Πώς να βγάλεις λεφτά μέσω Spotify

Όποιος χρησιμοποιεί το Spotify και δεν έχει Premium λογαριασμό, θα έχει ακούσει τον συμπαθή τυπάκο που μιλάει στα διαφημιστικά σποτ της εταιρείας, να του εξηγεί ότι «κάθε τραγούδι που ακούει στο Spotify σημαίνει έσοδα για το μουσικό». Η εξίσωση είναι απλή. Αν έχεις συνδρομή στην υπηρεσία, πληρώνεις ένα ποσό. Κομμάτι αυτού του ποσού πηγαίνει στους καλλιτέχνες που τιμάς με τα κλικ σου. Αν δεν έχεις συνδρομή, ακούς και βλέπεις διαφημίσεις. Κομμάτι των χρημάτων που πληρώνουν οι διαφημιζόμενοι πηγαίνει κι αυτό στους μουσικούς που ακούς μέσω της υπηρεσίας. Τίμιο. Έξυπνο. Απλό.

Πράγμα που σημαίνει ότι ο Avicii πρέπει να καθαρίζει εκατομμύρια. Αλλά ακόμη κι εσύ έχεις ελπίδα να βγάλεις ένα μεροκαματάκι. Πώς; Δεν είναι ανάγκη να έχεις συμβόλαιο με κάποια δισκογραφική για να ανεβάσεις τη μουσική σου στο Spotify. Ούτε να ηχογραφήσεις κάποιο δίσκο υπερπαραγωγή. Το ερώτημα, βέβαια, που θα θέσεις είναι «γιατί κάποιος να ακούσει το άλμπουμ μου, αν είμαι παντελώς άγνωστος και ο ήχος είναι χάλια;». Υπάρχει απάντηση…

Ο Matt Farley δεν έχει ιδιαίτερο ταλέντο στη μουσική. Παίζει 2-3 ακόρντα στην κιθάρα του και αυτό είναι όλο. Ηχογραφεί με τα ελάχιστα μέσα, αλλά το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό. Έχει γράψει όμως και ανεβάσει στο Spotify πάνω από 14.000 τραγούδια. Βγάζει κάπου 1.500 ευρώ το μήνα χάρη στην προσπάθειά του αυτή. Πώς το πετυχαίνει; Έψαξε λίγο τον αλγόριθμό του Spotify (γιατί άμα δεν έχεις κάποιες προγραμματιστικές ικανότητες στις μέρες μας, δεν πας πουθενά) και είδε ότι στις αναζητήσεις πολύ συχνά ο κόσμος ψάχνει ό,τι να ‘ναι. Για παράδειγμα, κάποιος που είναι από το Newcastle θέλει να βρει αν υπάρχουν τραγούδια για την πόλη του. Με δεδομένο μάλιστα ότι Newcastle υπάρχουν πολλά ανά τις αγγλόφωνες πόλεις στον κόσμο, θα υπάρχουν και πολλοί Νεοκαστρίτες που θα έχουν ψάξει κάποια στιγμή για κάτι αντίστοιχο. Αν εσύ ήσουν από το Newcastle κι έπεφτες πάνω σ’ ένα κομμάτι με τον τίτλο «Newcastle is a Nice City in New South Wales, Yeah Yeah», δεν θα το έπαιζες;

Ο συγκεκριμένος τίτλος δεν είναι τυχαίος. Είναι το όγδοο από τα 45 τραγούδια του πρώτου μέρους από τα δύο που αποτελούν το άλμπουμ “These Australia Places Deserve These Nice Songs” από τον καλλιτέχνη The Guy Who Sings Songs About Cities & Towns, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Matt Farley. Τα υπόλοιπα 90 τραγούδια του άλμπουμ είναι σχεδόν ίδια, αλλά ο Farley ξέρει ότι δεν θα κάτσεις να ακούσεις όλο το δίσκο του. Όποιος είναι από το Σίδνεϊ θα ακούσει το τραγούδι του για το Σίδνεϊ, όποιος είναι από τη Μελβούρνη, για τη Μελβούρνη –και πάει λέγοντας.

Τα αγαπημένα του θέματα είναι οι πόλεις, οι αθλητικές ομάδες και οι σελέμπριτις. Για να τα καλύψει έχει επινοήσει διάφορα γκρουπ και ψευδώνυμα. Για τις διασημότητες δηλαδή, τραγουδούν οι Papa Razzi and the Photogs, που δεν είναι άλλοι, φυσικά, από τον ίδιο τον Farley. O τύπος βρίσκεται πίσω από 65 περίπου καλλιτέχνες ή γκρουπ που έχουν λογαριασμό στο Spotify αυτή τη στιγμή. Έχει βγάλει πάνω από 200 άλμπουμ…

Αν έχεις Spotify, άκου το “Somebody Needed to Make These Songs” των Papa Razzi and the Photogs και μάθε μερικά πράγματα για τους Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Ερρίκο τον Η’, Δαρβίνο, Καρλ Μαρξ, Καρλομάγνο, Justin Bieber και Priscilla Presley μεταξύ άλλων.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Το Internet οδεύει προς "φτηνά" και "ακριβά" δεδομένα;

Μια νέα καμπάνια που θυμίζει την προ διετίας (επιτυχημένη) προσπάθεια να ανακοπούν τα SOPA/PIPA φαίνεται πως θα μας απασχολήσει τις επόμενες ημέρες. Τότε το διακύβευμα ήταν η ροή δημιουργίας μέσω Internet. Τα Stop Online Piracy Act / Protect Intellectual Property Act επιχειρούσαν να φέρουν το Internet υπό τον έλεγχο των διαχειριστών των πνευματικών δικαιωμάτων, επικαλούμενα την ανάγκη να τιθασευτεί το πρόβλημα της πειρατείας. Σήμερα το ζήτημα έχει να κάνει με το τι είδους δεδομένα θα μπορούμε να κατεβάζουμε εύκολα και γρήγορα και για ποια θα «πληρώνουμε» κάτι παραπάνω.

Οι συζητήσεις σε ΕΕ και ΗΠΑ περιστρέφονται γύρω από την ανάγκη –την οποίαν έχουν θέσει οι ISPs και τα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας- να γίνεται μια «λογική» διαχείριση της κίνησης δεδομένων μέσω Internet. Κοινώς, οι πολυεθνικές που διαχειρίζονται την ραχοκοκαλιά του δικτύου προσπαθούν να βρουν ένα τρόπο να κερδίσουν κάτι παραπάνω. Ήδη η AT&T παρουσίασε στο πρόσφατο CES την ιδέα της για “sponsored data”. Αν είσαι π.χ. το Netflix και μπεις στο πρόγραμμα χορηγίας δεδομένων, τότε ο συνδρομητής της AT&T θα μπορεί να κατεβάζει το “House of Cards” δωρεάν, χωρίς να επηρεάζεται ο λογαριασμός του. Αν κατεβάσει, όμως, μια ταινία –ας πούμε- από κάποια άλλη πηγή, θα κάνει χρήση των δεδομένων που έχει στο συμβόλαιό του.

Διεθνείς μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί όπως ο Avaaz.org έχουν σηκώσει ήδη τη σημαία κατά της πιθανότητας να αναιρεθεί η «ουδετερότητα του δικτύου» όπως ορίστηκε το 2010. Στις 21 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς η FCC (Federal Communications Committee) που είναι υπεύθυνη για τις επικοινωνίες στις ΗΠΑ απαγόρευσε στους ISPs να μπλοκάρουν «νόμιμη» κίνηση δεδομένων. Ωστόσο πριν λίγες ημέρες, το ομοσπονδιακό εφετείο αποφάσισε ότι η FCC δεν μπορεί να επιβάλει την απαγόρευση αυτή. Κάτι τέτοιο ανοίγει το δρόμο για τα πλάνα της AT&T και των υπολοίπων εταιρειών που πιέζουν για το διαχωρισμό των δεδομένων σε «φτηνά» (δωρεάν, μάλλον) και «ακριβά». Οι ακτιβιστές του Internet παίρνουν ήδη θέσεις στις επάλξεις…

Στην απορία «γιατί είναι κακό αυτό που προτείνει η AT&T;», η απάντηση είναι «δεν υπάρχει καλό και κακό στο Internet». Αλλά… Η κοινή λογική μας οδηγεί στο ότι, αν τελικά πάψει η ουδετερότητα του Internet, αυτός που θα πληρώνει περισσότερα θα είναι αυτός του οποίου τα δεδομένα θα διακινούνται πιο γρήγορα, πιο φτηνά, πιο εύκολα. Για τον τελικό χρήστη, στο υποθετικό παράδειγμα του Netflix που αναφέραμε πιο πάνω, θα είναι τελικά πιο δελεαστικό να κάνει μια συνδρομή εκεί και να κατεβάζει τα πάντα δωρεάν από τον πάροχό του, παρά να προσπαθεί να τα κατεβάσει «πειρατικά» από κάποιο torrent το “House of Cards”, χωρίς μεν να πληρώνει συνδρομή στο Netflix, αλλά πληρώνοντας για την πρόσβαση στο Internet.

Ακόμη πιο απλά, μικρές, ανεξάρτητες φωνές, που τώρα μπορούν να συντηρούν ένα site και να ανεβάζουν υλικό εκεί, θα γίνουν ξαφνικά πιο δυσπρόσιτες. Μπροστά π.χ. σε ένα «ακριβό» βίντεο για τις σφαγές στη Συρία, ένα «δωρεάν» βίντεο για τα καμώματα του Justin Bieber θα έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να πάρει το κλικ του χρήστη. Να το κάνουμε ακόμη πιο λιανό: Έστω ότι έχουμε ένα «ακριβό» βίντεο που λέει την ιστορία για τις σφαγές στη Συρία με τον α’ τρόπο και ένα «φτηνό» ή «δωρεάν» βίντεο που τη λέει με τον β’. Ποια εκδοχή της ιστορίας τελικά θα επικρατήσει;

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τώρα που οι φίρμες αρχίζουν να μπαίνουν στο snapchat, θα φύγουν οι χρήστες;

Τα λέγαμε ξανά για το Snapchat τις προάλλες, όταν εξηγούσαμε γιατί η πιτσιρικαρία εγκαταλείπει το Facebook. Είναι το πιο γρήγορα ανερχόμενο από τα νέα social media κι αυτό που ελκύει τις πιο μικρές ηλικίες. Το μήνυμα έρχεται και φεύγει. 10 δευτερόλεπτα. Δεν διαρκεί παραπάνω. Ό,τι πρόλαβες να δεις, είδες. Ιδανικό για χαβαλέ με την παρέα, μακριά από την επιτήρηση της μαμάς.

Κι όμως, όπως και με όλα τα social media, το μάρκετινγκ ψάχνει ένα τρόπο για να το χρησιμοποιήσει υπέρ του. Αλλά τι μήνυμα να μεταδώσεις, αν θα ζήσει μόνο 10 δευτερόλεπτα; Ποιος θα προλάβει να το δει; Να το καταλάβει; Οι άνθρωποι πίσω από το Snapchat, βέβαια, δεν θέλουν να χάσουν την ευκαιρία για κάποια κέρδη. Γι’ αυτό και πρόσφατα εισήγαγαν ένα νέο χαρακτηριστικό στην εφαρμογή τους. Το “Stories”. Είναι μια συλλογή από posts (“snaps” στην διάλεκτο το app) που μένουν εκεί για μια ολόκληρη μέρα. Οι 24 ώρες μοιάζουν σαν μια αιωνιότητα στο σύμπαν του Snapchat και ήδη διάφορες εταιρείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον να παίξουν μπάλα. Πρώτο και καλύτερο, το HBO που ετοίμασε μια μίνι καμπάνια για το “Girls”. Εδώ και 8 μήνες το κανάλι έψαχνε να βρει τρόπο να ετοιμάσει snaps που θα λειτουργούσαν σαν διαφήμιση και με το που εμφανίστηκε το “Stories”, έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν. Λογαριασμούς έχουν ετοιμάσει κι άλλες φίρμες ήδη. Μέχρι και το Businessweek που δεν θα έλεγες ότι το κοινό του Snapchat του ταιριάζει, κάτι σκοπεύει να κάνει. Αλλά, μην βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα. Οι ίδιοι οι marketers που δουλεύουν πάνω σε ιδέες για την εφαρμογή των πιτσιρικάδων, μιλάνε για «ένα πείραμα».

