Countdown to 007: Skyfall

Είναι τελικά το "Skyfall" η καλλίτερη ταινία James Bond όλων των εποχών;

Αν εκτίμησες την εξαντλητική τζεϊμσμποντολογία αυτού εδώ του blog και θες να διαβάσεις την άποψή μου για το θέμα, ορίστε:

Το "Skyfall" είναι μεν η καλλίτερη ταινία που έχει γυριστεί με ήρωα τον James Bond, αλλά δεν είναι η καλλίτερη ταινία James Bond που έχει γυριστεί ποτέ. Ελπίζω να μη με χάνεις...

(Ακολουθούν spoilers)

Ο Μέντες, δηλαδή, κάνει μια άψογη δουλειά ως σκηνοθέτης και γυρίζει μια αστυνομοκατασκοπική περιπέτεια (και πολεμική ώρες ώρες) που όμοιά της δεν έχεις ξαναδεί, τόσο σε ατμόσφαιρα όσο και σε δράση. Αλλά την τεμαχίζει με το νυστέρι, θέλοντας να αφήσει την προσωπική του σφραγίδα με τρόπο που θα συζητιέται στην 100η επέτειο των ταινιών του James Bond, το 2062.

Την κόβει σε τρία μέρη: Στην προ τίτλων σκηνή του προλόγου, όπου εξαντλεί όλες του τις υποχρεώσεις απέναντι στον ήρωα, όπως τις έχει θέσει ο ως τώρα κανόνας των προηγούμενων 22 ταινιών. Με μια σκηνή καταδίωξης στην Κωνσταντινούπολη, βγαλμένη από τις πιο γεμάτες ταινίες του Ρότζερ Μουρ και με περισσότερη coolness απ' όση χάρισε ποτέ στον ήρωα ο Σον Κόνερι και ο Πιρς Μπρόσναν, ο Μέντες σε κάνει να πιστεύεις στα πρώτα λεπτά της ταινίας ότι στο "Skyfall" θα τα δεις όλα και θα χαμογελάς πονηρά με το πόσες φορές θα σου "κλείσει το μάτι". Στην τελευταία, όμως, σεκάνς του προλόγου στα ανατρέπει: Δεν έχεις δει ακόμη τίποτε!

Σκοτώνοντας τον Bond, σκοτώνει και ό,τι έχτιζες στο μυαλό σου μέχρι εκείνη την στιγμή. Και αυτό που ακολουθεί, στο β' μέρος, είναι μια καλοδομημένη περιπέτεια που από τη μία αγνοεί (επιδεικτικά, σε βαθμό που τελικά να σε κάνει να τα ψάχνεις και να αναφωνήσεις "επιτέλους", όταν σηκώνεται η γκαραζόπορτα της Aston Martin) τα στοιχεία - φετίχ των ως τώρα ταινιών του 007. Τα κορίτσια -αν και ανεβάζει τον σεξομετρητή κατά 3- είναι λίγα και ανεπαρκή (θα ξέρεις ήδη ότι η Τόνια Σωτηροπούλου παίζει μόλις 7 δευτερόλεπτα και ότι η Μπερενίς Μαλρό δεν έχει καμμία σχέση με τη λάμψη της Έβα Γκριν), τα ποτά περιορίζονται στο κούνημα ενός σέικερ σ' ένα καζινό του Μακάου, τα αυτοκίνητα είναι σχεδόν ανύπαρκτα, το στυλ δεν τονίζεται πουθενά.

Ο Μέντες έχει στα χέρια τους τέσσερις υπέροχους ηθοποιούς, τον Ντάνιελ Κρεγκ, τον Χαβιέ Μπαρδέμ, τον Ρέι Φάινς και την Τζούντι Ντεντς και τους δίνει ένα πεδίο για να ξετυλίξουν το τεράστιο ταλέντο τους, χωρίς να τους πνίγει με τζεϊμσμποντικές εμμονές.

Και αφού σ' αυτό το β' μέρος ξεμπερδεύει και με το θέμα της υπερπαραγωγής που πρέπει να είναι μια ταινία James Bond (με τους ουρανοξύστες της και τους εντυπωσιακούς θανάτους της και τα νησιά των κακών της) και κάνει άνω-κάτω ολόκληρο το Λονδίνο και την ΜΙ6, αλλάζει και πάλι σκηνικό και με το γ' μέρος σε στέλνει πίσω στο 1962, εκεί που ξεκίνησαν όλα.

Η μόνη του, όμως, αναφορά στο παρελθόν του James Bond είναι η Aston Martin DB5 που έρχεται να κάνει την σύνδεση. Όλα τα υπόλοιπα είναι νέα στοιχεία: Το σπίτι όπου μεγάλωσε ο ήρωας, πρόσωπα και μνήμες από τα παιδικά του χρόνια και ένας κακός που δεν θέλει πια αυτόν... Σαν μια ταινία μέσα στην ταινία, σαν ένα όνειρο που φέρνει και την κάθαρση.

Με το γ' μέρος του "Skyfall", τον θάνατο της Μ και την εμφάνιση της Μις Μανιπένι, ολοκληρώνεται η τριλογία που ξεκίνησε με το "Casino Royale" και μας επανασύστησε τον ήρωα. Έτσι, λοιπόν, γεννήθηκε ο θρύλος του 007... Από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, από μπόλικο εγωισμό και από μια σχέση σχεδόν εξάρτησης με την προϊσταμένη του.

Ο Μέντες διαχειρίζεται αριστουργηματικά όλα τα στοιχεία που είχε στα χέρια του και αφήνει όντως την προσωπική του σφραγίδα (είναι, άλλωστε, ο πιο σπουδαίος από όλους τους σκηνοθέτες που δούλεψαν ποτέ με τον 007), αλλά είναι τόσο έντονη η σφραγίδα αυτή, που τελικά δυσκολεύεσαι να πεις το "Skyfall" μια τυπική ταινία Bond, παρά τις αναφορές του στις προηγούμενες και παρά την παρέλαση όλων των αρχετυπικών ηρώων τους (βλ. επιστροφή του Q). Και το τυπικότατο μποντοτράγουδο της Adele δεν καλύπτει το κενό, εννοείται.

Τώρα, όμως, που τελειώσαμε με τις συστάσεις, που γνωρίσαμε το νέο, πιο σκοτεινό, πιο λιγομίλητο Bond, τι μένει; Τι θα δούμε στη συνέχεια; Θα επιστρέψει το χιούμορ, το φλέγμα, ο κυνισμός; Νομίζω πως όχι, τουλάχιστον όσο τον ήρωα υποδύεται ο Κρεγκ. Αλλά δεν θα μού φαινόταν και καθόλου απίθανο να αναλάμβανε άμεσα ένας νέος ηθοποιός το ρόλο και να ξανασύστηνε τον ήρωα από την αρχή με τον τρόπο που το έκανε ο Μουρ στο "Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν", ο Μπρόσναν στο "Goldeneye" και ο Κρεγκ με τις 3 του ταινίες. Δύσκολο, αλλά όχι απίθανο. Γιατί αυτό που θέλει ο κόσμος από έναν action hero αλλάζει πολύ πιο γρήγορα όσο περνούν τα χρόνια.

Βίβλος James Bond. Με 43 εδάφια.

Το "Skyfall" έφτασε. Τις επόμενες ημέρες όλοι θα ασχολούνται με το νέο James Bond. Για να μη χαθείς από την πολλή πληροφορία, μάζεψα όλα τα posts που έχουμε κάνει κατά καιρούς για τον 007 σ' αυτήν εδώ τη σελίδα ανά κατηγορία. Ανά χρονολογική σειρά (αντίστροφη) θα τα δεις αν απλά πας στην ετικέτα The 007 Countdown. Καλή ανάγνωση.

Οι ταινίες
1962. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007 Εναντίον Δρος Νο
1963. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007 σε Παγίδα (From Russia With Love)
1964. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου
1965. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007. Επιχείρησις «Κεραυνός» (Thunderball)
1967. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007: Ζεις μονάχα δυο φορές
1969. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007 Στην Υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητος
1971. Τζέημς Μποντ, Πράκτωρ 007. Τα διαμάντια είναι παντοτινά
1973. Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν
1974. Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι
1977. Η κατάσκοπος που μ' αγάπησε
1979. Επιχείρησις Μουνρέηκερ (Moonraker)
1981. Για τα μάτια σου μόνο
1983. Επιχείρηση Οκτόπουσσυ
1985. Επιχείρηση Κινούμενος Στόχος (Α View to a Kill)
1987. Με το δάχτυλο στην σκανδάλη (Τhe Living Daylights)
1989. Προσωπική Εκδίκηση (License to Kill)
1995. Goldeneye
1997. To αύριο ποτέ δεν πεθαίνει
1999. O κόσμος δεν είναι αρκετός
2002. Πέθανε μια άλλη μέρα
2006. Casino Royale
2008. Quantum of Solace
2012. Skyfall

1983. Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ (Εκτός επίσημης σειράς)


Η μουσική
Τα τραγούδια του James Bond ανά δεκαετία:
#1. Στα '60s / #2. Στα '70s / #3. Στα '80s / #4. Στα '90s / #5. Στα '00s


Αφιερώματα
Γιατί μας αρέσει ακόμη ο Bond;
Ποια είναι η απόλυτη ταινία James Bond;
Όλα τα κορίτσια του Bond
23 πράγματα που δεν ξέρεις για τον James Bond
50 χρόνια Μποντ, Τζέιμς Μποντ
50 χρόνια James Bond. 007 αφορμές για γιορτή
James Bond for Dummies
91 χρόνια ζωής. 91 ρόλοι. Μία εμβληματική περσόνα
Spy vs Spy: ο 007 και η πρακτορομανία των '60s
Χρονομετρώντας μέχρι το 007
Ευτυχώς που το γλιτώσαμε αυτό!
Who said I'm going to die?

Ποτέ μην ξαναπείς Bond, James Bond (από το Gentlemen's Guide)
Αχ αυτή η Aston Martin DB5! (από το Gentlemen's Guide)

Ποια είναι η απόλυτη ταινία James Bond;

Αν δεν έχεις δει ούτε μία, ή αν δεν τις πολυθυμάσαι και θες να κάνεις catch up για το “Skyfall” που βγαίνει την Πέμπτη, ποια θα ήταν η μία που θα προλάβαινες να δεις και θα στα έλεγε όλα;

Η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι εύκολη. Άλλοι θα απαντήσουν: «Dr. No» - ήταν η πρώτη της σειράς. Άλλοι θα σου θυμίσουν ότι το «Casino Royale» ως prequel είναι αυτό απ’ όπου στην ουσία ξεκινά ο μύθος. Κάποιοι –ανάμεσά τους κι εγώ– επιμένουν ότι στο «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν» και στο «Goldeneye» ο James Bond επαναπροσδιορίστηκε και άλλαξε συνταγή, άρα –αν θυμάσαι αμυδρά το τι συνέβαινε μέχρι τότε- βλέποντας μια από τις δύο θα σε μπάσει με τη μία σε δύο διαφορετικές φάσεις του ήρωα. Oι σινεκριτικοί θα δείξουν «Χρυσοδάκτυλο» -την καλύτερη απ’ όλες με τους κινηματογραφικούς όρους της εποχής της. Αλλά όλοι θα καταλήξουμε και σε άλλη ταινία. Και οι επιλογές μας είναι πολλές. 22. Οπότε;

Οπότε θα το πάμε στο πιο αντικειμενικό του, αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Μια ταινία James Bond είναι κατά 19% δράση, κατά 11% στυλ, κατά 18% σεξ και Bond Girls, κατά 14% κακοί, κατά 8% ατάκες και κατά 7% αλκοόλ και άλλες κακές συνήθειες. Το εναπομείναν 23% είναι τα μηχανήματα. 15% αυτοκίνητα και 8% gadgets. Μετρώντας τις τρεις πρώτες ανά κατηγορία δεν θα είναι δύσκολο να βγάλουμε την ταινία που τα έχει όλα στο μεγαλύτερο βαθμό!

Μετράμε λοιπόν:

Δράση (19% επί του συνόλου):
1. Casino Royale (παρκούρ, αυτοκινητοκαταδιώξεις, σκοτωμοί από μπουνίδια, τι άλλο θες;)
2. Χρυσοδάκτυλος (το κορίτσι που βάφεται με χρυσό και πεθαίνει από ασφυξία και το καπέλο – δρεπάνι του λακέ του κακού θα έπρεπε να σού αρκούν)
3. Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν (με την λατρεμένη σκηνή καταδίωξης με το διώροφο λεωφορείο…)

Στυλ (11% επί του συνόλου):
1. Goldeneye (να ‘ναι καλά ο οίκος Brioni)
2. Χρυσοδάκτυλος (άψογος Bond, γραφικός αλλά εντυπωσιακός Χρυσοδάκτυλος)
3. Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας (φοβερά κοστούμια και ακόμη πιο φοβερό κιλτ)

Σεξ και Bond Girls (18% επί του συνόλου):
1. Ο κόσμος δεν είναι αρκετός (Denise Richards, Sophie Marceau, Serena Scott Thomas = η πιο καυτή τριάδα που πέρασε από το κρεβάτι του Bond)
2. Χρυσοδάκτυλος (γιατί η Pussy Galore είναι απλά το απόλυτο Bond Girl)
3. Casino Royale (γιατί η Eva Green παίζει πιο σημαντικό ρόλο κι από τον ίδιο τον Bond και γιατί η Caterina Murino είναι συγκλονιστικά όμορφη).

