O Sufjan Stevens είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων

Είναι εξωφρενικές. Απίστευτα ανόητες. Παρανοϊκά χοντροκομμένες. Ίσως γι’ αυτό και είναι τόσο ξεκαρδιστικές. Ή μάλλον όχι, αυτό που τους προσδίδει ακόμη περισσότερα credits χαβαλέ είναι ο λόγος για τον οποίον γυρίστηκαν οι 7 διαφημίσεις που θα δεις πιο κάτω: για το “Silver & Gold”, το δεύτερο Χριστουγεννιάτικο box set του παμμέγιστου Sufjan Stevens.

Θα ήταν το αδιαμφισβήτητο νούμερο 1 μου για το 2012, αν κατάφερνα ποτέ να ακούσω ολόκληρο το άλμπουμ. Γιατί με διάρκεια τριών ωρών σε κάλαντα και άλλα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, με αυτοκόλλητα τατουάζ, αφίσα κι ένα 80σέλιδο βιβλιαράκι, το “Silver & Gold” ξεφεύγει από την έννοια του άλμπουμ, αυτού που σε μυεί στον κόσμο του κορυφαίου αυτού μουσικού της γενιάς μας. Γίνεται ένα τοτέμ που τα μυστικά του ξεδιπλώνεις σιγά σιγά και τελετουργικά. Μέχρι να φτάσουν τα Χριστούγεννα.

Στις διαφημίσεις που ακολουθούν, ο Sufjan και το παρεάκι του (η Rosie Thomas, ως το alter ego της, Sheila Saputo, θα ανοίγει και τις χριστουγεννιάτικες συναυλίες του που ξεκινούν στις 23/11) ξετινάζουν όλη τη γελοιότητα της φτηνής τηλεόρασης και αναστατώνουν κάθε έννοια περί πνεύματος των Χριστουγέννων. Είναι βέβηλοι, ανυπόφοροι, σουρρεαλιστές. Το τρίπτυχο αυτό μού αρκεί για να γιορτάσω μαζί τους τις φετινές γιορτές –μακριά από κάθε βαρετή παράδοση, από κάθε αγιοβασιλιάτικο κατεστημένο.

Απόλαυσε υπεύθυνα:








(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Έχουν βαλθεί να μου καταστρέψουν τα Χριστούγεννα φέτος*

...αλλά δεν θα τους αφήσω

*(το συγκεκριμένο μού το έστειλε ο Γιάννης - εδώ το blog του - thanks for nothing)

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!

‎2104173457

ο,τι πιο χριστουγεννιάτικο υπάρχει σήμερα εκεί έξω

Ξέρεις ότι έχεις γίνει εντελώς ρεζίλι...

...όταν οι φίλοι σου στα Media, σού στέλνουν δώρο για τα γενέθλιά σου στο γραφείο μια τούρτα στολισμένη με μια Λίζα Δουκακάρου* από αμυγδαλόπαστα."Υπερβολές", είπε η Αναστασία. "Αληθινά ρεζίλι θα γινόσουν αν μια Λίζα Δουκακάρου ΕΒΓΑΙΝΕ από την τούρτα", συμπλήρωσε και μου έδωσε κάτι να ελπίζω για τα επόμενα γενέθλια.

Όσο για την γυναίκα της ζωής μου, η αντίδρασή της ήταν η αναμενόμενη: ένα ξεκαρδισμένο "ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ!"Ευχαριστώ πάντως
*(ήξερα ότι κάποια στιγμή θα το πληρώσω αυτό)

H Αν-Μάργκρετ σας εύχεται "Καλά Χρρρρρρρρρρρρρρρρριστούγεννιαρρρ"

