10 αναμνήσεις από διακοπές μέσα από 10 τραγούδια για τις διακοπές

Μια προσωπική λίστα εφηβικής ζαλάδας και ιδανικής μουσικής για τον καυτό Αύγουστο. Ακόμη και να βαριέσαι να διαβάσεις τις αναμνήσεις μου, αξίζει να πάρεις μαζί σου στις διακοπές τα τραγούδια.
(Και με αυτό το post αποχαιρετώ για λίγο τον αναγνώστη του ΠΠC, να κάνω κι εγώ χρήση της θερινής μου άδειας).

Sex Pistols - "Holidays in the Sun"
Σαντορίνη 1993, πόδια πληγιασμένα από μια πτώση με νοικιασμένο παπάκι. Μπαρ «Τιθόρα». Τεκίλες μπόμπα και συζητήσεις για το ΝΒΑ υπό τον ήχο των Sex Pistols. Δεν ψάχναμε για γκόμενες τότε.

Madonna – "Holiday"
Μαρούσι 1986, τέλη Ιουνίου, στα γενέθλια του Νίκου. Πορτοκαλάδες σε μπλε ποτηράκια, κοκακόλες σε κίτρινα, κεφτεδάκια, πακοτίνια και γαριδάκια, τελευταία γενέθλια πριν φύγουμε όλοι διακοπές. Μουσική από κασέτα από ένα μεγαλύτερο ξάδελφο. Το πρώτο ερωτικό άγγιγμα σε κορίτσι. Δεν είναι και τόσο ερωτικό. Κάποιος μας είπε ότι πρέπει να της πιάσουμε τον κ**ο. Όλοι, ο ένας μετά τον άλλον...

The Bee Gees - "Holiday"
Θολή ανάμνηση από άγνωστο νησί κι από κάποιο ξεχασμένο έρωτα. Μελαγχολία στα πρόθυρα της κατάθλιψης «που δεν με καταλαβαίνει» και ταιριαστές μουσικές από κάποιο πειρατικό ραδιοφωνικό σταθμό. Πόσο μεγαλώσαμε από τότε.

Robbie Nevil - "Back On Holiday"
Φιλοθέη 1989, τελευταία μέρα στο σχολείο, βρεγμένοι από το μπουγέλο περπατάμε προς το σπίτι. Είμαστε τρεις. Μόνο εγώ είμαι ενθουσιασμένος. «Γιατί;» με ρωτούν. «Back on Holiday» τραγουδώ. Και πάλι δεν καταλαβαίνουν τον ενθουσιασμό.

Scorpions - "Holiday"
Χίος 1989, λίγες μέρες μετά. Μαζεμένοι στην προβλήτα στον ΑηΓιάννη. Πανσέληνος. Τους κοιτάζω από το παράθυρο. Ακούν μουσική από ένα τρανζίστορ. Βάζω το Holiday των Scorpions από μια κασέτα. Ανεβάζουν την ένταση και τραγουδάνε όλοι μαζί. «Κι αυτό ήταν το τελευταίο κομμάτι της εκπομπής μας για σήμερα» ανακοινώνω με την πιο σοβαρή μου φωνή και τρέχω στα σκαλιά για να κατεβώ κι εγώ μαζί τους. Ο Νίκος παίζει τις πρώτες νότες του Holiday στην κιθάρα. Τραγουδάμε όλοι μαζί.

The Kinks - "Holiday"
Τσουχτερό κρύο έξω. Ζητάω μια ακόμη μπίρα απ’ τον μπάρμαν. «Βρέχει;» με ρωτάει ένας Γερμανός συνάδελφος. «Νομίζω», του απαντώ. Είμαστε κάπως ζαλισμένοι. Σίγουρα βαρείς. «Πάω να χορέψω», λέει και φεύγει χωρίς ισορροπία. Δίνω προσοχή στη μουσική. «Τι να χορέψει ακριβώς;» αναρωτιέμαι. Πάω στην γκαρνταρόμπα, παίρνω το παλτό μου και βγαίνω έξω στις αφιλόξενες Βρυξέλλες χωρίς να πω γεια σε κανέναν. «Πόσο θά ‘θελα να είμαι τώρα διακοπές», σκέπτομαι περπατώντας προς το ξενοδοχείο μου, κάτω από το ψιλόβροχο.

Green Day – "Holiday"
Ίος 2005. Το CD των διακοπών φέτος περιέχει και μερικά κομμάτια από Green Day. Το American Idiot ήταν δισκάρα, δεν θα μπορούσα να τ’ αφήσω απ’ έξω. Αλλά στο αυτοκίνητο δεν είμαι μόνος. Στις διακοπές δεν είμαι μόνος. Και αυτό το Holiday δεν ταιριάζει με το ηλιοβασίλεμα. Γενικά τίποτε δεν ταιριάζει με τίποτε. Οι ώρες που κάνω windsurf στο Μυλοπότα. Τα βιβλία που της έχω διαλέξει. Οι μέρες που κανόνισα να πάμε στη Φολέγανδρο –«πολύ λίγες». Όλα λάθος. Μήπως χρειαζόμαστε διακοπές;

Earth, Wind & Fire - "Love’s Holiday"
Άνδρος 2000. Δεν έχω ρούχα. Είπα να σταματήσω γυρίζοντας μετά από μια εβδομάδα στη Μύκονο (είχα πάει για τριήμερο) να δω τους συγγενείς μου. Ένας φίλος επιμένει: «Μείνε, θα παίξω μουσική σε ένα γάμο αύριο βράδυ, έλα να ανοίξεις εσύ το πρόγραμμα, θα σου δώσω ένα δικό μου πουκάμισο». Είναι σχεδον διπλάσιος από μένα. Το πιο στενό του πουκάμισο μού είναι σαν κελεμπία. Παντρεύεται η κόρη κάποιου εφοπλιστή. Τα τραπέζια γύρω από την πισίνα έχουν γεμίσει. Η ζέστη είναι αφόρητη. Μέχρι που ξαφνικά αποφασίζει να φυσήξει το μελτεμάκι και ν’ αρχίσει να ρίχνει κάτω κορδέλες και ηχεία, να παίρνει τα τραπεζομάντηλα και τα ποτήρια. Το τεράστιο πουκάμισό μου φουσκώνει. Γίνομαι αερόστατο.

Nazareth - "Holiday"
Κινέτα, τέλη δεκαετίας ’80. Μπλιμπλίκια στο ξενοδοχείο, βουτιές από τη μικρή προκυμαία, μπάλα στην αυλή και λίγο φλερτ με τα πιο μεγάλα κορίτσια. Και μετά περπάτημα μέχρι το θερινό. Παίζει τον «Ατσαλένιο Αετό». Πήρα και λεφτά για παγωτό, για να φάμε στο γυρισμό!

Joan as Police Woman – "Holiday"
Σητεία 2008, εννιά μποφόρ και waterstart όλη μέρα στον Κουρεμένο. Φουσκωμένα πόδια και πληγές στα καλάμια, κοκκινισμένα μάτια και μια συνεχής ζαλάδα τη νύχτα. «Δυο μπίρες το πολύ, πιο πολλές και δεν ξέρω αν θα μπορώ να οδηγήσω προς τα πίσω». Bγάζω τις Havaianas, πατάω τα πεντάλ ξιπόλητος. «Ωραίο CD αυτό, τί είναι;», με ρωτάνε. «Joan As Police Woman, μόλις βγήκε», απαντώ.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Το αγαπημένο μου μέρος στην Ελλάδα: Αντίπαρος

Την Αντίπαρο μπορείς να τη μετρήσεις με χίλιους δυο τρόπους. Με τη meta-μυκονιάτική λογική του “to see and to be seen” που επικρατεί τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο (ευτυχώς, μείον το ποζεριλίκι του «νησιού των ανέμων»). Με την alternative και λίγο ανάρχα κουλτούρα που κουβαλάει το κάμπινγκ και που κάποτε απλωνόταν σε όλο το νησί. Με την μοναδική ισορροπία που επιτυγχάνεται ανάμεσα στους εκπροσώπους των δύο παραπάνω φυλών.

Ακόμη: με την οικογενειακή ευκολία του «ωραίες κι εύκολα προσβάσιμες παραλίες, χαμηλές τιμές, ηρεμία και πεζόδρομος για να παίζει ο μπόμπιρας». Ό,τι μέτρο κι αν χρησιμοποιήσεις, το πιο πιθανό είναι ότι θα ξεπεράσει κατά πολύ τον πήχη στις προσδοκίες σου. Το δικό μου μέτρο είναι λίγο ιδιαίτερο, αλλά νομίζω ότι αυτή είναι και η πιο μεγάλη «μαγκιά» του νησιού. Ότι, τελικά, αν και τόσο δα μικροσκοπικό, καταφέρνει και ικανοποιεί όλα τα γούστα.

