Ανατρίχιασα (δυο τρεις φορές)

Pet Shop Boys - Go West (Live in Athens)

Pet Shop Boys - Viva la Vida & It's A Sin (Live in Athens)

Για λόγους που δεν αφορούν το παρόν post δεν είχα ξαναδεί live τους Pet Shop Boys. Ε λοιπόν, είναι Θεοί! Πέρασα υπέροχα, κι ας είχα μια μάλλον κουλή ημέρα μέχρι να παρκάρω δίπλα στο Metropolitan Expo.

Μου άρεσε:

- Τα χορευτικά των δίδυμων σωσίων της Άγκνες Ντέιν και γενικά όλα τα χορευτικά του σόου. Όλο το σόου βασικά...

- Που γύρω μου βρισκόταν το πιο ετερόκλητο, χωρίς καμμία ταυτότητα, χωρίς κανόνες και δεδομένες συμπεριφορές κοινό...

- Που ο Νιλ και ο Κρις διασκεύασαν -ακομπλεξάριστοι- μέχρι και Coldplay...

- Που άνοιξαν τη συναυλία με κοτζάμ "Heart" κι όχι με κάποιο άβολο, ψιλοάγνωστο κομμάτι από το τελευταίο τους άλμπουμ.

- Ο πολιτισμένος χώρος του εκθεσιακού χώρου δίπλα στο αεροδρόμιο. Εντάξει, δίνεις 5 ευρώ για την Αττική Οδό κι άλλα τόσα για τη βενζίνη, αλλά ούτε το βασανιστήριο της Μαλακάσας υφίστασαι, ούτε την ανοργανωσιά άλλων χώρων. Thumbs up για περισσότερα live εκεί.

Δεν μου άρεσε:

- Eεεε, ξέρω ΄γω; Τίποτε! Όλα ήταν μια χαρά. Πού δεν είπαν το "Domino Dancing"; Ήταν σαν να το είπαν, λουπάροντάς το με το "Vida la Vida". Ρε, ήταν πολύ ωραία!

Την λένε Ελίζαμπεθ Μπανκς, και την αγαπώ από τότε που την είδα στο "Zack and Miri make a porno"

Τεστ σημειολογίας: βρείτε τους φτηνούς συμβολισμούς και τις συμπαραδηλώσεις

(Η απάντηση στα σχόλια)

Domino Dancing

Το πρόβλημα με τους μεγάλους έρωτες είναι ότι δεν καταλαβαίνουν και πολλά από χρόνους, συγκυρίες, περιβάλλοντα. Επιστρέφουν αυθάδικα όποτε γουστάρουν, έρχονται δήθεν τυχαία να διαλέξουν ζαρζαβατικά στη λαϊκή σου, πίνουν Tanqueray με τόνικ και λάιμ ακριβώς στην άλλη άκρη του μπαρ που μόλις παρήγγειλες το δικό σου ποτό, σου στέλνουν κατά λάθος SMS στις 4 το πρωί -ή και όχι κατά λάθος... Δεν σ' αφήνουν ποτέ να ησυχάσεις. Το ακόμη πιο μεγάλο πρόβλημα με τους μεγάλους έρωτες είναι όταν ξέρεις πως το δικό σου αντικείμενο του πόθου ήταν το αντικείμενο του πόθου όλων. Και σε τρώει το τι μπορεί να έχει συμβεί από το τελευταίο σας φιλί. Και με ποιον.

Η Ντόνα Μποτμάν θά 'ναι πια σαράντα, σαρανταδύο ετών. Σύμφωνα με τον γίγαντα Μάριο Κλουζέρ δουλεύει ως υπεύθυνη πωλήσεων σ' ένα resort του Πουέρτο Ρίκο και παραμένει πανέμορφη. Δεν περίμενα κάτι λιγότερο απ' το "πανέμορφη". Και ομολογώ ότι με παρηγορεί κάπως και το -ταπεινό στο πρώτο άκουσμα- "υπεύθυνη πωλήσεων". Θα ήταν τόσο απρόσιτη μια καριέρα στη showbiz, έστω την τοπική showbiz της Καραϊβικής... Ενώ τώρα το παραμύθι με την Σταχτοπούτα συνεχίζεται. Σχεδόν με βλέπω εδώ απέναντι, μετατρέποντας την αίθουσα συσκέψεων (χωρίζεται απ' το γραφείο μου μ' ένα γυάλινο τοίχο) σε lobby ξενοδοχείου, τουρίστα με panama hat, δίχρωμα clubmasters, λινό πουκάμισο και παντελόνι κι ένα ζευγάρι ταλαιπωρημένα απ' το υπερατλαντικό ταξίδι Superga, να αφήνω το σακ βουαγιάζ μου μπροστά από την υποδοχή, περιμένοντας τη σειρά μου να συνεννοηθώ με την πολυάσχολη ρεσεψιονίστ. Και ξαφνικά στο σκηνικό προστίθεται εκείνη. Φοράει το ίδιο, κοντό φόρεμα με τότε, το τιραντάκι στον αριστερό ώμο έχει γλιστρήσει αθώα στο μπράτσο, στέκεται απέναντί μου και διπλώνει το πόδι, τεντώνοντας την πατούσα. Σχηματίζει τις γωνίες που σχημάτιζε στο Domino Dancing. Προκαλεί. Πάλι. 21 χρόνια μετά, με προκαλεί πάλι...

Όλα κινούνται σε slow motion, όπως όταν δίνεις το πρώτο σου φιλί με το μεγάλο έρωτα, όπως στις στιγμές του χωρισμού. Όπως στο videoclip του Έρικ Γουάτσον. Τόσα χρόνια μετά κι ακόμη το "Domino Dancing" μου μεταφέρει την ίδια υγρασία στο δέρμα και το ίδιο κάψιμο στους αδένες με τότε. "Add another number to the score". Ξεφυλλίζω νοητά το άλμπουμ με τις γυναίκες της ζωής μου και βρίσκω ομοιότητες με την Ντόνα παντού. Ένα ζευγάρι στήθη, ένα βλέμμα, ένα λίκνισμα των γοφών. Σε μια θερινή ντίσκο. Με χάλια ντυμένους ξέσαλους γύρω. Και τον Κρις Λόου ν' αλλάζει βινύλια.