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού πρακτικά το Snapchat και ο τρόπος που λειτουργεί, δεν μπορεί να δώσει ποιοτικά στοιχεία στις εταιρείες. Μόνο αν το μήνυμά τους το είδε ή δεν το είδε ο άλλος. Τα engagement rates και talking about this και τα favs και τα RT απέχουν πολύ. Ακόμη, λοιπόν, βρισκόμαστε στο στάδιο του ψαξίματος στα τυφλά.

Αλλά, το Snapchat συζητιέται πολύ, άρα τα πειράματα θα είναι επίσης πολλά. Όλο και περισσότερες φίρμες θα ακολουθήσουν το δρόμο του ΗΒΟ και τι θα γίνει τότε; Οι πιτσιρικάδες δείχνουν να ξενερώνουν με τα social media πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ότι οι μεγαλύτερες ηλικίες. Αν η αυθεντική εμπειρία του Snapchat αλλοιωθεί, ποιος μας λέει ότι δεν θα το παρατήσουν κι αυτό, όπως έκαναν με το Facebook; Οι αναλυτές το γνωρίζουν καλά, όπως και ότι σε αυτές τις ηλικίες, οι δέκτες των μηνυμάτων δεν είναι συνήθως οι ίδιοι αγοραστές, άρα η απόδοση είναι λογικό να είναι μικρότερη. Και τότε γιατί επιμένουν; Απ’ ότι φαίνεται, το Snapchat μπορεί να αποτελέσει ιδανική πλατφόρμα για υπηρεσίες που απευθύνονται σε εφήβους. Μια τηλεοπτική σειρά, για παράδειγμα, που θέλει να συζητιέται πολύ, μπορεί να χρησιμοποιήσει διαφημιστική την πλατφόρμα πολύ καλύτερα από μια εταιρεία ρουχισμού. Αρκεί να βάλει την πρωταγωνίστρια να περάσει αυτή το μήνυμά της προς τους θαυμαστές της…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Το Winamp πέθανε. Ζήτω το Winamp.

Στα τέλη του 2013 μια είδηση ξενέρωσε άσχημα όσους από εμάς συνηθίσαμε ν’ ακούμε τη μουσική μας στα ‘90s και τα ‘00s μέσω MP3. Η AOL σκόπευε να κλείσει το Winamp, τον πιο επιτυχημένο media player της εποχής εκείνης. Το Winamp ήταν στην ουσία η εφαρμογή που πήγαινε πακέτο με το Napster. Αυτά που κατέβαζες από το δεύτερο, τα άκουγες από το πρώτο –τόσο απλά. Με τον καιρό, διάφοροι άλλοι media players έκαναν την εμφάνισή τους ή εξελίχθηκαν τόσο ώστε να γίνουν πιο ελκυστικοί από το Winamp, αλλά κυρίως ήταν η εξέλιξη του streaming audio (με αποκορύφωμα το Spotify), των φορητών MP3 players και των online stores (δηλαδή του iTunes όπου ακούς αυτά που αγοράζεις) που μείωσαν την απήχησή του.

Αλλά και πάλι, άξιζε στο Winamp τέτοιος ξαφνικός θάνατος; Η Radionomy, μια βελγική online radio υπηρεσία, ανακοίνωσε την Τρίτη ότι εξαγόρασε το Winamp (αλλά και το Shoutcast, που σερβίρει Internet radio) από την AOL. «Το Winamp είναι ο κορυφαίος ανεξάρτητος media player και προσφέρει σε εκατομμύρια χρήστες την καλύτερη λειτουργικότητα που υπάρχει» σχολίασε ο CEO της Radionomy (και ως φανατικός του χρήστης, θα συμφωνήσω μαζί του), συμπληρώνοντας: «Έχει ξεκάθαρο ρόλο στην εξέλιξη των online media. Σκοπεύουμε να το ξαναφέρουμε στο προσκήνιο, προσθέτοντας νέα χαρακτηριστικά που θα το φέρνουν στο desktop, στο κινητό, στο αυτοκίνητο, σε συνδεδεμένες συσκευές αλλά και σε άλλες πλατφόρμες». Το στοίχημα, πάντως, που παίζει η Radionomy δεν είναι και τόσο φθηνό. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Radionomy πλήρωσε περί τα 5 με 10 εκατομμύρια δολάρια, σε χρήμα αλλά και σε μετοχές, πράγμα που σημαίνει ότι πια η AOL διαθέτει ένα μεγάλο κομμάτι της.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Γιατί οι πιτσιρικάδες εγκαταλείπουν το Facebook

Το είχες καταλάβει από τις αντιδράσεις των γύρω σου (αν κάνεις παρέα με άτομα από 12 ως 22 ετών δηλαδή), αλλά πια έρχονται και οι πρώτες έρευνες για να το επιβεβαιώσουν. Οι έφηβοι και οι φοιτητές δεν έλκονται από το Facebook. Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν έχουν περάσει ούτε τρία χρόνια από τότε που με αγωνία και φρίκη παρακολουθούσαμε τα ρεπορτάζ για τον «εθισμό των νέων στα social media»…

Τι συνέβη; Και πόσο πρέπει να ανησυχεί ο Mark Zuckerberg από αυτήν την εξέλιξη; Οι αιτίες είναι πολλές. Η σημαντικότερη είναι και η πιο απλή: μπήκαν στο Facebook οι γονείς. Πόσο ξενέρωμα πρέπει να νιώθει ο σημερινός 15χρονος που υποχρεώνεται από τη μαμά του (και 2-3 θείες) να την κάνει φίλη. Πόσο δούλεμα θα πέφτει στο σχολείο και πόση τρολιά για να τον φέρνει σε δύσκολη θέση απέναντι στην οικογένειά του που όλα θέλει να τα ελέγχει; Υπάρχει λύση; Από την στιγμή που εφαρμογές όπως το WhatsApp και –κυρίως– το σατανικά έξυπνο Snapchat του επιτρέπουν να επικοινωνεί και να μοιράζεται φωτογραφίες (που η μαμά του θα έφριττε αν ανακάλυπτε) δωρεάν και όχι δημοσίως, τότε το Facebook είναι ένα εργαλείο που δεν του χρειάζεται καθόλου. Ίσα ίσα, που πλέον στα σχολεία το cool είναι να μην έχεις Facebook account.

Πρόσθεσε και μερικά από τα κλασικά προβλήματα της εφηβείας, τους έρωτες που οδηγήθηκαν σε σπαραξικάρδιους χωρισμούς, το bullying ή τα άγχη και τις υπαρξιακές κρίσεις, που επιτείνονται επικίνδυνα από τη δυναμική που τους δίνει η οποιαδήποτε δημοσίευση στα social media και, βεβαίως, ο σχολιασμός αυτής, και θα καταλάβεις γιατί το Facebook δεν είναι πια τόσο ελκυστικό για τους μαθητές.

Για τις ηλικίες αυτές, εξάλλου, όπου το σύνολο σχεδόν των φίλων προέρχεται από το ίδιο περιβάλλον, το σχολείο –όπου τους βλέπει καθημερινά, έτσι κι αλλιώς- η ανάγκη για ένα «κοινωνικό εργαλείο» όπως το οραματίζεται ο Zuckerberg, είναι μικρή. Τι γίνεται, όμως, με τους λίγο μεγαλύτερους; Αυτούς που φοιτούν πια σε κάποια σχολή ή έχουν ήδη πιάσει κάποια δουλειά; Γιατί και οι ηλικίες 18-22 δείχνουν μια τάση να εγκαταλείψουν το Facebook; Δεν το χρειάζονται για να μένουν σε επαφή με τους παλιούς τους φίλους; Δεν τους βολεύει για να οργανώνουν τα πάρτι τους, να μοιράζονται φωτογραφίες, να μαθαίνουν τα νέα ο ένας του άλλου;

Και ναι και όχι. Σε αυτές τις ηλικίες ξεκινάει ένα άλλο άγχος. Αυτό της εύρεσης εργασίας. Και οι συζητήσεις περί της «αδιακρισίας» των εργοδοτών που ψάχνουν μέχρι και στο Facebook να ανακαλύψουν τι μπορεί να πάει στραβά με έναν υποψήφιο υπάλληλο είναι ικανές να κάνουν τους νέους να θέλουν να κρύψουν τα ίχνη τους. Από κοντά έρχεται και η μορφή που το δίκτυο έχει αποκτήσει. Σ’ αυτή την ηλικία, οι νέοι είναι περισσότερο ιδεαλιστές από ποτέ (θυμάσαι πώς ήσουν στο Πανεπιστήμιο, τότε με τη μαλλούρα και την όρεξή σου να φιλοσοφείς τα πάντα;). To Facebook δεν είναι πια το εργαλείο για να κάνουν χαβαλέ με τους φίλους τους. Το σιχαίνονται γιατί βομβαρδίζονται από διαφημιστικά μηνύματα και από την υπερέκθεση απόψεων από διάφορους «ειδικούς». Το απορρίπτουν ως «ψεύτικη» μορφή κοινωνικοποίησης. Και στην απώλεια της επαφής με τους παλιούς φίλους από το σχολείο, απαντούν με τις νέες –πραγματικές- σχέσεις που συνάπτουν στο πανεπιστήμιο. Οι χωρισμοί, τα νεανικά άγχη και οι υπαρξιακές κρίσεις που αναφέραμε πιο πάνω για τους εφήβους, συνεχίζονται και στις μεγαλύτερες ηλικίες (με όχι την ίδια ένταση, αλλά είναι ένας επιπλέον λόγος για να την κάνεις) και αν προσθέσεις και την έλλειψη χρόνου λόγω των σπουδών, για τους πιο μελετηρούς, μπορείς να καταλάβεις γιατί δημιουργείται αυτή η τάση εγκατάλειψης.

