αγανακτισμένος κάποιος επειδή θα τον βολέψει ο κάθε Αθανασιάδης στην κάθε ΔΕΗ, δεν έχει κανένα νόημα. Η ρήξη πρέπει να έλθει στο δικό μας σάπιο σύστημα (αυτό που είναι το πραγματικό πρόβλημα και όχι ο καπιταλισμός και οι τράπεζές του):

Το σύστημα της σκέψης μας. Της απέχθειάς μας απέναντι σε κάθε εργασία, της αγάπης μας για την καλοπέραση υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, της ευκολίας μας στην γκρίνια και στην απαίτηση, και –φυσικά- της τάσης μας στο «βόλεμα», στην πλάγια μέθοδο και στο «κανόνισμα» κάτω απ ‘το τραπέζι. Για πάρτη μας. Πάντα για πάρτη μας, αρκεί να μη βλέπουν οι άλλοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτού του συστήματος, το χειρότερο κακό για τον τόπο, είναι το γιγαντιαίο Δημόσιο και η μονιμότητα των υπαλλήλων του.

Ελπίζω ότι το σοκ μας από το ξύλο που πρέπει να φάμε για να μην πτωχεύσουμε (ή, έστω, μια επιβολή από τις «Ξένες Δυνάμεις» -ειλικρινά δεν με πειράζει να μας μανατζάρουν οι Γερμανοί. Δεν έχω κανένα κόλλημα με τον παμμέγιστο Περικλή ή τον τεράστιο Μεγαλέξανδρο, όλοι αυτοί έχουν πεθάνει πριν χιλιετίες, μαζί με μια άλλη Ελλάδα) θα φέρει επιτέλους την κοινή λογική και την άρση της μονιμότητας στο Δημόσιο, παράλληλα με το κλείσιμο υπηρεσιών και απολύσεις των υπαλλήλων τους. Όλα αυτά, φυσικά, μαζί με κίνητρα στον ιδιωτικό τομέα, για την απορρόφηση εργαζομένων (ορίστε πού μπορούν να δοθούν πραγματικά φορολογικά κίνητρα) και για την ενίσχυση της ανάπτυξης.

Δεν θέλω να χάσουν οι άνθρωποι τις δουλειές τους επειδή τούς ζηλεύω. Θέλω να τις χάσουν, μπας και ξεκουνηθούν. Μπας και ξεβολευτούν. Γιατί μόνο έτσι θα γίνουν δημιουργικοί, θα σκεφθούν ιδέες, θα αποκτήσουν οράματα, φιλοδοξίες, όρεξη για ζωή. Και θ’ αποδείξουν αν όλα αυτά τα περίφημα για την «ελληνική μαγκιά» είναι αλήθεια ή πομφόλυγες που εξαπολύονται στα εύκολα. Όταν ξαναμπεί μπροστά η μηχανή του λαού, όταν ο καθένας προσωπικά δίνει ό,τι περισσότερο μπορεί για να συμβάλλει στην ανάπτυξη (μια έννοια τόσο εύκολη να τη λες, αλλά τόσο δύσκολη να επιτευχθεί –αν ξυνόμαστε στα ακριβά μας γραφεία π.χ. δεν αναπτυσσόμαστε ιδιαίτερα...), τότε θα έχουμε κάθε δικαίωμα να λέμε την εθνικότητά μας και να περηφανευόμαστε. Μέχρι τότε, θα παραμένουμε ένα σιχαμένο πλήθος αγροίκων που θα τα φορτώνουμε όλα στους πολιτικούς μας, λες και δεν τους ψηφίζουμε εμείς.

Πώς φτάσαμε στο Μνημόνιο (όπως κανείς δεν μπήκε στον κόπο να σου εξηγήσει)

Ψηφίζουμε Γιάννη Δημαρά...

...γιατί ποτέ δεν φοβήθηκε να αναμετρηθεί με τη βρωμιά.

