Η λατρεμένη μου Basia Bulat

...στο πρώτο της και μοναδικό βίντεο κλιπ. "In the Night" από το συναρπαστικό "Oh, my Darling", το άλμπουμ που κατά λάθος δεν συμπεριέλαβα στο Top 20 για το 2007 (γιατί νόμιζα ότι είχε κυκλοφορήσει το 2006! χαχαχαχα).

Συγκεντρωτικά Αποτελέσματα (στο 99,9% της Επικράτειας)

Είθε να είναι το τελευταίο post για την -κατά τ' άλλα υπέροχη- ψηφοφορία σ' ετούτο το blog, διότι το κοινό μας διψά για λίγη ακόμη Τζούλια και Όλγα και μάλλον έχει κουραστεί πια από τους Γιενς Λέκμαν και Κάνιε Γουέστ αυτού του κόσμου...

(Εννοείται ότι η φωτογραφία αριστερά είναι άσχετη με το Top 20 της χρονιάς - την έβαλα γιατί έτυχε να βρεθώ απόψε σε μια συζήτηση οπαδών του "Πο Πο Culture!" που έλεγαν ότι διαλέγουν τι θα διαβάσουν κυρίως με βάση την εικόνα. Παρακάτω τα συγκεντρωτικά αποτελέσματα της μπλογκογιουροβίζιον. Με έντονα γράμματα τα άλμπουμ που ψηφίστηκαν κι από 'μας εδώ. Με πλάγια αυτά που βρέθηκαν οριακά εκτός της εικοσάδας μας)

30 Besnard Lakes - Are The Dark Horse
29 Kanye West - Graduation
= Nick Cave & Warren Ellis - The Assassination Of Jesse James
27 UNKLE - War Stories
= 65daysofstatic - The Destruction Of Small Ideas
25 Α Place To Bury Strangers - A Place To Bury Strangers
24 Callas - D.I.Y. Or Die
23 Bjork -Volta
22 Βeirut - The Flying Cup
21 LCD Soundsystem - The Sound Of Silver
20 Yeasayer - All Hour Cymbals
19 John Maus - Love Is Real
18 Roisin Murphy - Overpowered
17 I Like Trains - Elegies To Lessons Learnt
16 Richard Hawley - Lady’s Bridge
15 Sunset Rubdown - Random Spirit Lover
14 Εfterklang - Parades
13 Good, Bad & Queen - Good, Bad & Queen
12 Siouxsie - Mantaray
11 Τhe Klaxons - Myths Of The Near Future
10 Arcade Fire - Neon Bible
09 Panda Bear - Person Pitch
08 P.J. Harvey - White Chalk
07 Of Montreal - Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
06 Jens Lekman -Night Falls Over Kortedala
05 The Battles - Mirrored
04 Burial - Untrue
03 Feist - Reminder
02 Radiohead - In Rainbows
01 National - Boxer

Για να διαβάσεις πόσους βαθμούς συγκέντρωσε το κάθε άλμπουμ και τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών αμέσως μετά τον αγώνα, κάνε κλικ εδώ.

I am the earth intruder...

Best Albums of 2007: #1
Bjork
Volta
(One Little Indian)

Από την αρχή αυτής της συναρπαστικής ψηφοφορίας, το «Πο Πο Culture!» απείχε από το β' (και προαιρετικό) κομμάτι της, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι κανείς δεν θα δημοσίευε εκεί τα 20 χειρότερα κατά την άποψή του άλμπουμ (δεν διάβασα π.χ. για καμμία Βέρα Λάμπρου ή για το CD του «Je t' aime» στις λίστες των συν-εκλογέων), αλλά απλά τις εμμονές του. Ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε αυτό το Top 20, βέβαια, δείχνει ότι όντως σιχάθηκε το τελευταίο πόνημα της Bjork.