Τι λέει, όμως, το ίδιο το Facebook για όλα αυτά; Προς το παρόν δεν φαίνεται να ανησυχεί. Ο Zuckerberg έχει, εξάλλου, δείξει φοβερή επιχειρηματική ικανότητα μέχρι σήμερα, κάνοντας πάντα τις σωστές κινήσεις την σωστή στιγμή. Η άρνησή του να βάλει διαφημιστικά banners και η ανάπτυξη μιας δικής του πλατφόρμας διαφήμισης, για παράδειγμα, ή η περίφημη εξαγορά του Instagram, είναι χαρακτηριστικές. Τη συμπεριφορά των νέων την ξεπερνά ως απολύτως λογική, αλλά θεωρεί δεδομένο –προς το παρόν, επαναλαμβάνουμε- ότι από ένα σημείο και μετά, είναι τέτοιες οι δυνατότητες που σου δίνει το «κοινωνικό εργαλείο» του που δεν γίνεται να μην επιστρέψεις στη χρήση του. Όταν θα έχεις πια βρει δουλειά και θα σου έχουν φύγει τα εφηβικά και νεανικά άγχη, οι λόγοι για να έχεις λογαριασμό στο Facebook θα είναι και πάλι περισσότεροι απ’ όσοι για να μην έχεις. Μια πρώτη κίνηση από την εταιρεία είναι να κάνει ακόμη πιο εύκολη και έξυπνη τη μέθοδο διαχείρισης των προσωπικών δεδομένων. Το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να δει ο άλλος. Στο Facebook δεν νιώθουν ότι απειλούνται από το σνομπισμό που τους δείχνουν οι πιτσιρικάδες. Αν έχουν εκτιμήσει σωστά την κατάσταση, τότε δεν θα έχουν πρόβλημα. Αν όχι, θα έχει πολύ ενδιαφέρον να δούμε πώς θα ανατραπεί το σκηνικό στα social media μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Αποχαιρέτα το, το Like Button που φεύγει

Η κατεύθυνση του αντίχειρα προς τα πάνω ή προς τα κάτω, όταν ήταν επιλογή ενός Ρωμαίου αυτοκράτορα, σήμαινε τη σωτηρία ή το θάνατο. Αλλά εκείνα τα χρόνια η ανθρώπινη ζωή δεν είχε την αξία που έχει σήμερα και ο κάθε Κόμοδος μπορούσε να καθαρίζει κόσμο με ένα νεύμα, με το κοινό να παραληρεί από έκσταση. Και μετά ήρθε το Facebook. Και το thumbs up εγκατέλειψε τους γυμνούς βάρβαρους με τις περικεφαλαίες και τις τρίαινες που τα έβαζαν με ύαινες και λιοντάρια, αποχαιρέτισε τους τύπους με τις τηβέννους και τα κλαδιά στα κεφάλια και συνδέθηκε με τη λέξη like.

Μέχρι που το Facebook αποφάσισε να στείλει τον αντίχειρα στη λήθη μια και καλή. Επανασχεδιάζοντας αυτό που η ίδια η εταιρεία θεωρεί «ένα από τα πιο πολύτιμα brand assets της», σκότωσε το thumbs up και το αντικατέστησε με ένα ζωηρό μπλε κουτάκι όπου αναγράφεται απλά η λέξη Like με τη γραμματοσειρά Helvetica. Πιο σημαντικό ακόμη, ότι στο κουτάκι χώρεσε και το “f” του λογοτύπου του Facebook που αναλαμβάνει πλέον το ρόλο το βασικού εικαστικού στοιχείου για την έννοια του “like”.

To πιο εντυπωσιακό είναι ότι γι’ αυτή την αλλαγή, που στο μάτι δεν κάνει και τόσο μεγάλη, η εταιρεία έφαγε πάνω από μισό χρόνο. Σύμφωνα με τον product manager της Ling Bao, το κουμπί έπρεπε να σχεδιαστεί έτσι ώστε να μπορεί να παίξει χωρίς κανένα πρόβλημα σε κάθε πιθανή πλατφόρμα και σελίδα όπου ήδη χρησιμοποιείται. Και αυτό δεν ήταν κάτι απλό.

Για την ιστορία, αυτή τη στιγμή το like button εμφανίζεται σε 7,5 εκατομμύρια websites και πέφτουμε πάνω του (όλοι μαζί, ε;) 22 δισεκατομμύρια φορές την ημέρα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

10 apps που θα σε κάνουν ν’ αγαπήσεις περισσότερο το Twitter

Για κάποιους το Twitter είναι η καλύτερη ευκαιρία να επιδείξουν την απίστευτη ευφυία τους. Λακωνικοί, χαβαλέδες ή είρωνες, πυροβολούν ακατάπαυστα με σφαίρες των 140 χαρακτήρων. Για άλλους είναι η απόλαυση να διαβάζουν τους πρώτους. Και για τη μάζα είναι ένα ακόμη από τα social media (δηλαδή ένα πιο ανεπτυγμένο chat με μοναδικό σκοπό το σεξ). Και οι τρεις κατηγορίες χρηστών, πάντως, θα βρουν κάτι χρήσιμο στις 10 εφαρμογές ή υπηρεσίες που παρουσιάζουμε πιο κάτω. Γιατί το Twitter κρύβει πολλά μυστικά που αξίζει να ξεκλειδώσουν:


SnapBird
Μια μηχανή αναζήτησης για το Twitter. Ό,τι πιο χρήσιμο δηλαδή.

MyFirstTweet
Βάλε το username σου και βρες τι είχες τουιτάρει για πρώτη φορά ή ψάξε ανάμεσα στα εκατομμύρια tweets των άλλων για να τους εκθέσεις.

InTweets
Μια εφαρμογή για να οργανώνεις τα ενδιαφέροντά σου –τόσο στο ποστάρισμα όσο και στην ανάγνωση.

Bioischanged.com
Σου σερβίρει οποιαδήποτε αλλαγή προκύψει στα προφίλ αυτών που ακολουθείς. Φωτογραφίες, περιγραφές και ό,τι άλλο συνδέεται με το λογαριασμό τους, δεν θα σου ξεφύγει ποτέ ξανά.

ManageFlitter
Εργαλείο για διαφημιστές και εγωπαθείς. Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποια είναι η καλύτερη ώρα για να τουιτάρω;

FavStar
Γι’ αυτούς που θέλουν να ξέρουν τι συζητιέται περισσότερο.

Hootsuite
H πιο γνωστή posting σουίτα για τα Social Media, που σου επιτρέπει να ποστάρεις όποτε θες και πολλά άλλα κόλπα που βασανίζεσαι να κάνεις από το ίδιο το Twitter ή το Facebook.

TweetDeck
Ίσως ο καλύτερος Twitter client της αγοράς.

ByeByeBirdie
Σου λέει πότε και ποιος σε έκανε unfollow. Το τι θα κάνεις εσύ μετά για να τον εκδικηθείς είναι δικό σου θέμα.

Twitdom
Το app store του Twitter. Εκεί όπου αλιεύσαμε όλες τις παραπάνω εφαρμογές και που θα βρεις πολύ περισσότερες.

Γιατί χρησιμοποιούμε όλο και πιο εύκολα passwords (και γιατί αυτό δεν θα πειράζει σε λίγο καιρό)

Τις προάλλες είχα μια συζήτηση με ένα φίλο χάκερ (από αυτούς που λέμε χάκερ επειδή ξέρουν από κομπγιούτερ) που μού έλεγε ότι πια οι χάκερ (οι κανονικοί) μπορούν να σπάνε ακόμη και τα πιο δύσκολα passwords μέσα σε δευτερόλεπτα. Βάζουν, λέει, τις κάρτες γραφικών, που έχουν πιο γρήγορους επεξεργαστές κι από των κομπιούτερ, να κάνουν κάτι σαν 3 δισεκατομμύρια υπολογισμούς το δευτερόλεπτο (συνδυασμούς γραμμάτων και αριθμών δηλαδή) και τα σπάνε όλα. Τα μόνα που είναι σχετικά ασφαλή είναι αυτά που έχουν πάνω από 8 χαρακτήρες, που είναι όλοι τυχαίοι, που έχουν πεζά και κεφαλαία γράμματα, αριθμούς, σημεία στίξης και ό,τι άλλο μπορεί να βρεθεί σε ένα πληκτρολόγιο. Και που τα αλλάζεις και μια στο τόσο. Κοινώς, τα passwords που κανένας από εμάς δεν χρησιμοποιεί…

Σύμφωνα με έρευνα της Norton (αυτής με τα anti-virus) που έγινε σε 13.000 ενήλικες από 24 χώρες, το 46% χρησιμοποιεί πολύ απλά passwords, από αυτά που σπάνε σε δευτερόλεπτα, και δεν τα αλλάζει σχεδόν ποτέ. Ο λόγος είναι απλός. Πάσχουμε πια σχεδόν όλοι από "υπερκωδικόποση", μια μορφή υπερκόπωσης που έχει να κάνει με τη συνεχή ανάγκη κρυπτογράφησης των ευαίσθητων προσωπικών μας δεδομένων. Το γεγονός, μάλιστα, ότι όλο και πιο συχνά μπαίνουμε στους τραπεζικούς μας λογαριασμούς ή στο e-mail μας από το κινητό, άρα από μια συσκευή όπου η πληκτρολόγηση είναι πιο δύσκολη και άρα πολύ πιο εύκολο να κάνεις τυπογραφικό λάθος σε ένα πολυσύνθετο password (κι αυτό, αν το θυμάσαι απέξω!), σημαίνει ότι με τον καιρό οι κωδικοί μας θα γίνονται όλο και πιο εύκολοι. Τα 1234 θα κατακλύσουν το σύμπαν δηλαδή.

Αλλά αυτό δεν θα πειράζει και τόσο. Γιατί ήδη μεγάλα μαγαζιά όπως η Google ή το Twitter δουλεύουν πάνω σε τεχνολογίες ταυτοποίησης που δεν θα χρειάζονται μόνο τον κωδικό σου, αλλά και κάτι ακόμη, που θα είναι μοναδικό και θα σού δίνεται εκείνη τη στιγμή (ο χάκερ φίλος μου, βέβαια, λέει ότι κι αυτό σε λίγο καιρό θα βρουν τρόπο να το χακάρουν οι κανονικοί χάκερ). Η Google, ας πούμε, που έχει πάθει μια σχετική εμμονή με τους υπολογιστές που φοριούνται τον τελευταίο καιρό μάλλον θα μας προμηθεύσει με ένα δαχτυλίδι που θα περιέχει μια smart card που απλώς θα ακουμπάμε στον υπολογιστή ή το κινητό μας και θα ξεκλειδώνει τις υπηρεσίες της (ετοιμαστείτε για συμμορίες που θα κόβουν δάχτυλα). Κάποιοι άλλοι, πιο σοβαροί, όπως το PayPal, ψάχνουν το θέμα των βιομετρικών στοιχείων και των δαχτυλικών αποτυπωμάτων. Και οι φουτουρολόγοι (sic) λένε πως έτσι κι αλλιώς το μέλλον της αναγνώρισης του ματιού –α λα Gattaca– δεν είναι μακρινό…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς σας φάνηκε λοιπόν το νέο iOS;

Έγραφα τις προάλλες ότι ο επανασχεδιασμός του iOS θα έπαιζε το ρόλο του άσου στο μανίκι της Apple για την επιστροφή στην πορεία που την είχε καλομάθει ο εκλιπών Steve Jobs. Αν ήταν όντως μόνο αυτό, τότε τα νέα δεν είναι καλά. Οι επενδυτές δεν έδειξαν ιδιαίτερο ενθουσιασμό και η μετοχή της Apple όχι μόνο δεν κέρδισε κάτι την Δευτέρα το βράδυ, όταν παρουσιάστηκε το νέο λειτουργικό για το iPhone και το iPad, αλλά γλίστρησε και λίγο πιο κάτω.

Όμως το νέο iOS δεν είναι μόνο αυτό. Και δεν θα κριθεί τόσο γρήγορα. Η δουλειά που έκανε ο «πολύς» (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό) Jonathan Ive, ο σχεδιαστής των πιο ποθητών gadgets που έβγαλε ποτέ η Apple, στο πώς δείχνει το νέο λειτουργικό είναι εντυπωσιακή. Η ίδια η εταιρεία θέλησε να τονίσει τη σχέση του design που έχει πλέον το iOS με εκείνο των συσκευών της, ξεκινώντας από εκεί το διαφημιστικό της βίντεο.


Λιτές γραμμές, πολύ λευκό, πιο ευανάγνωστα γράμματα και –σε πρώτη εντύπωση- πιο εύχρηστα apps είναι αυτό που προσφέρει το iOS 7. Επίσης, θα έρχεται με μερικές νέες λειτουργίες, όπως ο iRadio, η υπηρεσία streaming music που έγραφα προχθές. Αλλά, όταν οι πρώτες εντυπώσεις σβήνουν, αρχίζει ο προβληματισμός. Πώς μπορούν να συγκριθούν οι online υπηρεσίες της Apple με αυτές που προσφέρει η Google; Καλή η ομορφιά, αλλά η ουσία είναι καλύτερη.

