Best Albums of 2008: #5Fleet Foxes
Fleet Foxes
(Sub Pop)
Με καθαρή κρυστάλλινη φωνή και (καθαρή, κρυστάλλινη) παραγωγή τραγούδησαν τα folk blues της χρονιά και πήραν δικαιωματικά τις πρωτοδεύτερες θέσεις στις λίστες των περιοδικών του κόσμου. Φ.Β.
17 Δεκ 2008
16 Δεκ 2008
Ουπς! (updated version)
...κάποιο παιδάκι κάποιας πρώην δημοσιογράφου και νυν εθνομητέρας έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να μεγαλώσει και να γίνει γκέι...
UPDATE: θα είχε πολύ μεγάλη πλάκα μια δικαστική διαμάχη για τα όρια της πλάκας, για το κατά πόσον το ίντερνετ και τα networking sites τύπου facebook είναι ιδιωτικός ή δημόσιος χώρος, για το αν μπορείς να κοροϊδεύεις μια φρικτά κακόγουστη τούρτα ή έναν οποιονδήποτε συνάνθρωπό σου - και κυρίως για το κατά πόσον ο όρος γκέι είναι προσβλητικός για κάποιον ή όχι (εγώ θεωρώ ότι δεν είναι, οι σχολιαστές από κάτω προφανώς διαφωνούν μαζί μου). Είναι όμως μια δικαστική διαμάχη την οποία δεν έχω το χρόνο ούτε τα χρήματα να διεξαγάγω (σε αντίθεση με κάποιους που θα έπρεπε να ασχολούνται με σημαντικότερα πράγματα, όπως τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού που συμβαίνει γύρω μας). Ως εκ τούτου κατεβάζω τη φωτογραφία και ανεβάζω μια άλλη, σαφέστατα αθωότερη, αλλά που πάλι μπορεί να κάνει γκέι όποιον την κοιτάξει πολλή ώρα.
Θερμή παράκληση προς όλους!
Σταματήστε να στέλνετε με χαρά στο e-mail μου αυτή τη χαζή φωτοσοπιά με το πανό που γράφει "Όχι άλλο Πλιάτσικα". Με θίγετε πολλαπλώς ως προσωπικότητα: Πρώτον, υπονοείτε ότι κάποιος άλλος σκέφθηκε έναν πιο έξυπνο και άμεσο τρόπο να τα βάλει μαζί του (και το πέτυχε...). Δεύτερον, δεν σας περνά καν από το μυαλό ότι ίσως να έχω κάνει εγώ τη φωτοσοπιά και να τη διακινώ με δόλιους σκοπούς. Τρίτον, με βάζετε σε πολύ δύσκολη θέση γιατί μου υπενθυμίζετε ότι πρέπει να το ανεβάσω στο blog (και τα καταφέρατε: το έκανα!) και άρα να κινδυνέψω με νέα αγωγή από τον καλλιτέχνη. Ελπίζω με το παραπάνω κείμενο να έκανα σαφή τη θέση μου.ΠΠC's #5: EST - Leucocyte
Best Albums of 2008: #5Esbjorn Svensson Trio (E.S.T.)