Ορίστε οι 10 λόγοι για τους οποίους έχω λυπηθεί πάρα πολύ που φέτος δεν θα καταφέρω να περάσω το καλοκαίρι στην αγκαλιά της (αν και δεν πρόκειται να μου τη γλιτώσει τον Σεπτέμβριο). Τα γράφω ως tips, μπας και αποκτήσει το δικό μου μέτρο έστω και λίγη αξία και για κάποιον άλλον.

Η Πούντα
Η Πούντα βασικά βρίσκεται στην Πάρο, αλλά με τον όρο εννοώ το στενό ανάμεσα στα δύο λιμάνια (Πούντας – Αντιπάρου) και λίγο πιο νότια. Έχει μήκος περίπου δύο ναυτικών μιλιών και είναι ο βασικότερος λόγος που θέλω κάθε καλοκαίρι να βρίσκομαι εκεί. Όταν πιάνει το μελτέμι, είναι η μεγαλύτερη ασφαλής πίστα για windsurf που υπάρχει στην Ελλάδα, αρκετά flat και άρα ιδανική για όσους ακόμη μαθαίνουν ή γουστάρουν να πιάνουν μεγάλες ταχύτητες με ride σκάφη, αλλά και με ένα ευχάριστο ελαφρό κυματάκι πού και πού, το οποίο ευνοεί τις φιγούρες για όσους κατέχουν το σπορ.

Μπαίνω από τα βραχάκια αριστερά στην πρώτη Ψαραλυκή (όνομα παραλίας είναι αυτό), όπου το απάγκιο δεν είναι πάνω από 50 μέτρα και όπου μπορείς εύκολα να αφήσεις το αυτοκίνητο για να μεταφέρεις σκάφος και πανιά. Στα πιο καλά μου, με 7άρι μποφόρ και άδειο στίβο, δεν μού παίρνει πάνω από δύο λεπτά να βρεθώ από την Αντίπαρο στην Πάρο.

Highlight καριέρας: Μέσα στο νερό, με βουλωμένα και τα δύο αυτιά, να πασχίζω να ρυθμίσω κάτι στη μάτσα μου και ξαφνικά να ακούω το φέρι μποτ που εκτελεί τη γραμμή Πούντα – Αντίπαρο να μου «κορνάρει» να σηκωθώ και να φύγω από την πορεία του.

Ο όρμος της Φανερωμένης
Η social παραλία του νησιού, ο Σορός, δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Προτιμώ να συνεχίζω με το αυτοκίνητο 3-4 χιλιόμετρα προς το νότο, από τον χωματόδρομο που πάει προς το ακρωτήρι της Φανερωμένης. Στα δύσκολα σημεία κατεβάζω τα γυναικόπαιδα (ακόμη και ένα τζιπ δυσκολεύεται, για να καταλάβεις), αλλά η ανταμοιβή αξίζει.

Κατ’ αρχάς πάνω στον δρόμο συναντάς κάποια στιγμή τις δύο πιο τέλειες παραλίες του νησιού, δύο μικρούς κολπίσκους με χρυσή άμμο και τέλεια νερά (κατάμεστες, βέβαια, τον Αύγουστο –γι’ αυτό και συνεχίζεις το ράλι 4x4 πιο νότια…) ενώ μια ανηφόρα και μια κατηφόρα πιο πέρα βρίσκεται ο όρμος της Φανερωμένης, το αγαπημένο αγκυροβόλι των ιστιοπλοϊκών και των γιότ, το πιο ήρεμο σημείο όλου του νησιού. Ένας σχεδόν στρογγυλός κόλπος –σαν υπερμεγέθης πισίνα. Δεν έχει άμμο, μόνο βράχους – πλάκες. Ακόμη και στην πιο υψηλή περίοδο, θα έχεις τον δικό σου, αποκλειστικό βράχο.


Το Σπήλαιο
Ένα αξιοθέατο που οι επισκέπτες του νησιού τείνουν να σνομπάρουν, θεωρώντας ταλαιπωρία τη μετακίνηση ως εκεί και το κατέβασμα στα έγκατά του με τα πόδια. Μόνο που όποιος τελικά πηγαίνει, κρατάει μέσα του την εμπειρία για πάντα. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να το περιγράψω με λόγια και καμμία φωτογραφία δεν θα μπορέσει ποτέ να αποτυπώσει το μεγαλείο του. Αν βρίσκεσαι στην Αντίπαρο και δεν πας, είσαι άξιος της μοίρας σου. Ειδικά αν η μέρα είναι ανυπόφορη από πλευράς ζέστης, το κάνεις και για την υγεία σου. Είναι το μεγαλύτερο «φυσικό» air condition που υπάρχει και το κατέβασμα στα 25 μέτρα του βάθους του από την ανεμόσκαλα είναι η πιο αναζωογονητική γυμναστική που θα μπορούσες ποτέ να απολαύσεις.


Ο Αλέξανδρος
Άλλο ένα αντικείμενο χλεύης ή σνομπισμού από την αντιπαριώτικη ελίτ που διαλέγει το νησί μόνο για τα κοκτέιλ της πλατείας και τα μεθύσια της La Luna. Ο Αλέξανδρος είναι ένα καραβάκι που κάνει το γύρο του νησιού και που πρέπει να ξυπνήσεις στις 8 το πρωί για να το προλάβεις. Μαζεύει πάνω του όλη την γραφικότητα του σύμπαντος: Κατ’ αρχάς το κατακλύζουν οι ξανθοί, καμμένοι από τον ήλιο τουρίστες. Κατά δεύτερον το κουμαντάρει ο καπετάν-Αντώνης, με τη μουστάκα του και τα τυχαία αγγλικά του. Κατά τρίτον παίζει μουσική από κασετόφωνο καθ’ όλη την διάρκεια της διαδρομής που σε μυεί στο συρτάκι, τον Ζαμπέτα και τον Θεοδωράκη.

Αλλά, επίσης, σε πηγαίνει στα πιο απίστευτα σημεία του νησιού που δεν φτάνει το αυτοκίνητο (και είναι περισσότερα και ομορφότερα από αυτά στα οποία μπορείς να πας οδικώς), σού κάνει μεσημεριανό πικ-νικ στο Δεσποτικό με αχινοσαλάτα και ψητό χταποδάκι που ετοιμάζει επιτόπου ο ίδιος ο (μικρός θεός) καπετάν-Αντώνης και γενικά αποτελεί το απόλυτο Live Your Myth In Greece, που δεν είναι κακό να το ζούμε και οι ίδιοι οι Έλληνες μια στο τόσο.

Η La Luna
Μιας και την ανέφερα πιο πάνω, είναι η υπαίθρια καλτ ντίσκο με τις παράλογα ακριβές τιμές και τα εξωφρενικά «μπομπέ» ποτά, που ανοίγει όταν τα μπαρ μπλέκουν με το ωράριο (μετά τις 3 δηλαδή) και που συνήθως κλείνει μισή ώρα μετά, γιατί φτάνει η αστυνομία με καταγγελία για ηχορρύπανση. Έχει μια ψευδοροφή που φιλοξενεί ντισκομπάλες και ο DJ μιξάρει κολεγιάλα και όλη την υπόλοιπη παρακμή. Αλλά όλα αυτά τα τελειωμένα της χαρακτηριστικά, συν το γεγονός ότι όλο το νησί μεταφέρεται (και ξημερώνει, αν δεν την κλείσουν) εκεί, με λερωμένες πατούσες από τον χωματόδρομο που την ενώνει με τη χώρα, και μαζί κουβαλάει και όλη την επήρεια από τα ποτά που έχει ήδη πιει στην πλατεία, την καθιστούν το σκηνικό για τις πιο υπέροχες εμπειρίες που θα ζήσεις στο νησί (και που δεν θα θυμάσαι στην επόμενη μέρα).

Η πλατεία
Το ένα μπαρ δίπλα στο άλλο, ένα για κάθε γούστο (βλέπε παραπάνω για τις διαφορετικές φυλές του νησιού), και όλος ο κόσμος έξω, στην πλατεία, να συνθέτει την πιο ετερόκλητη και φιλική -αλλά κάθε χρόνο θα πέσει και κάποιο γερό μπουνίδι, είναι η αλήθεια- παρέα. Το ποιο μπαρ φτιάχνει τα καλύτερα ποτά ποικίλλει σεζόν με τη σεζόν (ο «Τζίτζικας», που όμως δεν βρίσκεται πάνω στην πλατεία, είναι η πιο σταθερή αξία). Επίσης ποικίλλει από νύχτα σε νύχτα το ποιο θα μείνει ανοιχτό ως το ξημέρωμα. Όταν φτάνουμε στο κλείσιμο που επιβάλει το ωράριο, οι ιδιοκτήτες εκ περιτροπής παίρνουν ο καθένας το ρίσκο του, ένας για κάθε βράδυ. Όποιος δεν αρχίσει τον ποδαρόδρομο για τη La Luna, μεταφέρεται απλά στο μπαρ που μένει ανοικτό.