Debtocracy και Άρη Χατζηστεφάνου υπεράσπιση και κριτική μαζί...

Όταν αγοράζεις τον "Ριζοσπάστη" ή την "Ελεύθερη Ώρα", τον "Πρωταθλητή" ή την "Πράσινη", την "Σκοπιά" των Μαρτύρων του Ιεχωβά ή το "Sirina News" με τα "ελληνικά ερασιτεχνικά" πορνοφίλμ, δεν το κάνεις επειδή είσαι κυνηγός της αντικειμενικής ενημέρωσης. Όχι ότι η έννοια αυτή (η "αντικειμενική ενημέρωση") είναι επιτεύξιμη μέσω ενός μέσου μόνο, αλλά -τέλος πάντων- τα προαναφερθέντα παραδείγματα απέχουν αρκετά από τον μέσο όρο. Τα αγοράζεις είτε επειδή τα όρια που έχεις επιστρέψει στο μυαλό σου να κινείται είναι σχετικά στενά -και πιθανότατα καλά κάνεις, γιατί δεν θες να το "κάψεις"-, είτε γιατί θέλεις να ικανοποιήσεις κάποια αρχέγονα ένστικτα, είτε γιατί τώρα τελευταία σου λείπει η παρέα που θα ακούσει τα παράξενα πράγματα που έχεις στο κεφάλι σου και ξέρεις ότι εκεί θα την βρεις στα σίγουρα. Πάντως, όποιο κι αν είναι το κριτήριό σου, ξέρεις περίπου από πριν τι θα βρεις, γι' αυτό άλλωστε πας προς τα εκεί.

Κάπως αντίστοιχα, όταν πατάς στο play στο ντοκιμαντέρ "Debtocracy" του Άρη Χατζηστεφάνου και της Κατερίνας Κιτίδη, όπου καταθέτουν τις απόψεις τους διανοούμενοι όπως οι Κώστας Λαπαβίτσας, Μανώλης Γλέζος, Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Ζεράρ Ντιμενίλ, Αλέν Μπαντιού και δημοσιογράφοι όπως οι Άβι Λιούις και Κατρμέρ (πρόσωπα, δηλαδή, με αντιλήψεις που γέρνουν μόνο από τη μία πλευρά του ιδεολογικού φάσματος), ξέρεις τι περίπου θα δεις και γιατί πας και πατάς το play. Ως εκ τούτου, ούτε η φρασεολογία όσων λάτρεψαν το "Debtocracy" εναντίον όσων εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους έχει πολύ νόημα, ούτε βέβαια η κριτική των άλλων. Οι δεύτεροι είναι σαν να κατηγορούν τον "Γαύρο" ότι δεν έχει καλό "ρεπορτάζ Παναθηναϊκού" και οι πρώτοι είναι σαν τους αναγνώστες της "Ελεύθερης Ώρας" που εκνευρίζονται επειδή ο υπόλοιπος κόσμος γελάει με τα καμώματα του Μητροπολίτη Πειραιώς.

Δεν πρόκειται να πω αν με έπεισε ή όχι το "Debtocracy", μόνο ότι έχω συνεργαστεί επί χρόνια με τον Άρη Χατζηστεφάνου και ξέρω πολύ καλά ότι είναι ένας από τους πιο εργατικούς, ιδιοφυείς και ανιδιοτελείς δημοσιογράφους. Και θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίον κατάφερε να κινητοποιήσει όλον αυτόν τον κόσμο μέσω Internet ώστε να εξασφαλίσει τα χρήματα που χρειαζόταν για να ολοκληρώσει την παραγωγή του ντοκιμαντέρ του. Και βεβαίως ότι μάς έδειξε όντως κάτι που πιθανότατα ποτέ δεν θα βλέπαμε σε ένα συμβατικό ΜΜΕ. Οι απόψεις που εκφράζονται στο "Debtocracy" κινούνται αρκετά έως πολύ μακριά από αυτά που εγώ γνωρίζω και πιστεύω, αλλά δεν είμαι τόσο κάθετος στις "νεοφιλελεύθερες" (μια έννοια που λοιδορείται στο ντοκιμαντέρ και -με πολύ περισσότερο μένος- από τους φίλους του) αντιλήψεις μου, ώστε να διαγράψω με τη μία το επιχείρημα περί "ανήθικου χρέους". Για την σημερινή κατάσταση δεν φέρει ευθύνη μόνο ένας "κακός", αλλά πολλοί. Ακόμη κι αν η σύγκριση με τις μπανανίες της Λατινικής Αμερικής είναι ένα μάλλον ατυχές παράδειγμα, δεν θέλω να κλείνω τα μάτια μπροστά στις ευθύνες των ξένων (ή και τις δικές μου -μην ξεχνιόμαστε).