Leucocyte
(ACT)
Όταν έγραφα γι' αυτό το cd στο Big Fish, χρησιμοποίησα μια εξαιρετικά υπερβολική μεταφορά: "Το ακούς και σκέφτεσαι έναν φαροφύλακα, σε μια θυελλώδη νύχτα, να έρχεται σε επαφή με το υπερπέραν". Μαλακίες. Αλλά δεν έχω άλλο τρόπο να περιγράψω και να εξηγήσω το πόσο απόκοσμο ακούγεται αυτό το άλμπουμ, πόσο διαφορετικό από τα προηγούμενα (αριστουργηματικά, δεν το συζητώ) άλμπουμ των EST, πόσο σκοτεινό, σε βαθμό που να κάνει τους Portishead (insert link here) να ακούγονται σαν B-52s. Και δεν μπορεί να είναι απάντηση το ότι το Leucocyte βγήκε μετά τον άδικο, ηλίθιο θάνατο του Έσμπγιορν Σβένσον, γιατί είχε προφανώς ηχογραφηθεί πρωτύτερα. Δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση. Ξέρω ότι ο άνθρωπος κατάφερε να αποτελέσει ο ίδιος με το τρίο του την απάντηση στο ερώτημα για τα αδιέξοδα της σημαντικότερης μορφής τέχνης που γέννησε ο 20ός αιώνας (τη τζαζ εννοώ), δημιουργώντας ένα είδος post-jazz απόλυτα ευρωπαϊκής, μιας τζαζ που συνδυάζει την ευρωπαϊκή παράδοση της κλασικής μουσικής, με ποπ αναφορές, με τεχνικές της electronica και ναι, χωρίς να αρνείται την κλασική τζαζ συνταγή. Στο Leucocyte υπάρχουν όλα αυτά - και πολλά περισσότερα. Κυρίως υπάρχει μια αίσθηση κύκνειου άσματος, που δεν μπορεί παρά να σε κυριεύει υποβλητικά και να σε γεμίζει συγκίνηση, σε κάθε άκουσμα. Ή τουλάχιστον, αυτό συμβαίνει σ' εμένα. ΝΚΦ
Κατά τ' άλλα:06. Fleet Foxes - Fleet Foxes
07. The Gutter Twins - Saturnalia
08. Martha Wainwright - I Know You're Married But I've Got Feelings Too
09. The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement
10. She & Him - Volume One
11. Tricky - Knowle West Boy
12. Black Kids - Partie Traumatic
13. The Killers - Day & Age
14. R.E.M. - Accelerate
15. Duffy - Rockferry
16. Conor Oberst - Conor Oberst
17. Τhe Raconteurs - Consolers of the Lonely
18. Sia - Some People Have Real Problems
19. Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at the Devil Dirt
20. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
15 Δεκ 2008
ΠΠC's #6: Fleet Foxes
Best Albums of 2008: #6Fleet Foxes
Fleet Foxes
(Sub Pop)
Έχω ήδη αργήσει για το πάρτυ του Free, οπότε πάρε ένα copy-paste από παλιότερο post μου: 20χρονοι λάτρεις της φύσης από τη γενέτειρα του grunge ονειρεύονται ότι έχουν παρατήσει το Σιάτλ για μια ουτοπία γεμάτη παρθένα δάση και παράξενα ζώα, όπου η μόνη τεχνολογική εγκατάσταση είναι τεράστια ηχεία που όλη μέρα παίζουν τα αγαπημένα τους τραγούδια από Beach Boys, Μπομπ Ντίλαν, Νιλ Γιανγκ, Led Zeppelin και βρετανική φολκ... Το άκρως αναπάντεχο ντεμπούτο της χρονιάς που εξιτάρει τους ανά τον κόσμο κριτικούς έρχεται από μια πεντάδα πιτσιρικάδων με φολκ εμμονές και μια λατρεία για τον μεσαίωνα και είναι εξαιρετικά ευκολοάκουστο -αν και ξένο για την εποχή μας- και αν ακολουθηθεί από αναλόγου εμπνεύσως συνέχεια, μάλλον θα σηματοδοτήσει (παρέα με το "Rook" των Shearwater) την επιβολή της νέας Americana ως το πιο εμπνευσμένο μουσικό είδος των καιρών μας. Και πού 'σαι; Το "He Doesn't Know Why" είναι τραγουδάρα, μιλάμε! Π.Χρ.
07. The Gutter Twins - Saturnalia
08. Martha Wainwright - I Know You're Married But I've Got Feelings Too
09. The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement
10. She & Him - Volume One08. Martha Wainwright - I Know You're Married But I've Got Feelings Too
09. The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement
11. Tricky - Knowle West Boy
12. Black Kids - Partie Traumatic
13. The Killers - Day & Age
14. R.E.M. - Accelerate
15. Duffy - Rockferry
16. Conor Oberst - Conor Oberst
17. Τhe Raconteurs - Consolers of the Lonely
18. Sia - Some People Have Real Problems
19. Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at the Devil Dirt
20. Bon Iver - For Emma, Forever Ago
Η μικρή Δανάη είναι η θεά μου
Το χθεσινό τεύχος του Big Fish ήταν ο καθιερωμένος οδηγός αγορών για τα δώρα των εορτών - μια ξεδιάντροπη ωδή στον καταναλωτισμό και την επίπλαστη πολυτέλεια που είναι τα χριστούγεννα. Ανάμεσα σ' αυτά όμως, χώρεσε κι ένα θέμα για την υπηρεσία των ΕΛΤΑ που αναλαμβάνει να συγκεντρώσει τα γράμματα των παιδιών στον Άι-Βασίλη και να τους απαντήσει. Το καλύτερο γράμμα το έγραψε η μικρή Δανάη:
FV's #6: She & Him - Volume One
Best Albums of 2008: #6She & Him
Volume One
(Domino)
Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Φ.Β.