Γράφω λιγωμένα, γράφω σαν μαλάκας εντελώς. Σαν μαλάκας όταν γράφω για την Ντόνα Μποτμάν.

Θα είναι από τις πολλές μαλακίες που είχα παίξει για πάρτη της, πίσω στο '88.

Την Παρασκευή, στο Metropolitan Expro ενδέχεται και να μου ξανασηκωθεί, με το που ακούσω το πρώτο "All Day, All Day". Αν θα είναι λόγω της Ντόνα ή λόγω κάποιας ζωντανής ομοιότητας θα στο πω το Σάββατο.

Κινηματογράφος "ΠΠC". Σήμερον. Ασπρόμαυρον. Ακατάλληλον. "

Συγγνώμη Λέσλι!

Έρωτα της ζωής μου, μετά από αυτό, σου ζητώ ξανά συγγνώμη. Παραλίγο να σε αφήσω έξω από τη λίστα μου με όσα ήταν μουσικά τα '00s για μένα. Σόρι, σόρι, σόρι. Είμαι λίγο καμμένος τις τελευταίες ημέρες. Υπόσχομαι να επανέλθω επικά από αρχές Δεκεμβρίου!

Y.Γ.: Ναι, το ετήσιο πανηγυράκι όπου οι bloggers ψηφίζουν τα αγαπημένα τους άλμπουμ ξεκινάει σε δύο εβδομάδες και φέτος έρχεται ενισχυμένο αφού ο gone4sure αποφάσισε να βγάλουμε και top 20 δεκαετίας, προκαλώντας σε κάτι ψυχαναγκαστικά τυπάκια σαν τον Mr. Arkadin κι εμένα αϋπνίες, από το άγχος να μην αδικήσουμε κανέναν και τον αφήσουμε απ' έξω...

"Τι ακούς εκεί, αγάπη μου;"

"Ακούω Dora Radio, τον νέο σταθμό που έχει συνταράξει το ιντερνέτ! Είναι μουσική από το ipod της Ντόρας!"
"Και τι μουσική έχει;"
"Πάριο, Αρβανιτάκη, τα καλύτερα!"
"Έχει Rammstein;"
"Όχι!"
"Έχει Mazoo & the Zoo;"
"Όχι"
"Κρίμας! Και ξαφνικά ένιωσα μια μεγάλη όρεξη ν' ακούσω το 'Είμαι μια καμήλα/ που μασάει φύλλα'. Μήπως το έχεις σε mp3 να το βάλω στο δικό μου ipod;"

Παιδιά, νά 'στε καλά

Επιστροφή στην ποιότητα

Πράγματα που έλαβα σήμερα με την αλληλογραφία στη δουλειά.

(Ωραία ιδέα για νέα ενότητα του "ΠΠC" είναι αυτή. Κάτι μου λέει ότι ο Mr. Arkadin θα ενθουσιαστεί. Αλλά αυτός δεν έχει iMac με Photo Booth, χε χε. - UPDATE: Βασικά το έκανα ήδη blog.)

Kληρονομικό χάρισμα

Στο αίμα της Τσάινα Μόουζες κυλά η τζαζ. Η μητέρα της είναι η Ντι Ντι Μπριτζγουότερ, μια από τις σημαντικότερες εν ζωή τζαζ τραγουδίστριες. Έχοντας κάνει τρεις συνεντεύξεις με την μητέρα (κατά την γνώμη μου, την ωραιότερη φωνή της τζαζ τα τελευταία σαράντα χρόνια), βρήκα ιδιαίτερα συγκινητικό το να μιλάω με την κόρη. Της το είπα, σχεδόν απολογούμενος – φαντάζομαι ότι θα έχει βαρεθεί να την ρωτάνε για την μητέρα της. «Κάθε άλλο», ακούω να λέει η ζεστή, γελαστή φωνή από την άλλη άκρη του ακουστικού: «δεν έχω κανένα πρόβλημα να μιλάω για την μητέρα μου. Σίγουρα ήταν έντονη καλλιτεχνική παρουσία στο σπίτι, τόσο η ίδια όσο και ο πατέρας μου (σ.σ. ο σκηνοθέτης της σειράς «Ρίζες» Γκίλμπερτ Μόουζες), αλλά εγώ δεν την έβλεπα ποτέ σαν τραγουδίστρια – την αγαπάω επειδή είναι η μητέρα μου. Βέβαια, αν δεν με είχε ενθαρρύνει, δεν θα τολμούσα ίσως να ασχοληθώ με το τραγούδι. Μεγαλώνοντας σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ήταν αναπόφευκτο να γνωρίσει και να αγαπήσει την τζαζ, αλλά δεν είναι αυτό το είδος που έχει ως σημείο αναφοράς. «Μεγάλωσα με hip-hop, r’n’b, soul», τονίζει. «Μπορεί η χροια της φωνής μου να θυμίζει αυτήν της μητέρας μου, αλλά εγώ δεν τραγουδάω τζαζ, δεν μπορώ να αυτοσχεδιάσω όπως εκείνη. Είμαι σόουλ τραγουδίστρια. Αυτό που κυρίως με ενδιαφέρει είναι να μπορώ να εκφράσω ένα συναίσθημα, την ώρα που τραγουδάω».

Πράγματι, η Τσάινα έγινε γρήγορα πριγκίπισσα της μαύρης μουσικής στην Γαλλία, όπου γεννήθηκε και ζει: συνεργάστηκε με τις σημαντικότερες προσωπικότητες του – ιδιαίτερα ακμαίου – γαλλικου hip-hop, είχε την τύχη να της σκηνοθετήσει το πρώτο της βιντεοκλίπ ο Ζαν-Μπατίστ Μοντινό, ενώ κάνει και μια παράλληλη καριέρα ως παρουσιάστρια του γαλλικού MTV. Και πώς από όλα αυτά, έφτασε να κάνει ένα αφιέρωμα στην Ντάινα Γουάσινγκτον, μια από τις πιο ιδιαίτερες τζαζ και μπλουζ τραγουδίστριες της δεκαετίας του ’50; «Μα είναι τόσο μοντέρνα τραγουδίστρια», εξηγεί η Τσάινα. «Ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της! Είχε έναν τρόπο να κάνει ό,τι τραγουδούσε να ακούγεται ακαταμάχητα σέξι!», τονίζει και θυμάται την πρώτη φορά που, μικρή, έβαλε να ακούσει έναν δίσκο της Γουάσινγκτον, με αποτέλεσμα η γιαγιά της, σκανδαλισμένη να τον βγάλει, θεωρώντας ότι αυτά δεν είναι ακούσματα για παιδιά. Αυτό ήταν! Από τότε, η Ντάινα ήταν ένας απαγορευμένος καρπός.< Κλείνοντας, την ρωτάω αν υπάρχει κάτι τελευταίο που θέλει να ξέρουμε γι’ αυτήν, προτού πάμε στο Half Note να ακούσουμε αυτό το αφιέρωμα στην Γουάσινγκτον, που θα παρουσιάσει με το τρίο του πιανίστα Ραφαέλ Λεμονιέ: «Μόνο το ότι είναι η πρώτη φορά που τραγουδάω επί μια εβδομάδα σερί σε ένα κλαμπ κι έχω άγχος για το αν θα αντεπεξέλθω. Να είστε επιεικείς».