Αλλά επαναλαμβάνω: Για την σημερινή κατάσταση δεν φέρει ευθύνη μόνο ένας "κακός", αλλά πολλοί. Άρα το πρόβλημα δεν είναι μόνο το "ανήθικο χρέος" και η λύση δεν θα δοθεί αν αποφασίσουμε ότι δεν το πληρώνουμε. Και εδώ έρχεται το μεγάλο μου παράπονο προς τον Άρη. Θα περίμενα να είχε συμπεριλάβει κάποιους διανοούμενους από άλλους χώρους στις συνεντεύξεις του. Γιατί, τελικά, ο πιο σίγουρος δρόμος προς την "αντικειμενική ενημέρωση" είναι ο γόνιμος διάλογος. Αλλά προφανώς στο "Debtocracy" ο σκοπός δεν ήταν αυτός.

(Επίσης, ακόμη δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί με την απόλυσή του από τον ΣΚΑΪ. Ένα ζήτημα που είναι από τα θέματα των ημερών στον δημοσιογραφικό χώρο. Φαίνεται ότι έγινε για λόγους ιδεολογίας και όχι για οικονομικούς όπως είπαν στον σταθμό. Είναι πράγματι έτσι;)

Bankruptcy. Χρεοκοπία

Την τελευταία φορά που έπαιξα Europa Universalis III (χθες...) διοικούσα την Αγιούθαγια, το βασίλειο που διαδέχθηκε στα μέσα του 14ου αιώνα το Σούκοθαϊ, το πρώτο που ιδρύθηκε στην περιοχή που σήμερα γνωρίζουμε ως Ταϊλάνδη. Ακολούθησα μια μετριοπαθή πολιτική, δίνοντας βάση κυρίως στην Οικονομία και την Διπλωματία, αλλά ούτε οι Βιρμανοί Πέγκου στα δυτικά (που ιστορικά όντως κατέλαβαν κι έκαψαν κάποια στιγμή την Αγιούθαγια), ούτε οι Καμποτζιανοί Χμερ στα ανατολικά και ούτε -κυρίως- οι μουσουλμάνοι του βασιλείου της Μαλάκκα στο Νότο με άφησαν ν' αγιάσω. Μια σειρά από διπλωματικά επεισόδια με ανάγκασε να μαζέψω έναν διόλου ευκαταφρόνητο στρατό για να λήξω μια και καλή την αμφισβήτηση των συνόρων μου. Ο πολεμικός αγώνας ήταν άκρως επιτυχής, αλλά το κόστος για την συντήρηση του στρατού με οδήγησε σε υπέρμετρο δανεισμό και τελικά στη χρεοκοπία. Η αδυναμία της χώρας μου για επιστροφή στις ένδοξες ημέρες μετά την κατάρρευση της οικονομίας της με έβαλε σε κάποιες σκέψεις -ήταν και οι πρόσφατες συζητήσεις με την Ματίνα Στεβή (Guardian, Economist, Al Jazeera, BBC), στης οποίας το σπίτι στο Λονδίνο άλλαξα χρονιά. Πάμε λοιπόν:

Διαβάζω όλο και πιο συχνά στα ΜΜΕ άρθρα που αναρωτιούνται για το μήπως τελικά μια χρεοκοπία θα κοστίσει στην Ελλάδα λιγότερο από τον επώδυνη διαδικασία της προσαρμογής στους όρους του Μνημονίου. Δεν εννοώ λαϊκίστικα κείμενα σε φαιδρές εφημερίδες από "νοσταλγούς της δραχμούλας". Μιλάω για σοβαρά κείμενα από άξιους συναδέλφους, όπως αυτό του Τάσου Τέλλογλου στο Protagon. Διαβάζω, βέβαια, και ευτυχώς είναι περισσότερα, και άρθρα που επιμένουν πως η χρεοκοπία θα είναι καταστροφική και πως οι θυσίες που κάνουμε τώρα είναι η μοναδική οδός προς την σωτηρία. Μου κάνει εντύπωση πως ούτε η μία, ούτε η άλλη πλευρά αναλύει διεξοδικά το τι ακριβώς σημαίνει χρεοκοπία. Περίεργο δεν είναι; Μιλάμε για την λέξη των καιρών μας, την έννοια που θα θυμόμαστε έπειτα από χρόνια να χαρακτηρίζει μια ολόκληρη εποχή. Όπως τώρα λέμε "Εκσυγχρονισμός", "Αλλαγή", "Χούντα" ή "Κατοχή" και οι άλλοι καταλαβαίνουν ακριβώς σε ποιες ιστορικές περιόδους γι' αυτόν τον τόπο αναφερόμαστε. Η "Χρεοκοπία" είναι όμως μια θολή έννοια -ίσως γιατί δεν μας έχει συμβεί ακόμη.

Δεν είμαι οικονομολόγος, άνθρωπος με κοινή λογική είμαι, οπότε δεν διατυπώνω άποψη εδώ, απλά ερωτήματα θέτω. Ελπίζω κάποιος να μπορεί να τα απαντήσει:

- Χρεοκοπία δεν σημαίνει αδυναμία του κράτους να πληρώσει τους οφειλέτες του; Δεν σημαίνει ότι τα ταμεία μια μέρα είναι απλώς άδεια, δεν μπορούμε να δανειστούμε άλλο, άρα δηλώνουμε ότι δεν έχουμε να δώσουμε και όποιος περιμένει κάτι από εμάς απλώς παίρνει τ' αρχίδια μας;

- Άρα σβήνονται όλες οι οφειλές μας προς όσους μας δάνεισαν, σωστά; Δηλαδή προς το εξωτερικό, αλλά και το εσωτερικό. Τις τράπεζες που έχουν χαρτοφυλάκια γεμάτα με δισεκατομμύρια κρατικών ομολόγων.

- Συνεπώς οι απ' έξω τα παίρνουν στο κρανίο και μας κόβουν εντελώς τη δυνατότητα δανεισμού ή θέτουν τέτοιους όρους που θα πρέπει να είμαστε τρελλοί για να ξαναδανειστούμε από αυτούς (επιτόκια της τάξης του 20-25% ας πούμε). Και οι από μέσα, οι τράπεζες, απλά καταρρέουν. Χρεοκοπούν κι αυτές μαζί με το κράτος και όσοι έχουν καταθέσεις σ' αυτές στήνονται α λα αρτζεντίνα απ' έξω και παρακαλάνε να μη χάσουν τα λεφτά τους. Που τα χάνουν όμως δεν πα' να χύσουμε περισσότερα δάκρυα κι απ' την Εβίτα Περόν. Είπαμε: οι τράπεζες κλείνουν.