Κακοί (14% επί του συνόλου):
1. Thunderball (ο μονόφθαλμος και τόσο μοχθηρός Εμίλιο Λάργκο)
2. Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας (ο Έρνστ Σταύρο Μπλόφελντ του Telly Savalas είναι ο καλύτερος Μπλόφελντ όλων)
3. Ο άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι (με τον τόσο κουλ Christopher Lee στον ομώνυμο ρόλο)

Ατάκες (8% επί του συνόλου):
1. Τα διαμάντια είναι παντοτινά (και μόνο αυτή αρκεί: «Hi, I'm Plenty» / «But of course you are» / «Plenty O' Toole» / «Named after your father perhaps». –κλαίω)
2. Πέθανε μια άλλη μέρα (ο Brosnan σε ρεσιτάλ βρετανικού χιούμορ)
3. Moonraker (κάποιος λόγος θα πρέπει να υπάρχει για να δει κανείς και το Moonraker…)

Αλκοόλ (7% επί του συνόλου):
1. Casino Royale (όπου παραγγέλνει «Μπόλινγκερ», αντί για «Μπόλιντζερ», επινοεί δικό του κοκτέιλ (το “Vesper Lynd”, από το όνομα της καλής του) και παραλίγο να τα τινάξει από ένα χαπάκι που μπλέκεται με το αλκοόλ.
2. Ο άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι (και η αξέχαστη σαμπάνια Phuyuk – «του ’74 κύριε»)
3. Χρυσοδάκτυλος (Dom Perignon και βότκα-μαρτίνι σε άφθονες ποσότητες).

Αυτοκίνητα (15% επί του συνόλου):
1. Η κατάσκοπος που μ’ αγάπησε (για την Lotus – υποβρύχιο).
2. Χρυσοδάκτυλος (για την πρώτη εμφάνιση –και το πρώτο τρακάρισμα- της εμβληματικής Aston Martin DB5).
3. Casino Royale (για την Aston Martin DBS V12 και το δικό της εντυπωσιακό σμπαράλιασμα).

Gadgets (8% επί του συνόλου):
1. Από τη Ρωσία με Αγάπη (για τη βαλίτσα του Q που τα κάνει όλα –τότε δεν είχαν ακόμη αυστηρούς ελέγχους στα αεροδρόμια…)
2. Zήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν (για το Rolex Submariner – μαγνήτη)
3. Το αύριο ποτέ δεν πεθαίνει (για το κινητό του Brosnan που οδηγάει μέχρι και την BMW του!)

And the winner is…

Ναι, η ταινία που θα βρείς ως το «καλύτερο Bond film ever» σε κάθε πιθανή λίστα σοβαρής σινεκριτικής, είναι κι αυτή που βγαίνει νικήτρια στον απόλυτα αντικειμενικό μποντομετρητή μας. Ο «Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου» τα έχει όλα: Το απόλυτο Bond Girl, το απόλυτο Bond Car, μπόλικο στυλ, άφθονο αλκοόλ, απολαυστικούς κακούς…

Αν το έχεις δει 100 φορές, πολύ κοντά του στον μποντομετρητή βρίσκεται το «Casino Royale» όπου όλα όσα έχεις μάθει στον «Χρυσοδάκτυλο» επανέρχονται αλλά with a twist. Για τους εναλλακτικούς, το «Στην Υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας», το «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν» και «Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι» είναι τρεις ακόμη ταινίες που υπηρετούν πιστά την συνταγή James Bond. Βάλε μπροστά τα torrents, έχει ελάχιστο χρόνο. Το “Skyfall” είναι εδώ από σήμερα, 1η Νοεμβρίου.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Countdown to 007: Quantum of Solace

Το 2008, εν όψει του "Quantum of Solace" έκανα μια 20ήμερη σάγκα από posts για τον παιδικό μου ήρωα, τον James Bond. Ξαναβλέποντας μία (και δύο, πολλές φορές) ταινίες κάθε μέρα και ποστάροντας τις εντυπώσεις μου αμέσως μετά -με τη συνοδεία των σχολίων του Mr. Arkadin για τη μουσική του κάθε φιλμ- έχτισα το The 007 Countdown. Η ενότητα έχει αποτελέσει πολλές φορές έκτοτε σημείο αναφοράς για άλλα κείμενά μου γύρω από το θέμα. Υπάρχει τόση πληροφορία εκεί μέσα που μπορώ με περηφάνεια να την χαρακτηρίσω "έναν εκτενή οδηγό" πάνω στον 007.

Αλλά λείπει κάτι. Η αναφορά στο "Quantum of Solace". Από τη μία γιατί όλο εκείνο το project είχε γίνει εν όψει της τότε ταινίας και μετρούσε αντίστροφα νουμεράκια με σκοπό να τερματίσει στο... 007, από την άλλη γιατί το "Quantum of Solace" δεν μού άρεσε καθόλου και μετά από τόσες μέρες δεν είχα όρεξη να γράψω άλλο. Τώρα, όμως, που βγαίνει το "Skyfall", το κενό πρέπει να πληρωθεί. Εκτός αντίστροφης μέτρησης, λοιπόν, αλλά εντός ετικέτας "The 007 Countdown", πάμε και στην 22η επίσημη ταινία του James Bond.

Την δεύτερη, δηλαδή, με τον Ντάνιελ Κρεγκ στον ομώυνμο ρόλο. Και την συνέχεια, στην ουσία, του "Casino Royale" όπου ο 007 επαναπροσδιορίστηκε μέσα από ένα εξαιρετικό prequel. Η υπόθεση συνεχίζεται από την τελευταία σκηνή της προηγούμενης ταινίας και για το πρώτο ημίωρο προετοιμάζεσαι για μια από τις καλλίτερες περιπέτειες που έχεις ποτέ δει. Ο Κρεγκ παίζει ακόμη πιο άψογα τον προβληματικό -ακόμη- Bond, η δράση είναι καταιγιστική και το σενάριο έρχεται κάπως μπερδεμένο, αλλά με υποσχέσεις για όμορφο ξέμπλεγμα στη συνέχεια, από αυτά που σε αφήνουν με το στόμα ανοικτό.

Αλλά δεν... Η ταινία παίρνει ξαφνικά μια παράξενη τροπή, με τον 007 σε φάση α λα "License to Kill" να αγνοεί τις εντολές των ανωτέρων του, επειδή βάζει τα προσωπικά του θεματάκια πιο ψηλά και καταντάει μια πολύπλοκη αστυνομική περιπέτεια που καμμία σχέση δεν έχει με τον κοσμοπολιτισμό, το χιούμορ και το στυλ του Bond. Στην προσωπική του βεντέτα ο 007 θα έχει για βοηθό μια ρωσολατινοαμερικάνα καλλονή (την υποδύεται η πανέμορφη Όλκα Κιουριλένκο), την οποία θα αφήσει αγάμητη στο τέλος γιατί το μυαλό του δεν μπορεί να ξεφύγει από την Βέσπερ Λιντ (ασχέτως αν στο ενδιάμεσο έχει ανεβάσει τον σεξομετρητή στο 53 -52 με άλλες μετρήσεις-, με την άθλια Τζέμα Άτερτον), δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Πώς γίνεται ο Bond να μην το κάνει με το Bond Girl;

Βαρετό, ανούσιο, με έναν κακό αρκετά κακιασμένο, αλλά και αρκετά ευάλωτο και γυρισμένο σε τοποθεσίες που δεν ξετρελαίνουν (με την εξαίρεση του φοβερού ξενοδοχείου καταμεσής της ερήμου -που στην πραγματικότητα βρίσκεται στην Χιλή), το "Quantum of Solace" είναι θεωρητικά το β' μέρος μιας τριλογίας που θα κλείσει με το "Skyfall" και θα μας ξαναγνωρίσει τον ήρωα από την αρχή. Εντάξει, τώρα πια ξέρουμε ότι ο James Bond έχει κάπως σκοτεινό χαρακτήρα. Φέρτε μας πίσω το φλέγμα του Κόνερι, τις ατάκες του Μουρ και το στυλ του Μπρόσναν...

Κατά τ' άλλα, η Aston Martin που σμπαράλιασε στο προηγούμενο επανέρχεται εδώ, αλλά στα μέσα μεταφοράς την παράσταση κλέβει ένα παλιό μεταφορικό αεροπλάνο στα βουνά της Βολιβίας. Επανέρχονται και τα άψογα κοστούμια του Tom Ford, αλλά ο 007 τούς φέρεται με τόσο άσχημο τρόπο, που το κόβω να έχει προκύψει άλλος ράφτης για το "Skyfall"... Όσον αφορά στη μουσική, τα έχω ήδη γράψει εδώ. Ο μόνος λόγος που δεν θεωρώ την σύμπραξη των δύο αγαπημένων μου Jack White και Alicia Keys ως τη χειρότερη της ιστορίας του Bond είναι γιατί η ταινία που ακολούθησε το τραγούδι των τίτλων μού άφησε ακόμη πιο αλγεινή εντύπωση!

Τα τραγούδια του James Bond ανά δεκαετία: #5. Στα '00s

Πριν καν ξεκινήσεις να διαβάζεις το κείμενό μου για τα '00s, θυμήσου ότι πριν 4 χρόνια ο Mr. Arkadin πόσταρε μια ανάλυση για τη μουσική των James Bond σε εκείνη τη saga που είχα κάνει, βλέποντας -και γράφοντας- μια ταινία κάθε μέρα. Πας στο The 007 Countdown, κατεβαίνεις ως την αρχή του και διαβάζεις για κάθε ταινία -και τη μουσική της- από την αρχή. Για το post που ακολουθεί (και αυτά με τις υπόλοιπες δεκαετίες που θα ανεβάσω στη συνέχεια) εκείνες οι αναλύσεις του Mr. Arkadin αποτέλεσαν τον καλύτερο μπούσουλα. Για πιο μεγάλη ευκολία, έχω λινκάρει τον τίτλο της κάθε ταινίας στο αντίστοιχο post που είχα ανεβάσει το 2008.

(Διάβασε ακόμη: #1. Στα '60s / #2. Στα '70s / #3. Στα '80s / #4. Στα '90s)


Από την προηγούμενη δεκαετία έχει αρχίσει η αποκαθήλωση του τραγουδιού τίτλων ως κεντρικού στοιχείου της ποπ κουλτούρας που αφήνει συνολικά η σειρά των ταινιών του James Bond. Τα τραγούδια με τον τίτλο της ταινίας γίνονται εύκολα χιτ της εποχής τους, αλλά ξεχνιούνται ακόμη πιο εύκολα και τίποτε δεν τα συνδέει με την τεράστια παράδοση που άφησε πίσω του ο John Barry, όταν αποχώρησε από τη σύνθεση της μουσικής του 007 στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Από την άλλη, τα soundtracks παραμένουν ενδιαφέροντα, μοντέρνα, έξυπνα, χάρη στην πολύ επιτυχημένη επιλογή του David Arnold ως “Barry της νέας εποχής”. Αλλά –πώς να το κάνουμε;- είναι το τραγούδι αυτό που θυμόμαστε μετά από καιρό. Και τα τρία του 00s James Bond είναι το ένα πιο απαράδεκτο από τ’ άλλο.


Die Another Day (2002)
Το τραγούδι που έγραψε η Madonna είναι η μεγαλύτερη αθλιότητα που έχει ακουστεί ποτέ σε ταινία James Bond και αυτό είναι ένα τεράστιο κρίμα για πάρα πολλούς λόγους: Το 2002 η σειρά γιόρταζε τα 40 της χρόνια και η Madonna, ως «βασίλισσα της ποπ» έμοιαζε η πιο ταιριαστή επιλογή για να γιορταστεί το γεγονός. Της δόθηκε, όπως θα θυμάσαι, και ρόλος μέσα στην ταινία. Τελικά καταλήξαμε με μια επιδείξη της σωματικής της φόρμας και μια ανάγκη να δείξει ότι βρίσκεται μέσα στα πράγματα που εξελίσσεται σε ένα καγκουρο-electrο φιάσκο...

Ο David Arnold, (που εξελίσσεται σε “John Barry της νέας εποχής”, αφού πια γράφει μουσική για τρίτη συνεχόμενη ταινία) χάνει κι αυτός τη μπάλα, μάλλον υπό το βάρος του επετειακού κλίματος και υποπίπτει σε ουκ ολίγα λάθη. Από τη μία υπερχρησιμοποιεί την ηλεκτρονική μουσική και από την άλλη πετάει ένα εντελώς άσχετο με την φιλοσοφία του 007 «London Calling» από τους Clash… Όπως και όλη η υπόλοιπη ταινία, έτσι και η μουσική της, ήταν ένα ναυάγιο που απογοήτευσε όσους είχαν αυξημένες προσδοκίες λόγω των γενεθλίων.

