Αποκλειστικό: Το "ΠΠC" είδε πρώτο την ταμπλέτα iVap

Ξέρεις πως κάτι συμβαίνει όταν τα comic strips σχολιάζουν την έκδοση ενός προϊόντος

από το Player Versus Playerκι από τον πάντα θεϊκό Doonesbury

Χειμωνιάτικοι αέρηδες

Mumford & Sons - Winter Winds

Μη γράφουμε τα ίδια και τα ίδια. Η αγαπημένη μου μπάντα αυτή την στιγμή είναι οι Mumford & Sons. Κι όποτε ετοιμάζουν καινούργιο βίντεοκλιπ, εγώ θα το ποστάρω με κατάνυξη.

Αυτός θα είναι σε 10 χρόνια το πιο λαμπρό αστέρι του ΝΒΑ

Είναι 13 ετών, δυσλεκτικός, δεν έχει γνωρίσει ποτέ τον πατέρα του, ζει στο Σηάτλ, έχει μείνει μια χρονιά στην ίδια τάξη, έχει ταξιδέψει στις μισές Η.Π.Α., μια εταιρεία αθλητικών ενδυμάτων έχει ήδη φτιάξει μια σειρά με το ψευδώνυμό του ("Zo"), προπονείται επτά ώρες την ημέρα, σκοράρει στάνταρ 98 στις 100 βολές και δεν χάνει ποτέ πάνω από δύο συνεχόμενα τρίποντα όταν σουτάρει εκατό συνεχόμενα, δεκάδες κολλέγια στέλνουν κάθε μέρα SMS στη μάνα του για να την πείσουν να τον στείλει εκεί όταν τελειώσει το σχολείο, οι αλλοπαρμένοι με το μπάσκετ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ξέρουν ήδη σχεδόν τα πάντα γι' αυτόν, έχει κάνει μέχρι και εξώφυλλο στο περιοδικό των New York Times.

Το όνομά του είναι Αλόνζο Τρίερ και συμβολίζει την παράνοια του επαγγελματικού μπάσκετ, μπέιζμπολ, φούτμπολ, ο,τιδήποτε σε σπορ στις Η.Π.Α. Αλλά ΟΚ, πιθανότατα σε πέντε χρόνια όλοι να λένε ότι είναι ο επόμενος ΛεΜπρόν Τζέιμς και σε δέκα να είναι ο επόμενος Κόμπι Μπράιαντ. Ίσως κι ο επόμενος Τζόρνταν.

Χωρίς καλώδιο

Υποθέτω ότι από το εξαιρετικό "The Prestige" του Κρίστοφερ Νόλαν και του σωτηρίου έτους 2006 δεν κράτησες τόσο το μαγικό μηχάνημα που κλωνοποιούσε τον "Μεγάλο Δαντόν" - Χιού Τζάκμαν (ουπς, σόρι, αυτό ήταν ελεεινό spoiler για όποιον δεν έχει δει την ταινία), όσο τη σκηνή όπου εκατοντάδες λάμπες ανάβουν κάπου στο υψίπεδο του Κολοράντο Σπρινγκς για λίγα δευτερόλεπτα μια παγωμένη νύκτα. Εκατοντάδες λάμπες ανάβουν χωρίς να συνδέονται σε κάποια πηγή ενέργειας με καλώδιο. Εκατοντάδες λάμπες ανάβουν χωρίς καλώδιο ή μπαταρία. Ασύρματα. Αυτό είναι πραγματική μαγεία.

Ξαναγυρίζω στο μαγικό μηχάνημα που μας οδήγησε στο spoiler. Ξέχνα το. Δεν κατασκευάστηκε ποτέ τέτοιο πράγμα. Αλλά δεν ήταν όλα ψέμματα στην ταινία. Ασύρματο ρεύμα, ρεύμα που έδινε ζωή σε γλόμπους που δεν ήταν συνδεδεμένοι με καλώδια, υπήρχε ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα. Και υπήρχε χάρη στον κορυφαίο -ίσως- εφευρέτη όλων των εποχών. Τον Νικόλα Τέσλα (τον Σέρβο ηλεκτρολόγο μηχανικό που μετοίκησε αρχικά στο Παρίσι για να συνεργαστεί με τον Τόμας Έντισον, κι έπειτα στις Η.Π.Α, όταν τα έσπασε με τον Έντισον -σε μια από τις πιο δημιουργικές κόντρες της παγκόσμιας ιστορίας) τον υποδυόταν στο "The Prestige" ο Ντέιβιντ Μπάουι. Ήταν μια μεγαλειώδης έμπνευση στο casting. Με την έννοια ότι ο Μπάουι ήταν μπροστά από την εποχή του και ο Τέσλα ήταν όχι απλά μπροστά από την εποχή του, αλλά και μπροστά από την εποχή μας.