Δεν θα χρειαστεί. Είναι βέβαιο ότι θα τα πάει θαυμάσια.

(Θα δημοσιευτεί την Κυριακή 8/11 στο Big Fish)

«Σέχτα επαναστατών» εσείς; «Φράξια μηδενιστών εμείς»!

Σοβαρά τώρα, γιατί οι τρομοκρατικές οργανώσεις έχουν τέτοια ονόματα; Πώς τα διαλέγουν; Είναι δυνατόν να υπάρχουν αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα άνθρωποι που σπατάλησαν ενέργεια για να φτιάξουν το αρκτικόλεξο Ο.Π.Λ.Α.; Σχεδόν τους φαντάζεσαι σε ένα δωμάτιο, γεμάτο καλάσνικοφ, με τον «Τσελεμεντέ του αναρχικού» ανοιχτό σε μια γωνία και το λεξικό σε μια άλλη, να ψάχνουν τις λέξεις, για να φτιάξουν μια ακροστοιχίδα: «Μεγάλε, το βρήκα! Οργάνωση Προλεταριακής Λαϊκής Αυτοάμυνας!». Θα ήταν αστείο, αν δεν κόστιζε ζωές.

Τουλάχιστον αυτοί, φαίνεται ότι έχουν και στις βιβλιοθήκες τους ψήγματα αριστερής βιβλιογραφίας, εξ ου και διάλεξαν ένα όνομα που παραπέμπει στην Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών του Eμφυλίου. Οι άλλοι, που ονομάστηκαν «Σέχτα Επαναστατών», μάλλον δεν έχουν ιδέα από αριστερή ορολογία – δεν υπάρχει αριστερός που αυτοπροσδιορίζεται ως «σέχτα». Είναι σαν να μαζεύονται οι πιστοί μιας θρησκείας και να λένε: «είμαστε αιρετικοί». Ταμπέλες όπως «αιρετικός» ή «σέχτα» τις κολλάνε οι άλλοι, δεν τις διαλέγεις μόνος σου.

Αντιθέτως, η «φράξια» μπορεί να αποτελεί υποκειμενικό προσδιορισμό. Κάθε πολιτική οργάνωση έχει μερικούς ζοχαδιασμένους που μαζεύονται συνομωτικά και χαράζουν κοινή πορεία σε διάλογο με την «επίσημη γραμμή». Συμβαίνει σε όλα τα κόμματα, αλλά δεν φανταζόταν κανείς ότι συμβαίνει και στις ομάδες ένοπλης πάλης. Και η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας την προκήρυξη στο Indymedia, αναφορικά με την επίθεση στην Μαριέττα Γιαννάκου, μπορεί κανείς να μπερδευτεί, με την υπογραφή «Συνομωσία των πυρήνων της φωτιάς – Φράξια μηδενιστών». Είναι δύο οργανώσεις που έδρασαν από κοινού; Ή η «Φράξια» είναι μέρος της «Συνομωσίας των πυρήνων κλπ.»; Μήπως μετά τις συλλήψεις στο Χαλάνδρι, και από την εξάρθρωση των «πυρήνων», αυτό που έμεινε είναι η «φράξια»; Ποιος ξέρει; Αυτό που φαίνεται σαφές είναι ότι διαθέτουν αίσθηση της ποπ κουλτούρας. Δεν είναι μόνο η επισήμανση κάποιων σχολιαστών στο Twitter, ότι το όνομα «Συνομωσία των πυρήνων της φωτιάς» θυμίζει τίτλο βιβλίου του Χάρι Πότερ (είναι σαν να το βλέπεις τυπωμένο: «Ο Χάρι Πότερ και η συνομωσία των πυρήνων της φωτιάς»). Είναι και το ότι η τελευταία φορά που κάποιοι ονομάστηκαν μηδενιστές (εκτός από έναν φαφλατά Έλληνα ράπερ) ήταν στην εμβληματικά σουρεαλιστική ταινία των αδελφών Κοέν «ο Μεγάλος Λεμπόφσκι». Οι τραμπούκοι που τα βάζουν με τον Τζεφ Μπρίτζες – και κατουράνε στο χαλί του – παρουσιάζονται ως «μηδενιστές», χαρακτηρισμός που προκαλεί δέος στους ήρωες της ταινίας. Ειλικρινά όμως, δεν ξέρω να πω τι σημαίνει για την Ελλάδα το ενδεχόμενο να έχει επηρεαστεί το νέο αντάρτικο πόλεων από το σινεμά των αδελφών Κοέν.

Εκτός βέβαια και αν όλα αυτά, όπως ισχυρίζεται μια δημοφιλέστατη θεωρία συνομωσίας, δεν είναι τίποτε άλλο από κατασκευάσματα των μυστικών υπηρεσιών – προβοκάτσιες για την χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Αλλά κι αυτό, σε κάποια ταινία πρέπει να το έχουμε ξαναδεί.

(δημοσιεύτηκε στο protagon.gr)

This is it! (η αλήθεια για τα γονίδια των Τζάκσον)

Νέα Ευρώπη, μόνη, ψάχνει πρόεδρο (Ψηλό, χαρισματικό, με αστραφτερό χαμόγελο και υπονομευτικές τάσεις)

«Από αυτήν την άποψη, και ο Χίτλερ χαρισματικός ηγέτης ήταν». Αυτή ήταν η οργισμένη αντίδραση ενός φίλου όταν, ένα βράδυ στο «7 Jokers» στην οδό Βουλής, όρθιοι στο πεζοδρόμιο, με τα ποτά στο χέρι, συζητούσαμε για τον Τόνι Μπλερ και τόλμησα να τον αποκαλέσω «χαρισματική προσωπικότητα».