Φέτος, που βρισκόμαστε σε μια αντίστοιχη φάση, τουλάχιστον το κομμάτι της Adele για το “Skyfall” είναι εξαιρετικό. To soundtrack, από την άλλη, δεν υπογράφεται από τον David Arnold, που είχε να ασχοληθεί με τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, αλλά από τον έμπειρο Thomas Newman, που διατηρεί ήπιους τόνους, δουλεύει πάνω σε δοκιμασμένες συνταγές και διεκπεραιώνει τον ρόλο του χωρίς κορυφώσεις, αλλά και χωρίς ατασθαλίες (τουλάχιστον στα 7 λεπτά που είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε ως τώρα, ως preview).



Casino Royale (2006)
Δεν ξέρω πολλά για τον Nicholas Dodd που συνέγραψε το (μετρημένο και συναισθηματικό soundtrack) με τον David Arnold, ξέρω όμως ότι το τραγούδι των τίτλων (“You Know My Name” και όχι ομώνυμο με την ταινία) του Chris Cornell με είχε ξενερώσει όταν το πρωτάκουσα, αλλά μού αρέσει όλο και περισσότερο κάθε φορά που το συναντάω έκτοτε. Σκοπός και των δύο (τραγουδιού και soundtrack) ήταν να μας ξαναγνωρίσουν τον ήρωα από την αρχή, όπως κάνει η ταινία, άρα να αλλάξουν και τον ήχο του James Bond με κάτι νέο. Τέρμα, λοιπόν, οι ηλεκτρονικές μανίες των 90s. Τώρα πια ο 007 -και μαζί η μουσική του- είναι πιο ωμός, πιο ροκ, πιο αγριεμένος, αλλά και με πολύ περισσότερο συναίσθημα. Όπως όλα τα πράγματα πάνω στο «Casino Royale», έτσι και η μουσική του καταφέρνει και κάνει εντύπωση.



Quantum of Solace (2008)
Πέμπτο soundtrack για τον David Arnold και πάλι αλλάζει κάπως το στυλ του. Οι ροκ στιγμές του γίνονται ακόμη πιο ωμές, αλλά οι ηλεκτρονικές του επανέρχονται με τον καλύτερο τρόπο (λέγε με Four Tet), ενώ για πρώτη φορά βάζει μέσα και πράγματα όπως όπερα (λίγη Tosca του Puccini), αλλά και μουσικές από προηγούμενες ταινίες του 007 που έκανε την σύνθεση ο ίδιος. Για το τραγούδι των τίτλων δεν θέλω να γράψω πολλά. Όταν είχα μάθει ότι το γράφει ο Jack White και το ερμηνεύει μαζί με την Alicia Keys, είχα σχεδόν κατουρηθεί από τη χαρά μου. Όταν το άκουσα, με έπιασε μια απελπισία. Το ξέχασα όμως σχετικά γρήγορα, γιατί ακολούθησε ένα ακόμη μεγαλύτερο φιάσκο. Η ίδια η ταινία. Για την ιστορία, το τραγούδι των τίτλων πάλι δεν λέγεται «Quantum of Solace» (και πώς θα μπορούσε άλλωστε;), αλλά «Another Way To Die».

UPDATE:

Skyfall (2012)
To soundtrack αναλαμβάνει ο Thomas Newman, ο κλασικός συνεργάτης του Sam Mendes που ανέλαβε τη σκηνοθεσία. Κλασικός και με την έννοια του classic, αλλά και του classical. Ο Newman καταφέρνει να πάρει το κεντρικό θέμα του John Barry και να το εντάξει στις δικές του συνθέσεις και γενικά να χτίσει ένα σύνολο που στέκει μια χαρά, χωρίς να φέρνει κάποια καινοτομία πάντως. Η Adele στο τραγούδι των τίτλων είναι εξίσου "ΟΚ, αλλά όχι και κάτι το φοβερό". Ήρθε για να αποτυπώσει και μουσικά το συναισθηματικό κόσμο του ήρωα, στον οποίον έχει τόσο εμβαθύνει ο Mendes, αλλά για Adele το αποτέλεσμα ήταν μάλλον επιδερμικό.

SPECTRE (2015)
O Thomas Newman επιστρέφει και η ταινία τού ταιριάζει ακόμη περισσότερο από το "Skyfall". Το soundtrack δεν είναι τόσο σκοτεινό και έχει αρκετά περισσότερη δράση, κάτι που ταιριάζει σε ένα συνθέτη σχεδόν κλασικής μουσικής. Αυτό που κλέβει όμως την παράσταση είναι το "Writing's On The Wall" του Sam Smith που παραπέμπει ευθέως στα '60s και τις συνθέσεις του John Barry, έτσι ακριβώς όπως και η υπόλοιπη ταινία θέλει να πιαστεί από την πρώτη, "χρυσή" δεκαετία του James Bond και να αποτελέσει την άμεση συνέχειά της. Ο Sam Smith πετυχαίνει με την ερμηνεία του αυτό που δεν κατάφερε η Adele τρία χρόνια νωρίτερα -να βουτήξει βαθιά μέσα στην ψυχή του ήρωα.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Όλα τα κορίτσια του Bond

Για το κείμενο που αναλύει το Nymphographic, θα πρέπει να μεταφερθείς στο άλλο μου blog.

Τα τραγούδια του James Bond ανά δεκαετία: #4. Στα '90s

Πριν καν ξεκινήσεις να διαβάζεις το κείμενό μου για τα '90s, θυμήσου ότι πριν 3 χρόνια ο Mr. Arkadin πόσταρε μια ανάλυση για τη μουσική των James Bond σε εκείνη τη saga που είχα κάνει, βλέποντας -και γράφοντας- μια ταινία κάθε μέρα. Πας στο The 007 Countdown, κατεβαίνεις ως την αρχή του και διαβάζεις για κάθε ταινία -και τη μουσική της- από την αρχή. Για το post που ακολουθεί (και αυτά με τις υπόλοιπες δεκαετίες που θα ανεβάσω στη συνέχεια) εκείνες οι αναλύσεις του Mr. Arkadin αποτέλεσαν τον καλύτερο μπούσουλα. Για πιο μεγάλη ευκολία, έχω λινκάρει τον τίτλο της κάθε ταινίας στο αντίστοιχο post που είχα ανεβάσει το 2008.

(Διάβασε ακόμη: #1. Στα '60s / #2. Στα '70s / #3. Στα '80s)


Η σωτηρία του ήρωα από τον Pierce Brosnan και από τους σεναριογράφους που, όμως, έχουν πια στερέψει από νουβέλες του Ian Fleming, κάνει την συχνότητα με την οποία βγαίνουν οι ταινίες του James Bond πιο μικρή απ’ ότι ήταν στα 60s, τα 70s και τα 80s. Αυτό για τη μουσική σημαίνει ένα, κυρίως, πράγμα: Δεν υπάρχει συνέχεια από το ένα soundtrack στο άλλο και κανένα τραγούδι δεν θυμίζει κάτι από το παρελθόν. Κι αν σού ακούγεται καλό αυτό, παρατηρώντας το από απόσταση –και έχοντας ακούσει όλη τη μουσική των τριών προηγούμενων δεκαετιών- θα καταλάβεις ότι συνέβαλε πολύ στη μείωση της σημασίας του τραγουδιού για τη συνολική αξία της κάθε ταινίας. Δεν είναι ότι γράφτηκαν άσχημα κομμάτια, είναι ότι δεν αποτελούν πια μέρος κάποιας παράδοσης και άρα, μόλις σβήσει ο απόηχος από την ταινία, ξεχνιούνται εντελώς και κανείς δεν ξαναασχολείται μαζί τους. Το φαινόμενο θα γίνει ακόμη πιο έντονο στα 00s (όπου πλέον είναι και τα ίδια τα τραγούδια χάλια...)



Goldeneye (1995)
Δεν είναι άλλη μια ξεπατικωσούρα του “Goldfinger”, όπως σε κάνει να πιστεύεις –κυρίως- ο τίτλος και οι πρώτες νότες στην αρχή. Είναι ένα πονηρό, ξεσηκωτικό (αν και όχι γρήγορο) τραγούδι, από αυτά που ξέρει καλά πώς να αναδεικνύει με τη μοναδική της φωνή η τεράστια Tina Turner. Για μένα, περισσότερο συνδέεται με τις πιο ροκ στιγμές που έρχονται με τον Chris Cornell και τον Jack White στα 00s, παρά με το μουσικό παρελθόν του 007, το βγαλμένο από το καπέλο του John Barry. To ενδιαφέρον soundtrack είναι του Éric Serra, του αγαπημένου συνθέτη του Luc Besson, αλλά για το τραγούδι των τίτλων αποκλειστική ευθύνη φέρουν οι Bono και The Edge. Ναι, ούτε κι εγώ τους τό ‘χα.


Tomorrow Never Dies (1997)
Εδώ έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς το τραγούδι των τίτλων αρχίζει να παίζει όλο και μικρότερο ρόλο στην ουσία του James Bond, για χάρη των εντυπώσεων και της εμπορικής αξιοποίησης. Για το «Tomorrow Never Dies» οι παραγωγοί μπήκαν σε μια διαδικασία προκριματικού Eurovision, προκηρύσσοντας διαγωνισμό, στον οποίον κατέβηκαν 12 διάσημοι καλλιτέχνες και μπάντες (μεταξύ τους οι Pulp, Saint Etienne, Marc Almond, Sheryl Crow και η K.D. Lang με ένα τραγούδι του συνθέτη της ταινίας, David Arnold). Το “Tomorrow Never Dies” που επελέγη ήταν αυτό των Arnold και K.D. Lang, πράγμα λογικό, αφού βρισκόταν πιο κοντά στο υπόλοιπο soundtrack, αλλά την τελευταία στιγμή οι παραγωγοί αποφάσισαν να το αφήσουν και να επιλέξουν εκείνο το απίστευτα βαρετό της Sheryl Crow, επειδή η τραγουδίστρια είχε μεγάλο σουξέ εκείνη τη χρονιά.

Το τραγούδι της K.D. Lang δεν πήγε, βέβαια, χαμένο. Χρησιμοποιήθηκε για τους τίτλους τέλους και είναι ένα καλό δείγμα του πόσο «τζεΪμσποντική» μουσική έγραψε για την υπόλοιπη ταινία ο Arnold. Ήταν δύσκολο να χαθεί αυτό το στοίχημα αφού ο συγκεκριμένος συνθέτης είχε επιλεγεί λόγω του «Shaken and Stirred: The David Arnold James Bond Project», ενός άλμπουμ όπου είχε βάλει διάφορους διάσημους καλλιτέχνες να εκτελέσουν δικές του διασκευές των πιο διάσημων Bond Songs. Πόσο κρίμα που η κεντρική μας μουσική ανάμνηση από την εν λόγω ταινία είναι η ηλίθια μπαλάντα της Sheryl Crow από τους τίτλους αρχής.



Τhe World Is Not Enough (1999)
Στο δεύτερό του soundtrack για τον 007, o David Arnold δίνει ρέστα, βάζοντας την ηλεκτρονική μουσική πολύ γερά στο παιχνίδι και χρησιμοποιώντας σπουδαίους ethnic καλλιτέχνες στα σημεία που ήθελε να δώσει πιο εξωτικούς τόνους. Abdullah Chhadeh, Natasha Atlas, Scott Walker και DJ Krush ακούγονται, μεταξύ άλλων, κατά την διάρκεια της ταινίας, αλλά την παράσταση κλέβουν οι Garbage με το τραγούδι των τίτλων αρχής, ένα από τα πιο αγαπημένα μου.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

23 πράγματα που δεν ξέρεις για τον James Bond

23, όσα και οι επίσημες ταινίες του. Απίθανες ιστορίες από τα παρασκήνια μιας περιπέτειας που φέτος κλείνει τα 50 της χρόνια!