Όσο για τις προσθήκες που είναι όντως ουσιαστικές, όπως για παράδειγμα η δυνατότητα στο iPhoto να οργανώνεις τις φωτογραφίες σου ανά περιοχή ή ανά ημερομηνία, εκεί ξέσπασε μια άλλη γκρίνια: η Apple δεν δίστασε να κλέψει ιδέες από αυτόνομους προγραμματιστές που τις πουλούσαν τόσο καιρό για ένα δολάριο στο App Store.

Αλλά, μην είμαστε κι αχάριστοι. Το Control Center, ο νέος, πολύ πιο εύχρηστος τρόπος για να πηγαίνεις κατευθείαν στις πιο βασικές λειτουργίες της συσκευής, δηλαδή, και η ευκολία του multitasking είναι χαρακτηριστικά που δίνουν στο iOS σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι του ανταγωνισμού. Θα αποδειχτεί θέμα συνήθειας η χρήση του και η αναγωγή του σε βωμό λατρείας. Η Apple –ακόμη κι αν χρησιμοποίησε κάπως ανορθόδοξο τρόπο- αποδεικνύει ότι δεν έχει χάσει την επαφή της με τα υψηλά του coolness. Απλά πια δεν βρίσκεται μόνη της εκεί. Και τελικά το μεγάλο στοίχημα παραμένει η παρουσίαση των νέων της συσκευών το καλοκαίρι. Η εμφάνιση ενός νέου iOS είναι ένα ενθαρρυντικό βήμα ότι κάτι κινείται. Αλλά δεν αρκεί από μόνο του. Οψόμεθα, λοιπόν…

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

To Gmail έγινε 9 ετών και το γιορτάζει μ' ένα infographic

(κλικ για μεγέθυνση)

Θυμάμαι τον Απρίλιο του 2004 να κυνηγάω όλους τους «χάκερ» γνωστούς μου για μια πρόσκληση στο «Hotmail της Google». Το Gmail είχε μόλις λανσαριστεί. Αλλά ήταν invite-only. Όσοι τυχεροί είχαν προσκληθεί από την Google να το δοκιμάσουν είχαν μερικές προσκλήσεις να μοιράσουν με τη σειρά τους. Δεν είμαι άσχετος με τα ιντερνετικά και τα τεχνολογικά, αλλά εκείνοι οι ελάχιστοι πρώτοι χρήστες του Gmail δεν είχαν πάρει τυχαία τις προσκλήσεις. Developers οι περισσότεροι, ανήκαν σε ένα δίκτυο ανθρώπων που είχαν σχέση με κάποιον μέσα από την Google –ήταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι της εταιρείας, όπως είναι λογικό, που πρωτοδοκίμασαν το webmail της. Τελικά τα κατάφερα σχετικά σύντομα. Η πρόσκλησή μου έφτασε περίπου ένα μήνα αργότερα –θυμάμαι ότι ήμουν στα γραφεία της εφημερίδας που δούλευα τότε κι έβλεπα έναν αγώνα στο Roland Garros... (Editor, δικό σου). [Editor's note: το 2004 δεν τελείωσε ποτέ για σένα.]

Έπαθα σοκ απ’ αυτό που μου χαριζόταν τόσο απλόχερα. Το 1 GB χώρου ήταν ένας παρανοϊκός όγκος για την εποχή. Ήταν 20 φορές απ’ όσο έδινε τότε το Hotmail στην δωρεάν του έκδοση. Πρακτικά σήμαινε ότι δεν θα χρειαζόταν ποτέ να σβήσω ούτε ένα email, ούτε ένα συνημμένο… Ένα χρόνο αργότερα, την Πρωταπριλιά του 2005, η Google το κρατούσε ακόμη σε beta μορφή με προσκλήσεις, αλλά μας έκανε δώρο 1 GB ακόμη. Το Φεβρουάριο του 2006 μας έδωσε κι έναν instant messenger, για να σταματήσουμε πια να χρησιμοποιούμε την (πολύ γρήγορη) υπηρεσία e-mail της για να τσατάρουμε. Πριν καν κλείσει το 2007 μας έδινε και δωρεάν τη δυνατότητα για IMAP, που σήμαινε ότι πια μπορούσαμε να παίρνουμε το email μας και από άλλες συσκευές ή clients.

Εκείνα τα τρία πρώτα χρόνια του Gmail η Google κέρδισε ένα κοινό που της έμεινε πιστό για πάντα και που ανταποκρίνεται με παυλοφικά αντανακλαστικά κάθε φορά που η εταιρεία ανακοινώνει ένα νέο project. To πώς το Gmail είχε διευκολύνει τη ζωή μας, το πόσο είχε αλλάξει την καθημερινότητά μας –και μάλιστα δωρεάν– ήταν απλά συγκλονιστικό.

Πολλά ακόμη χαρακτηριστικά προστέθηκαν μέχρι σήμερα. Όχι τυχαία οι περισσότεροί μας έχουμε εγκαταλείψει όλα τα υπόλοιπα emails μας για χάρη του. Η Google, για να γιορτάσει τα ένατά του γενέθλια, έφτιαξε ένα infographic με την εξέλιξή του. Χαζεύοντάς το, όλα σου μοιάζουν τόσο μακρινά, αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Κι όμως, δεν γεμίζουν ούτε μια δεκαετία. Είναι απλά μία ακόμη ένδειξη για το πόσο γρήγορα κινείται πια η καθημερινότητά μας, ο κόσμος γύρω μας. Κι είναι ακριβώς εργαλεία σαν το Gmail που την κάνουν τόσο, μα τόσο γρήγορη.

Για την ιστορία, το τόσο πετυχημένο email της Google δεν ήταν κάποιο project που σχεδίαζε για χρόνια η εταιρεία (όπως άλλα, πολύ πιο αποτυχημένα, που το ακολούθησαν). Αντιθέτως, ήταν αποτέλεσμα του “20 percent time program”. Πρόκειται μια πρωτοβουλία που δίνει στους εργαζόμενούς της να δουλεύουν το 20% του συνολικού χρόνου εργασίας τους σε κάτι άλλο από την συνηθισμένη τους δουλειά. Πολλοί θα το έβλεπαν ως μια τέλεια ευκαιρία για μπαλαφαρία και χάζεμα στο Facebook, αλλά η Google απέδειξε πως μερικές από τις καλύτερες ιδέες έχουν προκύψει έτσι (βέβαια, πίσω στο 2004 δεν υπήρχε Facebook και όλοι ήταν τόσο, μα τόσο πιο δημιουργικοί τότε…).

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Το νέο "σπίτι" του Facebook

Στην αρχή ήταν τα κινητά τηλέφωνα. Μετά μάθαμε τα camera phones. Τα οποία σύντομα εξελίχθηκαν σε smartphones. Τα απλά «κινητά», στο μεταξύ, είχαν μετατραπεί σε chat phones, business phones, easy phones και όποια άλλη κατηγοριοποίηση θα μπορούσε να πουλήσει το πιο χαρακτηριστικό σημείο του εξοπλισμού τους. Πλέον, ο Mark Zuckerberg μιλάει για social phones. Και το πρώτο της νέας αυτής γενιάς θα είναι η νέα συσκευή της HTC που θα τρέχει Facebook Home.

To Facebook Home δεν είναι ακριβώς ένα λειτουργικό σύστημα. Αλλά δεν είναι και μια απλή εφαρμογή. Στην ουσία πρόκειται για ένα εξελιγμένο app που κάθεται πάνω στο Android και «κυριεύει» την αρχική οθόνη του smartphone. Αντί, δηλαδή, να βλέπεις μια τυπική οθόνη γεμάτη apps, ημερολόγια, μετοχές, τον καιρό κλπ, αν το κινητό σου διαθέτει το Facebook Home, αυτό που θα βλέπεις θα είναι φωτογραφίες, status updates και μηνύματα από το Facebook. Mια ομάδα από apps δηλαδή, φτιαγμένα όλα από την Facebook, που συνεργάζονται. Πέρα από την οθόνη υποδοχής, το Facebook Home θα συνεχίζει να κυριαρχεί στα κινητά που θα το χρησιμοποιούν. Για παράδειγμα, όταν έχεις ανοιχτή μια άλλη εφαρμογή και κάποιος φίλος σού στείλει ένα μήνυμα στο Facebook, τότε το “Chat Heads”, ένα χαρακτηριστικό του Facebook Home, θα σου πετάει ένα εικονίδιο με τη φατσούλα του φίλου που θέλετε να επικοινωνήσετε.

Η πρωτοβουλία αυτή της Facebook έχει διάφορες πτυχές. Από τη μία είναι η στρατηγική της εταιρείας: Προσφέροντας ένα τόσο απλό εργαλείο, προσπαθεί να κυριαρχήσει απόλυτα σε μια πολύ μεγάλη μερίδα της αγοράς χρηστών κινητών. Αυτοί που τα έχουν μόνο για το Facebook, για sharing φωτογραφιών και για chat και SMS δεν θα χρειάζονται τίποτε περισσότερο. Σύμφωνα με τις έρευνες του Zuckerberg, ο μέσος χρήστης smartphone μπαίνει στο Facebook ή στο Twitter περίπου 12 φορές τη μέρα από το κινητό του, αλλά τσεκάρει την αρχική του οθόνη πάνω από 100 φορές. Αν αυτές οι 100 ξαφνικά έχουν να κάνουν με το Facebook, μπορεί κανείς να καταλάβει την απόλυτη κυριαρχία που θα πετύχει ξαφνικά το μέσο στους χρήστες κινητών.

Στο δεύτερο στάδιο έρχεται, φυσικά, η εμπορική εκμετάλλευση αυτού του πράγματος. Οι ευκαιρίες για προώθηση διαφημίσεων στους χρήστες του Facebook Home θα δεκαπλασιαστούν σε μια στιγμή. Η mobile διαφήμιση είναι το μεγάλο στοίχημα της Facebook. Από τότε που την ξεκίνησε, τα νούμερα είναι εντυπωσιακά και ήδη σχεδόν το ένα τέταρτο των κερδών της σήμερα βγαίνει από αυτές.

Υπάρχει όμως και μία ακόμη πτυχή: Τι γίνεται με τα προσωπικά δεδομένα; Μια εφαρμογή που είναι συνδεδεμένη με το Facebook ασταμάτητα, 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, πόσο ασφαλής μπορεί να είναι; Για παράδειγμα, θα μπορεί η Facebook να γνωρίζει πού βρισκόμαστε ανά πάσα στιγμή. Αφού η σχέση του με την συσκευή δεν θα είναι πια αυτή ενός app, αλλά σχεδόν αυτή ενός λειτουργικού, θα μπορεί να παίρνει δεδομένα από το GPS και να καταλαβαίνει για παράδειγμα που μένεις, ακόμη κι αν εσύ δεν το έχεις δηλώσει στα στοιχεία που δίνεις στο Facebook. Θα μπορεί να μάθει πράγματα για τις συνήθειές σου. Τι μουσική ακούς ή τι ταινίες βλέπεις, τι σπορ κάνεις, αν τα κάνεις καλά και ό,τι άλλες πληροφορίες μπορεί να βρει στο κινητό σου χάρη στα υπόλοιπα apps. Πολλά ερωτήματα μένει ακόμη να απαντηθούν. Και ίσως μια νέα νομοθεσία να πρέπει να προκύψει, για να προστατεύσει τους ανυποψίαστους χρήστες των… social phones.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Γιατί το "Veronica Mars" έβγαλε πάνω από 2 εκατομμύρια σε μια μέρα στο Kickstarter

(Tρίτο θέμα σε τρεις μέρες για το Kickstarter.com - όχι δεν είναι χορηγός μας. Έτυχε.)