Το Still Waters
Εστιατόριο – παραλία. Πρέπει να οπλιστείς με υπομονή απέναντι στο σέρβις του Άγγλου (ινδικής καταγωγής) ιδιοκτήτη και της παρέας του (οικογένειάς του, μάλλον) και μερικές φορές και με συγκατάβαση γιατί μπορεί να θελήσει να σου πει όλον του τον καημό. Αλλά το φαγητό (ταϋλανδέζικα πιάτα κυρίως) είναι εξαιρετικό και, κυρίως, ο κολπίσκος που βρίσκεται μπροστά, με τα πάντα ήρεμα νερά, είναι μια μαγεία, ειδικά εκεί κοντά στη δύση του ηλίου.

Τα κρυμμένα ταβερνάκια στα ισόγεια ξενοδοχείων
Το φαγητό στην Αντίπαρο είναι, γενικά, καλό. Αλλά πιο καλό είναι στο Pavlo’s Place και σε όλα εκείνα τα μικρά ταβερνάκια που λειτουργούν κάτω από ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα και φτιάχνουν σπιτικά πιάτα.

Η «Χαρούλα» στη Μάρπησσα της Πάρου
Το πιο θεϊκό στοιχείο, βέβαια, της Αντιπάρου είναι ότι βρίσκεται τόσο κοντά στην Πάρο. Άρα έχεις τα πάντα. Κι αν μια μέρα ποθήσεις τους καλύτερους κεφτέδες του κόσμου, περνάς απέναντι με το αυτοκίνητο και πας ως τη Μάρπησσα, στο ταβερνάκι της Χαρούλας…

H κοτόπιτα
Αλλά πολλές φορές το καλοκαίρι, με την πολλή ζέστη, δεν αντέχω να τρώω κάτι παραπάνω από ένα σνακ. Κανένα πρόβλημα. Το τυροπιτάδικο ακριβώς στην είσοδο του πεζοδρόμου, στο αριστερό σου χέρι, έχει μαγευτικές σφολιάτες. Κορυφαία του δημιουργία η περίφημη κοτόπιτα ολικής που γίνεται ανάρπαστη με το που βγει από το φούρνο. Λατρεμένο meeting point όσων δεν έχουν λιποθυμήσει από το αλκοόλ μετά τη La Luna.

(Γράφτηκε για το Jumping Fish)

Όχι, δεν πεθάναμε...

...απλά αποφασίσαμε να κάνουμε διακοπές από τα πάντα τον Αύγουστο. Επιστροφή σε λίγες ημέρες, με πολλά κέφια, πιστόλια, λεπτές γραβάτες κλπ.

Μάλλον δεν θα δω την Μπαρτσελόνα απόψε...

Πάνω απ' όλα με κέρδισε το soundtrack των videos, βέβαια. Το "Horchata" των Vampire Weekend στο ταινιάκι της Μπρούκλιν Ντέκερ, για παράδειγμα. Πολύ περισσότερα θα βρεις εδώ.

(Για όποιον δεν κατάλαβε: Μόλις κυκλοφόρησε το Swimsuit 2011 Issue του Sports Illustrated).

Όχι και τόσο χίψτερ τελικά

Η ψηφοφορία (μάλλον δημοσκόπηση) στα δεξιά έκλεισε. Το 22% των αναγνωστών του ΠΠC ξέμεινε φέτος το καλοκαίρι στην Αθήνα, το 16% πήγε στην Χαλκιδική (υποθέτω, λοιπόν, ότι κάπου ένας στους πέντε απ' όσους μας διαβάζουν είναι από τη Θεσσαλονίκη), το 14% έφυγε στο εξωτερικό, γιατί του φάνηκε πιο φθηνό. Μύκονο και Σαντορίνη πήγε συνολικά μόλις το 6% από εσάς, αλλά και τα χιψτερονήσια δεν μάζεψαν κάποιο σημαντικό ποσοστό: 4% η Ανάφη (στη φωτογραφία επάνω, από τη Lifo), 9% η Αντίπαρος κι άλλο τόσο η Αμοργός. Τελικά το κοινό του ΠΠC είναι mainstream (και ίσως πρέπει να συμμορφωθούμε); Το 35% έφυγε για κάποιο νησί απ' αυτά που δεν συγκαταλέγονται στους πιο δημοφιλείς προορισμούς κι ένα 13% δεν πήγε καν σε νησί, αλλά κάπου στα ηπειρωτικά. Είναι η κρίση τελικά, που μας / σας έστειλε στο χωριό και στο εξοχικό του φίλου, ή τα "ψαγμένα" μέρη απλώς είναι για τους λίγους που ασχολούνται με αυτά -και οι υπόλοιποι απλά δεν μπορούν να καταλάβουν τι στο διάολο μας / τους αρέσει τόσο; Discuss.

Καλοκαίρι με την Karen Philip

Προτού εξηγήσω οτιδήποτε, θα σε αφήσω να ρίξεις μια ματιά σ' αυτές τις φωτογραφίες.Να φανταστείς την αίσθηση του κρύου ποταμίσιου νερού που τρέχει από τους καταρράκτες...

Να θαυμάσεις αυτό το πανέμορφο, ανέμελο κορίτσι...

Να συμφωνήσεις μαζί μου πως δεν υπάρχει τίποτε πιο σέξυ από τα σημάδια που αφήνει το μαγιό στην επιδερμίδα... Και αφού σου δώσω αυτόν τον χρόνο, θα απαντήσω στο ερώτημα που φαντάζομαι πως έχει ήδη σχηματιστεί βασανιστικό στο μυαλό σου: "ποια στην ευχή είναι πάλι αυτή η Κάρεν Φίλιπ";
Δεν σε αδικώ. Είναι φυσιολογικό να μην την ξέρεις. Κι εγώ έμαθα εντελώς τυχαία την ύπαρξή της, όταν κόλλησα πέρσι το καλοκαίρι (όπως ασφαλώς θυμάται ο προσεκτικός επισκέπτης του ΠΠC) με την κλασική σειρά M.A.S.H. Στο πρώτο κιόλας επεισόδιο έπεσα πάνω σ' αυτήν την εικόνα. Η υπολοχαγός Ντις (στα αγγλικά είναι λίγο πιο αστείο - θα την μεταφράζαμε ως "υπολοχαγό Μεζεδάκη") είναι ένα από τα δεκάδες μέλη του χαρεμιού του Χόκαϊ Πιρς, η οποία όμως εμφανίζεται σε δύο μόλις επεισόδια του πρώτου κύκλου για να εξαφανιστεί από την σειρά (κι από το προσκήνιο γενικότερα). Αυτά τα δύο επεισόδια όμως ήταν αρκετα για το Playboy, που χτύπησε στο εξώφυλλο τον κράχτη "Η Υπολοχαγός Ντις του MASH γυμνή", διαφημίζοντας έτσι αυτές τις φωτογραφίες που αναδημοσιεύω σήμερα (έχω πει πόσο λατρεύω την αισθητική της πορνογραφίας των '70s;).

Η πλάκα είναι πως, αυτά τα δύο επεισόδια, θα αποτελούσαν το εφαλτήριο για την λαμπρή καριέρα της Κάρεν Φίλιπ στην τηλεόραση και το σινεμά, καριέρα για την οποία εγκατέλειψε την προηγούμενη δουλειά της: τα φωνητικά στους περίφημους "Brazil'66" του (μεγάλου) Σέρτζιο Μέντες, του ανθρώπου που έβαλε την μποσανόβα σε κάθε σπίτι "hip" μικροαστών στα τέλη των '60s και τις αρχές των '70s, αυτών δηλαδή που δεν τολμούσαν να γίνουν "παιδιά των λουλουδιών", αλλά που ευχαρίστως κάπνιζαν μαριχουάνα στα πάρτι και ονειρεύονταν μικρά όργια μεταξύ φίλων (αν έχεις δει την "Παγοθύελλα" του Ανγκ Λι, ξέρεις τι εννοώ). Αχ, η εποχή της αθωότητας...