Κάποιες από τις εφευρέσεις του απλά δεν μπορούσε να τις δεχτεί ο κόσμος γύρω του. Όχι ότι έφτασε να τις ολοκληρώσει σε τέτοιο βαθμό που να μπορούσε να πείσει τους αμφισβητίες του. Το 1890, στο Κολοράντο Σπρινγκς, εκεί που συναντά και τον Μπάουι ο Χιου Τζάκμαν στην ταινία, ο Τέσλα έστειλε 1.000.000 βολτ ρεύματος στον αέρα, μέσω ενός πύργου ύψους 60 μέτρων, δημιουργώντας αστραπές μήκους 40 μέτρων και χρωματίζοντας φωσφοριζέ μπλε το παγωμένο γρασίδι για λίγη ώρα. Όσοι ήταν εκεί, φρίκαραν. Το πείραμα της ασύρματης ρευματοδότησης διεκόπη. Ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του...

Εν έτει 2010 όμως, το ασύρματο ρεύμα δεν είναι πια μόνο η δημιουργική -και ολίγον επικίνδυνη- τρέλλα στο βλέμμα ενός σπουδαίου εφευρέτη που έβλεπε όλο τον κόσμο να λατρεύει τον μεγαλύτερο ανταγωνιστή του (και πρώην συνεργάτη του) και να αγνοεί τον ίδιο επιδεικτικά. Το ασύρματο ρεύμα είναι πια εδώ. Χρησιμοποιείται ήδη από τον αμερικανικό στρατό -ποιον άλλον;- και μπορεί να μην ανάβει λάμπες σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων, αλλά έχει τη δυνατότητα να φορτίζει κινητά τηλέφωνα, φακούς, μικροσυσκευές χωρίς καλώδιο, απλά με την επαφή ή με το πλησίασμα στα 5-10 εκατοστά, χωρίς να επηρεάζει τη ζωή γύρω από τον φορτιστή. Χωρίς, δηλαδή, να σου τηγανίζει το κεφάλι, να σου σηκώνει τα μαλλιά καρφάκια, ή να σε κάνει φαντεζί ακτινογραφία. Και ήδη αναπτύσσεται η τεχνολογία που θα ανάβει λάμπες, τηλεοράσεις, δονητές μέσα σε ένα σπίτι, ασύρματα κι ακίνδυνα, μ' ένα μόνο κεντρικό πομπό κάπου στο υπόγειο...

Δεν με πιστεύεις; Ξεκίνα από το site της eCoupled, της τεχνολογίας που ανέπτυξε η Fulton Innovation, μετά πέρνα από την Powercast και κλείσε με την WiPower, αν και είμαι σίγουρος ότι έχουν προχωρήσει κι άλλες εταιρείες σε παρόμοιες κατασκευές. Αν δεν έχεις καταλάβει τι γράφω εδώ τόση ώρα, πάρ' το και με εναλλακτικό τίτλο:

Το 2010 είναι η χρονιά του ασύρματου ηλεκτρικού ρεύματος!