Εγώ είχα στο μυαλό μου την “Cool Britannia” – τους Blur και την Tate Modern, τις ρομαντικές κομεντί του Ρίτσαρντ Κέρτις με τον Χιου Γκραντ και αυτήν την μεγάλη ρόδα που ανεβαίνεις και βλέπεις όλο το Λονδίνο. Εκείνος, που είχε ζήσει αρκετά χρόνια εκεί, είχε στο μυαλό του την διάλυση του NHS, του δικού τους Εθνικού Συστήματος Υγείας. Και τον πόλεμο στο Ιράκ, φυσικά.

Το θυμήθηκα όταν κλήθηκα, μέσω twitter, να υπογράψω στο ηλεκτρονικό ψήφισμα εναντίον της υποψηφιότητας του Τόνι Μπλερ για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τώρα που η Συνθήκη της Λισαβόνας φαίνεται να μπαίνει σε εφαρμογή, η Ευρώπη θα χρειαστεί έναν πρόεδρο, και για κάποιους αυτή είναι μια δουλειά για τον Τόνι Μπλερ. Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι χρειαζόμαστε για πρόεδρο μια προσωπικότητα κύρους, αναγνωρισμένη και στο εξωτερικό – δηλαδή τις ΗΠΑ. Το επιχείρημα «δεν γίνεται απέναντι σε κοτζάμ Ομπάμα, εμείς να στέλνουμε τον κάθε άχρωμο γραφειοκράτη», είναι τόσο επαρχιώτικο που, δεν μπορεί, σίγουρα πρέπει να το έχει σκεφτεί κάποιος Έλληνας.

Οι περισσότεροι από τους αντιτιθέμενους στην υποψηφιότητα φέρνουν ως επιχείρημα τον τρόπο με τον οποίο ο Μπλερ παρέσυρε την χώρα του στην εισβολή στο Ιράκ. Εγώ συνυπέγραψα, έχοντας στο μυαλό μου και κάτι άλλο: μου φαίνεται αδιανόητο να προεδρεύει στην Ευρώπη εκπρόσωπος χώρας που αρνείται να μπει στην ζώνη του Ευρώ. Ξέρω, είμαι γραφικός. Αλλά θυμάμαι πάντα τα λόγια του δαιμόνιου σερ Χάμφρι σε κάποιο από τα πρώτα επεισόδια του «Μάλιστα κύριε Υπουργέ», που εξηγούσε στον εμβρόντητο υπουργό του την στάση της χώρας τους απέναντι στην τότε ΕΟΚ: «Η Βρετανία είχε τον ίδιο στόχο στην εξωτερική της πολιτική για τα τελευταία 500 χρόνια - να δημιουργήσει μια διαιρεμένη Ευρώπη. Για τον σκοπό αυτό, πολεμήσαμε με τους Ολλανδούς εναντίον των Ισπανών, με τους Γερμανούς εναντίον των Γάλλων, με τους Γάλλους και τους Ιταλούς εναντίον των Γερμανών, και με τους Γάλλους εναντίον των Γερμανών και των Ιταλών. Διαίρει και βασίλευε, καταλαβαίνετε. (...) Προσπαθήσαμε να το σπάσουμε απ’ έξω, αλλά δεν τα καταφέραμε. Τώρα που είμαστε μέσα, μπορούμε να κάνουμε το όλο πράγμα μπάχαλο: να βάλουμε τους Γερμανούς εναντίον των Γάλλων, τους Γάλλους εναντίον των Ιταλών, τους Ιταλούς εναντίον των Ολλανδών. Το Φόρεϊν Όφις είναι τρομερά ευχαριστημένο, είναι σαν τον παλιό καιρό. (...) Κι όσο πιο πολλά μέλη έχει ένας οργανισμός, τόσο πιο πολλές διαμάχες μπορούν να ξεσπάσουν μέσα του, τόσο πιο μάταιος και ανίκανος γίνεται. (...) Το ονομάζουμε διπλωματία, κύριε Υπουργέ».Πάντοτε πίστευα ότι το «Μάλιστα κύριε Υπουργέ» πρέπει να μπει στην διδακτέα ύλη των σχολείων.

(Δημοσιεύτηκε στο protagon.gr)

Got a secret. Can you keep it?

The Pierces - Secret
Αυτό, για να αντισταθμίσω το post για τον μακαρίτη τoν Ίνγκο.

Copy - Paste of the Day: Παραλήρημα

Michalis Papadopoulos ο Σβίχτενμπεργκ αυτοκτόνησε ρε μαλακα! Yesterday at 1:41am

Panayotis Christopoulos at 1:43am yesterday

Ναι, κι εγώ σήμερα το έμαθα, 15 χρόνια αφ' ότου συνέβη. Έχω πάθει σοκ.

Panayotis Christopoulos at 1:44am yesterday

Επίσης, από την αρχική σύνθεση έχει μείνει μόνο ο Γουίκαθ και ο μπασίστας. Αλλά τέλη Νοέμβρη θα βγει επετειακό άλμπουμ για τα 25 τους χρόνια.

Michalis Papadopoulos at 1:44am yesterday

loooooooooooooooooooooooooooooool

Panayotis Christopoulos at 1:44am yesterday

ROFLMAOOOOOOOO delete

Panayotis Christopoulos at 1:45am yesterday

(Μόνοι μας γελάμε. Και ο μόνος που μας καταλαβαίνει, ο Κάσσαρης, μάλλον θα λυπάται για την κατάντια μας)

Michalis Papadopoulos at 1:46am yesterday

nai, alla exoune kilisei twra ta comments, kai den tha to parei prefa

Natassa Messini at 11:04am yesterday

ti sou ekanan pali?

Michalis Papadopoulos at 11:05am yesterday

Poios na mou kanei, ti??

Michalis Papadopoulos at 11:07am yesterday

Oriste psile, des to link

http://en.wikipedia.org/wiki/Ingo_Schwichtenberg

Alexandros Dacoglou at 4:36pm yesterday

Ναι ρε φίλε, παλιές ιστορίες αυτές. Μεγάλος drummer πάντως...θυμήσου το μπάσιμο στο How Many Tears για παράδειγμα...