Στις 5 πρώτες ώρες είχε μαζέψει ήδη 1 εκατ. δολάρια. Έκλεισε το πρώτο δεκάωρο με 2 εκατ. δολάρια στο καλάθι του. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, πριν καν κλείσει η πρώτη μέρα από τη στιγμή που ο Rob Thomas, o δημιουργός και παραγωγός " της τηλεοπτικής σειράς "Veronica Mars" βγήκε στο Kickstarter και ζήτησε χρηματοδότηση για να μεταφέρει τη δημοφιλή σειρά στη μεγάλη οθόνη, το ποσό είχε ήδη φτάσει τα 2,5 εκατ. δολάρια. Ο Rob ζήτησε 2 όλα κι όλα. Και περίμενε ότι θα τα μαζέψει σε ένα μήνα...

Μόλις πριν λίγες μέρες σας παρουσιάζαμε την Amanda Palmer να μιλά στο TED για το πώς κατάφερε να μαζέψει 1 εκατ. δολάρια μέσω του Kickstarter για να χρηματοδοτήσει το άλμπουμ της. Και δεν έχει περάσει ούτε μία εβδομάδα από τότε που σας διηγηθήκαμε την ιστορία της Alexz Johnson, που εμπνεύστηκε από την Palmer και έκανε έρανο για μια τουρνέ στις ΗΠΑ. Και των δύο οι επιτυχημένες καμπάνιες στο Kickstarter μοιάζουν σήμερα ανέκδοτα. Γιατί αυτό που πέτυχε το “Veronica Mars” τις ξεπερνά σε παρανοϊκό βαθμό.

Η ιστορία του “Veronica Mars” είναι παρόμοια μ’ αυτές των Palmer και Johnson. Η αγαπημένη νεανική σειρά των 00s ξετυλίχτηκε σε 64 επεισόδια από το 2004 ως το 2007, αφήνοντας τους φανατικούς της φίλους με τη δίψα για κάτι ακόμη. Ο Thomas υποσχέθηκε μια ταινία, αλλά για 4 χρόνια την ανέβαλλε είτε επειδή έκανε άλλα πράγματα είτε (ακριβώς γιατί έκανε άλλα πράγματα και την ανέβαλλε) επειδή τα στούντιο θεωρούσαν ότι το momentum έχει χαθεί και δεν πολυπίστευαν στην ιδέα.

Η Warner Brothers, που έχει τα δικαιώματα της σειράς, δήλωσε στον Thomas όταν εκείνος επανέφερε την πρόθεσή του στο τραπέζι, ότι θα συμφωνούσε στην ταινία μόνο αν μπορούσε να της αποδείξει πως το κοινό πραγματικά ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Κι εκείνος έκανε ό,τι πιο απλό μπορούσε να κάνει. Ανέβασε χθες μια καμπάνια στο Kickstarter. Μ’ ένα σμπάρο πέτυχε δυο τριγόνια: και στη μούρη του στούντιο μπορεί να τρίψει το απόλυτο ρεκόρ που έχει επιτευχθεί ποτέ σε ιντερνετικό «έρανο» (το ρεκόρ για το πρώτο εκατομμύριο δολάρια ήταν 7 ώρες για το RPG “Torment”). Και με το συνολικό ποσό που θα μαζέψει (που πιθανότατα θα είναι επίσης νέο ρεκόρ -το μεγαλύτερο ποσό που έχει μαζευτεί ως τώρα ήταν τα 10 εκατ. για το ρολόι της Pebble), θα προεξοφλήσει την οικονομική επιτυχία της ταινίας του.

Αυτό, όμως, που έχει πιο μεγάλη σημασία είναι η νέα τάση που δημιουργούν ιδέες σαν το Kickstarter. Πλέον είναι ο χρήστης που παίρνει το παιχνίδι στα χέρια του και που ορίζει τι έχει μέλλον και τι όχι. Κι αυτό, τις περισσότερες φορές, δεν συνάδει με τα κριτήρια των μουσικών ή των κινηματογραφικών στούντιο. Εκεί, δηλαδή, που απέτυχε η Bjork (όταν ζήτησε χρήματα για να φτιάξει app του “Biophilia” για τα Windows 8 και το Android), πέτυχε η Amanda Palmer ή η, πολύ πιο άσημη, Alexz Johnson. To “Veronica Mars” –ακόμη πιο χαρακτηριστικά– ήταν μια σειρά που πάντα έπαιρνε κορυφαίες κριτικές, αλλά που τα νούμερά της δεν ήταν ποτέ εντυπωσιακά. Και γι’ αυτό κόπηκε το 2007. Φαίνεται, όμως, πως αυτοί οι λίγοι που την έβλεπαν φανατικά ήταν έτοιμοι, με το δάχτυλο στο ποντίκι, να κάνουν το καλό την στιγμή που έπρεπε –έτσι δεν είναι, Jumping Fish Εditor; [Editor's note: ναιιιιιιιιι]

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Πώς να χρηματοδοτήσεις μια τουρνέ και να βγάλεις ένα άλμπουμ μέσω Internet

Η Alexz Johnson είναι μια συμπαθέστατη Καναδή μουσικός που γράφει εύπεπτη soul pop, σαν αυτήν της Adele που τόσο λατρεύουν τα 16χρονια κορίτσια (κάτι που γράφω με τεράστια αγάπη και χωρίς κανένα ίχνος ειρωνείας). Είναι 25 ετών, αλλά το ταλέντο της είχε κάνει αίσθηση πριν καλά καλά κλείσει τα 11, όταν έπαιζε και τραγουδούσε σε ένα παιδικό show της Disney. Κέρδισε βραβεία, καλές κριτικές και ένα συμβόλαιο με την Capitol Records. Ήταν μόλις 18 ετών όταν έβαζε την υπογραφή της. Τρία χρόνια αργότερα, τα δικαιώματά της πέρασαν στην Epic (ανήκει στη Sony) που όμως άρχισε να την αγνοεί.

Εκτός από δύο άλμπουμ με τα κομμάτια που τραγουδούσε στη σειρά, η εταιρεία καθυστερούσε συνεχώς την έκδοση του υλικού που έγραφε η ίδια η Johnson. Και η Καναδή, αφού είδε και απόειδε στις συνεννοήσεις με τους υπαλλήλους της Epic, αποφάσισε κάποια στιγμή να πάρει την τύχη της στα χέρια της. Ξεκίνησε μια καμπάνια στο Kickstarter.com, ζητώντας από όποιον ήταν πρόθυμος να χρηματοδοτήσει μια τουρνέ της στην Αμερική, η οποία με τη σειρά της θα χρηματοδοτήσει την παραγωγή ενός προσωπικού άλμπουμ.

Δεν ήταν τόσο παράλογο το αίτημά της. Πέρσι, η Amanda Palmer ζήτησε και πήρε τη μεγαλύτερη επένδυση που έχει γίνει ποτέ στο Kickstarter, μαζεύοντας περισσότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια με τα οποία κατάφερε να ολοκληρώσει την παραγωγή του άλμπουμ της. Φυσικά, οι προσδοκίες της Alexz Johnson ήταν αρκετά χαμηλότερες. Ζήτησε 30.000 για τα έξοδα της περιοδείας της.

Τελικά μάζεψε 70.000… Νοίκιασε ένα βανάκι, μάζεψε την μπάντα της και γύρισε τη μισή Αμερική όλο το καλοκαίρι του 2012. Όπου εμφανίστηκε, έκανε πολύ καλή εντύπωση, οπότε της ζήτησαν να επιστρέψει. Για τη φετινή τουρνέ ξαναχρησιμοποιεί το Kickstarter, αλλά αυτή τη φορά όχι για να χρηματοδοτήσει την ίδια την περιοδεία. Τώρα ζητάει χρήματα για να γράψει το άλμπουμ της (σαν την Amanda Palmer δηλαδή), χρησιμοποιώντας τις συναυλίες της σαν διαφήμιση για την online καμπάνια της.

Η χρήση του Internet δεν σταματά εκεί. Από το blog της ενημερώνει το κοινό της για κάθε πτυχή της περιοδείας, έχοντας ένα φωτογράφο να την ακολουθεί (σχεδόν) παντού. Το κοινό που πληρώνει για τον δίσκο, νιώθει ότι μετέχει στην όλη διαδικασία. Η ίδια η Alexz Johnson φροντίζει γι’ αυτό. Όταν κάποιος χρήστης πλήρωσε 5.000 δολάρια, δεν δίστασε να κανονίσει ένα μίνι gig γι’ αυτόν και τους φίλους του στο σπίτι του –και να το διαφημίσει από το blog της.

Έγραφα τις προάλλες για το πώς η ψηφιακή τεχνολογία και το Internet άλλαξε την μουσική βιομηχανία. Και σημείωνα πως για πρώτη φορά από το 1999 τα νούμερα λένε μια θετική ιστορία. Οι μουσικοί και οι άνθρωποι γύρω από τη μουσική αρχίζουν επιτέλους να κατανοούν πώς το Internet μπορεί να τους βοηθήσει (και κυρίως ότι δεν είναι ο Σατανάς). Το παράδειγμα της Amanda Palmer και της Alexz Johnson είναι σίγουρο πως θα γίνει αντικείμενο μίμησης στο μέλλον. Και μια νέα συνήθεια πρόκειται να γεννηθεί. Αντί να αγοράζεις ένα άλμπουμ, θα γίνεσαι συμπαραγωγός του. Θα ποντάρεις σε ένα ευχάριστο στοίχημα, πουσάροντας αυτόν που γουστάρεις και αγνοώντας αυτόν που βαριέσαι. Οι δημόσιες σχέσεις, τα social media και οι έξυπνες ιδέες θα παίξουν μεγαλύτερο ρόλο από ποτέ. Αλλά ακόμη μεγαλύτερο ρόλο θα παίξει η ίδια η μουσική. Η καλή μουσική.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τελικά πώς θα είναι το Playstation 4;

Ας κάνουμε ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο, εκεί προς τα τέλη του 2005. Το Playstation 2 είναι η απόλυτη παιχνιδομηχανή. Τόσο απόλυτη που έλεγες «αυτά δεν μπαίνουν ούτε στο πλέιστέσιο» (αναφερόμενος προφανώς σε κάποιο απίθανο γκολ που ανάλογό του δεν μπορούσαν να σκοράρεις ούτε στο FIFA Soccer) και εννοούσες και την κονσόλα της Sony, αλλά και το μαύρο Xbox της Microsoft και, γενικά, ο,τιδήποτε αφορούσε σε μηχανή που έπαιζε ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Οι Γιαπωνέζοι ετοιμάζουν το διάδοχο αυτής της κατάστασης, αυτό που έχουν σκοπό να πουν PS3 και να περιέχει τα πιο απίστευτα tech specs της ιστορίας και, κυρίως, αυτό που ήταν τόσο μα τόσο μπροστά από την τότε εποχή του, έναν BluRay disc player. Μόνο που το όλο πράγμα συνεχώς καθυστερεί, το BluRay βγάζει προβληματάκια, κρατώντας πίσω το λανσάρισμα του πιο πολυαναμενόμενου gadget της ιστορίας και, ξαφνικά, το Νοέμβριο εμφανίζεται η Microsoft με την επόμενη γενιά της δικής της κονσόλας και φέρνει τα πάνω κάτω.

Το Xbox 360 δεν παίζει BlueRay, αλλά ποιος νοιάζεται; Αυτό που ενδιαφέρει τους gamers ανά τον κόσμο είναι πόσο ανώτερο είναι σε σχέση με την προηγούμενη γενιά παιχνιδομηχανών, πόσο γρήγορα οι developers παρουσιάζουν τα πρώτα παιχνίδια που κάνουν 100% χρήση των δυνατοτήτων του με εντυπωσιακότατα αποτελέσματα (κυρίως στα γραφικά) και πόσο οικονομική τιμή έχει για όσα προσφέρει.