Σοβαρά τώρα, πόσο πιο καλοκαίρι;

Τι μουσικές θα πάρω μαζί μου το καλοκαίρι*

Arcade Fire - Suburban War (Live)

Από χθες το μεσημέρι, οι μισοί από τους ανθρώπους που γνωρίζω ακούν στο repeat και στην διαπασών ένα συγκεκριμένο άλμπουμ. Οι άλλοι μισοί βρίσκονται σε κάποιο νησί και μάλλον αγνοούν την παραζάλη στην οποία ζούμε ξαφνικά οι υπόλοιποι -και που δεν έχει να κάνει με την ζέστη. Την Δευτέρα θα βρίσκομαι κι εγώ σε ένα νησί, για τρεις ολόκληρες εβδομάδες, όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια (ανακάλυψα την γοητεία του να μην κάνεις island hopping σαν τρελλός, όταν πριν 3 χρόνια πήγα στον Κουρεμένο της Σητείας για windsurfing και "για να σκεφτώ" -και δεν την αλλάζω πια με τίποτε), και προβλέπω να ακούω σχεδόν αποκλειστικά εκει, στο repeat και στην διαπασών, το "The Suburbs" των Arcade Fire.

Το τρίτο άλμπουμ της πιο επιδραστικής μπάντας των καιρών μας δεν φέρνει κάτι καινούργιο στα μουσικά πράγματα. Κάνει όμως κάτι καλλίτερο -ειδικά για μένα που δεν αντέχω όλον αυτόν το πανικό με τα "νέα" και τα "καινοτόμα" και τα "πρωτοποριακά" που είναι τόσο ακαταλαβίστικα (βλ. Animal Collective), ειδικά από την στιγμή που δεν έχουμε ακόμη προλάβει να χωνέψουμε τα προηγούμενα νέα, καινοτόμα και πρωτοποριακά. Αυτό που κάνει μαγικό άλμπουμ το "The Suburbs" είναι ότι διαρκεί πολύ (μία ώρα και κάτι), περιέχει 16 κομμάτια, αλλά είναι όλο συγκλονιστικό. Δεν υπάρχει ούτε ένα δευτερόλεπτο που να μπορεί να σε κάνει να βαρεθείς. Στην ουσία, οι Καναδοί πήραν όλο αυτό που πρόσφεραν στη μουσική αυτά τα 7-8 χρόνια, πέταξαν από πάνω του ο,τιδήποτε περιττό και μας παρουσιάζουν ένα έπος που από την πρώτη κιόλας ημέρα του (εγώ το έχω ακούσει από χθες 12 φορές σερί!) έχει γίνει κλασσικό.


Josh Ritter - Folk Bloodbath (Live)

Βέβαια, δεν θα είναι το μόνο CD που θα πάρω μαζί μου στην Αντίπαρο. Ειδικά όταν το τελευταίο τρίμηνο έχουν βγει τόσα καλά άλμπουμ. Ορίστε μια μικρή επιλογή, λοιπόν:

Ο Θεός μου Νιλ Χάνον παρουσίασε το νέο opus των Divine Comedy, το "Bang Goes The Knighthood" που είναι επίσης μεγάλο σε διάρκεια (κακώς, γιατί περιέχει 3-4 ηλεκτρονικούς πειραματισμούς προς το τέλος, που δεν είχαν θέση) και επίσης απολαυστικό, κυρίως γιατί κινείται πάνω στις γνώριμες φόρμες του Ιρλανδού, που κάνουν ακόμη και την πιο παλιακή μουσική να ακούγεται τόσο, μα τόσο μοντέρνα.

Ο κορυφαίος σύγχρονος μουσικός της folk, ο Josh Ritter με το "So Runs The World Away" παρουσιάζει, κατά την ταπεινή μου άποψη, την καλλίτερη δουλειά του ως τώρα. Και αυτό, σε μια χρονιά που το folk είναι σε τρομερή φόρμα, σημαίνει ότι μιλάμε για το καλλίτερο άλμπουμ του είδους εδώ και πάρα πολύ καιρό.


Foals - Blue Blood (Live)

Ο Γιάννης ο Φιλιππάκης πάλι, που είναι και πολύ καλό παιδί (μας έβγαλε έξω παρέα πριν κανα δίμηνο ο Φου Βου) με εξέπληξε ευχάριστα με το "Total Life Forever" των Foals. Όσο δεν μου άρεσε το ντεμπούτο τους, τόσο λάτρεψα την ήρεμη δύναμη του sequel...

Sequel είχαμε πριν λίγο καιρό και για τους Gaslight Anthem, το "American Slang" των οποίων συνεχίζει ακριβώς από εκεί που το άφησε το "The '59 Sound" -είναι δηλαδή η πιο ατόφια ροκ που θα έχεις ακούσει φέτος.


The Gaslight Anthem - American Slang

Τι άλλο; Janelle Monae, σίγουρα, για το πέρασμα ανώδυνα από το ένα είδος στο άλλο, από τη soul, στο rock και πίσω στο Rn'B, Black Keys, για την επιστροφή τους στα σπουδαία άλμπουμ, Wild Nothing, που μου κάνουν για νέοι Belle & Sebastian, Tame Impala, που είναι από τις αποκαλύψεις της χρονιάς, Tango With Lions, για να προσθέσουμε και κάτι ελληνικό στο πακετάκι και, βέβαια, Robyn, για τις ώρες που θέλουμε να λιώσουμε στο χορό.

Άντε, καλό καλοκαίρι. Θα ξαναποστάρω από τις 16 Αυγούστου και μετά!

(* Επειδή είμαι μέχρι αηδίας ψυχαναγκαστικός, το παραπάνω post δεν είναι το κλασσικό των "Δισκοκριτικών" που ανεβάζω από την αρχή του χρόνου κάθε μήνα. Όταν επιστρέψω από την Αντίπαρο, θα ανεβάσω και από τέτοιο, με εξώφυλλα, αστεράκια και λοιπά. Μόνο από μηνιαίο, θα έχει γίνει πια τριμηνιαίο και θηριώδες. "Ε και;", θα μου πεις. Λες και τα διαβάζει κανείς...)

Κάποιες προτιμούν τους μεγαλύτερους*

Καλή μου Εβαν Ρέιτσελ,

είμαι ενθουσιασμένος. Φυσούσε το σύνηθες μελτέμι, άρα η ιεροτελεστία του τελευταίου μου ξεμυτίσματος για το καλοκαίρι δεν κινδύνεψε να καταστραφεί λόγω του λάθος καιρού. Οχι, δεν ήμουν πάνω στη Shark, πλανάροντας προς τη Νάξο και πίσω στην ακτή, παρακαλώντας να μη νυκτώσει, για να κρατήσει το σερφ για πάντα. Αντιθέτως, δεν έκανα τίποτε. Ημουν ξαπλωμένος σ’ ένα πλαστικό στρώμα, εκατό μέτρα μέσα στη θάλασσα, ανάσκελα, ακίνητος και σκεπτόμουν το σερφ -και χίλια ακόμη πράγματα που ήταν το καλοκαίρι μου- μέχρι που ο ήλιος έδυσε. Και λίγο μετά. Οταν φυσάει βοριάς, στο κολπάκι κάτω απ’ το σπίτι του Γιάννη το νερό δεν ρυτιδιάζει ποτέ. Αν δεν αλλάξει ο αέρας, μπορείς να μείνεις στο ίδιο σημείο για πάντα. Κανένα ρεύμα, κανένα κύμα δεν τολμά να διαταράξει την ηρεμία σου. Κάθε χρόνο, το τελευταίο «μπάνιο» μου είναι εδώ. Γεμάτο απολογισμούς διακοπών και σχέδια για τη σεζόν που ξεκινάει σε λίγο. Με εικόνες άμεσες, απ’ το ακόμη πράσινο, πευκόφυτο βουνό πέρα απ’ τις πατούσες μου -αυτό που κόβει τον βοριά- και με εικόνες της μνήμης, της πρόσφατης μνήμης: χορευτικά στη La Luna, ένα άδειο πιάτο που φιλοξένησε για λίγα λεπτά τους κολοκυθοκεφτέδες της «Χαρούλας», μια μπότζα δίπλα στον ύφαλο. Κάπου εκεί βλέπω κι εσένα.