Michalis Papadopoulos at 4:36pm yesterday

ta comments sto status mou simera einai apo, ligous kai gnwstikous hahaha

Eirini Sparaggi at 4:50pm yesterday

aftos den ine o drummer twn helloween???

Panayotis Christopoulos at 5:21pm yesterday

Βλέπω ότι η Ειρήνη έχει κάνει εντατικά μαθήματα από το καλοκαίρι. ROOOOFL

Panayotis Christopoulos at 5:30pm yesterday

FIY, μόλις έβγαλαν καινούργιο άλμπουμ και οι Kiss.

Nikos Kassaris at 5:50pm yesterday

eklapsa otan diavasa sto Metal hammer ths epoxhs pws pethane. Fysika akoma ehw ekeino to teyxos... Apo oso thymamai aftoktonhse giati den ton hthelan allo sthn mpanta logw alkoolismou. Agapame Ingo!

Nikos Kassaris at 5:51pm yesterday

To kainourio KISS einai gia ton poutso, ena kommati einai kalo. To kainourio Megadeth omws GAMAEI!Ehtes phga SCANNER!!!!!!!!!!!

Michalis Papadopoulos at 5:59pm yesterday

it's a place , a place called terion in a time of love and freedoooommm such a place that we call terion hahahaha

Nikos Kassaris at 6:00pm yesterday

EPOS

Panayotis Christopoulos at 6:24pm yesterday

Megadeth καλοί, αλλά να μην ξεχνάμε και την επιστροφή των τεράστιων Queensryche στα concept albums με το αξιόλογο American Soldier.

Panayotis Christopoulos at 6:25pm yesterday

(Μήπως να φτιάξουμε ένα blog για μέταλλα;)

Nikos Kassaris at 6:27pm yesterday

Queensryche einai h 2h agaphmenh mou mpanta meta tous MANOWAR. Dystyhws to American Soldier einai aparadekto.

Michalis Papadopoulos at 6:29pm yesterday

re malakes den pate na grapsete pouthena allou ta apothimena sas?

Nikos Kassaris at 6:49pm yesterday

re phgaine kane kana skouliki

Nikos Kassaris at 7:03pm yesterday

epishs polla bravo ston Alexandro apo panw dioti ehei tous Survivor stis fav. bands. Kai fysika oi Survivor den einai mono to Eye of the Tiger. Ehoun kolosiaious AOR diskous. -

Panayotis Christopoulos at 7:11pm yesterday

Το American Soldier είναι μια χαρά. Έχεις πάρει εντελώς λάθος το τι εστί Queensryche, πράγμα που αποδεικνύεται από το ότι θεωρείς το μετριότατο Heart on Heart ως το καλλίτερο κομμάτι του Empire.

Nikos Kassaris at 7:16pm yesterday

Hand on Heart

Panayotis Christopoulos at 7:23pm yesterday

Ρε δεν πάει να βάλει ό,τι θέλει πάνω στην καρδιά του; Το κομμάτι είναι μέτριο. Και το ότι μετά η καριέρα τους συνεχίστηκε με κάτι παρόμοια οφείλεται στο ότι κάποιοι σαν κι εσένα βγήκαν και είπαν ότι είναι ωραίο. Είσαι ο ολετήρας του progressive metal ρε!

Eirini Sparaggi at 8:30pm yesterday

edo milame gia trelo DEBATE! music guide i mallon heavy metal guide.A kassari o INGO epasxe k apo sxizofrenia re..gia na kseris!!!hahahah

Nikos Kassaris at 11:11pm yesterday

To progressive metal na paei na gamithei. Mazi tou & oi Dream Theater. Zhtw to U.S. Power. @ Eirini: Xerw oti hsoun filaraki me ton Ingo...

James Walwyn at 11:47pm yesterday

wtf? Is that acient greek?

(Tο status του φίλου μου του Μιχαλάκη στο Facebook και οι αντιδράσεις που ακολούθησαν)

The Highway Blues

Rod Stewart - Love Hurts

Το μεσημέρι στην εθνική είχε αρκετή κίνηση. Δύο μικροατυχήματα και κάτι έργα στο ύψος της Λιοσίων έκαναν την κατηφόρα μέχρι το Φάληρο κόλαση. Ευτυχώς είχα πάρει μαζί μου το "Still the Same - Great Rock Classics Of Our Time" του πολυ-ειδώλου μου Ροντ Στιούαρτ (ακόμη του χρωστάω ένα επικό ποστ, σ' αυτόν και στον Νιλ Χάνον), που πάντα με βοηθάει στις άσκοπες οδηγήσεις. Υπάρχει μια επική ιστορία για ένα επτάωρο ταξίδι, νύκτα στις ιταλικές και τις γαλλικές Άλπεις με -10 βαθμούς έξω και μόνο ένα CD στο αμάξι (εννοείται το "Still the Same", τη ροκ συνέχεια της υπερεπιτυχημένης σειράς με το "Great American Songbook" που τραγούδησε ο Βρετανός κρούνερ -και που συνεχίζεται φέτος με το "Soulbook"), λατρεμένη διήγηση στην παρέα μου, αλλά δεν είναι του παρόντος. Του παρόντος είναι ότι όταν έφτασα στο "Love Hurts" κόλλησα (για πολλοστή φορά) και μέχρι να παρκάρω στον βούρκο που θέλει να είναι το πάρκινγκ της "Καθημερινής", το έπαιξα τραγουδώντας από πάνω του τουλάχιστον πέντε φορές.

Nazareth - Love Hurts

Τώρα είμαι βραχνός. Γιατί δεν το τραγούδησα με το τραχύ, τενορίστικο ύφος του Θεού Ροντ -που πιθανόν πάλι σε βράχνιασμα θα με οδηγούσε...-, αλλά προσπάθησα να μιμηθώ την τσιρίδα του Ντον ΜακΚάφερτι, του τραγουδιστή των Nazareth που έκαναν αυτή την υπέροχη μπαλάντα να θεωρείται μια από τις πιο σπουδαίες τις ροκ μουσικής. Τι ειρωνία! Το "Love Hurts" δεν είναι ροκ μπαλάντα και, βέβαια, -κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν- δεν γράφτηκε ποτέ από τους (Σκωτσέζους!) Nazareth κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '70, όταν κι έγινε παγκόσμιο χιτ.