1. Στην αφίσα του «Για τα μάτια σου μόνο», το μοντέλο φοράει το μαγιό του ανάποδα. Το 1981 δεν υπήρχαν μαγιό τάγκα και όταν ο φωτογράφος της επίσημης αφίσας ζήτησε από το μοντέλο να βάλει το μπρος-πίσω, το αποτέλεσμα –χάρη και στα πολύ μακριά της πόδια- έκοβε την ανάσα! Το άγνωστο μοντέλο, βέβαια, δεν ήταν η Καρόλ Μπουκέ, που συμπρωταγωνιστούσε με τον Ρότζερ Μουρ στην ταινία.
2. Το «Goldeneye» δεν είναι απλά ένας τίτλος. Είναι το όνομα μιας τεράστιας έκτασης που αγόρασε ο Ίαν Φλέμινγκ στην Τζαμάικα και όπου έγραψε τη μεγαλύτερη έκταση των βιβλίων του 007. Όταν ο Φλέμινγκ πέθανε, την έκταση την αγόρασε ο Μπομπ Μάρλεϊ!
3. Η ίδια η Ούρσουλα Άντρες σχεδίασε το περίφημο μπικίνι της από τον «Δρ. Νο». Συνεργάστηκε με την σχεδιάστρια κοστουμιών της ταινίας για να το κάνει όσο πιο σέξι γινόταν για εκείνη την εποχή (1962).
4. Περισσότεροι ηθοποιοί έχουν παίξει τον «κακό» Μπλόφελντ απ' ότι τον Μποντ! Επτά στο σύνολο. Βέβαια, τα πρόσωπα είναι τέσσερα. Αλλά σε τρεις περιπτώσεις ένας άλλος ηθοποιός έχει χρησιμοπποιηθεί για το ντουμπλάρισμα της φωνής.
5. Υπάρχει κι άλλος πράκτορας Κόνερι. Ο μικρός αδελφός του Σον Κόνερι, ο Νιλ, πρωταγωνίστησε σε μια ταινία με τον τίτλο «Επιχείρηση: Μικρός αδελφός», υποδυόμενος έναν πράκτορα στο στυλ του Τζέιμς Μποντ.
6. Η Πούσι Γκαλόρ, το πιο εμβληματικό «κορίτσι του Μποντ», δεν ήταν καθόλου έτσι στο βιβλίο του Φλέμινγκ. Στον πρωτότυπο «Χρυσοδάκτυλο» ήταν λεσβία!
7. Επίσης, η Κίσι Σουζούκι, στο βιβλίο του Ίαν Φλέμινγκ «Ζεις μονάχα δυο φορές» μένει έγκυος στο παιδί του Μποντ, κάτι που ποτέ δεν βλέπουμε την ταινία.
8. Ο μισθός του Σον Κόνερι έχει μπει στο βιβλίο Γκίνες. Μετά το «Ζεις μονάχα δυο φορές», η Eon Productions αντικατέστησε τον Κόνερι με τον Τζορτζ Λέιζενμπι, αλλά το «Στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος», παρ' ότι ήταν μια καλή ταινία, δεν τράβηξε εμπορικά γιατί δεν άρεσε στο κοινό ο νέος ηθοποιός. Για να πείσουν τον Κόνερι να επιστρέψει για μία ακόμη ταινία (το άθλιο «Τα διαμάντια είναι παντοτινά») τον πλήρωσαν με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 1,25 εκατ. δολαρίων.
9. Σκοπός της Eon Productions ήταν να βγάλει το "Thunderball" ως πρώτη ταινία και όχι το «Δρ. Νο», αλλά εκείνη τη χρονιά (1962) ξέσπασε ένα μίνι σκάνδαλο καθώς ένας συγγραφέας ισχυρίστηκε ότι ο Φλέμινγκ έκλεψε στοιχεία από το βιβλίο του και τα έβαλε στο "Thunderball", αλλάζοντας έτσι τα πλάνα της εταιρείας.
10. Πολλές φορές οι ταινίες του Τζέιμς Μποντ δεν έχουν διστάσει να αναμετρηθούν με τα κορυφαία blockbusters, βγαίνοντας στους κινηματογράφους την ίδια μέρα. Οι πιο κλασικές περιπτώσεις ήταν το 1997 όταν το «Αύριο ποτέ δεν πεθαίνει» βγήκε μαζί με τον «Τιτανικό» και το 1985 όταν το «Επιχείρηση: Κινούμενος Στόχος» βγήκε μαζί με τον «Ράμπο». Και στις δύο περιπτώσεις ο ανταγωνισμός νίκησε, αλλά και πάλι η ταινία του Μποντ τα πήγε περίφημα εισπρακτικά.
11. Ο Μποντ είχε σύζυγο! Πολλοί δεν έχουν δει το «Στην Υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητος» όπου ο 007 παντρεύεται (και οι «κακοί» σκοτώνουν τη γυναίκα του αργότερα) και δεν το θυμούνται. Αλλά το πιο ακριβό συλλεκτικό αντικείμενο για τους λάτρεις των ταινιών Μποντ είναι οι αναμνηστικές βέρες που είχαν εκδοθεί τότε και έγραφαν «We have all the time in the world».
12. Το Μ, του αφεντικού το Μποντ, συμβολίζει ένα πραγματικό όνομα. Αυτό του Μάιλς Μέσερβι, ενός αντιναυάρχου του βρετανικού πολεμικού ναυτικού, όπως αναφέρει ο Ίαν Φλέμινγκ στο βιβλίο του «Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι».
13. Ο Μποντ είναι 44 ετών. Στη νουβέλα "Casino Royale" αναφέρεται ως ημερομηνία γέννησής του η 13η Απριλίου του 1968.
14. Ο Ίαν Φλέμινγκ έγραψε και μια νεκρολογία του Μποντ, για ένα ψεύτικο θάνατό του, στο βιβλίο «Ζεις μονάχα δυο φορές». Εκεί μαθαίνουμε ότι οι γονείς του είναι ο Σκωτσέζος Άντριου Μποντ και η Ελβετίδα Μονίκ Ντελακρουά.
15. Εκτός από τον «Χρυσοδάκτυλο», υπήρχε και το «χρυσό δάκτυλο» ένα αναμνηστικό κόσμημα από χρυσό, που φορούσε η πρωταγωνίστρια Όνορ Μπλάκμαν για να διαφημίζει την ταινία!
16. Για την πρεμιέρα του «Χρυσοδάκτυλου» στις ΗΠΑ (εκεί όπου η Μπλάκμαν εμφανίστηκε με το «χρυσό δάκτυλο») επιστρατεύθηκαν όλοι οι ιδιοκτήτες Aston Martin της χώρας. Τους ζητήθηκε να φτιάξουν ένα μίνι στόλο αυτοκινήτων που θα συνόδευε την κόπια της ταινία ως την αίθουσα προβολής. 8 ιδιοκτήτες συμφώνησαν με χαρά!
17. Τι σημαίνει Q; Quartermaster! Eπιμελητής δηλαδή του υλικού.
18. Στο «Για τα μάτια σου μόνο» η σκηνή της καταδίωξης με σκι γυρίστηκε στην ιταλική Κορτίνα. Μόνο που εκείνη τη σεζόν (1980-1981) δεν είχε αρκετό χιόνι για σκι και αναγκάστηκαν να κουβαλήσουν με φορτηγά από άλλο χιονοδρομικό!
19. Ο πραγματικός Τζέιμς Μποντ δεν ήταν πράκτορας, αλλά ορνιθολόγος. Διάσημος στην εποχή του, τράβηξε την προσοχή του Φλέμινγκ που «δανείστηκε» το όνομά του για τα βιβλία του.
20. Στην «Κατάσκοπο που μ' αγάπησε» ένα τρανζίστορ από τη Ρωσία παίζει ένα κομμάτι που εκείνη την περίοδο ήταν απαγορευμένο στην ΕΣΣΔ, το «Δρ. Ζιβάγκο».
21. Το «Μοonraker» γυρίστηκε λόγω του «Πολέμου των Άστρων» που έκανε τεράστια εμπορική επιτυχία εκείνη την εποχή. Ο Τζέιμς Μποντ δεν χωρούσε πια στη Γη. Έπρεπε να πάει στο διάστημα...
22. Το Walther PPK, το αγαπημένο όπλο του 007 ήταν το επίσημο όπλο των Γερμανών αστυνομικών από το 1931.
23. Το "Skyfall" δεν είναι η 23η ταινία του Τζέιμς Μποντ. Πρόκειται μεν για την 23η «επίσημη», δηλαδή από την εταιρεία που έχει τα δικαιώματα της εκμετάλλευσης των βιβλίων του Ίαν Φλέμινγκ, της Eon Productions, ωστόσο ο 007 έχει εμφανιστεί και σε άλλες ταινίες. Κατ' αρχάς σε μια τηλεταινία του 1954 που ήταν και η πρώτη φορά που γυρίστηκε το «Casino Royale». Άλλο ένα «Casino Royale» βγήκε το 1967, ως παρωδία των ταινιών Bond, με τους Πίτερ Σέλερς, Ούρσουλα Άντρες, Όρσον Ουέλες και τον Γούντι Άλεν να υποδύεται τον «Τζίμι Μποντ». Και βέβαια, υπάρχει και το remake του "Thunderball" το 1983 με τον τίτλο «Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ» και τον Σον Κόνερι, εμφανέστατα γερασμένο πια, να υποδύεται τον ήρωα που τον έκανε γνωστό, κόντρα στο "Octopussy" του Ρότζερ Μουρ που ήταν η επίσημη ταινία της σειράς που βγήκε εκείνη τη χρονιά!

(Γράφτηκε για το NewsBomb)

Τα τραγούδια του James Bond ανά δεκαετία: #3. Στα '80s

Πριν καν ξεκινήσεις να διαβάζεις το κείμενό μου για τα '80s, θυμήσου ότι πριν 4 χρόνια ο Mr. Arkadin πόσταρε μια ανάλυση για τη μουσική των James Bond σε εκείνη τη saga που είχα κάνει, βλέποντας -και γράφοντας- μια ταινία κάθε μέρα. Πας στο The 007 Countdown, κατεβαίνεις ως την αρχή του και διαβάζεις για κάθε ταινία -και τη μουσική της- από την αρχή. Για το post που ακολουθεί (και αυτά με τις υπόλοιπες δεκαετίες που θα ανεβάσω στη συνέχεια) εκείνες οι αναλύσεις του Mr. Arkadin αποτέλεσαν τον καλύτερο μπούσουλα. Για πιο μεγάλη ευκολία, έχω λινκάρει τον τίτλο της κάθε ταινίας στο αντίστοιχο post που είχα ανεβάσει το 2008.

(Διάβασε ακόμη: #1. Στα '60s / #2. Στα '70s)

Η δεκαετία του ‘80, όσον αφορά στη μουσική του James Bond, χωρίζεται σε δύο μέρη. Αλλά και τα δύο είναι αρκούντως eighties: Στο πρώτο μισό συνεχίζεται η παράδοση της eurovisionικής μπαλάντας που καθιερώθηκε στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας από τους Hamlisch και Barry, εξελιγμένη βέβαια στον πιο «επεξεργασμένο» 80s ήχο. Στο δεύτερο μισό, τη σκυτάλη παίρνουν οι μεγάλες ποπ μπάντες της εποχής και ο James Bond χορεύεται στην «Αυτοκίνηση»...



For Your Eyes Only (1981)
O John Barry είναι και πάλι απών, πάλι λόγω των ίδιων προβλημάτων με την εφορία που αντιμετώπιζε και την εποχή του “The Spy Who Loved Me”, αλλά ο Bill Conti που θα αναλάβει τον ρόλο του, θα κινηθεί μουσικά πολύ πιο κοντά στον αρχετυπικό συνθέτη της μουσικής του 007 απ’ ότι έκανε ο Marvin Hamlisch. Θα συνεχίσει, βέβαια, το μοτίβο της μελοδραματικής, γεμάτης κορυφώσεις ποπ μπαλάντας, από αυτές που συνήθως σαρώνουν τα 12άρια στην Eurovision, αλλά η δική του επιλογή, η Sheena Easton (λατρεμένη!) θα φέρει μια επιβλητική ερμηνεία και θα οδηγήσει σε ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ για ταινία του James Bond. To τραγούδι προτάθηκε, μάλιστα, και για Όσκαρ, για να χάσει από το κεντρικό θέμα του “Arthur”.

Δεν ξέρουμε, βέβαια, αν θα τα πήγαινε καλύτερα -αν είχε τελικά επιλεγεί- το κομμάτι που έγραψαν οι Blondie. Ναι, είχε αρχικά ζητηθεί στην μπάντα να γράψει το τραγούδι των τίτλων, αλλά όταν ο Conti ζήτησε να έχει κι αυτός λόγο στην σύνθεσή του, δημιουργήθηκε κόμπλα και οι Blondie αποσύρθηκαν. Ακούγοντάς το ξανά, 31 χρόνια μετά, το βρίσκω εξαιρετικό. Κοντινό στο μουσικό θέμα του James Bond, διαχρονικό, άγριο και σαφώς ανώτερο του ήδη πολύ καλού ομώνυμου της Sheena Easton. Τα 80s μπήκαν πολύ δυναμικά για τον 007 – τουλάχιστον σε επίπεδο μουσικής.



Οctopussy (1983)
Ο John Barry φαίνεται πως πια έχει χάσει το άγγιγμά του και κάθε φορά που επιστρέφει είναι και χειρότερος. Το soundtrack είναι πιο αδιάφορο και από την ταινία. Και από το τραγούδι των τίτλων (άλλη μια μελοδραματική ποπ μπαλάντα, που ερμηνεύει η Rita Coolidge –η ποια;) το μόνο που μας μένει είναι πως δεν φέρει το όνομα της ταινίας, αλλά το “All Time High”.



A View To A Kill (1985)
Kαι πάνω που έλεγες ότι τα ψωμιά του John Barry είναι μετρημένα, κάνει την κίνηση ματ. Βάζει στο παιχνίδι την κορυφαία ποπ μπάντα εκείνης της εποχής, τους Duran Duran, εγκαταλείπει το μοτίβο της μπαλάντας για το τραγούδι των τίτλων και επαναφέρει την παλιά καλή έντονη σύνδεση των μέσα ενορχηστρώσεων με το κεντρικό θέμα του James Bond –αλλά με έντονα disco-pop τρόπο. Όσον αφορά στο “A View To A Kill”, τι να πει κανείς; Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερο τραγούδι, μαζί με το “Thunderball” που γράφτηκε για τη σειρά και σίγουρα ένα από τα καλύτερα των Duran Duran. Eίναι και το πρώτο με δικό του βίντεο κλιπ. Βρισκόμαστε στο μέσο των ‘80s και ξαφνικά η μουσική του 007 αναβλύζει βάτα, τζελ στα μαλλιά και πόζα γεμάτη σούφρωμα χειλιών. Ό,τι πρέπει δηλαδή.