Εγώ, πάλι, θα την τοποθετήσω στην κορυφή της λίστας μου. Επιμένοντας ότι το ξωτικό από την Ισλανδία θα έπρεπε να διδάσκεται στο μάθημα της μουσικής. Το «Volta» είναι απλά συγκλονιστικό. Και μόνο το γεγονός ότι δεν σου ανοίγεται το ίδιο εύκολα με τα πρώτα της άλμπουμ, αρκεί. Γιατί τούτο εδώ είναι η λογική συνέχεια της γεμάτης πειραματισμούς δισκογραφίας της, ακριβώς μετά τα (επίσης εξαιρετικά «Vespertine» και «Medulla». Στην Bjork οφείλεις να δώσεις χρόνο. Και μετά θα ανταμειφθείς. Μπορείς, βέβαια, να συνεχίζεις να ψωνίζεις από τα καλάθια, περιμένοντας ν' ανακαλύψεις εκεί το μαγικό. Και να ζεις μ' αυτό το άγχος. Εγώ πέρασα δεκάδες υπέροχα καλοκαιρινά βράδια, ξαπλωμένος στον καναπέ της βεράντας μου, μ' ένα ποτήρι Martini στο ένα χέρι και το Sony Walkman μου να μυρίζει Bjork στο άλλο. Ηταν ό,τι καλλίτερο μου συνέβη αυτή την γαμημένη χρονιά.
Π. Χρ.

02. Feist - The Reminder
03. MSMW - Out Louder
04. UNKLE - War Stories
05. Klaxons - Myths of the Near Future
06. The Bird and the Bee
07. Ρόδες - Silent Disco
08. Cocorosie - Adventures of Ghosthorse and Stillburn
09. Arcade Fire - Neon Bible
10. Richard Hawley - Lady's Bridge
11. Belleruche - Turntable Soul Music
12. Brett Anderson
13. John Vanderslice - Emerald City
14. Alicia Keys - As I Am
15. Herbie Hancock - River (the Joni letters)
16. Marilyn Manson - Eat me, Drink me
17. Simian Mobile Disco - Attack Decay Sustain Release
18. George Kontrafouris - Little Daddy's Blues
19. Glenn Gould - Bach/the Goldberg Variations
20. The Good, the Bad and the Queen

And the winner is...

Best Albums of 2007: #1
Burial
Untrue
(Hyperdub)

Μπαίνει μέσα σου σαν SARS, σου τρώει τον εγκέφαλο σαν κοξάκι και στο τέλος σε αποτελειώνει με τα αυτά τα διπλού επιπέδου (γυναικεία) φωνητικά που είναι «αρχαία» και σύγχρονα ταυτοχρόνως. Ποτέ η ηλεκτρονική μουσική δεν θα είναι ξανά η ίδια ύστερα από αυτόν τον δίσκο.
Φ.Β.

02. Battles - Mirrored
03. Holy Fuck – LP
04. Band of Horses - Cease to Begin
05. Patrick Watson – Close To Paradise
06. Panda Bear – Person Pitch
07. Abbie Gale – 2
08. Thurston Moore - Trees Outside the Academy
09. Yeasayer - l Hour Cymbals
10. LCD Soundsystem – Sound of Silver
11. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
12. The Field - From Here We Go Sublime
13. PJ Harvey- White Chalk
14. Deerhoof - Friend Opportunity
15. Of Montreal - Oh Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
16. Caribou – Andorra
17. Arcade Fire - Neon Bible
18. Animal Collective - Strawberry Jam
19. The Fiery Furnaces - Widow City
20. Liars – Liars

Σε λίγο το άλμπουμ που κάνει την μπλογκόσφαιρα να αγωνιά...

...και τον διοργανωτή αυτής της περίφημης ψηφοφορίας να ανησυχεί ιδιαιτέρως.

Την αγαπώ, κυρίες και κύριοι!