The Everly Brothers - Love Hurts

Η πρώτη του εκτέλεση είχε έλθει 14 χρόνια νωρίτερα, τον Ιούλιο του 1960 από τους Everly Brothers, την μπάντα του αμερικάνικου Νότου, που ο ήχος της επηρρέασε -όσο καμμιάς άλλης- τους Beatles. Αλλά το "Love Hurts" δεν γράφτηκε ούτε από την οικογένεια Έβερλι ως ροκ ν' ρολ. Το τραγούδι ήταν μια κάντρι μπαλάντα με ποπ στοιχεία που συνέθεσε η Φέλις και ο Μπουντλό Μπράιαντ, ένα ζευγάρι από το Γουισκόνσιν και την Τζόρτζια, αντίστοιχα. Οι Μπράιαντ ζούσαν σε ένα τροχόσπιτο κι έκαναν το γύρο του αμερικανικού Νότου, προσπαθώντας να πουλήσουν τα κομμάτια του στους γνωστούς καλλιτέχνες των τελών της δεκαετίας του '40, όχι πάντα με επιτυχία. Κυρίως γιατί εμπότιζαν τις κάντρι συνθέσεις τους με διάφορα άγνωστα για την εποχή στοιχεία -αυτά που λίγα χρόνια μετά θα χαρακτήριζαν ένα τραγούδι "ροκ ν' ρολ" ή καλλίτερα "ποπ"... Κάποια στιγμή έκαναν ένα χιτ και μετακόμισαν στο Νάσβιλ του Τενεσί (πού αλλού;) όπου κι έγραψαν ιστορία συνθέτοντας μεγάλους ύμνους της αμερικανικής ποπ, σαν το "Wake Up Little Susie" ή το "All I Have to do is Dream", που ερμηνεύθηκαν από άπειρους καλλιτέχνες. Με τους Everly Brothers είχαν, βέβαια, μια ιδιαίτερη σχέση και για χάρη τους ετοίμασαν το "Love Hurts" κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '50.


Roy Orbison - Love Hurts
Το "Love Hurts" ως γιεγιέδικο ροκενρολάκι δεν φτούρησε πάντως και είναι αρκετά χαμηλά στην κατάταξη με τις επιτυχίες των Everly Brothers. Ωστόσο και πάλι δεν ήταν οι Nazareth που το έκαναν για πρώτη φορά μεγάλο χιτ. Είχε προλάβει o παμμέγιστος Ρόι Όρμπισον το 1961, ανεβάζοντάς το στο νούμερο 5 του chart με τα singles. Η συνταγή του ήταν απλή. Αφαίρεσε όλη την άνευ λόγου χαρά από την εκτέλεση των Everly Brothers, πρόσθεσε τη δική του, σκοτεινή αύρα, φούσκωσε την παραγωγή με έγχορδα και "βάρυνε" το "Love Hurts", τόσο όσο χρειαζόταν για να μετατραπεί από ένα χορευτικό κομμάτι, σε μια γρήγορη, θλιμμένη μπαλάντα -αυτό ακριβώς, δηλαδή, που υπονοούσαν οι στίχοι του.


Gram Parsons & Emmylou Harris - Love Hurts
Η πρώτη εκδοχή του "Love Hurts" ως ροκ μπαλάντας ήλθε λίγους μήνες πριν εκείνη των Nazareth και προκαλεί μερικές απορίες σχετικά με το πόσο πρωτότυπη ήταν η έμπνευση των Σκωτσέζων να κάνουν το τραγούδι τόσο αργό, βαρύ και θλιμμένο, ώστε να εκτοξευθεί στο πάνθεον της μουσικής παράδοσης. Λίγο μετά τον θάνατο του Γκραμ Πάρσονς, η δισκογραφική του κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Grievous Angel" (πόσο πιο μελό τίτλος πια;) που περιείχε διάφορες ηχογραφήσεις του καλλιτέχνη με την Εμιλού Χάρις, που δεν προορίζονταν αναγκαία για να βγουν (όλες) στα δισκοπωλεία. Μεταξύ τους ήταν και το "Love Hurts", ως ροκ μπαλάντα πια, με ντραμς και ηλεκτρική υποβοήθηση στο βάθος της κιθάρας. Ο "διάλογος" που στήνουν οι υπέροχες φωνές του Πάρσονς και της Χάρις κάνει αυτή την εκτέλεση την πιο ενδιαφέρουσα μέχρι στιγμής. Σίγουρα την πιο συγκινητική. Οι Nazareth που ακολούθησαν πρόσθεσαν λίγη υπερβολή, τόσο όση χρειαζόταν για να κάνει την εντύπωση που ήθελε ένα απλό όμορφο κομμάτι για να γίνει τεράστια εμπορική επιτυχία.

Cher - Love Hurts

Η Εμιλού Χάρις συνεχίζει ακόμη και σήμερα να τραγουδάει το "Love Hurts" στις συναυλίες της, ως φόρο τιμής σε μια συνεργασία που είχε απολαύσει όσο καμμία άλλη, και που την διέκοψε βίαια και αναπάντεχα το overdose του Πάρσονς το 1973. Αλλά, πέραν της Χάρις και των Nazareth, το τραγούδι έχει παιχτεί σε άπειρες συναυλίες από εκατοντάδες καλλιτέχνες. Ιδιαίτερα το λάτρεψε η Σερ, που είχε και μια σχετική επιτυχία κυκλοφορώντας το και σε άλμπουμ δύο φορές -στομώνοντάς το, βέβαια, με υπερβολή στην παραγωγή και στερώντας του ό,τι συγκινητικό του είχαν φέρει ο Πάρσονς, η Χάρις και οι Nazareth. Οι πιο ενδιαφέρουσες, πάντως, ιστορίες έχουν να κάνουν με μια διασκευή που έχωσε ο Τζέισον Ντόνοβαν στην περσινή του επιστροφή από το πηγάδι (με το άλμπουμ που έφερε τον τίτλο - ξέσπασμα "Let It be Me"!) και με μία ακόμη (απίστευτα ξενέρωτη) που ηχογράφησαν οι Bon Jovi για το "New Jersey" το 1988 και τελευταία στιγμή προτίμησαν να αφήσουν απ' έξω, όταν τελικά η δισκογραφική επέλεξε να μην το κυκλοφορήσει ως διπλό άλμπουμ.