07. The Dears - Missiles
08. Crystal Castles - Crystal Castles16. John & Jehn - John & Jehn
Σύμφωνοι, έχω αναλάβει πρέσβυς των Killers εν Ελλάδι...
...αλλά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τι ακριβώς θέλει να μας πει το αγαπημένο μου συγκρότημα με τους στίχους του...
14 Δεκ 2008
ΠΠC's #7: The Gutter Twins - Saturnalia
Best Albums of 2008: #7
The Gutter Twins
Saturnalia
(Sub Pop)
Ο Λάνεγκαν χρίζεται με ευκολία "ερμηνευτής της χρονιάς", συμπρωταγωνιστής ων όχι σε ένα, αλλά σε δύο από τα κορυφαία άλμπουμ του 2008. Κι αν η Άιζομπελ Κάμπελ έβγαλε από μέσα του όση γλυκύτητα κι όση στοργή έκρυβε η αφάνταστα εκφραστική φωνή του, είναι παρέα με τον Γκρεγκ Ντούλι που απογειώνεται. Γιατί ο Λάνεγκαν μπορεί να είναι καλός σε πολλά, αλλά είναι τέλειος σε ένα: Στον τρόμο. Το "Saturnalia" θα μπορούσε να είναι το soundtrack πίσω από μια ανάγνωση του "Ξένου" του H.P.Lovecraft. Ο βαρύτονος Λάνεγκαν οδηγεί στο έρεβος και τα τσιμπήματα της φωνής του Ντούλι παρέα με τις γεμάτες, μεταλλικές κιθάρες του, χτίζουν το ομιχλώδες περιβάλλον που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στην όραση. Από τη στιγμή που βάζεις το "Saturnalia" στο play, να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τις τζαζομπλούζικες εμμονές του Ντούλι, το grunge και heavy metal background του, αλλά κυρίως το τρομακτικό θηρίο που κρύβεται μέσα στα πνευμόνια του Λάνεγκαν. Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν ο δίσκος της χρονιάς, αλλά φέτος συνέβησαν μερικά απίστευτα πράγματα... Π.Χρ.
FV's #7: The Dears - Missiles
Best Albums of 2008: #7The Dears
Missiles
(Dangerbird)
Ακούω σαξόφωνα; Μισώ τα σαξόφωνα. Post Rock με σαξόφωνα; Μισώ τα σαξόφωνα. Ο δίσκος όμως γαμάει. Και δεν έχει και σαξόφωνα. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω. Φ.Β.
16. John & Jehn - John & Jehn
To τέλος του lifestyle
Οι αναρχικοί - ή εν πάση περιπτώσει, οι εξεγερμένοι - έκαναν κατάληψη στο στούντιο του Best και του Εν Λευκώ
ΠΠC's #8: Martha Wainwright
Best Albums of 2008: #8Martha Wainwright
I Know You're Married But I've Got Feelings Too
(Zoe)
Βλέπω πράγματα στον ύπνο μου που ακόμη δεν έχω αποφασίσει αν είναι όνειρα ή εφιάλτες. Έρχεται, λέει, μια ξανθιά με τεράστια πόδια, άλλη μια με μια περίεργη άρπα στα χέρια και μια μελαχρινή, σχεδόν ανορεξική. Με απαγάγουν απ' το κρεββάτι μου και με στέλνουν στον Καναδά. Βρίσκομαι σ' ένα παγωμένο δωμάτιο στον τρίτο όροφο μιας ξενέρωτης πολυκατοικίας πάνω από μια άχρωμη πλατεία. Δεν βγαίνω ποτέ από 'κει μέσα. Όλη μέρα με βάζουν ν' ακούω τα τραγούδια τους. Και μου αρέσει!