Τελικά το PS3 θα παρουσιαστεί ένα χρόνο αργότερα, το Νοέμβριο του 2006. Αλλά αυτοί οι 12 μήνες καθυστέρησης ήταν παραπάνω από αρκετοί για να αλλάξει η λέξη στα χείλη μας και από «πλέιστέσιο» να γίνει «εξμπόξ».

Επιστροφή στο παρόν και στο λυσσασμένο 2013, κατά τα Χριστούγεννα του οποίου έχουν υποσχεθεί οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι ότι θα λανσάρουν τις νέες τους παιχνιδομηχανές. Η Sony θέλει να δείξει ότι δεν θα την ξαναπατήσει όπως το 2005. Ότι σ’ αυτόν τον αγώνα δρόμου μπορεί να βγει πρώτη. Και χθες το βράδυ, στη Νέα Υόρκη, προχώρησε σε μια κίνηση που θα μπορούσε να θεωρηθεί ματ, αν...

...αν τελικά αποκάλυπτε ολόκληρο το νέο Playstation 4 και όχι μόνο το χειριστήριό του. Τέλος πάντων, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, αφού το μόνο που δεν μας έδειξαν οι Ιάπωνες είναι το πώς θα δείχνει το κουτί της νέας τους κονσόλας. Αποκάλυψαν όλα του τα μυστικά και υποσχέθηκαν ότι το χειμώνα θα είναι όντως έτοιμη.

Τι θα περιέχει; Μια μηχανή τόσο δυνατή που τα επόμενα παιχνίδια θα έχουν γραφικά εντελώς αληθοφανή. Στην καρδιά της κονσόλας βρίσκεται ένας οκταπύρηνος επεξεργαστής X86 AMD "Jaguar" και μια κάρτα γραφικών 1.84 Teraflop AMD Radeon, που παρέα με τη γρήγορη μνήμη GDDR5 χωρητικότητας 8 GB υπόσχονται παρανοϊκές επιδόσεις σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο καταναλωτικό μηχάνημα κυκλοφορεί στην αγορά. Αν υπολογίσει κανείς ότι αυτό το πράγμα θα το αγοράζει για κάπου 300 ευρώ, θα αρχίσει να σκέφτεται τρόπους να το μετατρέψει στο οικιακό του PC. Στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά θα βρει κανείς blue-ray DVD (φυσικά), τρεις θύρες USB 3.0, συνδέσεις 802.11 b/g/n Wi-Fi και Ethernet, Bluetooth 2.1, θύρες HDMI, αναλογική AV-out, και optical digital audio out. To PS4 θα έχει και σκληρό δίσκο, αλλά η χωρητικότητά του δεν έγινε γνωστή χθες.

Το νέο κοντρολάκι, αντιθέτως, όχι μόνο περιγράφηκε όσον αφορά τα tech specs του, αλλά παρουσιάστηκε κανονικά, δηλαδή το είδαμε, δηλαδή δεν είναι φάντασμα σαν το κουτί της κονσόλας. Μοιάζει με το παλιό, καλό χειριστήριο των ως τώρα Playstations, αλλά σ’ αυτό έχει προστεθεί ένα trackpad, ένα κουμπί για sharing, μια θύρα miniUSB κι άλλα τέτοια ωραία.

Για όποιον απορεί για το share button, ας μην ξεχνά ότι τα πιο απολαυστικά παιχνίδια είναι αυτά που παίζονται online και ότι κονσόλες σαν το PS4 δεν είναι αποκλειστικά παιχνιδομηχανές πια. Η Sony, μάλιστα, εξαγόρασε πρόσφατα την Gaikai, που είναι το δικό της αντίστοιχο του iCloud της Apple, και που θα αποτελέσει τη βάση για το δίκτυο των χρηστών του PS4.

Η εκδήλωση τελείωσε, παρουσιάστηκαν και μερικά πρώτα παιχνίδια, για να φανεί η ανωτερότητα των γραφικών της νέας μηχανής (είναι νωρίς, βέβαια, ακόμη για να κλέψει τις εντυπώσεις), αλλά τελικά η απορία έμεινε: Με τι θα μοιάζει το νέο Playstation; Είναι πολύ πιθανό πρώτα να μάθουμε πώς θα δείχνει ακριβώς το νέο Xbox, αφού η Microsoft έχει σκοπό να κάνει πλήρη –όχι μισή σαν της Sony- αποκάλυψη τον Ιούνιο. Και μετά, θα μπουν τα δυο τους στη τελική ευθεία για να προλάβουν τα χριστουγεννιάτικα ψώνια του 2013. Αν κάποιος από τους δύο δεν τα καταφέρει, οι συνέπειες θα είναι παρόμοιες με εκείνες που υπέστη η Sony στην προηγούμενη κούρσα, του 2005. Αλλά λογικά, τώρα πια το πάθημα έχει γίνει μάθημα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

To Vine είναι η νέα μόδα στα Social Media

Την τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου ήρθε η είδηση: το Twitter παρουσιάζει το Vine, ένα τρόπο για να ανεβάζεις μικρά βίντεο, σαν animated gifs, διάρκειας μέχρι 6 δευτερολέπτων. Τις αμέσως επόμενες ώρες ήλθαν οι αντιδράσεις: Η νέα εφαρμογή είναι διαθέσιμη μόνο για το iOS, που σημαίνει ότι όσοι έχουν λογαριασμό στο Twitter, διαθέσεις να γίνουν οι επόμενοι Wes Anderson (αν είναι ποτέ κάτι τέτοιο δυνατόν) και μια ωραία ιστορία να χωρέσουν σε 6 δευτερόλεπτα, αλλά δεν διαθέτουν iPhone ή iPad, δεν μπορούν. Επίσης, τι να πρωτοβάλει κανείς μέσα σε 6 δευτερόλεπτα; Όσες φορές κι αν επαναλαμβάνονται; (Η απάντηση σε αυτό έρχεται από το ίδιο το Twitter: «Γίνε δημιουργικός. Μπροστά στους 140 χαρακτήρες των μηνυμάτων σου, τα 6 δευτερόλεπτα των βίντεο μοιάζουν με μια αιωνιότητα»).

Στη συνέχεια ήλθε το πρώτο ευτράπελο: ενώ το Vine ήταν αρχικά διαθέσιμο και για Facebook, η εταιρεία του Mark Zuckerberg το μπλόκαρε, αφού πρακτικά ήταν εργαλείο του σατανικού της αντιπάλου, του Twitter.

Αλλά μετά ήλθε η καταξίωση: ξαφνικά χιλιάδες (γελοία) βίντεο άρχισαν να ανεβαίνουν στο Twitter, κάνοντας τα βαρετά μας timelines πιο κουνιστά, πιο χαρωπά, πιο παιχνιδιάρικα. Όποιος είχε κάτι να πει (και όποιος απλά βαριόταν και ήθελε να παίξει με το iPhone του), ανέβαζε και 6 δευτερόλεπτα επαναλαμβανόμενης βλακείας.

Η ευκολία στη χρήση του, μάλιστα, έσπειρε στα social media μια πολύ κακή συνήθεια: τα κάθετα βίντεο. Ο σημαντικότερος κανόνας της βιντεοσκόπησης που είναι ότι δεν βάζουμε ποτέ την κάμερα κάθετα, ξεχνιέται όταν μιλάμε για 6 δευτερόλεπτα τραβηγμένα από ένα κινητό σε τετράγωνο format. Η συνήθεια να βιντεοσκοπείς κρατώντας το κινητό με τον ίδιο τρόπο που το κρατάς όταν παίρνεις τηλέφωνο πρόκειται να επιφέρει τερατώδεις συνέπειες στο άμεσο μέλλον (κυρίως: amateur porn που θα πρέπει να στραβολαιμιάζεις για να παρακολουθήσεις).

Τέλος πάντων, κάποιοι κατάφεραν να κάνουν πιο καλλιτεχνική δουλειά, μετατρέποντας σιγά σιγά από τις αρχές του Φεβρουαρίου το Vine στο νέο Instagram. Πράγμα που σημαίνει ότι το Cinegram δεν είναι πια το παλιό «νέο Instagram». Κανείς δεν θέλει να φτιάχνει animated gifs πλέον. Όλοι θέλουν την πιο ρέουσα ευκολία του Vine. Επίσης, το Vine το φτιάχνει η ίδια η Twitter, άρα έχει κάθε λόγο να το προμοτάρει όσο περισσότερο μπορεί, ειδικά σε σχέση με ανταγωνιστικές εφαρμογές.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, οι συνήθεις γάτες του Instagram άρχισαν πια να κάνουν πιο σύνθετες πόζες και αστείες κινήσεις που για κάποιο λόγο χιλιάδες άνθρωποι αρέσκονται να παρακολουθούν, ενώ σύντομα τα πρώτα μπουτάκια, βυζάκια και άλλα %&^άκια έκαναν κι αυτά την εμφάνισή τους, κινούμενα σε 6 δευτερόλεπτα, αναγκάζοντας το Twitter να βάλει περιορισμό στην ηλικία των χρηστών του Vine.

To Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ανέβηκαν περισσότερα από 100.000 vine videos στο Twitter, κάνοντας σαφές πως η νέα τρέλα στα social μedia είναι εδώ. Προσοχή στο εξής: την προηγούμενη Κυριακή το ημερολόγιο έδειχνε 10 Φεβρουαρίου. Και το Vine ξεκίνησε στις 24 Ιανουαρίου. Του πήρε δηλαδή μόλις 17 μέρες για να γίνει κάτι για το οποίο συζητάνε όλοι.

Το επόμενο βήμα είναι να σταματήσουν να συζητάνε και να αρχίσουν να τραβάνε και κάτι ενδιαφέρον. Α ναι. Και να γίνει διαθέσιμο και για εμάς που δεν έχουμε iPhone, γιατί ζηλεύουμε.


(To παρόν κείμενο γράφτηκε υπό τους ήχους του “Hounds of Love” της Kate Bush, για το Jumpin Fish)

Πώς το Facebook με το Graph Search αλλάζει πάλι τους κανόνες του Internet

Δες το βίντεο. Ναι, είναι υπέροχο και δεν ευθύνονται μόνο οι Sigur Ros γι’ αυτό. Στις ΗΠΑ, η νέα μηχανή αναζήτησης του Facebook έχει ήδη μοιραστεί στους χρήστες του και τα πρώτα τους σχόλια είναι διθυραμβικά. Το Graph Search, όπως ονομάζεται, είναι ένας από αυτούς τους λόγους που σε κάνουν –έστω και για λίγο– να ξεχνάς πόσο μισείς το Facebook (και να θυμάσαι πόσο δεν μπορείς ν’ αντέξεις μακριά του).

Είναι επίσης μία ακόμη απόδειξη του ταλέντου του Mark Zuckerberg και του πόσα ακόμη χρήματα έχει να βγάλει η μαγική του εφεύρεση. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο άρχισα να βλέπω δολάρια να χοροπηδάνε στο φόντο.