Bon Jovi - Love Hurts

Copy - paste of the day

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Κ. ΔΗΜΗΤΡΑΣ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Αθήνα, 1 Οκτωβρίου 2009

Κύριοι,

Με μεγάλο ενδιαφέρον διάβασα, στο τεύχος του περιοδικού σας "Εικόνες". το άρθρο της συνεργάτιδάς-δημοσιογράφου για το βιογραφικό που αναφέρατε στην οικογένεια Παπανδρέου και συγκεκριμένα όσα αφορούσαν τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου. Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ήταν, όπως πρόσεξα, αρκετά εμπεριστατωμένα και κάλυπταν μια μεγάλη χρονική περίοδο της ζωής του.

Με έκπληξη, ωστόσο, διαπίστωσα πως το κομμάτι εκείνο που αφορά την εποχή από το 1989 και μέχρι το τέλος της ζωής του είναι ελλιπές. Για την ακρίβεια φαίνεται να έχει επιμελώς αποσιωποιηθεί ενώ το όνομά μου περιέχεται σε μία και μόνη αναφορά.

Θέλω να πιστεύω πως η εν λόγω δημοσιογράφος δεν είχε τα στοιχεία για να ολοκληρώσει το άρθρο της και όχι ότι συνέτρεξε κάποιος άλλος λόγος. Γι' αυτό ακριβώς σας δίνω εγώ η ίδια αυτά τα στοιχεία. Στις 13 Ιουλίου 1989 παντρεύτηκα τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, τότε αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και μετέπειτα ξανά Πρωθυπουργό. Στο πλευρό του συζύγου μου έδωσα το παρόν σε σημαντικές για την Ελλάδα στιγμές της πολιτικής μου σταδιοδρομίας στην Ευρωπαϊκή και διεθνή σκηνή, γεγονός που επεσήμανε όταν δημόσια είπε: "Ευχαριστώ τη γυναίκα μου Δήμητρα, της χρωστώ τη ζωή μου".

Ο κοινός μας έγγαμος βίος τελείωσε με τον θάνατό του. Θεωρώ τουλάχιστον ασέβεια στη μνήμη του να δεχθώ την αποσιώπηση της κοινής μας έγγαμης ζωής και σας παρακαλώ να προχωρήσετε στην άρση αυτής της αποσιώπησης καθώς επίσης και να δημοσιεύσετε την επιστολή μου στο περιοδικό σας.

Με εκτίμηση,

Δήμητρα Α. Παπανδρέου

(Σημείωση του "ΠΠC": Και τώρα συνειδητοποιούμε το έγκλημα που διαπράξαμε όταν στην προηγούμενη ψηφοφορία μας -"Ποιος σας λείπει περισσότερο από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ;"- δεν συμπεριλάβαμε ως πιθανή απάντηση την κυρία Δήμητρα Α. Παπανδρέου. Ίσως γι' αυτό και δεν υπήρξε ξεκάθαρος νικητής. Για την ιστορία, ο Κίμων Κουλούρης έλαβε 22%, ο Μίμης Ανδρουλάκης 20%, ο Γιώργος Κατσιφάρας 19%, Εύα Καϊλή 17%, ενώ τα ποσοστά των υπολοίπων υποψηφίων κυμάνθηκαν σε κάτω από 15%. Αλλά τι σημασία έχουν πια όλα αυτά;)

Κυνόδοντας. Αριστούργημα. Already in a (stinky) theatre near you.

Η τελευταία φορά που είχα πάει στο "Άστυ" ήταν το 2003. Για να δω μια ταινία του 1998. Πήγα αναγκαστικά στο λαγούμι της οδού Κοραή γιατί το μαγικό "Love Is The Devil" του Τζον Μέιμπερι, με τον Ντέρεκ Τζάκομπι στο ρόλο του Φράνσις Μπέικον και τον Ντάνιελ Κρεγκ -ακούει και στο "007"- στον ρόλο του εραστή του, είχε ήδη φάει μια πενταετία μέχρι να βρει διανομή στην Ελλάδα και δεν ήθελα να το χάσω, επειδή τελικά παιζόταν σε μια μαλακία αίθουσα. Το "Άστυ" το μισώ. Υποθέτω ότι κουβαλάει κάποια ρομαντική ιστορία -δεν με ενδιαφέρει να την ψάξω, πάντως- και ότι διαθέτει ένα φανατικό πιστό κοινό που το επισκέπτεται τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, ανεξαρτήτως ταινίας, διότι θεωρεί πολύ ψαγμένο το να βλέπεις σινεμά σε μια βρωμερή τρύπα με άθλιο ήχο και άβολα -μη αριθμημένα- καθίσματα. Αυτό το κοινό δεν με αφορά. Τέλος πάντων. Την Παρασκευή βρέθηκα καθισμένος σε μια στενόχωρη στάση, στο πάτωμα του "Άστεος", μπροστά-μπροστά για να δω επιτέλους τον "Κυνόδοντα", που μόλις είχε βγει στις αίθουσες (δηλαδή στην Κοραή και σε ένα σινεμά στη Συγγρού -ποιός πάει σινεμά στη Συγγρού;;;). Οι συνθήκες ήταν άθλιες ακόμη και για μένα που δεν γκρινιάζω ποτέ, αλλά είχα τόσο μεγάλη χαρά και η ταινία ήταν τόσο καθηλωτική από το πρώτο της κιόλας λεπτό, που την παρακολούθησα με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Δεν είμαι σίγουρος αν το άνοιγμα του "Κυνόδοντα" σ' αυτές τις δύο μόνο αίθουσες έγινε από φόβο ή αν έγινε με σκοπό. Αν ήταν το πρώτο, κρίμα -με τόσο promotion από την κριτική και από την επιτυχία του στις Κάννες, δεν θα έπρεπε να τρομάξει να αναμετρηθεί εμπορικά με τους πολλούς. Αν είναι το δεύτερο -οι αριθμοί συνηγορούν σε αυτό: αναλογικά με το πόσο μικρή διανομή είχε, ο "Κυνόδοντας" έκανε το καλλίτερο άνοιγμα της εβδομάδας-, θα μπορούσε να υπάρξει μια διόρθωση και η ταινία να δοθεί και στο ευρύτερο κοινό, αυτό που δεν θέλει να τη δει καθισμένο σε μια βρώμικη μοκέτα και μυρίζοντας την αποφορά της υπόγειας Αθήνας.

