Σήμερα ξεσκαρτάρω τα MP3 μου (E-J)

Elephant Stone
The Seven Seas
(Ιούνιος 2009)

Αυτοί εδώ δεν παίζουν indie rock. Παίζουν... hindu rock! Τουλάχιστον σε κάποια κομμάτια του άλμπουμ, που σε μεταφέρουν κατευθείαν στο Ρατζαστάν. Κατά τ' άλλα, σαν ξεπατικωτούρα των Stone Roses μοιάζει το "Seven Seas" (το όνομά τους άλλωστε το έχουν πάρει από ένα κομμάτι των Stone Roses...). Είναι εξαιρετικά καλογραμμένο και ευχάριστο, τίποτε το πρωτότυπο, αλλά ό,τι πρέπει για ευχάριστο soundtrack όταν εργάζεσαι / αράζεις / κάνεις σεξ. Για κάθε περίσταση κοινώς.

---

Engineers
Three Fact Fader
(Ιούνιος 2009)

Ακούγονται σαν τους My Bloody Valentine. Και σαν τους Stone Roses. Δεν φέρουν κανένα κενό δαιμόνιο. Αλλά ακούγονται τόσο ταιριαστοί, όταν είσαι σε shoegazing φάση, που δεν σε νοιάζει καθόλου αν αντιγράφουν ή αν είναι πρωτότυποι.

---

Felice Brothers
Yonder Is The Clock
(Απρίλιος 2009)

Οι Felice Brothers είναι οι Κοντιπουλαίοι της Αμερικής. Βγάλε τον μπάλο και βάλε μπόλικο μπέρμπον που το απολαμβάνεις σε κουνιστή καρέκλα -και μια γερή πρέζα Μπομπ Ντίλαν. Εντελώς ρουστίκ. Αν δεν σου αρέσει η country και η americana, μην ασχοληθείς καν. Αν λατρεύεις, όμως, την Ντόλι Πάρτον για κάτι περισσότερο από τα πλούσια ελέη της, τότε το "Yonder Is The Clock" θα το λατρέψεις.







Film
Persona
(Μάιος 2009)

Έχω ένα θέμα με τις κυκλοφορίες της Inner Ear και είναι ευκαιρία να το καταθέσω από ετούτο εδώ το βήμα. Γιατί τέτοια πακέτα; Με τόσο πολύ χαρτί; Δεν είναι οικολογική η ευαισθησία μου. Έχει να κάνει με τη δυσκολία να καταφέρω να βγάλω το δισκάκι και να το βάλω στο Cd Player από το κουτάκι, το υποκουτάκι, το εσωτερικό sleeve και πάει λέγοντας. Ειδικά όταν οδηγάω είναι και επικίνδυνο. Κατά τα άλλα, οι Film κάνουν αυτό που περιμένεις από το όνομά τους, φτιάχνουν μουσική που θα μπορούσε να είναι soundtrack για ταινίες, urban νωχελικές ταινίες κατά προτίμηση, με αρκετό κόκκο στο φιλμ. Μοιάζουν με τα γκατζετομένα εγγόνια του Vangelis, και η πολύ καλή δουλειά στην παραγωγή προσδίδει αρκετό βάθος στις συνθέσεις τους. Και σ' ανώτερα!

---

Frankmusik
Complete Me
(Αύγουστος 2009)

Χορευτική ποπ του αφρού, βαρετή ώρες ώρες, που θα ήθελε να είναι Mika, αλλά είναι ακόμη πιο ανέμπνευστη. Τι να πω; Ότι μέχρι και ιταλική ντίσκο μου θύμισε σε ένα κομμάτι; Θα γινόταν, πάντως, μεγάλο χιτ πριν 26μισι χρόνια...