Όσο κι αν ποζάρει προκλητική η Μάρθα Γουεϊνράιτ, όσο καλές σχέσεις κι αν έχει με το φακό, δεν πρόκειται να με συγκινήσει ποτέ ως γκόμενα. Το ίδιο και η στρουμπουλούλα Μπάσια Μπούλατ, το ίδιο και η ξερακιανή Feist. Mάλλον δεν μου πάνε οι Καναδέζες. Απ' την άλλη, είμαι ερωτευμένος και με τις τρεις. Πώς να μην τις ερωτευθείς, όταν γράφουν τέτοια πανέμορφα, ξεσηκωτικά, νεραϊδένια τραγούδια; Τη σκυτάλη στα μουσικά πράγματα παίρνει για φέτος η μικρή αδελφή του Ρούφους και όλα δείχνουν πως η ομάδα σκυταλοδρομίας του Καναδά πάει πάλι για μετάλλιο. Πιάνει την κιθάρα της και με δυο-τρία ακόρντα κάνει το μεγάλο της αδελφό να κοκκινίζει από ντροπή για τη φλυαρία του, βουτάει τις φωνητικές της χορδές σε μια κανάτα κρασί που κάποιος έκλεψε απ' το Actors' Studio και δραματοποιεί την κάθε της λέξη ακριβώς όπως της ταιριάζει. Ψιθυρίζει εκεί που πρέπει, μιλά δυνατά και καθαρά άλλες φορές, φωνάζει γλυκερά κάθε φορά που μιλά για αγάπες κι έρωτες. Πάνω απ' όλα γεμίζει ένα δισκάκι με υπέροχη folk-pop θυμίζοντας στην Τόρι Έιμος και την Κέιτ Μπους τα όμορφα εκείνα χρόνια τους. Πού 'ναι τα χρόνια -ωραία χρόνια; Π.Χρ.
FV's #8: Crystal Castles
Best Albums of 2008: #8Crystal Castles
Crystal Castles
(Last Gang)
True Blood, αληθινό αίμα, electro-punk βρικόλακες, η Alice και ο Ethan μέλη μιας σέχτας που σκοπό έχει να δαγκώσει τον σβέρκο του nu rave και να μολύνει τους μελλοντικούς θιασώτες τους είδους με ιούς από παλιά Spectrum και κραυγές από το Blade Runner. Ιδιοφυές όσο τίποτε άλλο φέτο. Φ.Β.
Σιωπηλή διαμαρτυρία
Ανηφορίσαμε προς το Σύνταγμα κατά τις 7. Περάσαμε πρώτα από το Public, όπου ο κόσμος χάζευε κανονικά τα home theatre και τα videogames, ενώ απ' έξω μια θλιβερή ομάδα κλόουν έκανε κάτι απελπιστικά ταχυδακτυλουργικά. Στο Σύνταγμα επικρατούσε ηρεμία. Μόνο μερικές δεκάδες κόσμου είχαν παραταχθεί μπροστά από τον Άγνωστο Στρατιώτη. "Σας είπα ότι η κανονική συγκέντρωση ήταν στις 3 το μεσημέρι. Είμαστε σοβαροί, τώρα, να πηγαίνουμε στη συγκέντρωση του facebook;" Σιγά σιγά άρχισε να καταφτάνει περισσότερος κόσμος - κάθε φορά που ερχόταν καινούριος συρμός έβγαιναν κι άλλοι. Συναντήσαμε πολλούς γνωστούς - "αφού είμαστε ακόμα κι εμείς εδώ, σημαίνει ότι θα έρθουν αρκετοί". Στο μεταξύ, τα ΜΑΤ, μπροστά από το μνημείο και παραπλεύρως άλλαζαν συνεχώς θέση - σαν να προσπαθούσαν να υπενθυμίσουν στον κόσμο την παρουσία τους. Δύο ώρες μετά, αρκετοί από αυτούς άρχισαν να ανηφορίζουν την Πανεπιστημίου - προς τα εξάρχεια, όπου γινόταν η άλλη συγκέντρωση.