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, δεν θα κολλούσαν σε ένα blog σαν το ΠΠC αν δεν υπήρχε το εξής μαγικό στοιχείο: Σε μια εβδομάδα ξεκινάει ο 6oς και τελευταίος κύκλος του "Lost". Στον 4ο και 5ο κύκλο του οποίου έπαιξε τεράστιο ρόλο ο Ντάνιελ Φάραντεϊ. Κάποιος Μάικλ Φάραντεϊ είχε το 1831 γράψει για την ηλεκτρομαγνητική επαγωγή, μια θεωρία πάνω στην οποία στηρίχτηκε ο Τέσλα και στη συνέχεια όλοι οι σύγχρονοι εφευρέτες που επιτέλους έφτιαξαν συσκευές που μπορούν να μεταδώσουν ασύρματα το ηλεκτρικό ρεύμα. Κοινώς, αν δεν ήταν ο Φάραντεϊ, ίσως δεν θα μιλούσαμε καν για ρεύμα χωρίς καλώδιο και χωρίς μπαταρία σήμερα. Κι αν ο Φάραντεϊ του "Lost" ξέρει πώς να μετακινεί ένα νησί μέσα στο χρόνο, τότε δεν θέλω καν να φανταστώ πόσο κοντά στην πραγματικότητα του Τέσλα βρέθηκε η ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Μπας και η μηχανή κλωνοποίησης δεν ήταν τόσο μύθος τελικά;

Υβ Σαλγκ: "Ο θρύλος του Τζάνγκο" #3

"Θα τον ονομάσουμε Τζάνγκο" (συνέχεια από το προηγούμενο)Δύο είναι τα ενδεχόμενα: μπροστά σε κάθε μορφή εξουσίας, οι Ρομά είτε μεταμορφώνονται σε μικρά παιδιά είτε εξεγείρονται. Η Ευρώπη γνωρίζει τέσσερα είδη Ρομά: τους μανούς, που μιλούν γαλλικά, τους ρομάνι, που εκφράζονται στα ιταλικά, τους τσιγγάνους της Ανδαλουσίας, την ποιητική σύνοψη των οποίων έγραψε ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, και τους αθίγγανους - μακρυμάλληδες πρέσβεις με μόνη συστατική επιστολή το βιολί τους - οι οποίοι είναι και η πηγή της φυλής*.
Με τα χέρια πίσω από την πλάτη, και εμφανώς συγχυσμένος, ο περί ου ο λόγος μανούς παρουσιάστηκε στο δημαρχείο, την ανώτατη αρχή, χωρίς να σκεφτεί ούτε στιγμή πως, πηγαίνοντας να δηλώσει την γέννηση ενός παιδιού, έκανε μια τεράστια εξυπηρέτηση στον γιο του: απαντούσε για λογοαριασμό του, τριάντα χρόνια νωρίτερα, στις πρώτες ερωτήσεις μιας αίτησης διαβατηρίου.
- Επώνυμο;
- Ράινχαρντ.
- Όνομα;
- Ζαν.
- Όνομα μητρός;
- Ράινχαρντ, Λοράνς, επονομαζόμενη "Νεγκρό" (Το πραγματικό όνομα των τσιγγάνων, είναι το προσωνύμιό τους. Ένα μόνο βαπτιστικό μετρά γι' αυτούς: εκείνο της φυλής.)
- Όνομα πατρός;
- Γεννηθείς αγνώστου πατρός. (Η εκκλησία, η δημαρχία είναι αφηρημένες αξίες για τους μανούς. Στα μάτια τους, ο Θεός έχει κυρίως την δύναμη μιας μεγαλοπρεπούς δεισιδαιμονίας. "Είναι η αγάπη, και τίποτε άλλο, που ευλογεί την ένωση ανάμεσα σε έναν άντρα και μία γυναίκα", λέει ακόμη και σήμερα η κυρία Ράινχαρντ.)
Όταν ο πατέρας επέστρεψε στο μικρό δωμάτιο όπου ξεκουραζόταν η "Νεγκρό" - με το πρόσωπο αδιαπέραστο και σοβαρό - τον ρώτησε:
- Τον ονόμασες Ζαν;
- Ναι, αφού αυτό ήθελες.
- Το Ζαν είναι πολύ κοινό. Όλος ο κόσμος λέγεται Ζαν. Δεν πρέπει ο γιος μας να λέγεται όπως όλος ο κόσμος. Θα τον φωνάζουμε Τζάνγκο.
Την επομένη, η μικρή περιοδεύουσα ομάδα κατευθύνθηκε προς τις Αρδέννες. Παιδί του ταξιδιού, ο Τζάνγκο Ράινχαρντ θα μάθαινε να ζει μέσα στην άλγεβρα των ανέμων.
[συνεχίζεται]
*(σ.τ.μ. - είναι προφανές ότι εδώ τα έχω κάνει θάλασσα. Οι όροι που συνάντησα είναι "romanichels", "manouches", "romanis", "gitans", "tziganes". Δεν κατάφερα να βρω πώς αποδίδονται όλα αυτά στα ελληνικά. Θα το κάνω και θα το διορθώσω)

Mr. Arkadin, θα μας τρελλάνεις...