The Living Daylights (1987)
To κύκνειο άσμα του John Barry ευτυχώς κινείται στα υψηλά επίπεδα του ξεκινήματος της σχέσης του με τον James Bond και η συνεργασία με τους A-Ha στο τραγούδι των τίτλων έχει παίξει τον ρόλο της. Προσωπικά, όταν το είχα πρωτοακούσει, το θεώρησα κάτι σαν το «A View To A Kill του φτωχού», αλλά ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, η σύνδεση με την μουσική θεματική του 007 μού φαίνεται πιο άρτια από εκείνη που πέτυχαν οι Duran Duran και το κομμάτι μού στέκει μια χαρά. Ακόμη, βέβαια, το θεωρώ υποδεέστερο του “A View To A Kill”. Για την ιστορία, η σχέση A-Ha και Barry δεν ήταν και η πιο άψογη και οι Νορβηγοί ποπ σταρ θεωρούσαν πως το τελικό αποτέλεσμα δεν αντιπροσώπευε αυτό που ήθελαν να βγάλουν. Γι’ αυτό και ηχογράφησαν όχι μία, αλλά τρείς δικές τους εκδοχές (με πιο διάσημη αυτήν εδώ) και τις κυκλοφόρησαν αργότερα!



License To Kill (1989)
Σύμφωνοι, η «Αυτοκράτειρα της Soul», Gladys Knight, δεν είναι «μεγάλη ποπ μπάντα της εποχής», όπως γράφω στην αρχή αυτού του post (αναφερόμενος, εννοείται, στους Duran Duran και τους A-Ha), αλλά ήταν κι εκείνη σε μεγάλη φόρμα στα 80s, με το Grammy της και τα όλα της. Και, βεβαίως, αυτοκράτειρα. Με τον Barry να έχει πια αποσυρθεί και τον θεσμό του James Bond να πνέει -λόγω Timothy Dalton- τα λοίσθια, οι παραγωγοί έψαξαν να βρουν μια λύση τουλάχιστον στη μουσική και επιστράτευσαν τον Michael Kamen, τον άνθρωπο που έντυσε με μουσική τη σειρά των ταινιών «Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει» και «Φονικό Όπλο» (και που έχει κάνει και άπειρες σπουδαίες παραγωγές, μεταξύ των οποίων και δουλειές των Metallica).

Ο Κamen θα φέρει μεν μια ανανέωση στον ήχο, ανεβάζοντας λίγο ρυθμούς, αλλά θα το κάνει κάπως άχρωμα και το όλο soundtrack θεωρείται ένα από τα πιο μέτρια της σειράς. Όσον αφορά στο κομμάτι των τίτλων, εγώ δεν μπορώ να του καταλογίσω και πολλά, αφού έσκασε στο μέσον της εφηβείας μου και έντυσε ουκ ολίγους χορούς με παιδικούς έρωτες στα πάρτυ της εποχής. Αυτοί που ξέρουν όμως από μουσική έχουν να λένε ότι είναι μια ξεπατικωσούρα του “Goldfinger”. Και δεν έχουν άδικο. Χρησιμοποίησαν μέχρι και τα μέτρα του, και γι’ αυτό έπρεπε να πληρώσουν δικαιώματα στον John Barry. Για την ιστορία, ο Kamen δεν ασχολήθηκε με το τραγούδι των τίτλων, το οποίο (αντ)έγραψαν οι Narada Michael Walden, Jeffrey Cohen και Walter Afanasieff.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τα τραγούδια του James Bond ανά δεκαετία: #2. Στα '70s

Πριν καν ξεκινήσεις να διαβάζεις το κείμενό μου για τα '70s, θυμήσου ότι πριν 4 χρόνια ο Mr. Arkadin πόσταρε μια ανάλυση για τη μουσική των James Bond σε εκείνη τη saga που είχα κάνει, βλέποντας -και γράφοντας- μια ταινία κάθε μέρα. Πας στο The 007 Countdown, κατεβαίνεις ως την αρχή του και διαβάζεις για κάθε ταινία -και τη μουσική της- από την αρχή. Για το post που ακολουθεί (και αυτά με τις υπόλοιπες δεκαετίες που θα ανεβάσω στη συνέχεια) εκείνες οι αναλύσεις του Mr. Arkadin αποτέλεσαν τον καλύτερο μπούσουλα. Για πιο μεγάλη ευκολία, έχω λινκάρει τον τίτλο της κάθε ταινίας στο αντίστοιχο post που είχα ανεβάσει το 2008.


(Διάβασε ακόμη: #1. Στα '60s)

H δεκαετία του ’70 ήταν μια μεταβατική εποχή, όχι μόνο για το είδος του ήρωα στο οποίο έπρεπε να μεταλλαχθεί ο 007 για να καταφέρει να επιβιώσει, ούτε στο ποιος ηθοποιός τελικά θα αναλάμβανε το δύσκολο αυτό έργο. Και μουσικά πολλά είχαν αλλάξει από την εποχή που μια ορχήστρα με κάθε πιθανό όργανο, ένας αργόσυρτος τζαζ ή μποσανόβα ρυθμός και μια δυνατή κορώνα στο τέλος –όλα δεμένα με το κεντρικό μουσικό θέμα του James Bond– ήταν αρκετά.



"Diamonds Are Forever" (1971)
Ο John Barry, πάντως, που στην προηγούμενη ταινία έχει στήσει την κορυφαία, ίσως, ορχηστρική εκτέλεση της παραπάνω συνταγής και έχει δώσει την ελευθερία στον Louis Armstrong να γράψει ένα κομμάτι που λίγη σχέση είχε με τα υπόλοιπα της δεκαετίας του ’60, σαν να ήθελε να πει ότι «αυτά που ξέρατε, τέλειωσαν, ετοιμαστείτε για rollercoaster τώρα», εδώ σαν να το μετανιώνει. Επαναφέρει την Shirley Bassey, γκόμενά του πλέον, και δεν εξελίσσει τον ήχο του παράλληλα με την εποχή του. Ίσως επηρεάστηκε από εκείνη, που θα ήθελε πολύ ένα comeback στο στάτους που την άφησε το “Goldfinger”, με κάτι που να ακούγεται πολύ κοντά σ’ εκείνο. Ίσως επηρεάστηκε από το γενικότερο κλίμα της ταινίας, που ήταν κάπως αμήχανο, με την επιστοφή του Sean Connery, εμφανώς γερασμένου, κι ένα αστείο, κακόγουστο σενάριο. Η μουσική και το τραγούδι των τίτλων συγκαταλέγονται ανάμεσα στα πιο μέτρια της σειράς. Κάτι έπρεπε να γίνει άμεσα...

"Live and Let Die" (1973)

H ανανέωση άργησε μια ταινία! Αλλά τι ανανέωση ήταν αυτή. Ο Roger Moore φέρνει μια ολότελα νέα αύρα και παίρνει πάνω του την πιο ωραία (κατά την ταπεινή μου άποψη) περιπέτεια James Bond που γυρίστηκε ποτέ, το σενάριο φέρνει ένα νέο είδος κακών (έμποροι ναρκωτικών) για να εκσυγχρονίσει τον ήρωα και η μουσική, επιτέλους, ακούγεται όσο μοντέρνα έπρεπε. Δεν είναι τυχαίο πως στην υπογραφή του soundtrack δεν βρίσκεται ο John Barry, που, όπως φάνηκε, δυσκολευόταν κάπως να αντιληφθεί τις αλλαγές που έφεραν τα ‘70s (και που, εντελώς βολικά, δούλευε σε κάτι άλλο την περίοδο που γυριζόταν η ταινία και δεν μπορούσε να συμμετάσχει). O George Martin, o «5ος Beatle» δηλαδή, κάνει θαύματα, και ακόμη περισσότερο οι Paul και Linda McCartney που φέρνουν για πρώτη φορά τον ήχο της ροκ μέσα στον James Bond, αλλά με τρόπο απόλυτα ταιριαστό.

"The Man With the Golden Gun" (1974)

O John Barry έμαθε το μάθημά του και επιστρέφει δριμύτερος. Με όχι τόσο σκληρό ροκ όσο ο Martin και ο McCartney, αλλά με ένα νευρώδες ποπάκι με πολλά πνευστά, που για λίγα δευτερόλεπτα στο μέσο του πάει να γίνει μελοδραματική μπαλάντα. Το μοτίβο του να ακούγεται το τραγούδι των τίτλων σαν μια εκδοχή του κεντρικού μουσικού θέματος του James Bond εγκαταλείπεται πια οριστικά και μόνο κάποιες εξάρσεις των πνευστών στο τέλος το συνδέουν με την ταινία για την οποίαν έχει γραφτεί. Ερμηνεύτρια είναι ένα one hit wonder της εποχής, η Lulu, που τα πάει πολύ καλά στο ρόλο της. Όσον αφορά στο soundtrack, o Barry αφαιρεί την κιθάρα από τις περισσότερες ενορχηστρώσεις και βάζει κυρίως τρομπέτες να παίζουν το χαρακτηριστικό riff από το κεντρικό θέμα, μια καινοτομία που κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις.

"The Spy Who Loved Me" (1977)

Εδώ το τραγούδι των τίτλων για πρώτη φορά δεν έχει τον ίδιο τίτλο με την ταινία (μην βιαστείς, το “We Have All the Time in the World” του Louis Armstrong δεν ήταν τραγούδι τίτλων), αλλά φέρει τον τίτλο “Nobody Does It Better”. To ερμηνεύει παθιάρικα και δυναμικά η Carly Simon και σε εισάγει για τα καλά στα άδυτα της ποπ eurovisionίκής μπαλάντας. Γενικά, όλο το soundtrack της ταινίας (που το έχει επιμεληθεί ο Marvin Hamlisch, αφού ο John Barry καταζητείτο εκείνη την περίοδο στην Μεγάλη Βρετανία για φοροδιαφυγή!) αποπνέει μια εντονότατη σεβεντίλα. Λακ, φαβορίτα και παντελόνι καμπάνα. Ήταν ευχάριστο για την εποχή του, ακούγεται όμως αλλόκοτο σήμερα. Πράγμα που δείχνει ότι τουλάχιστον ο Barry ήξερε πώς να γράφει διαχρονική μουσική.

"Moonraker" (1979)

Ό,τι θα μπορούσε να πάει στραβά σε μια ταινία James Bond, πηγαίνει στο “Moonraker” που εύκολα χωράει στο top 5 των χειρότερων της σειράς (για την πλειονότητα των fans, μάλιστα, στρογγυλοκάθεται στην κορυφή). Ας αφήσουμε τα περί σεναρίου, ερμηνειών και λοιπά, και ας περιοριστούμε στα της μουσικής: o John Barry λύνει τα ζητήματά του με το νόμο, επιστρέφει στην πατρίδα του και στην δουλειά που παλιότερα είχε πάρει εργολαβία και ξαναφέρνει μαζί του την Shirley Bassey. Η οποία ερμηνεύει το τραγούδι των τίτλων πιο ήπια απ’ ότι τα δύο προηγούμενά της, αλλά δεν προσθέτει και πολλά, γιατί έχει την ατυχία να πέσει πάνω σε μια εντελώς ανάλατη και άχρωμη ποπ μπαλάντα. Έγραφα πιο πάνω ότι έχουμε μπει πια σε μια seventies Eurovision λογική, αλλά το “Moonraker”, αν κατέβαινε στον διαγωνισμό, φοβάμαι ότι θα τερμάτιζε τελευταίο και καταϊδρωμένο. Η λεπτομέρεια που σκοτώνει είναι το ποιοι απέρριψαν το κομμάτι πριν τελικά καταλήξει στην (εύκολη λύση) Bassey: Κατά σειρά, ο Frank Sinatra, o Johnny Mathis και (κρατήσου) η Kate Bush.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Τα τραγούδια του James Bond ανά δεκαετία: #1. Στα '60s

Πριν καν ξεκινήσεις να διαβάζεις το κείμενό μου για τα '60s, θυμήσου ότι πριν 4 χρόνια ο Mr. Arkadin πόσταρε μια ανάλυση για τη μουσική των James Bond σε εκείνη τη saga που είχα κάνει, βλέποντας -και γράφοντας- μια ταινία κάθε μέρα. Πας στο The 007 Countdown, κατεβαίνεις ως την αρχή του και διαβάζεις για κάθε ταινία -και τη μουσική της- από την αρχή. Για το post που ακολουθεί (και αυτά με τις υπόλοιπες δεκαετίες που θα ανεβάσω στη συνέχεια) εκείνες οι αναλύσεις του Mr. Arkadin αποτέλεσαν τον καλύτερο μπούσουλα. Για πιο μεγάλη ευκολία, έχω λινκάρει τον τίτλο της κάθε ταινίας στο αντίστοιχο post που είχα ανεβάσει το 2008.