Σκέψου λίγο τι καινά δαιμόνια θα φέρει αυτή η διαφορετική εμπειρία από την (εντελώς χάλια) τωρινή αναζήτηση του Facebook. «Δεν φτιάχνουμε το ευρετήριο του Internet», δήλωσε ο Zuckerberg. «Φτιάχνουμε το ευρετήριο του δικού μας χάρτη». Σύμφωνοι, Mark. Αλλά με 1 δισεκατομμύριο χρήστες στο δίκτυό σου, πόσο πολύ απέχει από το να γίνει ένα ανταγωνιστικό εργαλείο ακόμη και του Google;

Η νέα μηχανή αναζήτησης, σε πρώτη φάση, δίνει αποτελέσματα σε τέσσερις θεματικές (πρόσωπα, μέρη, φωτογραφίες, ενδιαφέροντα). Φυσικά και τα αποτελέσματα αυτά έχουν να κάνουν και με τους περιορισμούς που ορίζει κάθε χρήστης. Αλλά είναι τόσο ωραίο εργαλείο, που όλοι μας θα θέλουμε να δώσουμε λίγες παραπάνω πληροφορίες για μας, μόνο και μόνο για να εμφανιζόμαστε σ’ αυτές τις αναζητήσεις.

Ας πούμε ότι μόλις γύρισες από ένα τέλειο ταξίδι για snowboard. Μπαίνεις εκστασιασμένος και ψάχνεις για «φίλους μου που κάνουν snowboard» ή «συναδέλφους που ανέβασαν φωτογραφίες από τον Παρνασσό τα τελευταία πέντε χρόνια». Ας πούμε τώρα ότι, όσο χαζεύεις τις φωτογραφίες των φίλων σου από τα χιόνια ή τσατάρεις μαζί τους αν είναι καλύτερα στον Παρνασσό ή τα Καλάβρυτα, συνειδητοποιείς ότι εσύ ο ίδιος δεν έχεις ανεβάσει μια τέτοια φωτογραφία. Ή ότι την έχεις ανεβάσει «κλειδωμένη» ώστε να τη βλέπουν μόνο όσοι είναι tagαρισμένοι εκεί. Δεν θα θελήσεις λίίίίίίίίίίγο παραπάνω να την δείξεις σε όλον τον κόσμο;

Ας το πάμε ένα βήμα πιο πέρα: Ταξιδεύεις στο Παρίσι και πεινάς. Σκέφτεσαι να ψάξεις στο Facebook για «εστιατόρια, στις σελίδες των οποίων έχουν κάνει like οι φίλοι μου που έχουν επισκεφθεί το Παρίσι». Κι εσύ ο ίδιος, βέβαια, θα φροντίσεις να κάνεις like της σελίδας του εστιατορίου που σού άρεσε. Γιατί νιώθεις ότι έτσι θα βοηθήσεις άλλους που θα αναζητήσουν κάτι παρόμοιο στο μέλλον. Και γιατί, βασικά, έτσι λειτουργεί το Facebook και τώρα με το Graph Search θα λειτουργεί ακόμη πιο αποτελεσματικά. Καταλαβαίνεις, βέβαια, τις διάφορες εμπορικές χρήσεις που θα έχει αυτό.

Να στο κάνω πιο απλό: πληκτρολογείς «τηλεοπτικές σειρές που αρέσουν στους φίλους μου» και σού έρχεται το ανάλογο search result, γεμάτο με το “Homeland”, “Downton Abbey” και “Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής”. Πώς θα σού φαινόταν αν δίπλα σε κάθε αποτέλεσμα σου είχε κι ένα link για απ’ ευθείας stream ή download της σειράς σε μια πολύ καλή τιμή; Δεν θα σε χαλούσε, έτσι;

O Mark Zuckerberg, βέβαια, δήλωσε ότι ακόμη δεν έχει σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση. Αλλά το είπε κάπως έτσι: «Δυνητικά θα μπορούσε να γίνει μια επιχείρηση, με την πάροδο του χρόνου, αλλά προς το παρόν έχουμε επικεντρωθεί στην οικοδόμηση μιας νέας εμπειρίας για το χρήστη. Θα πρέπει πρώτα να φτιάξουμε κάτι που είναι υψηλής ποιότητας».

Ναι, ήταν δύσκολο να βρεις τόσο καιρό κίνητρο για να φορτώσεις το Facebook με προσωπικές σου πληροφορίες, όταν έβλεπες πόσο ξεδιάντροπα αυτές προορίζονταν για διαφημιστική χρήση. Αλλά τώρα που οι εμπειρίες σου, οι φωτογραφίες σου, τα φετίχ σου μπορεί να βοηθήσουν τους φίλους σου ή να ικανοποιήσουν λίγο παραπάνω την φιλοδοξία σου να γίνεις αυτό που λέμε «επιδραστικός», θα είσαι ή δεν θα είσαι λίγο πιο χαλαρός στο τι ανεβάζεις και τι περιορισμούς του βάζεις;

Μην ανησυχείς, δεν χρειάζεται να απαντήσεις αμέσως. Το Graph Search αργεί ακόμη να φτάσει στην Ελλάδα. Οι servers του Facebook δεν είναι ακόμη έτοιμοι να ικανοποιήσουν τις αναζητήσεις 1 δις. χρηστών, οπότε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα (ολόκληρο χρόνο, πιθανότατα), η νέα μηχανή αναζήτησης θα είναι προνόμιο μόνο μερικών τυχερών Αμερικανών.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τι πρέπει να ξέρεις για τις αλλαγές στο privacy policy του Facebook

Και ξαφνικά όλοι (εντάξει, όχι όλοι) άρχισαν να ποστάρουν το παρακάτω κείμενο στο Facebook:

In response to the new Facebook guidelines I hereby declare that my copyright is attached to all of my personal details, illustrations, comics, paintings, professional photos and videos, writings, and expressions of all kinds, as my sole and exclusive intellectual property, as defined in the Berne Convention, and by US law, custom, and practice. For commercial use of the above, my written consent is needed at all times and for all reasons, without exceptions.

(Anyone reading this can copy this text and paste it on their Facebook Wall. This will place them under protection of copyright laws.)

By this publishing, and henceforth forever, I notify Facebook that it is strictly forbidden to disclose, copy, distribute, disseminate, or take any other action against me on the basis of this profile and/or its contents. The aforementioned prohibited actions also apply to employees, students, agents and/or any staff under Facebook’s direction or control. The content of this profile is private and confidential information. The violation of my privacy is punished by law (UCC 1 1-308-308 1-103 and the Rome Statute), and such other national and international laws and treaties as may apply, and by tort and common law.

Παρένθεση: Πόσο λατρεύω το “I hereby declare” της πρώτης πρότασης και το “and henceforth forever” της τρίτης παραγράφου, πόσο Shakespeare, πόσο Chaucer, πόσο Milton με κάνει να νιώθω…

Τι έπαθαν όλοι αυτοί; Γιατί ανεβάζουν μανιφέστο και νομικές παρόλες μαζικά; Είναι άλλο ένα αγαθό, ψιλοανόητο viral που ξεκίνησε κάποιος και επειδή μοιάζει εντυπωσιακό και ψαρωτικό το συνεχίσαμε –καλού κακού όλοι; (Ναι, είναι. Έχει ξαναπαίξει το ίδιο κείμενο και παλιότερα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό).

Την παραμονή της Ημέρας των Ευχαριστιών, αργά το βράδυ, όταν οι περισσότεροι Αμερικανοί ήταν στο αεροπλάνο, στο τρένο, στο σπίτι του παππού κλπ, πάντως όχι μπροστά στον υπολογιστή τους, το Facebook έκανε ένα update στο “Data Use Policy” του. Όσοι το πήραν είδηση φρίκαραν. Και αποφάσισαν να ανεβάσουν ένα κοτετσόσυρμα για να προστατέψουν τις μεθυσμένες, ημίγυμνες φωτογραφίες από τις διακοπές του στο Φαληράκι και τα Μάλλια.

Εντάξει, ας μην είμαστε και τόσο άδικοι κατηγορώντας οποιονδήποτε θέλει να προστατέψει τα προσωπικά του δεδομένα. Είναι τόσο πολύπλοκο εξ άλλου το πλέγμα γύρω από αυτά που έχει στήσει το Facebook, που ακόμη και έμπειροι νομικοί δυσκολεύονται να βγάλουν άκρη.

Ας προσπαθήσουμε, τουλάχιστον, να κάνουμε όσο πιο κατανοητές γίνεται τις αλλαγές που ισχύουν εδώ και λίγες ημέρες:

Η πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι το Facebook δεν σου δίνει πια το δικαίωμα να έχεις άποψη για τις αλλαγές αυτές. Όχι ότι το ήξερες, αλλά ως τώρα διατηρούσε κάτι σαν εκλογικό κέντρο, όπου κάθε φορά που ήθελε να αλλάξει κάτι σημαντικό, εσύ πήγαινες και ψήφιζες «ναι» ή «όχι». Φυσικά, δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς. Τον Ιούνιο, σε μια τέτοια ψηφοφορία συμμετείχαν 340.000 άνθρωποι. Το Facebook έδινε το δικαίωμα ακύρωσης μιας αλλαγής, αν συμμετείχε το 30% των χρηστών του. Όπως καταλαβαίνεις από το 340.000 στους 1 δις. χρήστες, αυτό το ποσοστό δεν θα εξασφαλιζόταν ποτέ. Οπότε το Facebook έβγαλε τώρα αυτή την οψιόν τελείως από τη μέση.

Η δεύτερη πιο μεγάλη αλλαγή είναι ότι το Facebook ενημερώνει πως θα μπορεί να χρησιμοποιεί πράγματα που βρίσκει στις σελίδες του για υλικό σε άλλες εταιρείες του ομίλου. Πρακτικά στο Instagram. Στην ουσία μοιάζει να προετοιμάζει μια ενοποίηση λογαριασμών, περίπου όπως το έχει κάνει η Google με το e-mail της, τον Blogger, το plus κλπ. H τελευταία αλλαγή έχει να κάνει με το blocking των ανεπιθύμητων μηνυμάτων (π.χ. όταν δεν θες πια άλλα «συγγνώμη» από τον πρώην που σε κεράτωσε). Πρακτικά δεν αλλάζει κάτι, απλά το ενημερώνει ότι μπορείς πια να ελέγχεις από πριν μια συζήτηση, ορίζοντας τι μπορεί να σου στείλει ο καθένας.

Εντάξει, δεν τα λες και για πανικό όλα αυτά. Εξ άλλου, η συνταγή για το πώς να αποφύγεις τα χειρότερα είναι γνωστή εδώ και καιρό: Μην ποστάρεις κάτι τώρα για το οποίο μπορεί να μετανιώσεις αργότερα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Οι Κορεάτες αντεπιτίθενται

Περίληψη προηγουμένου: Στα τέλη Αυγούστου η Apple πέτυχε μια απίστευτη δικαστική νίκη επί της Samsung. Την είχε κατηγορήσει ότι της έκλεψε πατέντες και «ξεπατίκωσε» το iPhone για να φτιάξει το Galaxy. Το δικαστήριο στις ΗΠΑ απεφάνθη «έτσι είναι» και ζήτησε από τους Κορεάτες να πληρώσουν ένα πρόστιμο της τάξεως του 1 δις. δολαρίων.

Στους μήνες που ακολούθησαν ο ως τότε σιωπηλός πόλεμος μεταξύ των εταιρειών τεχνολογίας άρχισε να γίνεται πυρηνικός. Στο παιχνίδι μπήκαν οι Google, Microsoft, LG και άλλοι και οι μηνύσεις στα διάφορα δικαστήρια του κόσμου άρχισαν να πέφτουν σωρηδόν και εκατέρωθεν. Αυτό που ήταν νόμιμο στη μία χώρα έβγαινε παράνομο στην άλλη. Αυτό που έμοιαζε με το βασικό χαρακτηριστικό της κάθε συσκευής, αποδεικνυόταν ιδέα άλλου και άρα έπρεπε να αφαιρεθεί (ή να πληρωθεί πολύ ακριβά από την εκάστοτε εταιρεία που το χρησιμοποιούσε χωρίς άδεια). Αυτό που μέχρι χθες έμοιαζε με ευγενή άμιλλα για την δημιουργία του πιο εξελιγμένου gadget μετετράπη σε μια ιστορία παρόμοια με αυτήν της 37χρονης τσιγγάνας που πήρε το νόμο στα χέρια της και δολοφόνησε τον φονιά του γιου της μέσα στο δικαστήριο της Ευελπίδων.