- Χωρίς δανεισμό πια, άρα χωρίς λεφτά στα ταμεία του κράτους -παρ' ότι τα χρέη είναι σβησμένα μετά την χρεοκοπία- δεν μπορούν να πληρωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Στην Ελλάδα έχουμε δημοσίους υπαλλήλους που δεν εργάζονται τώρα που πληρώνονται. Όταν τους πεις ότι δεν θα πληρώνονται πια, τότε τι πιστεύεις ότι θα κάνουν; Εγώ υποθέτω ότι θα σταματήσουν να πηγαίνουν στις δουλειές τους. Κι ότι, αν τους επιστρατεύσεις, απλά θα κάνουν λευκή απεργία.

- Την επόμενη, λοιπόν, της χρεοκοπίας μας, ξυπνάμε σε μια Ελλάδα χωρίς ΜΜΜ, δημόσια ταμεία, σύστημα υγείας, αστυνόμευση και λοιπά και λοιπά; Dreamworld για κάποιους, που απολαμβάνουν να τα κάνουν μπάχαλο. Δεν θα ξυπνήσει η λαϊκή οργή; Δεν θα στραφεί απέναντι στα εύκολα θύματα; Δεν θα κατεβούν βιτρίνες; Δεν θ' ανάψουν φωτιές παντού; Κάπως πρέπει να περάσουμε το χρόνο μας...

- Για να ξαναλαδωθεί η μηχανή, θα προχωρήσουμε σε δυνατές υποτιμήσεις του νέου μας (παλιού) νομίσματος, μειώνοντας το εισόδημά μας δραστικά. Ο πληθωρισμός δεν αυξάνεται ραγδαία; Σε τριψήφια ποσοστά; Τριψήφια, τύπου 100%, 150%, 200%... Επίσης, ίσως τελικά υποχρεωθούμε να δανειστούμε με εκείνα τα 20-25% που έγραφα παραπάνω. Γιατί πολύ απλά δεν έχουμε άλλο τρόπο. Και επειδή δεν θα έχουμε αλλάξει και ιδιαίτερα νοοτροπία μετά από όλα αυτά -το μόνο που θα μας νοιάζει θα είναι να πληρώνονται οι δημόσιοι υπαλληλοι γιατί αυτοί και οι οικογένειές τους αποτελούν το μεγαλύτερο κομμάτι του εκλογικού σώματος. Δανειζόμενοι όμως με τόσο μεγάλα επιτόκια, δεν ξαναμπαίνουμε στον ίδιο φαύλο κύκλο; Δεν οδηγούμαστε ξανά προς μια νέα χρεοκοπία;

Θα ήθελα πραγματικά να απαντηθούν κάποια στιγμή όλα αυτά. Να γίνει μια σοβαρή ανάλυση σε μια έγκυρη εφημερίδα που να εξηγεί ακριβώς πώς λειτουργεί το σύστημα σε μια τέτοια περίπτωση. Ακόμη προτιμότερο, να τα εξηγούσε όλα λεπτομερώς η κυβέρνηση. Που, φυσικά, δεν περιμένω να το κάνει ούτε γι' αστείο. Είναι η ίδια κυβέρνηση που φοβάται να παραδεχθεί ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν και θα πρέπει αναγκαστικά να προχωρήσουμε σε μια αναδιάρθρωση του χρέους μας. Που κι αυτή είναι μια μορφή χρεοκοπίας, απλά είναι ελεγχόμενη και μπορούμε να μετριάσουμε κάπως τις συνέπειες. Αλλά η κυβέρνηση δεν θέλει να μιλάει για τέτοια πράγματα, για να μην ρίξει λάδι στη φωτιά των αγριεμένων αγορών και των κερδοσκόπων. Λογικό αυτό. Οι κερδοσκόποι όμως ξέρουν. Ο απλός λαός δεν ξέρει -και συνεχίζει να παραμυθιάζεται από όσους του πουλάνε την εύκολη, μάγκικη λύση της επιστροφής στη δραχμή και της στάσης "δεν σε πληρώνω ρε μεγάλε (Γερμανέ, Γάλλε whatever) δανειστή μου, δεν έχω λέμε, τι θα μου κάνεις;"