Η μουσική των ταινιών του James Bond είναι ένα θέμα από μόνη της. Θα μπορούσε να στέκεται ξέχωρα από την ταινία, σαν μια συγκομιδή άλμπουμ από ένα καλλιτέχνη που –σαν τους Rolling Stones– αντέχει, 50 χρόνια μετά. Και κατά ένα μεγάλο βαθμό είναι όντως έτσι. Ο John Barry συνέθεσε τη μουσική για 12 από τις 22 ταινίες της σειράς. Συμμετείχε, βέβαια, και στην σύνθεση των εμβληματικών τραγουδιών των τίτλων σ’ αυτές τις ταινίες. Στην ουσία, μέχρι το 1987 αυτό το φανταστικό γκρουπ με το όνομα που θα μπορούσε να είναι κάτι σαν James Bond Original Score, είχε για frontman τον Barry κι άλλαζε τραγουδιστή σε κάθε του άλμπουμ. Αλλά κι αυτοί που τον διαδέχτηκαν, δεν κινήθηκαν μακριά από την κληρονομιά του, επιβεβαιώνοντας πως όντως η μουσική των ταινιών του 007 έχει μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Η οποία ξεκινάει από ένα «ταν ταρατάν ταράραν ταν ταρατάν»… το 1962.



"Dr. No" (1962)
To αξιοσημείωτο, πάντως, με το βασικό θέμα του James Bond είναι ότι δεν ανήκει (ακριβώς) στον Barry. O αρχικός συνθέτης του soundtrack ήταν ο Monty Norman, διάσημος από τη μουσική που έγραφε για τις θεατρικές παραστάσεις της εποχής. Αλλά οι παραγωγοί της ταινίας κάποια στιγμή αντιλήφθηκαν ότι δεν κάνει τη δουλειά που ήθελαν, τον απέλυσαν και κάλεσαν τον Barry να αναλάβει. Φαίνεται όμως, πως ο Barry δεν πέταξε όλο το υλικό του Norman και κράτησε τα πρώτα δευτερόλεπτα από το περίφημο θέμα (αυτά με τα πνευστά). Πρόσθεσε την κοφτή κιθαριά που μπαίνει στη συνέχεια και εξέλιξε όλο το θέμα σε αυτό που ακούγεται 50 χρόνια μετά με την ίδια φρεσκάδα. Κατά τ’ άλλα, ως μια «εξωτική» ταινία για την εποχή της (έγχρωμη, με κορίτσια που αναδύονται από τη θάλασσα φορώντας λευκά μπικίνι, γυρισμένη στην Τζαμάικα) χρειαζόταν έναν ήχο επίσης εξωτικό. Ο Barry επιστρατεύει όντως το calypso, ένα είδος μουσικής που παιζόταν τότε στην Καραϊβική (η reggae εμφανίστηκε λίγο αργότερα) και το τελικό αποτέλεσμα αφήνει τις καλύτερες υποσχέσεις για το μέλλον.



"From Russia With Love" (1963)
Ένας σπουδαίος ερμηνευτής, ο Matt Monroe, και ένα καταπληκτικό τραγούδι δίνουν από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ταινίας τον τόνο για το τι θα ακολουθήσει. Το “From Russia Witn Love” έχει όλα τα τυπικά γνωρίσματα ενός 60s έπους. Φοβερή ενορχήστρωση, βαθειά ερμηνεία και την συγκλονιστική κορύφωση – κορώνα στο τέλος. Η δουλειά του John Barry στην υπόλοιπη ταινία είναι να δίνει ρεσιτάλ ενορχήστρωσης πάνω στο θέμα του James Bond. Η παράδοση αποκτά γερά θεμέλια.



"Goldfinger" (1964)
To “Goldfinger” είναι το απόλυτο τραγούδι του James Bond και ο κανόνας για όσα ακολούθησαν, κυρίως γιατί κινείται απίστευτα κοντά στο μουσικό θέμα που μας εισήγαγε στην σειρά από το “Dr. No”. Τα κρουστά και τα πνευστά της εισαγωγής θα μπορούσαν να αποτελούν απλά μια νέα εκδοχή του γνωστού θέματος. Μετά, βέβαια, μπαίνει η φωνή της Shirley Bassey και κάνει τα πάντα άνω – κάτω. Γιατί, μπορεί μεν το τραγούδι να είναι υπέροχο, αλλά –ειλικρινά- ποιος αντέχει αυτήν την φανφαρόνικη, υπερβολικά θεατρική ερμηνεία; Στις instrumental εκδοχές του που γεμίζουν την ταινία στη συνέχεια, η σύνθεση του Barry αναδεικνύεται με τον καλύτερο τρόπο. Στην εύλογη απορία «και τότε γιατί διάλεξε αυτήν την τραγουδίστρια;», το μόνο που μπορώ να σου απαντήσω είναι ότι κάποια στιγμή ο Barry χώρισε την σύζυγό Jane Birkin (αμέ) και τά ‘φτιαξε με την Bassey…



"Thunderball" (1965)
Μπορεί, βέβαια, πολλοί να θεωρούν το “Goldfinger” ως το κορυφαίο τραγούδι τίτλων του James Bond, αλλά για μένα τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με την εξέλιξή του, το “Thunderball”. Και γράφω «εξέλιξή του», γιατί είναι σχεδόν σαν ξεπατικωτούρα (είπαμε: το “Goldfinger” έγινε ο κανόνας). Μόνο που όλα του τα στοιχεία είναι τόσο πιο εντυπωσιακά, τόσο πιο μεγαλειώδη, τόσο πιο αποκαλυπτικά, που κάνουν το προηγούμενο να μοιάζει σαν μια άσκηση μπροστά του. Το πιο σημαντικό στοιχείο του, βέβαια, είναι ο ερμηνευτής. Ο Tom Jones καλείται να περιγράψει με τους στίχους του κομματιού τον James Bond και το κάνει με τον πιο επιβλητικό τρόπο. Άλλωστε ο ίδιος ήταν όσο γόης ήταν και ο 007, και ίσως λίγο παραπάνω ανδρικό πρότυπο. Ο θρύλος λέει πως ταυτίστηκε τόσο πολύ με τον ήρωα και ερμήνευσε το κομμάτι με τέτοιο πάθος, που την στιγμή που ολοκλήρωσε αυτήν την φοβερή κορώνα στο φινάλε, λιποθύμησε…



"You Only Live Twice" (1967)
Η εποχή αλλάζει και από swinging sixties αρχίζει και γίνεται hippie sixties, αλλά ο Barry δεν είναι ακόμη έτοιμος να φέρει μια τέτοια καινοτομία στον ήχο του. Προτιμά μια ήπια bossa nova, τραγουδισμένη από μια ποπ τραγουδίστρια που θα μπορούσε να είναι και χίπι και ροκ και τζαζ και τα πάντα. Η Nancy Sinatra είναι ένας απελπιστικός μαϊντανός που δεν θα έκανε ποτέ καμία καριέρα αν είχε άλλο επώνυμο. [Editor's note: Προσοχή στη δική σου καριέρα, αγαπητέ συνάδελφε.] Και στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν την βοηθάει ούτε το κομμάτι που της έγραψε ο Barry. Το υπόλοιπο soundtrack είναι ταιριαστό με τη ταινία: μέτριο. O John Barry ξαφνικά έχει χάσει την καλή του φόρμα. Αλλά δεν είναι και παράλογο αυτό, όταν έχει βγάλει 4 σερί πολύ καλά soundtrack μέχρι τότε.



"On Her Majesty's Secret Service" (1969)
Και ναι, το “You Only Live Twice” ήταν όντως ένα διάλειμμα. Στην ταινία με την οποία ο 007 κλείνει τα 60s, ο John Barry επιστρέφει δριμύτερος. Κατ’ αρχάς δεν βάζει το τραγούδι στους τίτλους, αλλά προτιμά, όπως τότε με τον «Δρ. Νο» ένα ορχηστρικό θέμα. Και τι θέμα είναι αυτό! Ίσως καλύτερο κι από το βασικό θέμα των ταινιών του Bond! Kαι το τραγούδι; Άλλο αριστούργημα αυτό –και πόσο ταιριαστό στην πιο «συναισθηματική» (και μια από τις αγαπημένες μου) ταινία της σειράς ως τώρα. Ο Barry συνεργάζεται με τον Louis Armstrong για κάτι που πολύ απέχει από τον κανόνα του “Goldfinger” και που είναι το πιο ξέγνοιαστο και συγκινητικό κομμάτι από όσα γράφτηκαν ποτέ για τον 007. Είναι το υπέροχο “We Have All The Time In The World”.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Γιατί μας αρέσει ακόμη ο Μποντ;

Όταν το 1962 ο Μυστικός Πράκτωρ 007 προσγειώθηκε παρέα με τον «Δρ. Νο» στις κινηματογραφικές αίθουσες, άπλωσε ένα κοσμοπολίτικο βερνίκι σ’ ένα κόσμο μάλλον μουντό. Αν ρίξει κανείς μια ματιά στη δεκάδα με τις πιο μεγάλες εμπορικές κινηματογραφικές επιτυχίες εκείνης της χρονιάς, θα ανακαλύψει έξι ασπρόμαυρες ταινίες («Σκιές και Σιωπή», «Ο άνθρωπος της Μαντζουρίας», «Λολίτα», «Η Δίκη», «Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Λίμπερτι Βάλανς», «Τι απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;»), την πολεμική περιπέτεια που δεν έλειπε τότε από καμμία σοδειά («Η μεγαλύτερη μέρα του πολέμου») και, φυσικά, τα πολύωρα έπη – συνταγή της εποχής για συγκομιδή Όσκαρ («Λώρενς της Αραβίας» και «Η κατάκτηση της Δύσης»).

Ο «Δρ. Νο» με την παιδική υπόθεση, το άθλιο καστ (πλην του Τζόζεφ Γουάιζμαν στο ρόλο της ζωής του, ως ο ομώνυμος «κακός») και τις συνεχείς αναφορές στην τρέχουσα επικαιρότητα ήταν μια ταινία εντελώς παράταιρη προς την σοφιστικέ ή επική νόρμα της εποχής (προσθέστε και το «Ελ Σιντ» που παιζόταν ακόμη σε γεμάτα σινεμά, από την περασμένη χρονιά, για να συμπληρώσετε την εικόνα). Και αυτό ήταν το πιο σημαντικό συστατικό της επιτυχίας του. Στην ουσία αποτελούσε την κινηματογραφική εισαγωγή στα swinging sixties, με την ελαφράδα του, τα εξωτικά του τοπία (η ιστορία του διαδραματίζεται στην Τζαμάικα) και τη μουσική του. Και με την Ούρσουλα Άντρες να αναδύεται φορώντας το περίφημο λευκό μπικίνι από το νερό της Καραϊβικής, ο «Δρ. Νο» γέμισε τις κινηματογραφικές αίθουσες για πρώτη φορά με αφορμές για σύμβολα της ποπ κουλτούρας, μιας έννοιας που επίσης είχε μόλις γεννηθεί...

Ο κόσμος αγκάλιασε με θέρμη αυτό το νέο είδος θεάματος και η Eon Productions, η εταιρεία που είχε αγοράσει τα δικαιώματα για τις νουβέλες του Ίαν Φλέμινγκ ήταν έτοιμη να τού προσφέρει κι άλλο υλικό –και να το βελτιώσει χρόνο με το χρόνο. Ο «Δρ. Νο», άλλωστε, βγήκε στα σινεμά με σκοπό να αποτελέσει τον «πιλότο» για μια τηλεοπτική σειρά, αλλά η αναπάντεχη επιτυχία του έπεισε τον Άλμπερτ Μπρόκολι και τον Χάρι Σάλτζμαν να την συνεχίσουν στη μεγάλη οθόνη. Φέτος η «σειρά» γιορτάζει μισό αιώνα διάρκειας...

Το 1973, 11 χρόνια μετά το ντεμπούτο του, ο Τζέιμς Μποντ χρειαζόταν λίφτινγκ. Από τη μία γιατί ο Σον Κόνερι έδειχνε ήδη πολύ γέρος για να συνεχίσει να υποδύεται τον ήρωα (και το πείραμα με τον Τζορτζ Λέιζενμπι δεν αγκαλιάστηκε με ενθουσιασμό από το κοινό), από την άλλη γιατί και ο κόσμος είχε αλλάξει πια. Και, όπως είπαμε, ο 007 δεν ενθουσίαζε το κοινό με το βάθος των νοημάτων του ή με τις επικές του ιστορίες, ούτε με τις συγκλονιστικές ερμηνείες των ηθοποιών του. Την δουλειά την έκαναν οι εύκολες εντυπώσεις και η ποπ κουλτούρα: Μια φωτογραφία του Γιούρι Γκαγκάριν στο σοβιετικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης, μια Aston Martin διαλυμένη στον τοίχο του εργοστασίου του «Χρυσοδάκτυλου», μια εντυπωσιακή Ιταλίδα να καβαλάει μια 650άρα BSA A65 ήταν αρκετά. Και βέβαια, η Νάνσι Σινάτρα, η Σίρλεϊ Μπάσεϊ και ο Τομ Τζόουνς να ερμηνεύουν το τραγούδι των τίτλων που αυτόματα γινόταν χιτ της εποχής. Ο Μποντ ήταν η εποχή του. Και το ’73 ο Ψυχρός Πόλεμος ή οι παρανοϊκοί «κακοί» που τού έδιναν νόημα ύπαρξης (τι θα ήταν άραγε ο 007 χωρίς τον Μπλόφελντ;) ήταν πια «παλιακοί».