Best of 2007
#2
Feist
The Reminder
(Universal)
Μου συνέβη κάτι περίεργο με τη Leslie Feist, φέτος. Άρχισα να διαβάζω διάφορα σκόρπια σχόλια σε διάφορα σκόρπια blog, κι άρχισα να κατεβάζω διάφορα σκόρπια κομμάτια - πότε το My moon, my man, πότε το Brandy Alexander, πότε το 1,2,3,4... Μου άρεσαν, αλλά κανένα δεν μου έκανε μεγάλη εντύπωση - μου φαίνονταν όλα κατώτερα από το ξεσηκωτικό Mushaboom δηλαδή. Είχα πάρει λοιπόν τη γνωσή μου στάση άμυνας απέναντι στο hype, μέχρι που έπεσε στα χέρια μου το cd και το άκουσα όλο από την αρχή μέχρι το τέλος. Και έπαθα την πλάκα μου. Γιατί το κορίτσι κατάφερε να φτιάξει μια δουλειά με ενότητα, γούστο, περιεχόμενο - κατάφερε να φτιάξει ένα ALBUM στην εποχή των downloads. Νόμιζα ότι δεν θα ξανασυναντούσα κάτι τέτοιο στη ζωή μου. Κυρίως, νόμιζα ότι δεν θα έβρισκα πια καλλιτέχνη να λατρέψω, να γίνω κανονικός φαν, όπως όταν ήμουν μικρός - στη Feist έχω παραδοθεί αμαχητί. Λατρεύω τα τραγούδια της, λατρεύω τον τρόπο που σκέφτεται, τις ενορχηστρώσεις της, το σεξ απίλ της, τις γωνίες του προσώπου της, τον τρόπο που ραγίζει η φωνή της όταν τραγουδά, την κιτς ιστορία ηχογράφησης του άλμπουμ (σε ένα παλιό σπίτι στη Γαλλία και καλά), τα πάντα. Δεν έχω παρά μόνο ευγνωμοσύνη γι' αυτήν.
Για να μην πω ότι έκανε το αγαπημένο μου videoclip για φέτος:
(Για την ιστορία, αυτό είναι το #1 στο δικό μου top-10 - η εικοσάδα του Πο Πο Culture προέκυψε από την ένωση των δύο δεκάδων του Homo Ludens κι εμού. Παραχώρησα την πρώτη θέση στον Παναγιώτη, από σεβασμό στο γούστο του και στη μανία του να ενημερώνεται για τις καινούριες κυκλοφορίες - ενώ εγώ θα μπορούσα να έχω βγάλει τη χρονιά χωρίς να ακούσω τίποτα άλλο εκτός από τζαζ του μεσοπολέμου και να είμαι ευτυχής. Και σε τελική ανάλυση, δικό του είναι το blog εδώ που τα λέμε...)

Αργυρό μετάλλιο στους Battles από τον Φώτη

Best Albums of 2007: #2
Battles
Mirrored
(Warp)

Heavy metal για τους «φλώρους» ή «φλώρικο» dance για τους χεβιμεταλάδες, ηχητικοί απροσπέλαστοι ουρανοξύστες, ένα καταιγιστικό rhythm section (που δεν ξέρεις από πού θα σου 'ρθει) και ένας νέος ήχος ξεπροβάλλει από τα πεζοδρόμια των άστεων.
Φ.Β.

03. Holy Fuck – LP
04. Band of Horses - Cease to Begin
05. Patrick Watson – Close To Paradise
06. Panda Bear – Person Pitch
07. Abbie Gale – 2
08. Thurston Moore - Trees Outside the Academy
09. Yeasayer - l Hour Cymbals
10. LCD Soundsystem – Sound of Silver
11. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
12. The Field - From Here We Go Sublime
13. PJ Harvey- White Chalk
14. Deerhoof - Friend Opportunity
15. Of Montreal - Oh Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
16. Caribou – Andorra
17. Arcade Fire - Neon Bible
18. Animal Collective - Strawberry Jam
19. The Fiery Furnaces - Widow City
20. Liars – Liars

Χάλκινο μετάλλιο στους Holy Fuck (θου κύριε!)

Best Albums of 2007: #3
Holy Fuck
LP
(XL Recordings)

Το ιερό δισκοπότηρο της dance rock σκηνής μέσα από «βαριές» κιθάρες και post-rock ατμόσφαιρες που θα στέκονταν το ίδιο καλά στο dancefloor του The Hall ή στο main stage του Rockwave. H σύγκλιση των μουσικών ειδών σε ένα αριστούργημα.

Φ. Β.

Ηλεκτρική μουσική για το μυαλό και το σώμα

Best Albums of 2007

#3

Medeski, Scofield, Martin & Wood

Out Louder

(Indirecto/Emarcy)