Πώς μπλέχτηκες ξαφνικά με τις εικόνες των διακοπών μου; Θα σου εξηγήσω. Στο μυαλό μου είσαι ακόμη ένα ερεθιστικό πιτσιρίκι. Είσαι η λολίτα σ’ εκείνο το βιντεοκλίπ του Marilyn Manson, με τα γυαλιά σου σε σχήμα καρδιάς. Τότε ήσουν 19 στα 20, αν δεν κάνω λάθος, έμοιαζες ακόμη μικρότερη -κι είχες συναρπάσσει τον ανδρόγυνο ροκ σταρ ακριβώς παίζοντας το ρόλο της λολίτας και στην πραγματική ζωή, στην πρώτη σας συνάντηση. Για σένα έγραψε το «Heart Shaped Glasses», για εκείνο το πάρτι που του παρουσιάστηκες σαν την ηρωίδα του Ναμπόκοφ, προκλητική και σίγουρη για όσα γύρευες. Τώρα πια ο Marilyn Manson είναι παρελθόν, είσαι 22, αλλά δεν άλλαξες και πολύ. Δεν σε διάλεξε τυχαία ο Γούντι Αλεν ως την επόμενη μούσα του. Κάποιες προτιμούν τους μεγαλύτερους, ευτυχώς.

Δεν είναι ότι γέρασα, αλλά μερικά πράγματα μπορούν να γίνουν πραγματικά αποθαρρυντικά. Κάνοντας λοιπόν τον απολογισμό του καλοκαιριού, συνειδητοποίησα πως, όταν ξαναπατούσα το πόδι μου στην ακτή, στην κατεχόμενη από πρωτοετείς Πάρο, γινόμουν αυτόματα αόρατος για τον γυναικείο πληθυσμό. Ευτυχώς είχα τη γλυκιά νύστα που μου έκανε ένεση ο άνεμος, το αλάτι και ο ήλιος πάνω στη σανίδα όλη μέρα, γιατί θα ήταν πραγματικά ταπεινωτική και εξευτελιστική η διαδικασία αν προσπαθούσα να γεμίσω και τις νύχτες μου με περιπέτειες - ξεκινώντας βέβαια από το να ξαναγίνω ορατός στις χαριτωμένες πιτσιρίκες. Το δράμα γινόταν ακόμη μεγαλύτερο -και απελπιστικά ανεξήγητο- μόλις οκτώ λεπτά με την «παντόφλα» μακριά. Στην Αντίπαρο, ένα άλλο σύμπαν (συνομηλίκων), πρώην και μέλλουσες, χαριτωμένα φλερτ και θερινό σεξ επιβεβαίωνε ότι δεν χρειαζόμουν επιβεβαίωση.

Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα προσπαθούσα να γίνω ο κύριος Χάμπερτ για την Αζια που άπλωνε αυθάδικα το μόλις γινωμένο της ένα κι ογδόντα στην διπλανή ξαπλώστρα, στα διαλείμματά μου απ’ το σερφ, αν δεν ήταν η ασφάλεια της Αντιπάρου. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν εξερευνήσεις που δεν αξίζει να τις εγκαταλείπεις για το τίποτε. Και, Εβαν Ρέιτσελ, δεν μπορώ παρά να δηλώσω ευτυχής που κάποιες προτιμάτε τους μεγαλύτερους...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

(Exitorial, GK Σεπτεμβρίου 2009 -κυκλοφορεί στις 06/09)

* Σήμερα έκλεισα τα 34 και το ΠΑΣΟΚ τα 35. Και οι δύο αισθανόμαστε ακόμη νέοι και με όρεξη για σπουδαία πράγματα. Γι' αυτό κι εγώ μάλλον θα ψηφίσω Αλέκα.

Ο Τώνης Μαρούδας γιατί φοράει μακρυμάνικο;

Ε, λοιπόν, το δικό μου καλοκαίρι δεν μοιάζει και πάρα πολύ μ' αυτό εδώ από πάνω :)

Μια φίλη για το καλοκαίρι

Μελαχρινό μου πιτσιρικάκι,

Τι ηλιόλουστη, τι κόπερτον συζήτηση είναι αυτή! Θες, αλήθεια, να σου πω κι εγώ; Να θυμηθώ τους απίθανους «άγνωστους κολλητούς» των διακοπών; Πρόσωπα που άπλωσαν τη μυρωδιά τους σε κάποιο καλοκαίρι μου και μετά απλώς χάθηκαν; Δύο e-mails (ή γράμματα!) όλα κι όλα, το δεύτερο με την απατηλή υπόσχεση ότι θα έστελνα / έστελναν εκείνες τις φοβερές μας φωτογραφίες απ’ το νησί, τις στιγμές που μοιραζόμασταν τα πάντα, χωρίς ερωτήσεις. Θες, ε; Κάτσε να σκεφτώ... Μα μη με κοιτάζεις μ’ αυτό το μπλε ύφος, μη μου τηγανίζεις τις μνήμες με το λέιζερ των ματιών σου. Χάζεψε το απέραντο γαλάζιο απέναντι κι άσε με εμένα να σκεφτώ σε ασπρόμαυρο, σε παρελθόν, σε σκονισμένα άλμπουμ. Να, εκεί κοίταξε. Εκεί που θα δύσει ο ήλιος.

Ο Νικήτας: Μύκονος, πριν από δεκαπέντε χρόνια. Και εγώ και το κορίτσι που κοκκινίζει με ζουμερά φιλιά το γιακά του λευκού μου Lacoste είμαστε ανήξερα φοιτητόπαιδα, εκστασιασμένα προσκοπάκια σε εκπαιδευτική εκδρομή, Μικρή Βενετία, χασκόγελα έξω απ’ το Pierro’s, χρωματιστά κοκτέιλ και ατέλειωτες πράξεις έρωτα. Ο Νικήτας -κύριο Νικήτα τον έλεγα στην αρχή, μου το έκοψε γρήγορα, «σκέτο Νικήτας»- είναι φίλος του μπαμπά της. Είναι γκέι και είναι στρέιτ. Είναι πάντα κομψός, με ριγέ, πλουσιοπάροχα στο χρώμα, πουκάμισα και λινά λευκά παντελόνια, μ’ ένα περιποιημένο μουσάκι και πρεσβυωπικά -διακριτικότατα και τόσο σικ- γυαλιά, πενηνταπεντάρης, εξηντάρης ίσως. Εχει γυρίσει τον κόσμο με το Club Med, έχει κάνει τον μάγειρα στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη μάλλον, μάγειρα - πολεμιστή το ’68 (κάποιο θολό αμερικανικό παρελθόν, δεν μαθαίνουμε ποτέ περισσότερα, δεν ξέρει καν ο πατέρας της λεπτομέρειες), έχει ένα μαγικό σπίτι στην Ελιά, μα ποιος πάει στην Ελιά; Κι όμως, τα βράδια είναι μαζί μας να μας συνοδεύσει στα πρώτα μας κοσμικά Ματογιάννια, να μας συστήσει στη Βεγγέρα, να μας κεράσει στον Φιλιππή. Ιδανικός «μπάρμπας». Οταν συζήσαμε με το κορίτσι, μετακόμισε στη γειτονιά μας τυχαία. Δεν τον επισκεφτήκαμε ποτέ. Αλλά του το υποσχεθήκαμε στο τηλέφωνο. Μετά χωρίσαμε.

Η Βαλεντίνα: Ρόδος, ακόμη πιο παλιά, τελευταίες διακοπές με την αδελφή μου και τους γονείς. Εκείνες είναι τρεις Ιταλίδες, κοριτσάκια, η Βαλεντίνα η πιο μεγάλη, ενήλικη μόλις (ή σχεδόν). Η πιο ωραία γυναίκα που γνώρισα ποτέ. Τόσο νωρίς. Κόρες Μιλανέζου μεγαλογιατρού, όλη μέρα μαζί στο resort, τα βράδια το σκάμε οι δυο μας. Τελειώνουν οι διακοπές, θέλει να έλθει στην Αθήνα. «Θα σπουδάσω εκεί», λέει. Το σκάω μόνος. Μια ζωή μετά, ο Μιχαλάκης έχει φέρει δύο φίλες στο Μπρίκι. Η μία Ιταλίδα. Μιλανέζα που ζει στη Βιέννη. Καμία πιθανότητα. «Το επίθετο της Βαλεντίνας;» ρωτάει. Της το λέω. «Η κολλητή μου»! Μικρός που είναι ο κόσμος. Της τηλεφωνεί. Δεν το σηκώνει.

Οι Αμερικανοί: Πριν από δυο - τρία καλοκαίρια στις Σπέτσες, εκείνος είναι ένας πρώην σταρ νεανικής σειράς. Στο Παλιό Λιμάνι τον αναγνωρίζουν πού και πού τα κορίτσια της γενιάς μου. Χαμογελάει συνέχεια. Αμήχανα. Η κοπέλα του θέλει να γίνει διάσημη. Σπουδαία. Μέριλιν (στο μελαχρινό). Είναι ένα όμορφο μοντέλο, κοιτάζει παντού, ψάχνεται. Χαμογελάει συνέχεια. Προκλητικά. Ενα βράδυ, ο Μπράιαν καταρρέει λιώμα στη Φιγκαρό (ή όπως τη λένε πια). Στηρίζεται επάνω μου. Εχει βλέμμα άδειο και ανάγκη από κάποιον να μιλήσει. Τον φέρνω σπίτι. Η Μέγκαν άφαντη.