Χωρίς Λόγια

Νεραϊδόσκονη

Η ταινία κρατάει στην άκρη λίγη απ’ την πικράδα της νουβέλας του Τρούμαν Καπότε. Είναι αυτό το βροχερό φινάλε με το φιλί που μαεστρικά οργανώνει ο Μπλέικ Εντουαρντς -κι ας το ξεκινάει μ’ ένα διάλογο που σχεδόν ξεπατικώνει τη σκληράδα του βιβλίου. Είναι και η Οντρεϊ Χέπ-μπορν, βέβαια. Που πασπαλίζει με τη νεραϊδένια της αύρα κάθε παρεξηγήσιμη στροφή του σεναρίου, κάνοντας μια ένεση αναισθητικού κατ’ ευθείαν στην ψυχή και στις εντάσεις της. Γιατί η Χόλι Γκολάιτλι της είναι ένα πλάσμα μυθικό, δεν είναι ακριβώς η Χόλι που περιέγραφε ο Καπότε. Μια Μέριλιν Μονρόε -αυτήν ήθελε για το ρόλο ο συγγραφέας- θα ήταν η ιδανική πρωταγωνίστρια ενός ειλικρινούς «Προγεύματος στου Τίφανι»: ένα ανασφαλές, λιγωτικό πλάσμα που δεν μπορείς να του πεις «όχι» ούτε να το κάνεις ευτυχισμένο ποτέ. Μια τέτοια γυναίκα έχουμε όλοι ποθήσει κάποια στιγμή - κι όλους μάς έχει αφήσει μ’ ένα τεράστιο κενό στην καρδιά.

Αλλά ας τ’ αφήσουμε αυτά. Ετσι κι αλλιώς, βιβλίο και ταινία την ίδια επίγευση χορηγούν στο τέλος. Στο πρώτο την κάνει τη δουλειά το απαθές ύφος του συγγραφέα. Στη δεύτερη αναλαμβάνει την ευθύνη το ξωτικό-πρωταγωνίστρια: Κανείς δεν θα ήθελε να είναι η Χόλι Γκολάιτλι, αλλά όλοι ζηλεύουν τη Χόλι Γκολάιτλι. Ολοι θα ήθελαν να είναι η Χόλι Γκολάιτλι with a twist. Οσο εύκολα καταδικάζουν την τρυφηλότητα, τόσο δύσκολα θα πουν «όχι» σ’ ένα ξέφρενο πάρτι - ειδικά όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε στραβά.

Κι όσο πλησιάζουν οι γιορτές, το «Πρόγευμα στου Τίφανι» -είτε στην έντυπη, είτε στην πιο προσιτή, σελιλόιντ, μορφή του- ξαναπαίρνει τη θέση του στις μικρές, προσωπικές, ιεροτελεστίες προετοιμασίας της ψυχής για μια ανάταση. Τα ηχεία ξαναμουρμουρίζουν το Μοοn River του Χένρι Μαντσίνι. Τα διαμάντια ξετρυπώνουν απ’ τα κλειδωμένα συρτάρια. Οι κόμποι στις γραβάτες είναι πιο προσεγμένοι, μ’ ένα έξτρα άγγιγμα των δακτύλων, άγγιγμα φροντίδας, σε κάθε ελιγμό του δεσίματος. Ολοι ετοιμάζονται να γίνουν οι Χόλι Γκολάιτλι που θέλουν. Οι Χόλι Γκολάιτλι με τις διορθωτικές πινελιές που θα κάνουν το παραμύθι να διαρκέσει πολύ περισσότερο απ’ το γεμάτο αμφιβολία φινάλε του Εντουαρντς.

Παίρνοντας την τελευταία στροφή του Νοέμβρη, έχουμε ακόμη μπροστά μας το ίδιο γκρίζο σκηνικό. Αβεβαιότητα, εντάσεις, λίγη μιζέρια, μπόλικη παραίτηση. Λες και τα προβλήματα θα φύγουν μακριά αν δεν ασχοληθούμε μαζί τους. Λες και το τηλέφωνο θα σταματήσει να χτυπάει, Χόλι, αν το κρύψουμε. Ελπίζουμε όλοι στην ευθεία του Δεκέμβρη -κι όσο πλησιάζουμε στο τέλος- να βρέχει νεραϊδόσκονη. Ας σηκώσουμε το τηλέφωνο. Μπορεί τα νέα να είναι καλά.

(Δημοσιεύθηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου '09 του GK)

auld lang syne

Μετά από την δεύτερη ομορφότερη ερωτική εξομολόγηση στην ιστορία του σινεμά, έρχεται η ερώτηση-κόλαφος: τι σημαίνει αυτό το τραγούδι; Ο λόγος για το Auld Lang Syne, το δικό τους "πάει ο παλιός ο χρόνος", που εισήγαγε στα αμερικανικά εορταστικά έθιμα ο Γκάι Λομπάρντο, όταν το πρωτοέπαιξε στην Times Square της Νέας Υόρκης την πρωτοχρονιά του 1929, πριν από 80 χρόνια. Το κομμάτι είναι βέβαια πιο παλιό, είναι μελοποιημένο ποιήμα του Ρόμπερτ Μπερνς, εξ ου και οι αρχαϊκοί στίχοι, τους οποίους δεν θα μπω στον κόπο να αναρτήσω ή να μεταφράσω, γι' αυτό υπάρχει η Wikipedia. Θα αναρτήσω ωστόσο την αγαπημένη μου εκτέλεση, από την ορχήστρα του Duke Ellington. Εμένα άλλο με προβληματίζει: από πότε αποφασίσαμε στην Ελλάδα ότι η αγριοκρεμμύδα είναι κάτι καλό και γούρικο, και την πουλάνε στους πάγκους όλες αυτές τις μέρες "για το καλό"; Το ρόδι το καταλαβαίνω - είναι και όμορφο. Και μια και βρεθήκαμε στα μέρη του Έλινγκτον, ορίστε και ένα τραγούδι που έχει γράψει με θέμα το ρόδι. Καλή χρονιά.

Ρεβεγιόν

Κρίμα που το indymedia διόρθωσε το πρόγραμμα εκδηλώσεων - ω ναι, η επανάσταση γίνεται με ατζέντα - στρογγυλεύοντας τις γωνίες (τσκ, τσκ, τσκ, σύντροφοι). Το πρόγραμμα που είχε αναρτηθεί τις προηγούμενες μέρες είχε κάποιες διπλοκρατήσεις. Στις 12 το μεσημέρι, εκτός από την καθιστική διαμαρτυρία, είχαν προγραμματίσει και την εκδήλωση "κάψιμο δέντρου". Το καλύτερο όμως ήταν η διπλοκράτηση για το ρεβεγιόν: την ίδια ώρα με την αναμενόμενη συγκέντρωση, υπήρχε και μια κράτηση που έγραφε απλώς "εξέγερση". Ουάου.
"Τι θα κάνετε για ρεβεγιόν;"
"Θα ανατρέψουμε την καθεστηκυία τάξη. Εσείς;"
"Χαρτάκι".
Πέρσι βρέθηκα με μεγάλη παρέα σε ένα συμπαθέστατο, κομψό εστιατόριο κοντά στο σπίτι μου. Το φαγητό άψογο, η ατμόσφαιρα πολιτισμένη, αλλά ήμασταν περιτριγυρισμένοι από ημιθανείς μεσήλικες (διαφόρων ηλικιών) και από ένα προσωπικό που θα προτιμούσε να βρίσκεται κάπου αλλού. Φύγαμε λίγο απογοητευμένοι. Φέτος, φλέρταρα σοβαρά με την ιδέα να βάλω τα καλά μου, να πάρω μια σαμπάνια και να αλλάξω το χρόνο στην καθιστική διαμαρτυρία. Δεν θα το κάνω, μάλλον. Η παρέα μου με κάλεσε σε ένα πάρτι - στο κέντρο. Αν γίνει η εξέγερση, θα είμαστε από τους πρώτους που θα τυλιχτούν στις φλόγες. Χε.

Santa Claus is Coming to Town

Πέρα απ' όλα τ' άλλα, οφείλω να επισημάνω ότι ειδικά φέτος, και ανεξαρτήτως της κωμωδίας με το δέντρο, τους "ταλαίπωρους καταστηματάρχες" και τη λειτουργία των καταστημάτων την Κυριακή, αυτό που βγάζει μάτι είναι το πόσο κακόγουστα και χωρίς concept είναι στολισμένη η Αθήνα. Τι γυφτιά! Τι κακή επιλογή φωτισμού! Τι μιζέρια! Σχεδόν νοσταλγεί κανείς τον Αβραμόπουλο...
Αν είναι σοβαρά να περιμένουμε να έρθει σ' αυτήν την πόλη ο Άι-Βασίλης, θα πρέπει να κάνουμε κάτι να τον καλοπιάσουμε: εγώ κάνω ό,τι μπορώ - επιστρατεύω τον Booker T. Jones και το ηλεκτρικό του όργανο, που γουργουρίζει όλο νωχελική ηδυπάθεια, με αυτόν τον ακαταμάχητο τρόπο που δεν μπορεί ν' αφήσει κανέναν ασυγκίνητο.