Τι πάει να πει «ποιο φίδι;» Τον βόα φυσικά! Τον βόα!

Για διάλειμμα από το κλείσιμο του τεύχους θα πάω σε μια συναυλία της Russian Red

Ξύπνησα σήμερα το πρωί με μια τεράστια λαχτάρα να ακούσω Russian Red. Και κάποια στιγμή το απόγευμα διάβασα στο Twitter ότι ο Dust Road θέλει να την παντρευτεί. Κι εγώ θέλω. Διέκοψα επιτόπου τη δουλειά μου και πετάχτηκα σε μια συναυλία της.

Η Ρέιτσελ Βάιζ είναι το επόμενο Exitorial Girl

Get that beat που θα 'λεγαν κι οι μεγάλοι Sharp Ties

Εγώ πάω για ύπνο τώρα, εσύ όμως ίσως θέλεις να δεις τις Χρυσές Σφαίρες

Free live streaming by Ustream

Υβ Σαλγκ: "Ο θρύλος του Τζάνγκο" #2

Θα τον ονομάσουμε Τζάνγκο (συνέχεια από το προηγούμενο)Με λίγα λόγια, όλο αυτό θα έκανε έναν ωραίο πίνακα του Βαν Γκογκ. Ο τόπος γέννησης - Λιβερσί, επαρχία του Μπραμπάν, Βέλγιο - δεν είχε μεγάλη σημασία. Ούτε και η ημερομηνία, 23 Ιανουαρίου 1910: η γέννηση είχε "προκαταχωρηθεί", καθώς την ώρα που συνέβαινε, ο γραμματέας του δημαρχείου ροχάλιζε βαριά στο αναπαυτικό του κρεβάτι. Κι όμως, αυτός ο τοκετός - γλυκός και σιωπηλός όσο ένας τοκετός χωρίς πόνο - θα εξαπέλυε σύντομα μια από τις πιο πλούσιες και ειρηνικές θύελλες που θα γνώριζε ποτέ ο κόσμος της τζαζ. Μαγεία στις χορδές, όλη η μυθολογία του σύμπαντος στις φάλαγγες των δακτύλων, όλη η φαντασία της γης όχι στο μυαλό αλλά στην καρδιά - "Η γλώσσα μου, είναι αυτό που παίζω", θα έλεγε. Μια μεγαλοφυΐα είχε γεννηθεί.
Τα χέρια του ήταν απολύτως φυσιολογικά: ροδαλά, στρουμπουλά, υγιή, ακόμη και η καλύτερη χειρομάντισσα θα ήταν ανίκανη να διαβάσει το παραμικρό πάνω τους - εκτός κι αν έβγαζε κάτι από το μυαλό της. Μια ελαφρώς υποκίτρινη, αλλά καθησυχαστική απόχρωση - κληρονομιά Κεντρικής Ευρώπης διορθωμένη από δυτικούς ανέμους. Για την ιστορία, ζύγιζε 15 λίβρες. Που σημαίνει ότι από την πρώτη στιγμή είχε μεγάλο εκτόπισμα.
(συνεχίζεται)

Νέα καμπάνια εσωρούχων Armani; Για να δούμε...

Λαμπρά με τη Μέγκαν Φοξ. Τον άλλο τον κάγκουρα όμως τον είχαν τόσο μεγάλη ανάγκη; Ή έχει κανένα συμβόλαιο η Armani με τη Μάντσεστερ και τη Ρεάλ ότι με το που παίρνει κάποιος μετεγγραφή από τη μία στην άλλη πρέπει να διαφημίζει και τα βρακιά της;

gsus_saved: Προ Φόρμα.

gsus_saved: Προ Φόρμα.
αν βαριέσαι να το διαβάσεις, αναδημοσιεύω το τέλος:
"Σημασία έχει ότι αυτός ήταν ο πιο ακριβός ύπνος που έχω κάνει [σε συνάρτηση χρόνου ύπνου/παρεχόμενης υπηρεσίας/χρημάτων] και θεωρώ τυχαίο το στατιστικό ότι έχω κοιμηθεί 2 στις 3 φορές που έχω παρακολουθήσει κάτι στο Παλλάς."