Εϊ, μελαχρινό πιτσιρικάκι, Μέγκαν δεν είπες ότι σε λένε κι εσένα;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

(Exitorial, GK Αυγούστου 2009)

To καλοκαίρι δεν θα τελειώσει ποτέ...

...ή τουλάχιστον όσο παραμένει αναρτημένο (εντάξει, ποιον κοροϊδεύω; καταχωνιασμένο) στα περίπτερα το τελευταίο τεύχος του Jazz&Τζαζ, που συνοδεύεται από ένα καταπληκτικό δισκάκι. Για μια ακόμη φορά ο Δάσκαλος ξεπέρασε τον εαυτό του, φτιάχνοντας μια συλλογή με απολύτως καλοκαιρινά κομμάτια, στημένη (αναμενόμενα) γύρω από τέσσερις (αριθ.4) εκτελέσεις του Summertime - δύο από αυτές τις είχα συμπεριλάβει στον περσινό μου ψυχαναγκασμό, όχι όμως κι εκείνη με το γουργουρητό του hammond του Τζίμι Σμιθ, που ερωτοτροπεί με το σαξόφωνο του Λου Ντόναλντσον. Το δισκάκι περνά με άνεση από το κλασικό easy listening στην west coast jazz του '50 και περιλαμβάνει την αγαπημένη μου καλοκαιρινή μπαλάντα, το Once Upon a Summertime, σε μουσική Μισέλ Λεγκράν και στίχους Τζόνι Μέρσερ, με την εύθραυστη Μπλόσομ Ντίρι στο τραγούδι και το πιάνο. Σοβαρά, δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο που να μπορείς να ακούσεις αυτήν την εποχή, είτε βρίσκεσαι σε διακοπές είτε τεμπελιάζεις στην σχεδόν έρημη ακόμη Αθήνα, από αυτές τις μουσικές που θυμίζουν πόσο ωραία ήταν τα πράγματα στην ποπ κουλτούρα προτού έρθει το ροκενρόλ και γαμήσει την αισθητική μας για πάντα. Άσε που έχει και μια φοβερή διασκευή του Diga Diga Do, ενός κομματιού που έχω ταυτίσει με την πνευματική μου κατάσταση αυτήν την περίοδο (αλλά και τις περισσότερες περιόδους του χρόνου).

Λουκουμάδες (Ή: Ο Homo Ludens επέστρεψε επιτέλους)

Η απόλαυση που παίρνεις από τους λουκουμάδες του "Παραδοσιακού" στη Νάουσσα της Πάρου είναι αντιστρόφως ανάλογη του χρόνου που περιμένεις στην ουρά για να τους παραγγείλεις. Για όποιον δεν έχει πάει στην Πάρο: Η αναμονή στην ουρά είναι μεγάλη. Η απόλαυση μικρή. Αν και με το τελευταίο δεν θα συμφωνήσει -υποθέτω- παρά ένα ελάχιστο ποσοστό από αυτούς που έβλεπα κάθε μέρα να καταβροχθίζουν τα χρυσαφί μπαλάκια βουτηγμένα στη Μερέντα. Ποσώς με ενδιαφέρει. Όποιος τρώει λουκουμάδες με Μερέντα αντί για μέλι και κανέλλα δεν με αφορά ως άτομο και θα έκανε ένα πολύ μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα αν έκρυβε την θλιβερή προσωπικότητά του στο υπόγειο της καλύβας του για τον επόμενο αιώνα. Ή τουλάχιστον για τον επόμενο μήνα, διότι είναι σίγουρο πως για να παραγγέλνει λουκουμάδες με Μερέντα, αφού πρώτα περίμενε μισή ώρα στην ουρά, θα ανήκει και στην πληθυσμιακή ομάδα που ξεκινάει μια τυπική παριανή ημέρα με τις προκάτ τυρόπιτες του "Ξυλόφουρνου", συνεχίζει με έτοιμα μοχίτο στην Punda Beach (όπου και κολλάει τη νέα γρίπη με το που βουτάει στην πισίνα) γυρίζει αργά το βράδυ για σουβλάκια και λουκουμάδες και το μετά τα μεσάνυκτα πίνει αηδιαστικά σφηνάκια ακούγοντας τις "Τσούλες" και αυτή την Φεράρι, Φερέρι -πώς σκατά τη λένε;- στο "Barbarossa" σε απόσταση άμεσης μετάδοσης του ιού από συνομήλικούς του κάγκουρες.

Τέλος πάντων, άλλο ήθελα να πω. Ότι γύρισα επιτέλους από τις διακοπές μου :)

Διάλεξα για τίτλο τους λουκουμάδες ακριβώς για να μη βάλω κάτι ακόμη πιο pathetic (Παροικιά, Punda Beach, γουρούνες) ή για να μην προδώσω κάποια από τα καλά κρατημένα μυστικά της Πάρου, που αποτελούν μια όαση στο νησί των έξαλλων δεκαεπτάχρονων και των ακούραστων σέρφερ (ή ακόμη περισσότερο, της μαγικής Αντιπάρου). Και για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί ήταν το πρώτο πράγμα με το οποίο ασχολήθηκα μόλις τακτοποίησα τα συμπράγκαλά μου και τέλειωσα με τα πλυντήρια πίσω στην Αθήνα. Χθες τη νύκτα κάθισα κι έφτιαξα λουκουμάδες, κυρίως για να πείσω τον εαυτό μου πως είχα δίκιο όταν έκραζα το Μιχαλάκη που δήλωνε γοητευμένος από αυτή την σφαιροειδή αηδία που καταβρόχθιζε πνιγμένη σε ένα σκατουλί χυλό πίσω στη Νάουσσα. Δεν είχε ο δύστυχος την χαρά να του ετοιμάζει η μαμά του το φοβερό γλυκό μια φορά τη βδομάδα όταν ήταν πιτσιρικάς, ούτε τους είχε ποτέ απολαύσει στην Απολλωνία της Σίφνου, για να έχει έστω ένα νησιώτικο μέτρο σύγκρισης.

Μη φανταστεί κανείς ότι κάθισα να φτιάξω μείγμα. Στο σπίτι του Παρθένου εργένη υπάρχει πάντα ένα κουτί λουκουμάδες "Γιώτη". Περίμενα 50 λεπτά να φουσκώσει η μαγιά, έριξα μπόλικο λάδι στη φωτιά και ένα τέταρτο μετά τους περίχυνα με μέλι και τους πασπάλιζα με κανέλλα. Αριστούργημα. Όσο περίμενα τη μαγιά να φουσκώσει ετοίμασα κι ένα τέλειο dry martini. Εννοείται από αυτά που θα έκαναν έναν σοβαρό mixologist να βγάλει σπυράκια, αλλά αν ήταν να τα κάνω όλα σαν τον μπάρμαν του "Galaxy", θα άνοιγα ένα δικό μου μπαρ ακριβώς απέναντι, να τα κονομήσω κιόλας. Δεν είχα τέλος πάντων αφήσει ποτήρια του μαρτίνι να παγώνουν από την προηγούμενη αφού πρώτα έχουν πλυθεί με απιονισμένο νερό και λοιπές μαλακίες. Έριξα το βερμούτ και το Tanqueray σε ένα σέικερ και αφού τα κούνησα στους ρυθμούς των Dears (και όχι του βαλς, όπως προϋποθέτει η συνταγή) το άφησα για λίγο στην κατάψυξη. Βγήκε τέλειο. Αν ο Τζέημς Μποντ το έπινε παραδοσιακό και όχι με βότκα, θα μου έβγαζε το καπέλο. Μέθυσα στο δεύτερο ποτήρι. Ευτυχώς οι λουκουμάδες μου ήταν πια έτοιμοι και η αφράτη ζύμη τους ρούφηξε το αλκοόλ από το αίμα μου.

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι :) Προμηνύεται μακρό, με λουκουμάδες και dry martinis στη βεράντα!