Ο Ρότζερ Μουρ ήλθε για να αποδομήσει τον Μποντ των ‘60s και ένας πιο απτός κίνδυνος, τα ναρκωτικά, επιστρατεύτηκαν για να τον φέρουν πιο κοντά στον θεατή των ‘70s. Ο 007 επαναπροσδιοριζόταν υπέροχα, ακριβώς την στιγμή που το χρειαζόταν, με το «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν», την καλύτερη κατά την ταπεινή μου άποψη ταινία της σειράς. 22 χρόνια μετά, με το «Goldeneye» του 1995, ο Μποντ επαναπροσδιορίστηκε για δεύτερη φορά, αποδίδοντας την τρίτη καλύτερη μέχρι τότε (μετά και τον «Χρυσοδάκτυλο») ταινία της σειράς. Η θλιβερή παρένθεση Τίμοθι Ντάλτον που υποβίβασε τον Μποντ σε έναν ακόμη ήρωα αστυνομικής περιπέτειας (από το status του αρχετυπικού σύγχρονου action hero που οι υπόλοιποι αντέγραφαν) χρειαζόταν ένα γερό αντίδοτο. Οι κακοί έγιναν τρομοκράτες και αργότερα, στο «Το αύριο ποτέ δεν πεθαίνει», βαρώνοι των media και ο Πιρς Μπρόσναν ξεπέρασε σε στυλ ακόμη και τον ίδιο τον Σον Κόνερι.

Αλλά ήταν στο «Casino Royale» του 2006 όταν η Eon Productions έδωσε τα ρέστα της, ξεπερνώντας και το «Goldeneye». Επιστρατεύοντας τον καλύτερο ηθοποιό που έχει παίξει ποτέ τον ρόλο, έπιασε τον 007 από τα γενοφάσκια του και τον ξανάκτισε σε κάθε του λεπτομέρεια –αφού η ανάγκη για αναγέννηση ήταν τότε πιο επιτακτική από ποτέ. Ναι, το Βότκα Μαρτίνι είναι ακόμη το αγαπημένο του κοκτέιλ, αλλά όταν τον ρωτούν αν το πίνει κουνημένο ή κτυπημένο, ο Ντάνιελ Κρεγκ απαντά «δεν με νοιάζει». Ναι, και η αγαπημένη του σαμπάνια περνάει από την οθόνη, αλλά ο νέος 007 δεν ξέρει καν πώς να την προφέρει. Την παραγγέλνει ως «Μπόλινγκερ», όταν ο Μουρ και ο Κόνερι την απολάμβαναν ως «Μπόλιντζερ». Και ναι, εδώ θα πει για πρώτη φορά τρεις λέξεις που δεν περίμενες ν’ ακούσεις ποτέ από το στόμα του: «Ι love you». Και όταν το αντικείμενο της αγάπης του χαθεί, στο «Quantum of Solace» που ακολουθεί, ο νέος 007 δεν θα ρίξει καν στο κρεβάτι το «κορίτσι του Μποντ», την εντυπωσιακή Όλγκα Κιουριλένκο. Μα είναι πράγματα αυτά;

Το γιατί ο Τζέιμς Μποντ συνεχίζει να μας αρέσει δεν έχει μια κοινή απάντηση για όλους. Για μένα, ας πούμε, είναι όλες αυτές οι αυτοαναφορές από ταινία σε ταινία, τα «κλεισίματα ματιού» προς το φανατικό του κοινό. Όταν, για παράδειγμα, ο Τζορτζ Λέιζενμπι στην αρχική σκηνή του «Στην υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας» σώζει μια καλλονή από το θάνατο, αλλά εκείνη εξαφανίζεται χωρίς ούτε ένα πεταχτό φιλί, πλησιάζει την κάμερα και δηλώνει «αυτό δεν συνέβη ποτέ στον άλλον τύπο», εννοώντας τον Κόνερι. Για άλλους είναι το κάστινγκ των Bond girls ή η αποκάλυψη του νέου gadget. Για πολλούς, το τραγούδι των τίτλων, αφού οι ταινίες του 007 δεν ορίζουν μόνο το κινηματογραφικό τοπίο.

Αυτό που όλοι μας έχουμε κοινό είναι ο εθισμός σε μια συνταγή που άλλαξε το σινεμά και εισήγαγε την ποπ κουλτούρα πριν μισό αιώνα και που έκτοτε άλλαξε ίσα ίσα τα συστατικά της, μόνο όσο χρειαζόταν για να μείνει φρέσκια. Κράτησε τα κορίτσια, τους φοίνικες, τις καταδιώξεις με αυτοκίνητα, τα three pieces κοστούμια, τη βότκα αντί του τζιν στο μαρτίνι. Και πρόσθεσε ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να επιβιώσει στην εποχή του. Όταν, ας πούμε, χρειάστηκε να πάει στο διάστημα, γιατί στους κινηματογράφους σάρωνε ο «Πόλεμος των Άστρων», ο Τζέιμς Μποντ απλά πήγε στο διάστημα («Επιχείρηση: Μουνρέικερ»). Και σε μια σειρά που αγαπάς, κάτι τέτοια ανεκδιήγητα τα συγχωρείς. Γιατί ξέρεις πως το επόμενο επεισόδιο θα είναι καλύτερο.

(Γράφτηκε για το περιοδικό "Κ" της "Καθημερινής")

James Bond for Dummies

Χρειάζεται να περάσει μισός αιώνας, να ανοίξουν τα αρχεία των κρατών και η υστερινή γνώση να σβήσει από το υποσυνείδητο προκαταλήψεις και φανατισμούς που γεννιούνται την στιγμή των γεγονότων, για να μπορέσει κανείς να γράψει Ιστορία. Τι κάνουμε όμως με την τελευταία 50ετία; Πώς μαθαίνουμε ή ξαναθυμόμαστε τι συνέβη στον πλανήτη από το 1962 μέχρι σήμερα;

Μια ευχάριστη μέθοδος είναι να ξαναπαίξουμε τις 22 ταινίες του «Μυστικού Πράκτωρα 007». Το σύμπαν του Τζέιμς Μποντ λειτουργεί σαν μια κλειδαρότρυπα σε γεγονότα που όρισαν τον (δυτικό) κόσμο τις τελευταίες 5 δεκαετίες. Δεν βλέπεις ολόκληρη την εικόνα, αλλά αυτό που μπορείς να δεις είναι ένα πικάντικο, απολαυστικό, «γεμάτο» θέαμα. Με άπειρες δόσεις Ποπ Κουλτούρας –ενός υποτιμημένου κομματιού της Ιστορίας, ίσως γιατί πριν τα ‘60s δεν υπήρχε καν ως όρος.

Η Ιστορία και η Ποπ Κουλτούρα αποτελούν και το λόγο για τον οποίον μας αρέσει ακόμη ο Μποντ. Παρέα με μερικές ακόμη λεπτομέρειες: Κατ’ αρχάς ο 007 είναι το αρχέτυπο του μοντέρνου action hero. Πάνω σ’ αυτόν χτίστηκε ένα ολόκληρο είδος κινηματογραφικής περιπέτειας που δεν είχε πια για πρωταγωνιστή κάποιο νουάρ ντέτεκτιβ, κάποιο βιβλικό ήρωα ή ένα σκληροτράχηλο στρατιώτη. Ο Τζέισον Στάθαμ οδηγά και δέρνει σαν τον Μποντ, ενώ ο Τζέισον Μπορν αντιγράφει μέχρι και τις μισές συλλαβές απ’ το όνοματεπώνυμό του.

Με εξαίρεση το ανεκδιήγητο «Πέθανε μια άλλη μέρα» (2002), δεν υπάρχουν computer graphics στις περιπέτειες του 007. Μόνο κασκαντέρ και προσεγμένες σε κάθε λεπτομέρεια σκηνές δράσης. Οι ταινίες του είναι απίθανες παραγωγές. Οι σκηνές σχεδόν αληθινές. Ποιος δεν θυμάται το άλμα του Πιρς Μπρόσναν στο κενό, για να προλάβει ένα ακυβέρνητο αεροπλάνο στο «Goldeneye» (1995), το βυτιοφόρο του Τίμοθι Ντάλτον που ισορροπεί στις μισές του ρόδες στο «License to Kill» (1989) ή την καταδιώξη του μικρού αεροπσκάφους που πιλοτάρει ο Ρότζερ Μουρ στο «Octopussy» (1983); Ακόμη και οι ταινίες της δεκαετίας του ’60 (με την εξαίρεση ίσως της πρώτης, του περίφημου «Δρ. Νο», που γυρίστηκε με σκοπό να αποτελέσει τον «πιλότο» για μια τηλεοπτική σειρά), ως παραγωγές απέχουν παρασάγγας απ’ ό,τιδήποτε άλλο έβγαινε την εποχή τους. Ξαναδείτε το «Από τη Ρωσία με αγάπη» (1963), για παράδειγμα, ή την –κατά κοινή αποδοχή- καλύτερη ταινία της σειράς, τον «Χρυσοδάκτυλο» (1964).

Παίζουν, βέβαια, ρόλο και οι τοποθεσίες. Τα νησιά Πι Πι στην Ταϊλάνδη, είναι ένα από τα πιο όμορφα σημεία στον κόσμο. Τα γνωρίσαμε σαν «το σπίτι» του κ. Σκαραμάνγκα, του «Ανθρώπου με το Χρυσό Πιστόλι» (1974). Η Ούρσουλα Άντρες δεν αναδύεται από τη θάλασσα ενός οποιουδήποτε νησιού. Το φόντο του «Δρ. Νο» (1962) είναι η εξωτική Τζαμάικα. Το αρχηγείο του Μπλόφελντ στο «Στην Υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητος» (1969) είναι το πανέμορφο εστιατόριο «Πιτζ Γλόρια» στην κορυφή του Σίλθορν, στις ελβετικές Άλπεις... Στο «Τhunderball» (1965)  ξεχνάς τον απολαυστικό κακό, τον Εμίλιο Λάργκο, και το άγχος σου μην σκοτώσει τον ήρωα, όσο απολαμβάνεις την υποβρύχια καταδίωξη με τα ψαροντούφεκα, που χάρισε και στην σειρά των ταινιών του 007 ένα Όσκαρ (στα ειδικά εφέ).

Οι περιπέτειες του Μποντ είναι κινητές καρτ ποστάλ. Ως εκ τούτου, αποτέλεσαν το τέλειο όχημα για ολόκληρες διαφημιστικές καμπάνιες. Ο 007 ως εργαλείο μάρκετινγκ (θυμίσου τα Rolex Submariner των Κόνερι και Μουρ, τις BMW του Μπρόσναν και, βέβαια, την εναλλαγή της Bollinger με την Dom Perignon ως «επίσημης» σαμπάνιας από ταινία σε ταινία) είναι κι αυτός ένας λόγος για την αγάπη μας. Όλα είναι ωραία σε μια διαφήμιση. Αθώα. Και οι περιπέτειες του Μποντ μοιάζουν με μεγάλες διαφημίσεις όσο καμμία άλλη ταινία.

Είναι και τα κορίτσια του, βέβαια. Είναι και ο ίδιος. Εκείνες ποθητές, πανέμορφες, συνεπείς εκπρόσωποι της εποχής τους. Οι εκθαμβωτικές καμπύλες της Όνορ Μπλάκμαν – Πούσι Γκαλόρ στον «Χρυσοδάκτυλο», το βγαλμένο από διαφήμιση λακ μαλλί της Μπάρμπαρα Μπαχ – Ρωσίδας κατασκόπου στο «Η κατάσκοπος που μ’ αγάπησε» (1977), τα συγκλονιστικά μάτια της Εύας Γκριν – Βέσπερ Λιντ στο «Casino Royale» (2006)...

Και οι Μποντ, ραμμένοι στην Saville Row (Κόνερι και Μουρ), από τον Brioni (Μπρόσναν) ή από τον Tom Ford (Κρεγκ), πάντα ωραίοι, πάντα πρότυπα στυλ, πάντα οδηγώντας τα πιο εντυπωσιακά αυτοκίνητα και παίζοντας με τα πιο εξελιγμένα γκάτζετ, αναδύονται ατσαλάκωτοι από υπερβολικά άκομψες καταστάσεις για να πετάξουν μια ατάκα που βρίθει από βρετανικό φλέγμα. Ο 007 τα κάνει όλα τόσο προσιτά, τόσο απλά. Ξέρεις ότι είναι απίθανο να αντιδρούσες έτσι, αν βρισκόσουν στη θέση του, αλλά όχι και αδύνατο.

Όμως σχεδόν ξεχάσαμε την Ιστορία και την Ποπ Κουλτούρα. Το πώς ο Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα το 1961 (για να φιλοξενηθεί σε μια φωτογραφία του «Από τη Ρωσία με Αγάπη», δύο χρόνια μετά). Το πώς ο Ψυχρός Πόλεμος βρίσκεται στο απώγειό του στα ‘60s, αλλά αντικαθίσταται από νέους δαίμονες στη συνέχεια: Ναρκωτικά στα ‘70s, στο κορυφαίο «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν» (1973), βαρώνοι των media στα ‘90s, όπως ο Έλιοτ Κάρβερ του «Το αύριο ποτέ δεν πεθαίνει» (1997). Και, βέβαια, ο Μποντ θα πάει στο διάστημα με το «Moonraker» (1979), όταν κάνει σουξέ ο «Πόλεμος των Άστρων», θα ντυθεί μουσικά με τους Duran Duran («A View to a Kill» - 1985) και την Adele («Skyfall» - φέτος), θα εκμεταλλευτεί την ιαπωνική υπεροχή των ‘60s, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο και την επικράτησή των Ιαπώνων στην αυτοκίνηση («Ζεις μονάχα δυο φορές» -1967)...