Εσύ ποιος χαρακτήρας του Facebook είσαι;

Το τελευταίο αμερικανικό GQ ίσως σε κάνει να προβληματισθείς λίγο για τη ζωή σου στα social networks...

Η αγαπημένη μου μπάντα για τον Ιανουάριο

Mumford & Sons - Little Lion Man

Δεν σου κάνουν για Λονδρέζοι. Θα τους έλεγες Ιρλανδούς, ίσως Αμερικανούς από κάποια από τις Νότιες, Κεντρικές πολιτείες. Τραγουδούν και οι τέσσερις, ο Μάρκους Μάμφορντ και οι "υιοί" του. Ο Μάρκους παίζει και την κιθάρα και κοπανάει και την κάσα του με το πόδι την ίδια ώρα. Ο Γουίνστον Μάρσαλ γρατζουνίζει το μπάντζο του. Ο Τεντ Ντουέιν το κοντραμπάσο του. Και ο Μπεν Λόβετ κοπανάει το πιανάκι του. Μα είναι τόσο αναχρονιστικοί! Ανοίγουν τα κιούπια με τις καλλίτερες φολκ ποικιλλίες και μαζεύουν ευλαβικά κουταλιές λάδι για να βαπτίσουν το δικό τους υβρίδιο. Που ακούγεται όμως εξαιρετικά σύγχρονο. Με την έννοια ότι μετά τους Fleet Foxes, περιμένεις να ακούσεις κάτι σαν κι αυτό ακριβώς. Και μετά τον Ντέμιεν Ράις, βέβαια, τον άνθρωπο που δημιούργησε αυτό το είδος -την σύγχρονη φολκ. Κρίμα που το ανακάλυψα δύο μήνες αφ' ότου κυκλοφόρησε (τέλη Οκτωβρίου 2009 βγήκε από την Island) γιατί θα το είχα σίγουρα μέσα στην εικοσάδα μου για το χρόνο που πέρασε.

Αυτή είναι η Μαρία η άτακτη;