Και την ταινία πρέπει να τη δουν όλοι. Γιατί όλοι έχουν υποφέρει κάποια στιγμή από τη θηλειά της οικογένειας. Γιατί όλοι έχουν ονειρευθεί κάποια στιγμή ένα ταξίδι στο άγνωστο -σαν λύτρωση από το γνωστό. Γιατί όλοι έχουν υπάρξει κάποια στιγμή στη ζωή τους τόσο μουδιασμένοι ώστε να μιλούν εντελώς αποστασιοποιημένοι, σαν αυτιστικοί. Γιατί όλοι κάποτε έχουν υπάρξει κλινικά νεκροί...

Αν θέλεις με το ζόρι να κατατάξεις τον "Κυνόδοντα" σε μια κινηματογραφική κατηγορία (εξαιρετικά δύσκολο), τότε θα πρέπει να τον χαρακτηρίσεις θρίλερ. Ταινία τρόμου καλλίτερα. Η παντελής ύπαρξη της κοινής λογικής στο πώς ζει αυτή η οικογένεια χωρίς όνομα σε κάνει να τρομάζεις στην σκέψη της επόμενης σκηνής. Της κάθε επόμενης σκηνής. Τι θα συμβεί μετά; Πότε θα ξεσπάσει όλο αυτό; Και ο μέγας μαέστρος Λάνθιμος σου χώνει ακόμη περισσότερο αναισθητικό εκεί που πρέπει να φρικάρεις -κι αντί να κλαις από τη φρίκη, χαμογελάς με τα όσα ενοχλητικά βλέπεις. Καθ' όλη την διάρκεια του "Κυνόδοντα" διασκεδάζεις. Γελάς πολύ, ταυτίζεσαι με διάφορα (κουλά) πράγματα, συλλαμβάνεις τον εαυτό σου μέχρι και να ερεθίζεται με την σουρεαλιστική του πραγματικότητα -με την περίεργη εξουσία της απόλυτης "ηθικής", όπως την έχουν ορίσει οι γονείς. Όταν επιστρέφεις σπίτι όμως, ανακαλύπτεις πως όση ώρα εσύ χάζευες την οθόνη, όση ώρα δρούσε αυτή η ένεση αναισθητικού που σου είχε κάνει ο Γιώργος Λάνθιμος, κάποιος σου αφαίρεσε τον κυνόδοντα. Και με το πουκάμισό σου γεμάτο αίματα κι έναν αφόρητο πόνο στο κεφάλι, πέφτεις να κοιμηθείς και να συνειδητοποίησεις τι πήγες μόλις κι έκανες.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες

Παρακάτω έχω κάνει paste μερικά αποσπάσματα από ένα ρεπορτάζ του Τζέισον Μπερκ για τον "Guardian", όπως το μετέφρασε και αναδημοσίευσε η "Καθημερινή" αυτό το Σάββατο. Όποιος θέλει να το διαβάσει ολόκληρο, ας ακολουθήσει τα links. Ήταν το πιο απολαυστικό κείμενο που συνάντησα αυτό το Σαββατοκύριακο (εντάξει, μετά την κριτική του Τάσου Θεοδωρόπουλου για τον "Κυνόδοντα" στο Big Fish -α! Και μετά τον δικό μου επικήδειο για τον Έρβινγκ Πεν στο "Κ", χε χε χε...)

Το Tour d’Argent (Ασημένιος Πύργος) είναι ένα από τα παλιότερα εστιατόρια της Ευρώπης και μνημείο του Παρισιού με φημισμένη κάβα κρασιών μισού εκατομμυρίου φιαλών, που χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Σήμερα, σε μία προσπάθεια να απελευθερώσει πολύτιμο αποθηκευτικό χώρο και να εξασφαλίσει 1 εκατομμύριο ευρώ για ανακαίνιση του εστιατορίου, το Tour d’Argent σχεδιάζει μεγάλη δημοπρασία επιλεγμένων κρασιών και κονιάκ από τη συλλογή του.
Ενα ποτήρι προεπαναστατικού κονιάκ μετά το δείπνο σας; Ενα μπουκάλι Σατό Πετρούς του 1983 για το μεσημεριανό σας γεύμα; Ενα πορτό του 1919 για τα Χριστούγεννα; Στις παραπάνω ερωτήσεις θα απαντήσει κανείς καταφατικά, εάν διαθέτει 1.200 ευρώ για το Πετρούς και 3.500 ευρώ για το κονιάκ Κλο-ντι-Γκριφιέ του 1788.
[...] Τα περισσότερα κρασιά αγοράστηκαν πριν από 20 χρόνια, όταν οι πελάτες μπορούσαν να επιλέξουν μεταξύ ποικιλίας, που περιοριζόταν σε εξαίρετα Μπορντό και Βουργουνδίας, χωρίς να προσφέρει άλλες επιλογές. Εκτοτε, τα γούστα του κοινού μεταβλήθηκαν, ενώ νέες περιοχές και παραγωγοί εμπλούτισαν τον κατάλογο κρασιών του εστιατορίου, που περιλαμβάνει σήμερα 15.000 επιλογές κρασιών.

Το Tour d’Argent χρειάζεται, όμως, και τα χρήματα που θα εξασφαλίσει από τη δημοπρασία. Το εστιατόριο, που ιδρύθηκε το 1582 και έχει καταστεί διάσημο για την αίθουσα του πέμπτου ορόφου, με μοναδική θέα στη Νοτρ Νταμ, διάγει τώρα δύσκολες ημέρες. Εχοντας απολέσει ένα από τα αστέρια Μισελέν του, το 1966, και ένα ακόμη πριν από τρία χρόνια, το Tour d’Argent διαθέτει πλέον μόνο ένα αστέρι.
[...] Το Tour d’Argent έχει δει, όμως, και χειρότερα. Το εστιατόριο λαφυραγωγήθηκε και υποχρεώθηκε να κλείσει κατά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, ενώ τον Ιούνιο του 1940 η περίφημη κάβα του σφραγίστηκε ερμητικά για να διασωθεί η μοναδική συλλογή κρασιών από τη δίψα των γερμανικών κατοχικών στρατευμάτων. [...]