Δεν τα έγραψα όλα αυτά γιατί πιστεύω πραγματικά ότι το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας είναι πιθανό. Τα έγραψα απλά γιατί βλέπω γύρω μου ανθρώπους που όντως το εύχονται, που φαντάζονται ότι θα έχουν ένα καλλίτερο μέλλον έτσι -και συναδέλφους μου που δεν τους το διαψεύδουν (η περίπτωση του κ. Τέλλογλου και του κειμένου που παρέθεσα είναι λίγο διαφορετική, αφού δεν μιλάει τόσο για το κόστος που θα έχει η "σωτηρία" μας μέσω Μνημονίου σ' εμάς, αλλά σε ολόκληρη την Ευρωζώνη). Που δεν τους εξηγούν πως τελικά οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι αυτοί που έχουν ήδη στείλει όλα τους τα λεφτά στο εξωτερικό και που θα επιστρέψουν μετά να αγοράσουν τα πάντα πάμφθηνα, από ανθρώπους που απλά θα είναι ανήμποροι να τα κρατήσουν άλλο. Μπορεί να κάνω λάθος, μπορεί τα ερωτήματα που θέτω να έχουν πολύ απλές απαντήσεις και μπορεί να υπάρχουν δεκάδες άλλες παράμετροι που εξηγούν γιατί δεν είναι τελικά τόσο κακό να χρεοκοπήσουμε. Περιμένω όμως, επιτέλους, κάποιος που ξέρει, να μού τα αναλύσει κι αυτά. Να μού δώσει ένα νούμερο. Τόσα θα χάσεις, φίλε μου, με το Μνημόνιο, τόσα με τη Χρεοκοπία.

Γκέγκε Ντομινίκ;

Η αγκράφα της ζώνης του βουλευτού Πάνου Καμμένου είναι too much. Εγώ θα έβαζα κάτι πιο διακριτικό.

Καρώ σημαία για τον Σεμπάστιαν Καμίνη

Φωτογραφικό mash-up: Οι μεγάλοι νικητές της ημέρας.

Ψήφος. Διπλή. Ίσως και τριπλή.

Σήμερα ο gone4sure προκήρυξε την τέταρτη συνεχόμενη Blogovision. Δηλαδή, το μουσικό γεγονός της χρονιάς! Το ΠΠC θα τιμήσει με την ψήφο του τους μουσικούς που ξεχώρισε ως τους κορυφαίους του 2010. Η ψήφος μας θα είναι διπλή, αφού και φέτος, όπως και τις προηγούμενες χρονιές, ο Φώτης Βαλλάτος θα δημοσιεύει τις επιλογές του μέσω ημών. Ναι, είναι ο ίδιος Φώτης Βαλλάτος που θα σταυρώσεις, αν ψηφίζεις στο Δήμο Αθηναίων κι έχεις σκοπό να ρίξεις Καμίνη στην κάλπη. (Αν πάλι δεν έχεις ακόμη αποφασίσει τι να ρίξεις στην κάλπη, ελπίζουμε να σε βοηθήσει η ως άνω φωτογραφία να κάνεις το σωστό).

Ψήφο στη Blogovision λοιπόν, ψήφο και στο Βαλλάτο. Κι αν ο Mr. Arkadin αξιωθεί να πραγματοποιήσει την απειλή του, τότε το "Πο Πο Culture!" θα κατέλθει με τριπλή ψήφο στην προσπάθεια ανακήρυξης του Top 20 για το 2010. Α, ρε Φου Βου, να 'χαμε και τέτοια τριπλή δύναμη στις δημοτικές!

Χίλιες λέξεις πραγματικά

Ο πατέρας Αρσένιος της Μονής Βατοπαιδίου, φωτογραφημένος από τον Γιόνας Φρέντβαλ Κάρλσον για το Vanity Fair.