Εν τω μεταξύ στην Αθήνα...

έρχεται επιτέλους χιονιάς - για μια φορά στην ώρα του

Εν τω μεταξύ, στη γωνία του πλανήτη από όπου ξεκίνησε όλο αυτό το παραμύθι των Χριστουγέννων...

ρε γαμώτο δεν το θέλω, αλλά αυτή η εικόνα μου φέρνει στο μυαλό τη φάτνη

Ένας εύσχημος τρόπος να πεις ότι έχεις στουμπώσει από το φαΐ

Santa Claus Got Stuck in My Chimney

Camp diva μέχρι το τέλος

...η Έρθα Κιτ επέλεξε να αφήσει την τελευταία της αισθησιακή πνοή ανήμερα Χριστούγεννα. Ήταν 81 ετών. Παρέμενε η αδιαφιλονίκητη βασίλισσα του καμπαρέ. Τον τελευταίο χρόνο εμφανιζόταν κάθε εβδομάδα στο Cafe Carlyle της Νέας Υόρκης (εκεί που παίζει ο Γούντι Άλεν). Δεν είχε χάσει ίχνος από την επιθετική της σεξουαλικότητα.

Χριστουγεννιάτικη κάρτα από μια πουτάνα στη Μιννεάπολη

...ή πώς ο Τομ Γουέιτς μου έμαθε να τιθασεύσω τον κυνισμό μου και να αγαπήσω την "Άγια Νύχτα"...

Ανακωχή

Προτού κάνω οτιδήποτε, μπήκα στο #griots να δω αν έχει συμβεί κάτι ενδιαφέρον, που τα "καθεστωτικά' ΜΜΕ αποσιώπησαν. Τίποτα σπουδαίο - η κατάληψη του Πολυτεχνείου τερματίστηκε, μια πορεία στην Ερμού παραμονή χριστουγέννων κατέληξε σε ομαδικό mooning έξω από τη Μητρόπολη (α-ρι-στούρ-γη-μα), και το δέντρο του Συντάγματος παραμένει το καλύτερα φυλαγμένο άψυχο αντικείμενο του κόσμου. Ωραία. Η Επανάσταση μπορεί να περιμένει - προς το παρόν, Χριστούγεννα. Παλιομοδίτικα. Με Σινάτρα. Και Νατ Κινγκ Κόουλ. Και γονείς. Και περισσότερο φαγητό από όσο μπορεί ποτέ ν' αντέξεις.

Κάλαντα

Ανθρωποι που βρέθηκαν στο δρόμο μου σήμερα το πρωί για να μου πουν τα κάλαντα: δυο πιτσιρίκες γύρω στα 15-16 (αν και ποτέ δεν ξέρεις, έτσι που αναπτύσσονται σήμερα τα σκασμένα), άλλες δύο λίγο μικρότερες κι ένας αξύριστος τριαντάρης με σκουφάκι άι βασίλη που ήθελε να τα πει γιατί ήταν άνεργος. Νιώθω λίγο Σκρουτζ σήμερα. Αν είναι να μου λένε τα κάλαντα άνθρωποι πάνω των δώδεκα ετών, προτιμώ να είναι μελαγχολικές μπάντες όπως οι Belle & Sebastian, που μουρμουρίζουν ένα από τα ομορφότερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ, για το soundtrack ενός από τα ομορφότερα χριστουγεννιάτικα ταινιάκια που έχουν φτιαχτεί ποτέ, για το οποίο έγραφα πέρσι εδώ μέσα (αλλά φέτος φρόντισα να ανανεώσω τα links, για όποιον δεν έχει κατεβάσει τα τραγούδια*). Καλά Χριστούγεννα.*bonus ένα ακόμη - γιορτές έχουμε

It's beginning to look a lot like Christmas

Πες τα βρε, θείε Μπινγκ!