Κι άλλες μουσικές για να πάρεις / μην πάρεις μαζί σου στο νησί

Grizzly Bear, αν πάρεις τα βουνά

Από τη μέρα που άρχισα να μετράω αντίστροφα για το σήμερα (το τελευταίο μου 24ωρο στην πόλη), σε έβαλα να ακούσεις Xaxakes, The Boy, Doves, Miike Snow, Passion Pit, Florence & The Machine, La Roux, Gossip, Manic Street Preachers και The Fiery Furnaces. Αυτά δεν είναι, βέβαια, τα δέκα καλλίτερα CDs του καλοκαιριού. Είναι μια επιλογή από αυτά που άκουσα πρόσφατα. Τα πιο παλιά ξέρεις πού να τα βρεις. Αν δεν σου φτάνουν ούτε κι αυτά, πάμε να δουμε τι παλληκάρι είσαι, για να σου προτείνω μερικά ακόμη:

Είσαι τύπος κλειστός, μοναχικός, λάτρης της φύσης, της πανίδας, ερασιτέχνης φωτογράφος σπάνιων πτηνών, ολίγον παγανιστής, πέρσι άκουγες όλη τη χρονιά Fleet Foxes και Bon Iver και φέτος το καλοκαίρι θα το βγάλεις στη Βάλια Κάλντα (που είναι πιο δροσερή από το Μύκονο): Άκου το "Veckatimest" των Grizzly Bear ή το "You Can Have What You Want" του/των Papercuts.

Είσαι τύπος κλειστός, μοναχικός, λάτρης της πόλης, ερασιτέχνης φωτογράφος γκράφιτι, ολίγον emo, ολίγον mod, ερωτοχτυπημένος μια ζωή, λιγομίλητος και φέτος ετοιμάζεσαι να συνοδεύσεις την κολλητή σου (αυτή με την οποία είσαι ερωτοχτυπημένος μια ζωή και που είναι ορκισμένη fan των My Bloody Valentine) στην Πάτμο: Άκου το "Τhree Fact Fader" των Engineers.

Έχεις στείλει ήδη από τον Ιούνιο τον Βάκη και την Φλωρεντία να πιάσουν καβάντζα στον καλλίτερο θάμνο της Γαύδου και το μόνο σου όνειρο είναι να βολοδέρνεις όλο τον Αύγουστο ξιπόλιτος, με το παπάρι έξω και τρώγοντας τόνους με λάδι και κάπαρη; Αν βρεις ρεύμα, πάρε μαζί σου το "Bitte Orca" των Dirty Projectors και το "The Seven Seas" των Elephant Stone.

Χαλαρώνεις ήδη στις Σπέτσες, στην υπέροχη έπαυλή σου πάνω απ' το Μπλούμπερι, όπου μόλις εγκατέστησες και γραμμή DSL. Κατέβασε αμέσως το "Secret, Profane and Sugarcane" του Elvis Costello.

Έχεις ήδη κανονίσει με το Νελλάκι πόσα γραμμάρια θα πάρετε φέτος το καλοκαίρι από τον κολλητό της ντίλερ στο "Remezzo" κι έχετε ήδη κλείσει τα τραπέζια που σας αναλογούν γι' αυτόν τον Αύγουστο στο "N' Ammos": Άκου το "Hands" της Little Boots.

Δεν κατάφερες ούτε φέτος να ξεφύγεις από το κάρμα σου. Θα περάσεις και αυτό το καλοκαίρι στο πατρικό της μάνας σου ανάμεσα στην Καλαμάτα και τη Μάνη (που δεν είναι καν παλιός πύργος) και θα κάνεις τα μπάνια σου σε διόλου κοσμικά μέρη με ονόματα όπως Στούπα και Καρδαμύλη. Σου αξίζει η πιο μέτρια δουλειά του (κατά τ' άλλα απόλυτου θεού της indie rock), το "Romanian Names" του John Vanderslice.

Κάθε χρόνο συχνάζεις και σε κάποιο νησί με πολλές αλλοδαπές τουρίστριες. Προσοχή στην γρίπη των χοίρων τώρα που θα πας στη Ρόδο: Άκου το "Everything Is New" του Jack Penate.

Είσαι το άτομο που λέει ότι προτιμάει την Αθήνα, άδεια το καλοκαίρι, αλλά κατά βάση προτιμάει το σκοτεινό του υπόγειο και όσα δεν θέλω να ξέρω ότι κάνει εκεί. Ακόμη και η χειρότερη δουλειά του Marilyn Manson, το "The High End Of Low" σου ταιράζει γάντι.

Είσαι από εκείνους που εκτιμούν την Ίο για τη φυσική της ομορφιά και το γνήσιο ροκ που πηγάζει από μέσα της, αγνοώντας του ηλίθιους Αγγλάρες που τα σπάνε κάθε βράδυ στη χώρα και κάθε μεσημέρι στο Μυλοπόταμο: Άκου το παραπάνω από επικό "Dragonslayer" των Sunset Rubdown ή το κομπλικέ (εννοείται) "Octahedron" των Mars Volta.

---

That's it folks. Από εδώ και πέρα ο Homo Ludens κάνει χρήση της άδειάς του...

10 (και σήμερα*) CDs για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές: 10. Fiery Furnaces

Πολύ πιάνο και γερές δόσεις παραμόρφωσης στην lead κιθάρα. Και φυσικά το αλλοπαρμένο τραγούδισμα της Ελεονώρας Φριντμπέργκερ. Αυτά σου μένουν από το νέο άλμπουμ των Ελλήνων (εξηκοστής τρίτης γενιάς, πιο πολύ το γράφω για εφέ) από το Ιλινόι. Τα δυο αδέλφια βγάζουν πιο συχνά δίσκους απ' ότι η Microsoft βγάζει service packs για τα Vista -και ποτέ μα ποτέ το ένα άλμπουμ τους δεν μοιάζει με το άλλο. Το "I'm Going Away" προσωπικά δεν μου αρέσει τόσο όσο το προπέρσινο (και αγαπημένο μου) "Widow City", που ήταν πιο γεμάτο και ροκάδικο, αλλά το χώρεσα στη λίστα με τις δέκα προτάσεις, για να έχει κάτι να ακούει και ο Mr. Arkadin. (Να κι ένα download: Το "Drive to Dallas") Γιατί εδώ έχουν τζάζι μπλούζι διάθεση και μια όρεξη να μοιάσουν στον Ντίλαν και τους Rolling Stones και όλο αυτό έχει την πλάκα του.

Από την άλλη, αυτό που μόλις περιέγραψα είναι μια μουσική για το δρόμο, αλλά δεν είναι αυτό που εισπράττω ακούγοντας αυτό το άλμπουμ. Αντιθέτως, είναι η μουσική που θες να παίζει όταν έχεις αράξει μετά από 6 ώρες σερφ με 8 μποφόρ, έχεις απλώσει τα πόδια πάνω στο πεζούλι κι έχεις ανοίξει την πρώτη μπίρα της ημέρας, που σε ζαλίζει γλυκά, μαζί με τον ήλιο που κοκκινίζει στη δύση του, εκεί στο βάθος. Κοινώς: καλοκαίρι. Μεθαύριο φεύγω.

---

*Ο Homo Ludens ετοιμάζει μπαγκάζια και τριμάρει πανιά ακούγοντας ολόφρεσκες μουσικές. Κάθε μέρα διαλέγει κι ένα καινούργιο άλμπουμ για να πάρει μαζί του στο νησί. Την ενδέκατη ξεσκαρτάρει κι όσα έμειναν απ' έξω, για το iPod shuffle που θα έχει στο καράβι!

10 (και σήμερα*) CDs για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές: 09. Passion Pit

Το έχεις πιάσει το νόημα νομίζω πια: Το πρωτοποριακό σήμερα στη μουσική είναι είτε μια απ' ευθείας μετάβαση στη δεκαετία του '80, είτε ένα κοκτέιλ electronica και rock. Είτε και τα δύο μαζί. Οι Passion Pit δεν βιάζονται να επιστρέψουν στα '80s. Προτιμούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των MGMT, αλλά μέχρις ενός ορίου. Δεν γίνονται Empire of the Sun, για να καταλάβεις. Πιο πολύ Yeasayer και Caribou θυμίζουν, αλλά στο εξαιρετικά χαρούμενό τους -να η μόνη τους «εϊτίλα», η μπόλικη χαρά.

Αν δεν σε εκνευρίσει ο ανδόγυνος τρόπος που τραγουδάει ο Μάικλ Αγγελάκος (που δεν θα σε εκνευρίσει, γιατί το παιδί είναι συμπατριώτης και θες να τον στηρίξεις), τότε το "Manners", το ντεμπούτο άλμπουμ των Passion Pit θα το χορέψεις σαν τρελλός. Αντικειμενικά δεν είναι για να σκίζεις καλσόν και κιλότες, το έκανες πέρσι με τους MGMT που έβγαλαν όντως δισκάρα, αλλά είναι ό,τι πρέπει για θερινό ξεσάλωμα. Το έχουν πάρει ήδη είδηση και οι DJs -θα το ακούσεις πολύ φέτος στο νησί. Προετοιμάσου.