Τελικά, αν το καλοσκεφτεί κανείς, ο λόγος που μας αρέσει ακόμη τόσο πολύ ο Μποντ είναι ο εξής: Όλα τα παραπάνω (η τρέχουσα ιστορία, η ποπ κουλτούρα της, ένα τραγούδι για τους τίτλους, το κοκτέιλ και το κορίτσι της εποχής, η αντρική μόδα, το εξωτικό τοπίο – τουριστικός προορισμός) ως επαναλαμβανόμενα στοιχεία μιας επιτυχημένης συνταγής κάνουν τις ταινίες του 007 κάτι σαν μια τηλεοπτική σειρά με μεγαλύτερη από το σύνηθες διάρκεια. Και σε μια τηλεοπτική σειρά, στην οποίαν είσαι εθισμένος, εύκολα συγχωρείς ένα κακό επεισόδιο. Γιατί ελπίζεις ότι το επόμενο θα είναι καλύτερο.

50 χρόνια James Bond. 007 αφορμές για γιορτή

(Με το "Skyfall" να έρχεται μέσα στο Νοέμβριο, το ΠΠC ετοιμάζεται να φιλοξενήσει μια μακρά σειρά κειμένων που θα συνεχίσουν την παράδοση του "The 007 Countdown" που εγκαινιάστηκε πριν το "Quantum of Solace". Αν δεν ξέρεις για τι μιλάμε, οφείλεις να τα διαβάσεις όλα. Είναι η πεμπτουσία του Πο Πο Culture! και ο καλύτερος οδηγός που θα βρεις ποτέ για τις ταινίες του Μυστικού Πράκτορος 007.)


Ας μην μπούμε καν στην διαδικασία να απορήσουμε με την έννοια «Παγκόσμια Ημέρα James Bond». Ας κάνουμε τη χάρη στον εαυτό μας απλώς να την απολαύσουμε. Ακομπλεξάριστα. Και με λίγο στυλ.

Ακολουθούν 7 «best of the best» από την 50ετή καριέρα του 007 στη μεγάλη οθόνη. Μπορείτε να τα μετατρέψετε σε tips. Να απολαύσετε το καλύτερο κοκτέιλ (και το πιο όμορφο κορίτσι), να γελάσετε με την καλύτερη ατάκα, να προσπαθήσετε το πιο τρομερό κασκαντεριλίκι (not), να κάτσετε, τέλος πάντων, μέσα σήμερα και να δείτε την καλύτερη ταινία της σειράς James Bond. Ή να απολαύσετε τις JamesBondομαχίες που θα προκύψουν από την εντελώς υποκειμενική λίστα που έστησα:

001. Το καλύτερο κοκτέιλ
Το εξής ένα: Βότκα-μαρτίνι. Κουνημένο, όχι ανακατεμένο. Για κάποιον εντελώς αδιανόητο λόγο υπάρχουν μπάρμεν σήμερα –ακόμη και σε «κοκτεϊλικώς ψαγμένα» μαγαζιά του κέντρου– που όταν τους λες «βότκα μαρτίνι», βάζουν πάγο, βότκα και λίγο Martini Bianco και σού σερβίρουν ικανοποιημένοι με τον εαυτό τους αυτή την αηδιαστική σούπα. Έλεος, κύριοι!

Βότκα-μαρτίνι μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: Μια εναλλακτική του πιο κλασσικού κοκτέιλ, του dry martini, με τη βότκα να αντικαθιστά το τζιν ως βασικό συστατικό και μια φλούδα λεμονιού αντί της ελιάς στο γαρνίρισμα. Είναι ένα από τα πιο δυνατά και διακριτικά την ίδια ώρα κοκτέιλ και –προσωπική μου άποψη– ιδανικό για το ξεκίνημα της βραδιάς, ειδικά αν υπάρχει και φαγητό στη συνέχεια. Όποιος θέλει να το δοκιμάσει σπίτι, μπορεί να το φτιάξει πανεύκολα. Θα χρειαστεί ένα σέικερ (εκτός αν το αναμείξει με το κουταλάκι, αυτό που μετά βδελυγμίας απορρίπτει ο 007 ως «ανακατεμένο» – ταιριάζει περισσότερο στο κλασικό κοκτέιλ, με το τζιν), μπόλικο πάγο και ένα ποτήρι του μαρτίνι (το ψηλό, τριγωνικό, κολωνάτο) και βέβαια ξηρό βερμούτ και βότκα.

Η συνταγή: Κατ’ αρχάς γεμίζεις με πάγο το άδειο ποτήρι του μαρτίνι. Γεμίζεις με πάγο μέχρι τη μέση και το σέικερ. Ρίχνεις στο σέικερ 3-4 μεζούρες βότκα και ένα κουταλάκι extra dry βερμούρ (σαν το Martini Extra Dry – προσοχή, όχι το σύνηθες Martini Bianco!) και το κουνάς. Βγάζεις τον πάγο από το ποτήρι, σουρώνεις και τον πάγο από το σέικερ, όσο γεμίζεις το παγωμένο ποτήρι με το επίσης παγωμένο περιεχόμενο του σέικερ. Γαρνίρεις με μια φλούδα λεμονιού στο μήκος ενός δακτύλου και στο πάχος του μισού. Καταναλώνεις αμέσως, πριν ζεσταθεί.

002. Η καλύτερη ατάκα
Το φλεγματικό χιούμορ του James Bond είναι παροιμιώδες. Έχετε σίγουρα στο μυαλό σας τώρα τον Roger Moore (ειδικά αυτόν, που έχει πρωταγωνιστήσει και στις πιο «κωμικές» από τις ταινίες της σειράς) και τον Sean Connery να κοιτάζουν δήθεν ατάραχα και να ξεστομίζουν κάτι επικά ξεκαρδιστικό. Αλλά την καλύτερη ατάκα της ιστορίας του 007 την έχει πει ο τεράστιος George Lazenby, το 1969, στο «Στην Υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητος». Στην αρχική σκηνή, πριν καν πέσουν οι τίτλοι, σώζει μια καλλονή από την αυτοκτονία, αλλά και από τους διώκτες της (από διπλό κακό δηλαδή). Κι εκείνη, αντί να ορμήσει στην αγκαλιά του, απλά φεύγει. Ο Lazenby γυρίζει προς τον φακό και χαμογελώντας παρατηρεί «Αυτό δεν συνέβη ποτέ στον άλλο τύπο», υπονοώντας τον ως τότε James Bond, Sean Connery, που έριχνε τα κορίτσια απλά και μόνο εμφανιζόμενος στην κάμερα.


003. Το καλύτερο αυτοκίνητο
Πολλά έχουν γραφτεί για την Aston Martin DB5 που ο Sean Connery διαλύει στο εργοστάσιο του «Χρυσοδάκτυλου», για να την παραλάβει και πάλι άθικτη από τον Q στο «Επιχείρησις: Κεραυνός» και η οποία θα επιστρέψει φέτος για χάρη του Daniel Craig. Αλλά, ας σοβαρευτούμε. Όταν υπάρχει η Lotus Esprit S1 Turbo που στο «Η Kατάσκοπος Που Μ’ Αγάπησε» μετατρέπεται σε υποβρύχιο, αλλάζοντας για πάντα την ιστορία της αυτοκίνησης, όλα τα υπόλοιπα δίτροχα, τρίτροχα και τετράτροχα (και νταλίκες) που οδήγησε ποτέ ο Bond, μοιάζουν με αυτοκινητάκια Matchbox.


004. Το καλύτερο gadget
O αναπτήρας που γίνεται το χρυσό πιστόλι του «κακού» Σκαραμάνγκα; Το κινητό τηλέφωνο - τιμόνι της BMW 750 στο «Το Aύριο Ποτέ Δεν Πεθαίνει»; Τα γυαλιά με τις ακτίνες Χ που επιτρέπουν στον Pierce Brosnan να βλέπει τις ζαρτιέρες των κοριτσιών και τα πιστόλια των αγοριών στο «Ο Κόσμος Δεν Είναι Αρκετός»; Χμμμμ, τα gadgets του 007 και των αντιπάλων του είναι αναρίθμητα. Απρόβλεπτα. Εξωφρενικά. Αλλά αγαπημένο μου είναι ένα: Το Rolex Submariner του «Ζήσε Κι Άσε Τους Άλλους Να Πεθάνουν». Αυτό με το μαγνήτη. Που ο Roger Moore χρησιμοποιεί για να ξεκουμπώσει το φόρεμα της Miss Caruso και να εισπράξει την ατάκα της "Sheer magnetism, darling". Γιατί το καλό το gadget δεν είναι αυτό που κάνει αυτό που ο Q το έχει κατασκευάσει για να κάνει. Το καλό το gadget είναι αυτό που σε κάνει να το θυμάσαι για πάντα. Όχι τυχαία, σε μια δημοπρασία πέρσι στη Γενεύη, το εν λόγω ρολόι έπιασε κάπου 350.000 ευρώ…

005. To καλύτερο stunt
Στην προ τίτλων σκηνή του “Goldeneye” ο Pierce Brosnan ξεπερνάει σε υπερβολή και τις πιο τραβηγμένες σκηνές του "Rambo". Βουτάει από ένα γκρεμό για να προλάβει ένα ακυβέρνητο αεροπλάνο που πέφτει στο κενό. Μπαίνει μέσα, το πιλοτάρει και περνάει επιδεικτικά πάνω από τους κακούς την ώρα που το αρχηγείο τους γίνεται γης μαδιάμ… Τι άλλο θες;


006. Το καλύτερο Bond girl
Aυτή η επιλογή είναι πιο δύσκολη κι απ’ το να διαλέξεις τον καλύτερο Bond (που είναι ο Roger Moore, εννοείται). Με τις Ursula Andress, Britt Ekland, Halle Berry να έχουν γράψει τέτοια ιστορία για τις εμφανίσεις τους με τα μαγιώ, θα νομίζεις ότι η μπίλια τώρα θα κάτσει κάπου εκεί. Αλλά όχι. Γιατί στον "Χρυσοδάκτυλο", η Honor Blackman υποδύεται την Pussy Galore (τι όνομα! Βγαλμένο από πορνοταινία των 80s), το αρχετυπικό, δηλαδή, κορίτσι του 007, με τις καμπύλες του, το μαλλί κομμωτηρίου, ξανθό και στιλπνό, με κοφτερές ατάκες και επικίνδυνες συνήθειες. Και –το κορυφαίο–, λεσβία στο βιβλίο του Ian Fleming.

007. Η καλύτερη ταινία
Στο IMDB  την πιο ψηλή βαθμολογία την έχει μαζέψει το «Casino Royale» (7.9), ένα δέκατο πάνω από τον «Χρυσοδάκτυλο». Στα internetικά polls είναι πάλι οι δυο τους που κονταροκτυπιούνται για την πρώτη θέση. Οι «πιουρίστες» fans θα ψέλλιζαν κάτι για το «Από τη Ρωσία με αγάπη» και το «Δρ. Νο». Ο «Δρ. Νο» είναι αντικειμενικά μετριότατος, αλλά είναι η πρώτη ταινία της σειράς, οπότε φέρει ειδικό βάρος. Και το «Από Tη Ρωσία Mε Aγάπη» είναι όντως εξαιρετικό, αλλά δεν είναι ακριβώς 007. Στην πραγματικότητα, είναι στην τρίτη ταινία της σειράς, στον «Χρυσοδάκτυλο» του 1964 που συστηνόμαστε πραγματικά με τον ήρωά μας. Τα βίτσια του, το στυλ, τα gadgets, το αρχετυπικό κορίτσι (βλ. παραπάνω), όλα είναι εδώ. Και αν δεν έχεις δει ποτέ σου ούτε μία ταινία James Bond, από εδώ πρέπει να ξεκινήσεις.

Αλλά είναι δεδομένο ότι έχεις δει. Γι’ αυτό και θα εκτιμήσεις περισσότερο την δική μου επιλογή για την πρώτη θέση. Ταξίδεψε στο 1973 και απόλαυσε τον Roger Moore, στη πρώτη του εμφάνιση ως «Πράκτωρ 007», να αποδομεί τον James Bond και να τον ξαναστήνει με μαγικό τρόπο. Το «Ζήσε Κι Άσε Τους Άλλους Να Πεθάνουν», αποκαθηλώνει όλα τα στερεότυπα που ήξερες μέχρι τότε. Μέχρι και οι κακοί δεν είναι πράκτορες του Ψυχρού Πολέμου ή κάποιοι που εκβιάζουν τον κόσμο με ανατινάξεις και άλλα τέτοια φαιδρά. Είναι πραγματικοί κακοί, τύποι που πουλάνε ναρκωτικά και καλύπτονται από πολιτικούς. Και, βέβαια, το τραγούδι τίτλων το έχει γράψει ο Sir Paul McCartney. Αν και, αν με ρωτήσεις για το αγαπημένο μου κομμάτι, μάλλον θα σου τραγουδήσω το επικό “Thunderball” του Tom Jones.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)