Περίληψη προηγουμένων: οι Medeski Martin & Wood είναι θεοί. Είναι αυτό το υπέροχο ηλεκτρικό τρίο που (αντιγράφω τον εαυτό μου) "πατά πάνω στην παράδοση της κλασικής soul-funk-jazz των '60s, όπως την καθόρισε το Hammond του Jimmy Smith - κι όταν λέω "πατά" εννοώ ότι τον ξενυχιάζει τον ήχο, μεταλλάσσοντάς τον σε κάτι εντελώς διαφορετικό, σαφώς πιο avant-garde, που συνδιαλέγεται με το hip-hop, τη free jazz και τον μινιμαλισμό". Ο Scofield είναι ίσως ο σημαντικότερος ηλεκτρικός κιθαρίστας που βγήκε από τις τάξεις του Miles Davis (και το λέω αυτό έχοντας επίγνωση για το στάτους που απολαμβάνει ο John McLaughlin, τον οποίο προσωπικά βαριέμαι θανάσιμα). Η πρώτη τους συνεργασία, το A Go Go του '98 είναι ένα από τα πιο cool πράγματα που μπορείς να ακούσεις. Η νέα τους, δεν χαρίζεται σε κανέναν. Για κάθε βατό, funky θέμα, υπάρχουν τέσσερα χαοτικότερα. Όπως έγραφα σ' αυτό εδώ το blog, "το ακούς και βλέπεις το ίδιο το jazz-funk να στραπατσάρεται, να λιώνει, να αγγίζει το dub και διάφορα μεταλλαγμένα λάτιν, καθώς ο δαιμόνιος Billy Martin αλλάζει ρυθμούς σαν υπερκινητικό παιδί, ενώ ο Chris Wood συνεχίζει να παίζει αυτό το μπάσο που μοιάζει να έχει τόσο χαλαρές χορδές που ταλαντεύονται για ώρες - και πάνω σ' αυτό, ο Scofield με τον John Medeski, μοιάζουν να πετά ο ένας χρώματα στον καμβά του άλλου. Τα περισσότερα θέματα είναι όντως ακατανόητα - αυτοσχεδιαστικοί μαραθώνιοι, που παίρνουν μια μελωδία για να τη στίψουν και να την παρατήσουν ενάμισι λεπτό πριν τελειώσει το κομμάτι. Το μόνο που είναι προφανές είναι ότι πρόκειται για τέσσερις μουσικούς που λατρεύουν αυτό που κάνουν - και περνούν τόσο καλά τη στιγμή που το κάνουν, που ξέρουν ότι, αν αγαπάς τη μουσική, θα το νιώσεις κι εσύ. Και θα υποκύψεις".

Group 4 (με U.N.K.L.E. και Band of Horses)

Best Albums of 2007: #4
Band of Horses
Cease to Begin
(Sub Pop)

Μουσικοσυναισθηματική αμπούλα που «σκάει» στα μούτρα σου κάθε φορά που την βάζεις στο repeat ή κάπως σαν η Σίλβια Πλαθ να έμαθε κιθάρα-μπάσο-ντράμς για να «ντύνει» τους στίχους της όταν έχει δημιουργική έμπνευση.
Φ. Β.

---

Best Albums of 2004: #4
U.N.K.L.E.
War Stories
(TBC)

Ο μοναδικός λόγος που με κάνει να ξανασκέφτομαι μήπως ήταν μαλακία η ιδέα να βγάλουμε κοινή λίστα με τον ΝΚΦ είναι ότι αυτό το άλμπουμ σε αυτή την χρονιά δεν νοείται να παίρνει θέση εκτός βάθρου. Γιατί τόσος έρωτας; Τα έγραφα και όταν κυκλοφόρησε: «Αν οι Massive Attack βελονιάζονταν ξαφνικά με αυξητικές, ερυθροποιτίνες και λοιπές ντόπες, θα ακούγονταν περίπου σαν τους μετα-τριπχοπάδες U.N.K.L.E. σ’ αυτό το αριστούργημα. Μόνο που δεν θα είχαν ανακαλύψει τον Gavin Clark (των Clayhill). Και άρα δεν θα έβγαζαν το «Τραγούδι της Χρονιάς 2007» (άκου το «Broken» και ετοιμάσου να φας κόλλημα). Ούτε τον Ιαν Αστμπερι (ναι, των Cult και μετά των Doors) θα επαναβάπτιζαν τόσο δημιουργικά σε ρόλο Τζόνι Κας στα πιο μελαγχολικά του. Οταν η electronica συναντά το indie rock -και αν έχουν και οι δύο έμπνευση στο κρεβάτι- τότε γεννιέται κι ένα διαμαντάκι. Και 2 στις 3 φορές έχει το όνομα U.N.K.L.E.»
Π. Χρ.

Mambo Number 5

Best Albums of 2007: #6
Panda Bear
Person Pitch
(Paw Tracks)

Γεννημένο να είναι καταραμένο μέχρι να δικαιωθεί από το χρόνο, θα παραμείνει για λίγο στο χρονοντούλαπο της ιστορία ως το χαμένο αριστούργημα του Phil Spector αν αυτός δεν οπλοφορούσε στο σπίτι του και η κονσόλα του είχε περισσότερα εφέ για distortion.
Φ. Β.