---

*Ο Homo Ludens ετοιμάζει μπαγκάζια και τριμάρει πανιά ακούγοντας ολόφρεσκες μουσικές. Κάθε μέρα διαλέγει κι ένα καινούργιο άλμπουμ για να πάρει μαζί του στο νησί. Την ενδέκατη ξεσκαρτάρει κι όσα έμειναν απ' έξω, για το iPod shuffle που θα έχει στο καράβι!

10 (και σήμερα*) CDs για πάρεις μαζί σου στις διακοπές: 08. Florence & The Machine

Ρε γαμώτο, την πρώτη μέρα του Synch είχα ένα γάμο καλής φίλης και την έχασα τη Φλοράνς (Φλόρενς υποθέτω τη φωνάζουν, αλλά αυτό το γαλλικό της παλιάς εποχής, νησιώτικο, συριανό, ανδριώτικο, αριστοκρατικό, το λατρεύω). Διάβασα ότι ήταν εξαιρετική. Και το "Lungs", το ντεμπούτο άλμπουμ της είναι πολύ όμορφο.

Στην ουσία οι Florence & The Machine είναι μια σοφιστικέ εκδοχή της Λίλι Άλλεν και της Κέιτ Νας, μολονότι τραγουδούν για τους ίδιους καθημερινούς δαίμονες με τις δύο προαναφερθείσες, ή με την Έιμι Γουάινχάουζ και την Αντέλ. Ταλαιπωρίες της ζωής with a twist. Ξεχωρίζουν στο θεατρικόν της όλης εμφάνισής της frontwoman που φτάνει μέχρι και στον τρόπο που τα τραγουδάει όλα, λίγο πομπώδη, λίγο ειρωνικό, λίγο αφ' υψηλού. Και ξεχωρίζουν γιατί έχουν παιδέψει τις συνθέσεις τους λίγο παραπάνω -εκεί κάπου φαίνονται και επιρροές από την PJ Harvey ή τους Pretenders. Φαίνεται ότι έχουν μέλλον, σίγουρα πάντως έχουν αποκτήσει αφοσιωμένο κοινό και μια θέση στην CDέρα του Πεζό μου γι' αυτό το καλοκαίρι.

(Αλλά το εξώφυλλο του "Lungs" το θεωρώ ψιλοπαπαριά!)

---

*Ο Homo Ludens ετοιμάζει μπαγκάζια και τριμάρει πανιά ακούγοντας ολόφρεσκες μουσικές. Κάθε μέρα διαλέγει κι ένα καινούργιο άλμπουμ για να πάρει μαζί του στο νησί. Την ενδέκατη ξεσκαρτάρει κι όσα έμειναν απ' έξω, για το iPod shuffle που θα έχει στο καράβι!

Σοβαρά τώρα...

...έχει υπάρξει στην ιστορία πιο θερινό μουσικό συγκρότημα από τους Army Of Lovers; Και πού σκατά έχουν χαθεί μια δεκαετία τώρα; Ε; Ε;

10 (και σήμερα*) CDs για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές: 07. Gossip

Gossip - Heavy Cross

Το "Music For Men" είναι μια ντισκοπάνκ χρονοκάψουλα που σε στέλνει, παρέα με παρόμοια εποχοαναφορικά αλμπουμάκια που τόσο της μόδας είναι φέτος (βλέπε La Roux, par example), πίσω στα '80s να χοροπηδουλίζεις ξέφρενος κι ανέμελος, σαν σε πάρτυ συμμαθητή σου. Βασικά, με το που βγαίνει η χοντρή, δεν μπορείς να συγκρατηθείς. Η Μπεθ Ντίτο είναι η πιο ανάφτρα φιγούρα της σύγχρονης ποπ (χορευτικά μιλώντας πάντα) και αυτό το άλμπουμ είναι η σπουδαιότερη στιγμή της μπάντας της.

Το ακούς και σου έρχονται στο μυαλό οι Kiss, η Τέιλορ Ντέιν, η Μπόνι Τάιλερ, μέχρι και ο Μάρβιν Γκέι, έτσι όπως πετάει ένα στίχο του μέσα στο "Love Long Distance" η Μπεθ. Σε ένα καλοκαίρι μου μοσχοβολάει Coppertone και εϊτίλα, τούτο εδώ είναι ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς...

---

*Ο Homo Ludens ετοιμάζει μπαγκάζια και τριμάρει πανιά ακούγοντας ολόφρεσκες μουσικές. Κάθε μέρα διαλέγει κι ένα καινούργιο άλμπουμ για να πάρει μαζί του στο νησί. Την ενδέκατη ξεσκαρτάρει κι όσα έμειναν απ' έξω, για το iPod shuffle που θα έχει στο καράβι!

10 (και σήμερα*) CDs για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές: 06. Miike Snow

Αν χόρευες σαν τρελλός πριν κάποια καλοκαίρια με τους Gnarls Barkley, αν είχες εκστασιαστεί με τους Scissor Sisters, αν έχεις τον Mika γιγαντοαφίσα στο υπνοδωμάτιό σου, τότε πιθανότατα θα λατρέψεις αυτό εδώ το τρίο εκ Σουηδίας. Φοβερή παραγωγή (μέλη της μπάντας έχουν δουλέψει με Κάιλι, Μαντόνα και Μπρίντι, άρα το know how το έχουν και με το παραπάνω), φαλτσέτα που σε κάνουν να θες να σταθείς μπροστά στον καθρέπτη και να το παίζεις ο τραγουδιστής των Bee Gees στο δικό σου "Saturday Night Fever" και αρκετές σοφιστικέ στιγμές που τους βάζουν σε μια άλλη κατηγορία απ' τον πιο άμεσο και πιο λιτό Kleerup, για παράδειγμα.

Το ομώνυμο άλμπουμ τους δεν είναι και κανα αριστούργημα, έχει πιο πολύ know how από "ορίστε λοιπόν τι φτιάξαμε", αλλά είναι ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι. Και κάτι μου λέει ότι φέτος θα το χορέψετε πολύ πολύ.

---

*Ο Homo Ludens ετοιμάζει μπαγκάζια και τριμάρει πανιά ακούγοντας ολόφρεσκες μουσικές. Κάθε μέρα διαλέγει κι ένα καινούργιο άλμπουμ για να πάρει μαζί του στο νησί. Την ενδέκατη ξεσκαρτάρει κι όσα έμειναν απ' έξω, για το iPod shuffle που θα έχει στο καράβι!

10 (και σήμερα*) CDs για να πάρεις μαζί σου στις διακοπές: 05. The Boy

O The Boy συνεχίζει να μας εκπλήσσει ευχάριστα. Μετά το "Timemachine" χωρίζει τα τσανάκια του από τη Mary και ξεσπάει σε ένα πανκο /ηλεκτρονο /πιανιστικο /λογοδιαρροιακό παραλήρημα σ' αυτό το ακατάπαυστο σφυροκόπημα που είναι το "Please Make Me Dance". Κι ενώ με την πρώτη ματιά όλα, από το εξώφυλλο μέχρι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν παύσεις ανάμεσα στα τραγούδια ή από το ότι το άλμπουμ ξεκινάει με μια γρήγορη απαγγελία -σαν να είσαι στην αυλή του σχολείου και να βιάζεσαι να πας εκδρομή- του "Πάτερ Ημών" (!), δείχνουν ότι αυτό που έπεται είναι κάτι δύσκολο, ο The Boy σε παίρνει από το χεράκι, σε βάζει στο θρανίο και στα εξηγεί όλα πολύ πολύ απλά. Είναι απίστευτο το πώς παίρνει παραστάσεις από τα πάντα, από το σινεμά, από τον Θεοδωράκη, από τα εφηβικά του πάρτυ και τα μιξάρει τόσο μανιασμένα και ανελέητα σ' αυτό που είναι ως τώρα το ελληνικό άλμπουμ της χρονιάς, μαζί μ' εκείνο του Νάστα. Όλα δείχνουν ότι ο The Boy, αν επεξεργαστεί λίγο παραπάνω τα άπειρα ταλέντα και τις ορμές του, έχει να γράψει μεγάλη ιστορία

---

*Ο Homo Ludens ετοιμάζει μπαγκάζια και τριμάρει πανιά ακούγοντας ολόφρεσκες μουσικές. Κάθε μέρα διαλέγει κι ένα καινούργιο άλμπουμ για να πάρει μαζί του στο νησί. Την ενδέκατη ξεσκαρτάρει κι όσα έμειναν απ' έξω, για το iPod shuffle που θα έχει στο καράβι!