O εφιάλτης των Χριστουγέννων

Ηταν τη στιγμή που έγινε λαμπάδα το τεράστιο, κακόγουστο, ψεύτικο δέντρο της πλατείας Συντάγματος, που τα διεθνή ΜΜΕ βρήκαν μια ιδανική συμβολική εικόνα, και είχαν έτοιμη τη λεζάντα: "the Nightmare Before Christmas".
Αιωνίως κολλημένοι, ως γνήσιοι επαρχιώτες, στο κόμπλεξ του "τι γνώμη έχουν οι ξένοι για μας", οι δημοσιογράφοι των καναλιών αναπαρήγαγαν αμέσως τον αφορισμό: "τα ξένα site γράφουν ότι στην Αθήνα λαμβάνει χώρα ένας εφιάλτης πριν τα Χριστούγεννα". Είναι γνωστό ότι οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης είναι αγράμματοι - τόσο σε επίπεδο κανονικής εγκύκλιας παιδείας, όσο και σε επίπεδο ποπ κουλτούρας. Τους λείπουν βασικές γνώσεις: το ροκ, το φιλμ νουάρ, η τζαζ, τα μιούζικαλ, η Motown, το Saturday Night Live, και, ναι, το σινεμά του Τιμ Μπάρτον. Για μένα είναι μέτρο του πόσο ελλιπής είναι η παιδεία μας, το γεγονός ότι δεν περιλαμβάνεται ο "Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης" στη διδακτέα ύλη των σχολείων, έστω σαν ανάσα πριν τις γιορτές.
Υπόδειγμα τεχνικής, η ταινία κάνει κάθε stop-motion καρτούν του είδους του να μοιάζει συγκριτικά σαν παράσταση Μπαρμπα-Μυτούση, καθώς καταφέρνει μοναδικά να αναπαραστήσει με υπέροχα καλοσχεδιασμένα κουκλάκια, ένα σύμπαν ποτισμένο από τον ζόφο και τη θανατολαγνεία - τη χώρα του αγγλοσαξωνικού Halloween - που διψά για τα χρώματα, τη χαρά και την ευδιάθετη ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων. Προσπαθώντας να αναλάβουν τη μεγάλη συναισθηματική μπίζνα των Χριστουγέννων, οι μπαμπούλες του Halloween, με επικεφαλής τον αποστεωμένο Τζακ Σκέλινγκτον δεν διστάζουν να απαγάγουν τον ίδιο τον Άι Βασίλη και να μοιράσουν εκείνοι τα δώρα στα παιδιά. Μόνο που τα δώρα που πετά από το φερετρόμορφο έλκηθρό του ο Τζακ είναι μακάβρια: συρρικνωμένα κεφάλια βουντού και φίδια που καταβροχθίζουν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Στο τέλος της ταινίας, βέβαια, η τάξη έχει επανέλθει, οι δύο αντίθετοι κόσμοι - ο ζαχαρωμένος των Χριστουγέννων και ο μακάβριος του Halloween - έχουν συμφιλιωθεί, αναγνωρίζοντας την συμπληρωματική τους σχέση και το χιόνι καλύπτει το τοπίο της καταστροφής.
Ολο αυτό το αγνοούν οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης. Ισως γι' αυτό δεν κατάφεραν να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη στην Αθήνα φέτος, λίγο πριν τα Χριστούγεννα...

• Δημοσιεύτηκε στο Big Fish, την Κυριακή 21/12, στη στήλη Irony Man - το αναδημοσιεύω στο πλαίσιο των εορτασμών "Χριστούγεννα στο ΠΠC". Θα έπρεπε να αναρτήσω ένα τραγούδι από το υπέροχο soundtrack του Ντάνι Έλφμαν, αλλά δεν το έχω (ξέρω, ντροπή μου). Οπότε, καταφεύγω στην αμέσως καλύτερη λύση - ένα ασεβέστατο χριστουγεννιάτικο σουινγκάκι των Squirrel Nut Zippers, που ισχυρίζεται ότι ο Άι-Βασίλης πίνει μπάφους. Και ως bonus, βάζω την πιο καθεστωτική τους διασκευή στο Winter Weather, που ταιριάζει με το χιονόνερο που μας υγραίνει σήμερα. Αλλά μια και μιλάμε για Winter Weather, καλή μεν η Κάθριν Γουέιλεν, των Zippers (χρωστάω post γι' αυτήν την μπάντα), καλύτερη όμως μακράν η Πέγκι Λι, με τον Αρτ Λαντ στο πλευρό της και με την ορχήστρα του Μπένι Γκούντμαν να τους συνοδεύει, συνεργασία που μου θύμισε σήμερα στο Facebook ένας φίλος...