Η Apple, μετά από εκείνη την τεράστια νίκη του καλοκαιριού, φάνηκε ότι όχι μόνο πήρε το πάνω χέρι στην σύρραξη, αλλά ότι βρισκόταν και πολύ κοντά στο σημείο να αποτελειώσει τους αντιπάλους της. Αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Οργισμένοι όλοι οι υπόλοιποι, συνασπίσθηκαν όπου μπορούσαν και πρόταξαν όλα τους τα όπλα, ψάχνοντας κάθε πιθανή αφορμή για να σύρουν με τη σειρά τους την Apple στα δικαστήρια και να της προκαλέσουν δεκάδες –μικρότερου βεληνεκούς, βέβαια- ήττες. Η τελευταία έρχεται από την Samsung, που περίμενες ότι ήταν τόσο λαβωμένη από το βατερλώ του Αυγούστου που δεν θα ξεμύτιζε από την Κορέα της για την επόμενη δεκαετία.

Κι όμως… Τις τελευταίες ημέρες, δύο διαφορετικές αποφάσεις δικαστηρίων σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία την ξαναβάζουν γερά στο παιχνίδι: Η Lucy Koh, η δικαστής που προέδρευσε και στην περίφημη δίκη του Αυγούστου, έδωσε εντολή στην Apple να δημοσιεύσει τα στοιχεία των πωλήσεων, τζίρου και κερδών του iPhone, όπως εδώ και καιρό ζητούν οι αντίπαλοί της. Η Apple επιχειρηματολογούσε ότι η ανακοίνωση αυτών των μεγεθών θα έδινε ένα μεγάλο πλεονέκτημα στους ανταγωνιστές της. Η Koh αποφάσισε ότι αυτό δεν ισχύει.

Την ίδια ώρα, ένα εφετείο στη Μεγάλη Βρετανία επέβαλε στην Apple την εξής μέγιστη ξεφτίλα: Να ζητήσει δημόσια συγγνώμη, μέσω της επίσημης ιστοσελίδας της, χρησιμοποιώντας γραμματοσειρά Arial, μεγέθους όχι μικρότερου των 14 στιγμών και διατηρώντας εμφανές το κείμενο εκεί για έναν ολόκληρο μήνα. Συγγνώμη για τι πράγμα όμως; Η Samsung είχε πάει την Apple στα δικαστήρια, επειδή η τελευταία ισχυριζόταν ότι οι Κορεάτες είχαν αντιγράψει τις πατέντες και του iPad. Και το διεμήνυε παντού, πριν ολοκληρωθεί η εκδίκαση της υπόθεσης.

Τα τελευταία δικαστικά δεδομένα θα μπορούσαν να οδηγήσουν τις δύο πλευρές σε μια εκεχειρία. Ή τουλάχιστον έτσι θα ήθελε το CNN. Ο τεχνολογικός του συντάκτης Omar L. Gallaga κάθισε και έγραψε μια συμφωνία ανακωχής που περιγράφει με γλαφυρό τρόπο όλες τις παρούσες «γκρίζες ζώνες».

Ξεκινάει με το προφανές. Ότι οι δύο πλευρές καλό θα ήταν να συμφωνήσουν να σταματήσουν τις αλληλοκατηγορίες όπου βρεθούν κι όπου σταθούν και να λύνουν τις όποιες διαφορές τους μόνο στο δικαστήριο. Ή, ακόμη πιο σωστά: Να αφήσουν επιτέλους τους δικαστές να κάνουν ήσυχοι και ανεπηρέαστοι τη δουλειά τους. Και καταλήγει σε ξεκαρδιστικές μιμήσεις υπαλλήλων της Apple και της Samsung και του πώς οι μεν κοροϊδεύουν τους δε, υπονοώντας ότι αυτός ο πόλεμος έχει πια ριζώσει βαθιά μέσα στις ψυχές των geeks που φτιάχνουν αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Κατάφεραν τα smartphones να σκοτώσουν την πλήξη;

Προσπαθώ να παραμείνω παραδοσιακός commuter. Ίσως και υπερβολικά παραδοσιακός. Σε βαθμό γραφικότητας δηλαδή. Τον τελευταίο καιρό πασχίζω να στριμώξω στην τσάντα μου την 1.400 σελίδων Ιστορία της Ευρώπης του Norman Davies, για τη μιάμιση ώρα στο τρένο μπρος και πίσω από τη δουλειά. Γύρω μου, βέβαια, όλο και περισσότεροι παίζουν με τα δάχτυλά τους πάνω σε ένα smartphone καθ’ όλη την διάρκεια της άχαρης μετακίνησης.

Κάποιος μπουμπουνάει θυμωμένα πουλιά σε γουρούνια, άλλος τσεκάρει το Facebook του, οι πιο «προχώ» συνθέτουν ευφάνταστες ιστοριούλες των 140 χαρακτήρων για το Twitter. Κάποιος ίσως και να διαβάζει την Ιστορία της Ευρώπης του Norman Davies από κάποιο γαμάτο app που αγνοώ και που θα ελαχιστοποιούσε τον πόνο στον αυχένα μου από το βάρος της τσάντας. Δεν υπάρχει πια κενός χρόνος. Το smartphone έχει δώσει τη λύση.

Ήμουν κι εγώ φανατικός οπαδός του στην αρχή. Και, το ομολογώ, με βολεύει ουκ ολίγες φορές και τώρα: Δεν είναι δυνατόν να κουβαλάω βιβλία όλη την ώρα. Στο αυτοκίνητο, περιμένοντας ένα ραντεβού που άργησε θα κάνω ένα πέρασμα από το timeline μου, να απολαύσω τον καβγά της ημέρας και να πυροδοτήσω κι εγώ το κλίμα με τίποτε #mousikomaxies. Στην ουρά στην Εφορία ανοίγω το chat με τους συναδέλφους για να λύσω κανα-δυο θεματάκια και να μην τα βρω μαζεμένα όλα όταν γυρίσω στο γραφείο. Και το βράδυ, μέχρι να μου φέρει το ποτό ο μπάρμαν, θα το βγάλω από την τσέπη και θα τσεκάρω στο Foursquare αν βρίσκεται εκεί ή στο διπλανό μαγαζί κάποιος γνωστός.

Με λίγη προετοιμασία και λίγη όρεξη, μπορείς να γεμίσεις κάθε δευτερόλεπτο της άλλοτε πλήξης σου με κάτι που αφορά ένα app και ένα δάχτυλό σου. Κάποτε για να τσεκάρεις τα e-mails σου ή για να πάρεις κανα πρωτάθλημα με την ΑΕΚ, έπρεπε να βρεθείς μπροστά στον υπολογιστή σου (για το δεύτερο χρειαζόσουν και το Football Manager και λίγη έρευνα για να φέρεις όλους τους «ελεύθερους» που θα εξελίσσονταν σε παικταράδες από την πρώτη κιόλας χρονιά). Τώρα το κάνεις και στα όρθια. Και παντου. Και γιατί όχι;

Χμ, έχω κανα-δυο λόγους γιατί όχι. Κάποιοι από αυτούς ευθύνονται για το βαρύ βιβλίο στην τσάντα μου. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν διαβάζω πια. Ακόμη και στην αίθουσα αναμονής του γιατρού (ή στον κουρέα), τα περιοδικά που κάποτε μού εξασφάλιζαν τα προς το ζην, άρχισα τα αγνοώ. Tα φιλτράκια του Hipstamatic έμοιαζαν να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον.

Στο δρόμο, το βλέμμα σταμάτησε να ξεφεύγει. Το «έξω από το παράθυρο» αντικαταστάθηκε από ένα «μέσα στην οθόνη». Βαθιά χωμένος, εξίσου αφηρημένος, αλλά με παραστάσεις υπερβολικά όμοιες, χοντροκομμένα «κοινές». Και στο μπαρ; Χαμένο και το φλερτ, χαμένη και η άσκοπη παπαρολογία, η επικοινωνία με τον άλλον, για να το πω πιο κομψά. Ούτε καν «μήπως ξέρεις ποιο κομμάτι είναι αυτό;» δεν ρωτούσα πια. Είχα για σύμβουλο το Shazam.

Φέτος είναι η χρονιά – κλειδί για τα smartphones. Στις ΗΠΑ (και κάτι μου λέει πως ισχύει το ίδιο και στην Ελλάδα), οι κάτοχοι smartphones είναι πλέον περισσότεροι από εκείνους που χρησιμοποιούν απλό κινητό. Το 2012 ορίζει το χρονικό σημείο από το οποίο το τηλέφωνο έπαψε να είναι απλά ένα τηλέφωνο. Τόση διασκέδαση και τόση ευκολία να κάνεις τις δουλειές σου, όλα μέσα στην παλάμη σου, λογικό είναι να πεις αντίο στην πλήξη.

Ή μήπως όχι; Ήδη κάποιες μελέτες δείχνουν πως η χρήση του smartphone κάθε ώρα και στιγμή αφαιρούν μεν από το «κενό» την βαρεμάρα του, αλλά ισοπεδώνουν και όλο τον υπόλοιπο χρόνο, τον «γεμάτο», κάνοντάς τον τελικά βαρετό. Λειτουργεί σχεδόν σαν την σχέση του καπνιστή με το τσιγάρο. Με την «θέλω να έχω κάτι στα χέρια μου» έννοιά του. Όχι, η λύση δεν είναι να πάρεις κομπολόι.

Η σύγχρονη κοινωνία σε θέλει σε διαρκή εγρήγορση. Και ένα smartphone στα χέρια σου είναι το απόλυτο όπλο για να ικανοποιήσεις τις απαιτήσεις της. Το ζήτημα είναι αν αυτό το θες κι εσύ. Γιατί, γεμίζοντας κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου με την ευκολία ενός app, χάνεις κάτι από την δημιουργικότητα με την οποία αντιμετώπιζες την βαρεμάρα παλιότερα, όταν τα κινητά δεν ήταν «έξυπνα», όταν δεν υπήρχαν κινητά. Η υπερπληροφόρηση από κάθε πλευρά, κάθε στιγμή, αφήνει λίγο χώρο για τις δικές σου σκέψεις. Και η παροχή τόσης γνώσης, τελικά εξοστρακίζει τη γνώση που ο ίδιος διψάς για να αποκτήσεις, αυτήν που θα έμενε στο μυαλό σου για πάντα.

Αν είσαι από αυτούς που παλιά, πριν το iPhone, σκότωναν το χρόνο τους ζωγραφίζοντας λιοντάρια σε χαρτοπετσέτες, σκαρώνοντας μελωδίες με σφυρίγματα, ή φαντασιωνόμενοι γυμνές τις κοπέλες που περνούσαν από μπροστά τους (για να το κάνω και λίγο kinky), σκέψου το ξανά πριν το βγάλεις από την τσέπη. Aς το στην ησυχία του και ξαναγίνε δημιουργικός. Αν, πάλι, είσαι από τους άλλους, που έπαιρναν τηλέφωνο κάθε γνωστό τους, ουρλιάζοντας στα αυτιά των γύρω τους, τότε ξέχνα όσα διάβασες ως εδώ. Αλληλούια στο WhatsApp και το Facebook που σε κρατάνε μακριά μου όσο προσπαθώ να διαβάσω την Ιστορία μου.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

20 (εντάξει, 21) χρόνια scroll bars

(Κλικ για μεγέθυνση)