Βλέποντας ότι τα πράγματα είναι αρκετά ήρεμα, κάποια στιγμή αποχωρήσαμε. Αργότερα, ακούσαμε ότι όσοι έμειναν το πάνε για ολονυχτία - έβγαλαν δε και θεϊκό σύνθημα: "Τρίγωνα κάλαντα μέσα στη βουλή Χριστούγεννα θα κάνετε φορώντας τη στολή!". Με το που γύρισα σπίτι, έμαθα ότι η ειρηνική διαμαρτυρία είναι κάτι που δεν επιτρέπεται. Τα ΜΑΤ σχημάτισαν "Π" γύρω από τους παρευρισκόμενους, έριξαν δακρυγόνα, το γνωστό θέατρο. Είναι 2008 - και κάποιοι στο Σύνταγμα φωνάζουν "Δημοκρατία", αν είναι ποτέ δυνατόν.
Βλέποντας ότι τα πράγματα είναι αρκετά ήρεμα, κάποια στιγμή αποχωρήσαμε. Αργότερα, ακούσαμε ότι όσοι έμειναν το πάνε για ολονυχτία - έβγαλαν δε και θεϊκό σύνθημα: "Τρίγωνα κάλαντα μέσα στη βουλή Χριστούγεννα θα κάνετε φορώντας τη στολή!". Με το που γύρισα σπίτι, έμαθα ότι η ειρηνική διαμαρτυρία είναι κάτι που δεν επιτρέπεται. Τα ΜΑΤ σχημάτισαν "Π" γύρω από τους παρευρισκόμενους, έριξαν δακρυγόνα, το γνωστό θέατρο. Είναι 2008 - και κάποιοι στο Σύνταγμα φωνάζουν "Δημοκρατία", αν είναι ποτέ δυνατόν.
Jeronimo groovy
Όταν μετέφερα σε έναν φίλο την φράση του Ιερώνυμου «Τα παιδιά μας δεν αμφισβητούν την αλήθεια, αλλά την προδοσία της», η αντίδρασή του ήταν αποστομωτική: "θεά" (ναι, ο φίλος είναι γκέι, αλλά αυτό είναι δευτερεύον). Η αλήθεια είναι πως είναι παρήγορο, σε μια θεοκρατία, όπως η Ελλάδα και το Ιράν, να εμφανίζεται ένας Αγιατολάχ απρόθυμος να παίξει το ρόλο του Αγιατολάχ, που να λέει το προφανές, έστω, αν και δεν είμαι καθόλου σίγουρος πια τι είναι προφανές. Και μόνο το ότι όλες αυτές οι τρελές με τα ράσα - αυτές που μοιράζουν παρατσούκλια τύπου "Ζωζώ" και "Μπέμπα Μπλανς" - τον αποκαλούν "Θείο Μότσαρτ", ψιλοκοροϊδεύοντας την αγάπη του για την κλασική μουσική, κάτι ακατανόητο για αυτές τις μπουζουξούδες που παριστάνουν τους άγιους πατέρες, είναι παρήγορο...(Για όποιον δεν παρακολούθησε, θυμίζω πως στο άρθρο του στην εφημερίδα «ο Κόσμος του Επενδυτή» ο Αρχιεπίσκοπος μεταξύ άλλων, επισημαίνει πως «το σύνολο σχεδόν της νέας γενιάς δεν είναι εναντίον των αρχών, των αξιών και των ιδανικών που ενέπνευσαν και έθρεψαν το γένος μας, αλλά εναντίον όλων ημών που τους τα διδάσκουμε και συγχρόνως τα προδίδουμε ανερυθρίαστα και ασύστολα».)
Όλη μέρα. Κι ολόκληρη τη νύκτα...