---

Future Of The Left
Travels With Myself And Another
(Ιούνιος 2009)

Πωρωτικό noise rock από τους διαδόχους των Faith No More και των Beastie Boys, με διάφορα μηνύματα προς διάφορους αποδέκτες, πολιτικό στο φουλ, μου θυμίζει κάτι εποχές που άκουγα Anthrax και Suicidal Tendencies και πήγαινα στις συναυλίες κι έκανα stage diving. Και, ΟΚ, γι' αυτό που είναι, είναι πολύ καλό. Αλλά ποιος αντέχει ν' ακούει τέτοια πράγματα στα 35 του; (Γι' αυτό και μάλλον θα πάω κατ' ευθείαν στους MGMT στις 8/9, πηδώντας τους Cyanna και τους Future of the Left που προηγούνται...)

---

Graham Coxon
The Spinning Top
(Ιούνιος 2009)

Με το ξεκίνημα, νομίζεις ότι έσκασαν από κάπου ο Πολ και ο Αρτ και σε ρούφηξαν στην πρώτη ατμόσφαιρα του πλανήτη Simon & Garfunkel. Σε όλο το υπόλοιπο άλμπουμ, ο λοχαγός της indie πτέρυγας των Blur επιμένει σε ένα lo-fi -εί δυνατόν μόνο μια κιθάρα και η φωνή του- νανουρισματάκι, μακριά από τις γνωστές από το παρελθόν ποπίζουσες εξάρσεις του. Το αποτέλεσμα είναι καταπραϋντικό.

IAMX
Kingdom Of Welcome Addiction
(Μάιος 2009)

Στο γνωστό α λα Depeche Mode μοτίβο τους, με λιγότερες βαμπιρικές εμμονές απ' ότι στα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά όχι και εντελώς φωτεινό, το καινούργιο των ΙΑΜΧ δεν θα κερδίσει και πολλούς νέους ακροατές για το πρότζεκτ του Κρις Κόρνερ. Βαρετούλι. Η όλη γοητεία λήγει εκεί που τελειώνει το θέατρο. Όταν βγάζει το μέικ απ, η μουσική δεν είναι αρκετή πια.

JJ
No2
(Ιούλιος 2009)

Εμφανίστηκαν ξαφνικά το καλοκαίρι, λίγο πριν πάμε διακοπές και τα Pitcfork αυτού του κόσμου κατέβασαν επιτόπου τα βρακιά τους με ενθουσιασμό. Ένα γκρουπ - μυστήριο από τη Σουηδία με ένα μίνι άλμπουμ 29 ετών που συγκινεί τους ψαγμένους μουσικοκριτικούς. Ίσως γιατί απλά είναι ένα μυστήριο. Ίσως πάλι για το blending τους από ambient μελωδίες, αγαθά φωνητικά, lo-fi στιγμές και πιο γεμάτες -α λα Cocteau Twins- εξάρσεις είναι πρωτότυπο και ταιριαστό. Από την άλλη, στο τέλος δεν σου μένει και κάτι. Αν έχεις πιει αυτό που σου θυμίζει το εξώφυλλο, σίγουρα τους ακούς με μεγαλύτερη ευχαρίστηση.

[A-D] [E-J]

Μα δεν είναι υπέροχοι;

The Antlers - Two

Ένα από τα πιο αξιολάτρευτα ντεμπούτα της χρονιάς. Το "Hospice" είναι το πρώτο άλμπουμ των The Antlers που είναι μπρουκλινέζοι και τους θυμήθηκα λόγω καταγωγής, τώρα που μας έρχονται οι MGMT. Είναι κάτι σε lo-fi Arcade Fire κι εμένα προσωπικά μου βγάζουν πάρα πολύ το συναίσθημα που μου έβγαζαν οι σπουδαίοι Belle & Sebastian στα πρώτα τους. Ευτυχισμένη μελαγχολία. Ιδανικό soundtrack για το γραφείο τη μέρα που δεν κάνεις απολύτως τίποτε, επειδή είναι τα γενέθλιά σου και δεν θέλεις να κάνεις απολύτως τίποτε. Ούτε να πας μετά να κουβαλήσεις τα ποτά για το αυριανό πάρτυ. Βαριέμαι.