---

Best Albums of 2007: #5
Patrick Watson
Close to Paradise
(Secret City)

Εκεί που το «έχασε» ο Rufus Wainwright το «βρήκε» ο Watson, είτε στο μεσοδιάστημα των μουσικών ορίων μεταξύ Nick Drake, Jeff Buckley, Björk, John Coltrane και Claude Debussy είτε στην καναδέζικη παράδοση των ντόπιων τροβαδούρων. Και ο Watson έκανε την μεγάλη υπέρβαση.
Φ. Β.

---

Best Albums of 2007: #5
Klaxons
Myths of the Near Future
(Polydor)

Ακόμη κι αν είναι υπερβολικοί όσοι έπευσαν να βαπτίσουν τους Klaxons ιδρυτές ενός ολόκληρου στιλ (του "nu-rave"), αυτό που είναι απολύτως σαφές από το πρώτο κιόλας άκουσμα του ντεμπούτου τους είναι ότι τα παλληκάρια δεν παίζουν με τους γνωστούς κανόνες. Προτιμούν τις μπασκέτες με την αλυσίδα για διχτάκι και γρατζουνάνε τις κιθάρες τους όσο πιο "dancey" γίνεται. Βοηθάνε και τα σωστά τοποθετημένα μπίτια κι έτσι τα κοριτσάκια αυτού του κόσμου έχουν ένα ροκ συγκρότημα να ξεσηκώνει τους γοφούς τους πιο άγρια κι απ' ότι οι κουρφαίοι του Rn'B -κι εμείς τα αγοράκια είμαστε ευτυχισμένα. Όχι τυχαία το γκρουπ της χρονιάς στην Βρετανία -πάνω κι από την Amy Winehouse...
Π. Χρ.

The Bird and The Bee

Best Albums of 2007

#6

The Bird and the Bee

The Bird and the Bee

(Blue Note)

Αντιγράφω τον εαυτό μου:
"Αιθέρια φωνητικά δίνουν το σήμα εκκίνησης για να ακολουθήσει ένα ηλεκτρικό πιάνο, ένα φαζαριστό (sorry, δεν έχω καλύτερη λέξη) μπάσο, ένα ντέφι και γενικώς όλα τα συστατικά που φέρνουν στο μυαλό την ηλιόλουστη, αισιόδοξη πλευρά της δεκαετίας του '70, κατακλύζουν ένα κομμάτι που ξεχειλίζει αισιοδοξία και αθωότητα. Ναι, το ντουέτο The Bird and the Bee αγαπά το ρετρό, αλλά ο ήχος τους δεν θα μπορούσε να έχει εμφανιστεί σε καμία άλλη εποχή. Για την ακρίβεια, δύσκολα θα ακούσεις κάτι εκεί έξω που να μπορεί να περιγράψει καλύτερα την ώρα που δύει ο ήλιος, ενώ τριγυρνάς ανέμελα στην πόλη, απολαμβάνοντας τη μετάβαση από την άνοιξη στο καλοκαίρι".

Αυτά έγραφα το Μάιο στη Madame Figaro για το Again and Again, το κομμάτι με το οποίο ξεκινά αυτό το υπέροχο άλμπουμ του αγαπημένου μου ντουέτου για το 2007. Δεν είναι πια άνοιξη, αλλά κατά τ' άλλα, δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Τέλειο, τέλειο, τέλειο, τέλειο, τέλειο

To νέο αγαπημένο μου blog δημοσίευσε μια καταπληκτική ιδέα - μεταφράζω:
βήμα 1ο: μπαίνεις στη wikipedia
βήμα 2ο: πατάς random article. Αυτό που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου
βήμα 3ο: ξαναπατάς random article. Αυτό που θα βγει είναι το όνομα του cd σου
βήμα 4ο: ξαναπατάς random article 10-15 φορές. Αυτό που θα προκύψει είναι το track list σου
δεν έχω χρόνο να το κάνω τώρα, αλλά προτείνω να το κάνουμε στο τέλος αυτής της ρημαδοψηφοφορίας, ως bonus - το άλμπουμ που θα βγάζαμε εμείς για το 2007

To soundtrack της οργής

Best albums of 2007

#7

Ρόδες

Silent Disco

(Archangel)