The Kinks - All Day and all of the Night
Εκεί που ετοιμάζομαι να ανεβάσω το νούμερο οκτώ μου, χαζεύοντας τα υπόλοιπα entries από του πενηντατόσους bloggers που ψηφίζουν για το φετινό top 20 των καλλίτερων άλμπουμ και αναρρώνοντας από άλλη μια από εκείνες τις νύχτες που κανονικά θα έπρεπε να απαγορεύονταν διά του νόμου για μεσήλικες σαν και του λόγου μου (το συναπάντημα με τα φορτηγά που ξεφορτώνουν στο ΑΒ απέναντι από το σπίτι μου στις 7 το πρωί δεν είναι πια τόσο αστείο...), συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά δεν θα είχαν κανένα απολύτως νόημα, αν το 1964 δεν συνέβαινε αυτό (με τα λόγια του Ρέι Ντέιβις, από μια συνέντευξή του στο "Magnet"):
"Ήθελαν να γράψω άλλο ένα σινγκλάκι γιατί το 'You Really Got Me' ανέβαινε στα charts. Έγραψα το 'All Day and All of the Night' την επόμενη μέρα, το προβάραμε σ' ένα gig στο Μπέρμιγχαμ, γυρίσαμε στο Λονδίνο τη νύχτα και το ηχογραφήσαμε".
The Kinks - Sunny Afternoon
Είναι η εποχή όπου μπάντες όπως οι Kinks έβγαζαν δύο και τρία άλμπουμ τη χρονιά. Είναι η εποχή που νοσταλγούν οι Last Shadow Puppets. Είναι η εποχή που τέλειωσε λίγο πριν γεννηθούμε εγώ και ο mr. Arkadin. Είναι η εποχή όταν έμπαινε ο θεμέλιος λίθος για όλη αυτή την πανδαισία ήχων που μας κρατά ανθρώπους σήμερα. Ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ κι άκουγα Fleet Foxes, Shearwater και Bon Iver απόψε, όταν ξαφνικά αναρωτήθηκα: Τι απ' όλα αυτά θα υπήρχε αν το 1970 οι Kinks δεν τραγουδούσαν για τη Λόλα;
The Kinks - Lola
(ΟΚ, γελοίο, ρητορικό ερώτημα έθεσα, το παραδέχομαι. Βασικά όλο αυτό το post ανέβηκε για να παραθέσω την επική ατάκα του Θεού, για το πώς γραφόταν ένα hit πριν τέσσερις δεκαετίες...)
13 Δεκ 2008
Django Weekend: Nuits de st.germain-des-pres (et d' Athenes)
O Ντετέκτιβ της αστυνομίας Νεστόρ Μπουρμά, δημιούργημα του συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Λεό Μαλέ, είναι ένα παράδοξο, που μόνο στο σύμπαν των polars, μετά το Μάη του '68, θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί: είναι αναρχικός. Είναι επίσης ένας από τους πιο απολαυστικούς ήρωες αστυνομικών μυθιστορημάτων, ένας ξεναγός στη βρόμικη πλευρά του Παρισιού κι ένας φύσει, θέσει και ιδεολογία προστάτης των απόκληρων της γαλλικής κοινωνίας. Απέκτησε μορφή χάρη στο πενάκι του ιδιοφυούς Ταρντί, ενός μεγάλου δημιουργού κόμιξ, που κατάφερε με επιτυχία τη μεταφορά του από ένα μέσο στο άλλο (η μεταφορά του στο τρίτο μέσο, την τηλεόραση, σε μια σειρά που έδειχνε και το TV5 προ ετών, δεν ήταν τόσο επιτυχής). Πού τον θυμήθηκα τώρα; Απλούστατα, έπεσα πάνω στο εξώφυλλο του κόμικ, αναζητώντας μια εικόνα που να ταιριάζει με το κομμάτι που ήθελα να ανεβάσω σήμερα: ένα (καυτό σε βαθμό εγκαυμάτων τρίτου βαθμού) κομμάτι της ύστερης (ηλεκτρικής) περιόδου του Τζάννγκο, το "Νuits de st. Germain-des-pres". Στόχος ήταν να κάνω μια αντιπαραβολή ανάμεσα στις νύχτες του Σεν Ζερμέν του '50 και αυτές της Αθήνας της τελευταίας εβδομάδας. 
Εξυπνάδες, δηλαδή.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)