Υπάρχει μια θέση στην κόλαση ρεζερβέ για τον ηλίθιο που σκέφτηκε να αποδώσει στην Μαρία Χούκλη τον χαρακτηρισμό "Μαρία η άτακτη" στις αφίσες που διαφημίζουν το πρόγραμμα του Βήμα FM. H όλη καμπάνια είναι βλακώδης: "Γιάννης ο κόκκινος" (Πρετεντέρης), "Σταύρος ο άγριος" (Θεοδωράκης), "Παύλος ο Αγενής" (Τσίμας), "Πολίτης ο απολίτιστος", "Σταρόβας ο λόρδος" - σπανίως έχω νιώσει τόση ντροπή για άλλους. Αλλά το "Μαρία η άτακτη" για μια από τις πιο κομψές προσωπικότητες των ελληνικών ΜΜΕ είναι το κάτι άλλο (και ναι, καταλαβαίνω ότι θέλουν να δημιουργήσουν μια παράδοξη εντύπωση, αλλά αυτά τα τεχνάσματα, όπως τα φτηνά λογοπαίγνια, αν δεν σημαίνουν κάτι, είναι απλώς εκκωφαντικές μαλακίες).Κι αυτό δεν είναι το χειρότερο - το χειρότερο είναι ότι αυτή η καμπάνια απλώς παραπληροφορεί. Δεν περιγράφει το πραγματικό πρόγραμμα του σταθμού - που είναι αξιοπρεπέστατο, με καλή ροή λόγου και μουσική που μπορεί να ακούσει ένας κανονικός άνθρωπος. Αλλά αυτά τα χαρακτηριστικά δεν καθιστούν διαφήμιση - η διαφήμιση θέλει κράχτες. Το θέμα είναι ότι " όλοι" αυτοί δεν κάνουν εκπομπές - κάνουν "παρεμβάσεις" στις εκπομπές άλλων. Αν, δηλαδή, θέλεις να ακούσεις τον "άγριο" θα πρέπει να ακούς τον - εξαιρετικό, συνήθως - Κώστα Γιαννακίδη και να περιμένεις να βγει ο Θεοδωράκης. Αν πας για κατούρημα εκείνη την ώρα, το έχασες. Αλλά, ως γνωστόν, οι ακροατές του ραδιοφώνου πλέον δεν πηγαίνουν για κατούρημα - το ραδιόφωνο είναι ένα μέσο που ακούγεται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα στο αυτοκίνητο - και δη από ταξιτζήδες - αν σταματήσουν να ακούν οι ταξιτζήδες ραδιόφωνο, πάει η αγορά, κατέρρευσε. (Αυτοί που πηγαίνουν για κατούρημα ακούν web radio κατά κανόνα).Αυτό όμως που κυρίως μου τη δίνει στα νεύρα είναι το σλόγκαν: "Βήμα" fm: λέμε "Τα Νέα" αλλιώς - μια πρόταση, τρεις γραμματοσειρές, σε παράβαση κάθε κανόνα design και κάθε αίσθησης καλού γούστου. Και καλά, οι δύο από τις τρεις γραμματοσειρές είναι αυτές των λογοτύπων των δύο "θεσμικών" εφημερίδων, ώστε να κλείνουν το μάτι στον ακροατή/ταξιτζή. Η τρίτη; Η τρίτη είναι μια ξεχασμένη από θεό και ανθρώπους γραμματοσειρά που δέσποζε στις "lifestyle" σελίδες των "Νέων" πριν από είκοσι και βάλε χρόνια, προτού δηλαδή έρθει ο γκουρού Μάριο Γκαρσία με την ομάδα του, και σχεδιάσει εκ νέου την εφημερίδα, απαλλάσσοντάς την από όλα τα περιττά βάρη - πόσο ζήλευε τότε ο Φυντανίδης (και δικαίως, ήταν πανέμορφη εφημερίδα στις αρχές των '90s)! Η επανεμφάνιση αυτής της γραμματοσειράς είναι το κερασάκι σ' αυτό το όργιο κακογουστιάς που με έχει κάνει να οδηγώ με κλειστά μάτια για να αποφύγω τις αφίσες. Αν τρακάρω, θα ξέρετε ποιος φταίει.

Όταν ακόμη ήντουσαν (sic) rookies...

2003 - Πέτρα Νέμκοβα

1998 - Χάιντι Κλουμ

1996 - Τάιρα Μπανκς (Και η Βαλέρια Μάτσα. Δεν την ήξερα και δεν την αναγνώρισα -και είμαι πολύ γέρος για να διαβάσω τα μικροσκοπιά γράμματα της φωτογραφίας-, αλλά με βοήθησε ο Man About Town στα σχόλια...)

1991 - Άσλι Μοντάνα

1986 - Ελ ΜακΦέρσον

1979 - Κρίστι Μπρίνκλεϊ

Ξέθαψα ένα Sports Illustrated του '97 (το τεύχος "Swimsuit" με την Μπιγιονσέ στο εξώφυλλο) μέσα από την κιβωτό των περιοδικών που για κάποιο λόγο έχω αφήσει αδιάβαστα να αναπαύονται στην καρδιά του coffee table μου (διαθέτει δύο τεράστια κρυφά συρτάρια) και ξαφνικά με έπιασε μια αναπόληση. Πιο πάνω έξι "ντεμπούτα" σε εξώφυλλα Swimsuit του SI από καλλονές που χάρη σ' αυτά έγραψαν στη συνέχεια ιστορία στο modelling.

Γιατί αγαπώ την Τζούλι Άντριους

για πάρα πολλούς λόγους, κυρίως όμως γι' αυτό(από την ταινία S.O.B. - την θυμήθηκα ξαφνικά πριν μερικές ώρες και δεν θα ησύχαζα αν δεν έβρισκα τη σκηνή)

Βρες την λεζάντα!

Σε ένα συναρπαστικό mash-up μαζικής κουλτούρας, ο θρυλικός πορνοστάρ Ρον Τζέρεμι φορά την στολή του ηρωικού Μάριο. Το ΠΠC το γιορτάζει, καλώντας τους φίλους του να προτείνουν μια λεζάντα γι' αυτήν την υπέροχη φωτογραφία - τα σχόλια στην διάθεσή σας. Ξεσαλώστε!