Ήδη από τη «Γιορτή της φαντασίας», οι Ρόδες είχαν δείξει ότι είναι κατά τα φαινόμενα η καλύτερη μπάντα της Ελλάδας, έχοντας δημιουργήσει ένα εντελώς δικό τους ροκ εν ρολ, απόλυτα αθηναϊκό (δεν θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί σε καμία άλλη πόλη του κόσμου), με μια ξεκάθαρη ταυτότητα, παρά το πλήθος των επιμειξιών που συνθέτει το στιλ τους. Με έναν ήχο που σε αρπάζει από τα αυτιά και δεν σε αφήνει με τίποτα, καθώς περνά με άνεση από το Hip-hop στο πανκ, τη ρέγκε, τη σόουλ, το ροκ εν ρολ, μέσα από εμπνευσμένα samples, εξαγριωμένες κιθάρες και ένα funk βήχα που δονεί τα κόκαλά σου, οι Ρόδες είναι πάνω από όλα ένα συγκρότημα που «τα λέει» όπως κανείς άλλος. Ενώ τα περισσότερα γκρουπ που κινούνται πέριξ του hip hop επιδίδονται σε μια φλυαρία άνευ προηγουμένου, διδακτική, αγράμματη, ανούσια και γενικόλογη, οι Ρόδες χώνουν το μαχαίρι στο κόκκαλο. Οι στίχοι τους είναι μια δηκτική, ακριβής και καίρια ανατομία της ελληνικής κοινωνίας με ρεαλισμό, οργή και σαρκασμό που δεν αφήνει τίποτα όρθιο – ούτε τους ίδιους.

Abbie Gale - 2 (στο νούμερο 7)

Best Albums of 2007: #7
Abbie Gale
2
(Inner Ear)

Όχι δεν είναι μια χαριστική (aka τοπικιστική) προαγωγή στα δέκα καλύτερα παγκοσμίως μιας lo- fi shoegaze από την (ταπεινή δισκογραφικά) Πάτρα, αλλά μια (επιτέλους) απτή απόδειξη ότι μια θειική φωνή και μερικές αριστουργηματικές συνθέσεις-ενορχηστρώσεις μπορούν να μας θυμίσουν τις καλύτερες στιγμές των My Bloody Valentine.
Φ. Β.

Thurston Moore - Trees Outside the Academy

Θαύμα! Αναστήθηκε ο Βαλλάτος!

(Τα κείμενα που ακολουθούν αποτελούν προδημοσίευση όσων θα διαβάσετε στο περιοδικό «Free» που κυκλοφορεί στις 21/12)

# 11
Jens Lekman
Night Falls Over Kortedala

Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Magnetic Fields αν τους συνόδευε η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και τους κλείδωνε σε ένα στούντιο (ο ιδιοφυής παρανοϊκός) Phil Spector με ένα πιστόλι στον κρόταφο.

# 10
LCD Soundsystem
Sound of Silver

Ο ήχος του ασημιού είναι κοφτός και ταυτοχρόνως πιο πολύπλοκος από ποτέ, είναι ο ήχος της πόλης που ποτέ δεν κοιμάται, ένας συνδυαστικός ήχος από αυτοκίνητα που άλλοτε τρακάρουν μεταξύ τους και άλλοτε κάνουν κόντρες στην παραλιακή λεωφόρο. Ήχος μοντέρνος, «διαστημικός», «εξωγήινος», ήχος του 2020. Σαν ευλογία.

# 9
Yeasayer
All Hour Cymbals

Η ψυχεδέλεια επιστρέφει χωρίς πολλά πολλά πομπώδη μανιφέστα (γιατί έτσι πρέπει) και βράζει σε ένα καζάνι από κλειδοκύμβαλα «καμένα» φωνητικά και δαιδαλώδεις ατμόσφαιρες από Beach Boys που δεν τα είχε ονειρευτεί κανένας.

# 8
Thurston Moore
Trees Outside the Academy

Η αποθέωση της απλότητας, του περιοδεύοντα μουσικού που ζητάει μισό δολάριο στο Central Park, των λυρικών συνθέσεων ενός πολυσύνθετου (όπως έχει αποδείξει από τους Sonic Youth) ταλέντου, της μελωδίας (επιτέλους!), των απλών, λιτών, ουσιαστικών τραγουδιών.

Φ.Β.

Cocorosie - The Adventures of Ghosthorse and Stillborn (στο νούμερο 8)

Best Albums of 2007: #8
Cocorosie
Adventures of Ghosthorse and Stillborn
(Touch & Go)

Ψήγματα όπερας συνοδεία ήχων από παιχνιδάκια Chicco; Τρελαίνομαι. Η Bjork συναντά τους Wu Tang Clan; Ή τα έχω χάσει τελείως; Οι αδελφές Κασάντι είναι φαντάσματα. Από τα άλλα. Που δεν σε τρομάζουν πολύ. Το απέδειξαν και με τη μαγική συναυλία τους -ένα βράδυ που 'βρεχε- στην Ρεματιά. Ξωτικά σου λέω. Η Μπιάνκα και η Σιέρρα πειραματίζονται τόσο δημιουργικά με την ποπ που προβλέπω πως σύντομα θα δημιουργήσουν ολόκληρο ρεύμα. Κι επειδή εγώ υπογράφω ως Homo Ludens κι άρα λατρεύω και τους υπόλοιπους «παίζοντες ανθρώπους», ανακηρύσσω το «Japan» ως τον ύμνο μου για τη χρονιά που φεύγει. Αν αυτό «κάθισε» στο 8, φαντάσου τι σου έχω για το 5, το 4 και το 1 (τα υπόλοιπα είναι του Φωτάκη)!
Π. Χρ.

Arcade Fire - Neon Bible στο νούμερο 9

Best Albums of 2007: #9

Arcade Fire
Neon Bible
(Merge)

Ο Φώτης το έβαλε στο #17 της λίστας του, τονίζοντας όμως ότι εύκολα έπαιζε ακόμη και στην πρώτη πεντάδα. Ακριβώς στο νούμερο 5 της δικής μου λίστας (και άρα στο 9 αυτής του "Πο Πο Culture!") σκάει το νέο δημιούργημα της Ρεζίν και του Γουίν -και των υπολοίπων της Καναδοπαρέας- γιατί απλά δεν κατάφεραν να το ολοκληρώσουν όπως έπρεπε και να το στείλουν στο νούμερο 1. Πομπώδες ανεξάρτητο ροκ, βαρύτερο και πιο δουλεμένο από το ντεμπούτο τους, το "Funeral", γεμάτο με αυταρέσκεια. Κάτι που δεν είναι κατ' ανάγκη κακό, αλλά γίνεται κακό όταν δεν τους αφήνει χαλαρούς να κάνουν ακόμη καλλίτερα αυτό που κάνουν πολύ καλά (και το ακούς στα «Intervention», «The Well and the Lighthouse», «No Cars Go» και κυρίως «Windowsill» και «My Body is a Cage»). Αν ήταν και τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ σαν κι αυτά, τότε θα μιλούσαμε για δίσκο δεκαετίας. Αλλά δεν είναι. Κι άρα, απλά μιλάμε για πολλές υποσχέσεις. Και για το νούμερο 9 της λίστας του "Πο Πο Culture!" για το 2007...
Π. Χρ.

---

Best Albums of 2007: #9
Yeasayer
All Hour Cymbals
(We Are Free)

Φ. Β.

Η ώρα της δεκάδας! (Ξεκινήσαμε με Richard Hawley και LCD Soundsystem)

Και για όσους άνοιξαν μόλις τώρα τις οθόνες τους, να πούμε με λίγα λόγια τι έχει συμβεί ως εδώ: Κατ' αρχάς, ο gone4sure είχε την ιδέα να διοργανώσει μια ιδιότυπη Γιουροβίζιον και να αναδείξει δι' αυτής το άλμπουμ της χρονιάς. Ως εκλογείς μετέχουν πολλοί και καλοί bloggers (των οποίων τις επιλογές θα βρεις σ' αυτό το link) μεταξύ των οποίων και οι δύο συγγραφείς του "Πο Πο Culture" (Mr. Arkadin - Νίκος Φωτάκης και Homo Ludens - Παναγιώτης Χριστόπουλος).

Εμείς οι δύο, επειδή είμαστε λίγο "δύσκολοι" και δεν μπορούσαμε να βρούμε από 20 αξιόλογα άλμπουμ για το 2007, όπως ήθελε ο gone4sure, αποφασίσαμε να εκδώσουμε κοινή λίστα. Αλλά το κοινό του "Πο Πο Culture" δεν έμεινε δυσαρεστημένο, αφού τελικά είχε δύο λίστες να διαβάζει, καθώς καταφέραμε την τελευταία στιγμή να εξασφαλίσουμε την guest συμμετοχή του Φώτη Βαλλάτου και της δικής του 20άδας -όπως τότε που είχε φέρει ο Άρης (ή η ΑΕΚ;) τον Ρίτζι Θίουζ για ένα και μόνο ματς, έναν τελικό Κυπέλλου στο μπάσκετ.

Επί 10 ολόκληρες ημέρες ανεβάζαμε ένα ένα το αγαπημένο μας δισκάκι (δύο-δύο στην ουσία, ένα εμείς κι ένα ο Φώτης) και αφού καλύψαμε τις θέσεις 20 έως 11, από χθες το βράδυ έχουμε μπει στην τελική ευθεία της πρώτης δεκάδας, που είναι φορτωμένη και με μεγαλύτερη αγωνία, αφού σύμφωνα με τους κανονισμούς που θέσπισε ο gone4sure κερδίζει και περισσότερους βαθμούς. Από εδώ και πέρα, κάθε ψήφος είναι κρίσιμη. Για να δούμε λοιπόν τις λίστες μας ως εδώ:

Πο Πο Culture:
10. Richard Hawley - Lady's Bridge
11. Belleruche - Turntable Soul Music
12. Brett Anderson
13. John Vanderslice - Emerald City
14. Alicia Keys - As I Am
15. Herbie Hancock - River (the Joni letters)
16. Marilyn Manson - Eat me, Drink me
17. Simian Mobile Disco - Attack Decay Sustain Release
18. George Kontrafouris - Little Daddy's Blues
19. Glenn Gould - Bach/the Goldberg Variations
20. The Good, the Bad and the Queen

Φώτης Βαλλάτος:
10. LCD Soundsystem – Sound of Silver
11. Jens Lekman - Night Falls Over Kortedala
12. The Field - From Here We Go Sublime
13. PJ Harvey- White Chalk
14. Deerhoof - Friend Opportunity
15. Of Montreal - Oh Hissing Fauna, Are You The Destroyer?
16. Caribou – Andorra
17. Arcade Fire - Neon Bible
18. Animal Collective - Strawberry Jam
19. The Fiery Furnaces - Widow City
20. Liars – Liars

Ο Φώτης έχει σταματήσει να στέλνει κειμενάκια μετά το #16. Προφανώς προετοιμαζόταν για το πάρτι του Free και μετά αναρώνει από το πάρτι του Free. Στο οποίο πάρι (του Free καλέ) δεν πήγε ούτε ο Νίκος -λόγω φόρτου εργασίας-, ούτε εγώ -λόγω των γνωστών προσωπικών προβλημάτων για τα οποία έχω καραζαλίσει το κοινό το "Πο Πο Culture". Επί τη ευκαιρία, ζητάμε συγγνώμη από τον Λευτέρη και το υπόλοιπο team του περιοδικού για την απουσία μας...

Richard Hawley - Lady's Bridge (άλλαξα το κείμενο)

Best Albums of 2007

#10

Richard Hawley

Lady's Bridge

(Virgin)

Αν η σύγχρονη ποπ τραγουδοποιία είναι μια πριγκίπισσα που στενάζει κάτω από το ζυγό παραδόπιστων κερδοσκόπων και ατάλαντων φωνακλάδων, τότε ο Richard Hawley είναι ένα είδος ιππότη που καταφθάνει πάνω στο λευκό του άλογο, οπλισμένος με ένα μπουκέτο αληθινά τραγούδια. Σύμφωνοι, δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι στο Lady's Bridge που να μη σου θυμίζει κάτι από την ιστορία του rock'n'roll και του ελαφρού τραγουδιού του '60, αυτό όμως δεν κάνει το δίσκο λιγότερο ευχάριστο. Αντιθέτως, είναι αυτή η συγκινητική του προσπάθεια να φτιάξει τραγούδια στρογγυλά, με γοητευτικές μελωδίες, ρυθμό, αρχή, μέση και τέλος, που κάνει τον Richard Hawley να ακούγεται σχεδόν εκκεντρικός: τι θέλει αυτή η κομψότητα ανάμεσα στην κακογουστιά που μας βομβαρδίζει καθημερινά;

(Δημοσιεύτηκε στο τ. Οκτωβρίου 2007, του περιοδικού madame figaro)