Κάποιες προτιμούν τους μεγαλύτερους*

Καλή μου Εβαν Ρέιτσελ,

είμαι ενθουσιασμένος. Φυσούσε το σύνηθες μελτέμι, άρα η ιεροτελεστία του τελευταίου μου ξεμυτίσματος για το καλοκαίρι δεν κινδύνεψε να καταστραφεί λόγω του λάθος καιρού. Οχι, δεν ήμουν πάνω στη Shark, πλανάροντας προς τη Νάξο και πίσω στην ακτή, παρακαλώντας να μη νυκτώσει, για να κρατήσει το σερφ για πάντα. Αντιθέτως, δεν έκανα τίποτε. Ημουν ξαπλωμένος σ’ ένα πλαστικό στρώμα, εκατό μέτρα μέσα στη θάλασσα, ανάσκελα, ακίνητος και σκεπτόμουν το σερφ -και χίλια ακόμη πράγματα που ήταν το καλοκαίρι μου- μέχρι που ο ήλιος έδυσε. Και λίγο μετά. Οταν φυσάει βοριάς, στο κολπάκι κάτω απ’ το σπίτι του Γιάννη το νερό δεν ρυτιδιάζει ποτέ. Αν δεν αλλάξει ο αέρας, μπορείς να μείνεις στο ίδιο σημείο για πάντα. Κανένα ρεύμα, κανένα κύμα δεν τολμά να διαταράξει την ηρεμία σου. Κάθε χρόνο, το τελευταίο «μπάνιο» μου είναι εδώ. Γεμάτο απολογισμούς διακοπών και σχέδια για τη σεζόν που ξεκινάει σε λίγο. Με εικόνες άμεσες, απ’ το ακόμη πράσινο, πευκόφυτο βουνό πέρα απ’ τις πατούσες μου -αυτό που κόβει τον βοριά- και με εικόνες της μνήμης, της πρόσφατης μνήμης: χορευτικά στη La Luna, ένα άδειο πιάτο που φιλοξένησε για λίγα λεπτά τους κολοκυθοκεφτέδες της «Χαρούλας», μια μπότζα δίπλα στον ύφαλο. Κάπου εκεί βλέπω κι εσένα.

Πώς μπλέχτηκες ξαφνικά με τις εικόνες των διακοπών μου; Θα σου εξηγήσω. Στο μυαλό μου είσαι ακόμη ένα ερεθιστικό πιτσιρίκι. Είσαι η λολίτα σ’ εκείνο το βιντεοκλίπ του Marilyn Manson, με τα γυαλιά σου σε σχήμα καρδιάς. Τότε ήσουν 19 στα 20, αν δεν κάνω λάθος, έμοιαζες ακόμη μικρότερη -κι είχες συναρπάσσει τον ανδρόγυνο ροκ σταρ ακριβώς παίζοντας το ρόλο της λολίτας και στην πραγματική ζωή, στην πρώτη σας συνάντηση. Για σένα έγραψε το «Heart Shaped Glasses», για εκείνο το πάρτι που του παρουσιάστηκες σαν την ηρωίδα του Ναμπόκοφ, προκλητική και σίγουρη για όσα γύρευες. Τώρα πια ο Marilyn Manson είναι παρελθόν, είσαι 22, αλλά δεν άλλαξες και πολύ. Δεν σε διάλεξε τυχαία ο Γούντι Αλεν ως την επόμενη μούσα του. Κάποιες προτιμούν τους μεγαλύτερους, ευτυχώς.

Δεν είναι ότι γέρασα, αλλά μερικά πράγματα μπορούν να γίνουν πραγματικά αποθαρρυντικά. Κάνοντας λοιπόν τον απολογισμό του καλοκαιριού, συνειδητοποίησα πως, όταν ξαναπατούσα το πόδι μου στην ακτή, στην κατεχόμενη από πρωτοετείς Πάρο, γινόμουν αυτόματα αόρατος για τον γυναικείο πληθυσμό. Ευτυχώς είχα τη γλυκιά νύστα που μου έκανε ένεση ο άνεμος, το αλάτι και ο ήλιος πάνω στη σανίδα όλη μέρα, γιατί θα ήταν πραγματικά ταπεινωτική και εξευτελιστική η διαδικασία αν προσπαθούσα να γεμίσω και τις νύχτες μου με περιπέτειες - ξεκινώντας βέβαια από το να ξαναγίνω ορατός στις χαριτωμένες πιτσιρίκες. Το δράμα γινόταν ακόμη μεγαλύτερο -και απελπιστικά ανεξήγητο- μόλις οκτώ λεπτά με την «παντόφλα» μακριά. Στην Αντίπαρο, ένα άλλο σύμπαν (συνομηλίκων), πρώην και μέλλουσες, χαριτωμένα φλερτ και θερινό σεξ επιβεβαίωνε ότι δεν χρειαζόμουν επιβεβαίωση.

Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα προσπαθούσα να γίνω ο κύριος Χάμπερτ για την Αζια που άπλωνε αυθάδικα το μόλις γινωμένο της ένα κι ογδόντα στην διπλανή ξαπλώστρα, στα διαλείμματά μου απ’ το σερφ, αν δεν ήταν η ασφάλεια της Αντιπάρου. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν εξερευνήσεις που δεν αξίζει να τις εγκαταλείπεις για το τίποτε. Και, Εβαν Ρέιτσελ, δεν μπορώ παρά να δηλώσω ευτυχής που κάποιες προτιμάτε τους μεγαλύτερους...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

(Exitorial, GK Σεπτεμβρίου 2009 -κυκλοφορεί στις 06/09)

* Σήμερα έκλεισα τα 34 και το ΠΑΣΟΚ τα 35. Και οι δύο αισθανόμαστε ακόμη νέοι και με όρεξη για σπουδαία πράγματα. Γι' αυτό κι εγώ μάλλον θα ψηφίσω Αλέκα.

Μαρξιστικές εφαρμογές στην ποπ κουλτούρα: η ιστορία επαναλαμβάνεται ως δηθενιά

Ο κακομοίρης ο Σον Λένον και η γκόμενά του φωτογραφίζονται για το περιοδικό purple (δεν το ήξερα) ποζάροντας για τον φακό του Τέρι Ρίτσαρντσον σε στάση-αναπαραγωγή της πόζας που είχαν πάρει οι γονείς του για τον φακό της Άνι Λίμποβιτς.Μόνο που ο Σον έχει πάρει τη θέση της Γιόκο και το κορίτσι τη θέση του μακαρίτη. Υπάρχει κάτι φροϋδικό εδώ, αλλά δεν το έχω εντοπίσει ακριβώς.

Είναι, που λες, ο Γρηγόρης Ψαριανός στη Σκύρο κι εκεί που έπινε ούζα/μπύρες/φραπέ...

...κάθεται και γράφει ένα sms 3285 χαρακτήρων (παρ' τα, twitter!) - δηλαδή πόσο πρέπει να βαριέσαι στις διακοπές σου για να το κάνεις αυτό;
Το οποίο, sms μπορεί να αχρήστευσε τα κινητά των "δύο συντρόφων" στους οποίους εστάλη, ωστόσο φαίνεται πως δεν μπορείς με λιγότερες λέξεις να περιγράψεις ΟΛΟΚΛΗΡΗ την παθογένεια της ελληνικής Αριστεράς - οπότε με 500 λέξεις, και πάλι λακωνικός ήταν ο Ψαριανός: λακωνικός, σαφής και απολύτως εύστοχος.
"Ο ΣΥΡΙΖΑ", γράφει ο καμένος βουλευτής-ραδιοφωνατζής, "όφειλε να είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΝ. Πράγμα που δεν συμβαίνει: ο ΣΥΝ είναι πλατύτερος και ανοιχτότερος από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπερ επιβεβαιώνεται και από την ονοματολογία, δεδομένου ότι ο συνασπισμός της ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ Αριστεράς είναι στενότερη έννοια απ' τον Συνασπισμό της Αριστεράς, διότι οποιοσδήποτε επιθετικός (ή και αμυντικός...) προσδιορισμός στενεύει και προσδιορίζει έναν μικρότερο ομόκεντρο κύκλο μέσα στον μεγάλο. Ασε δε που το ριζοσπαστικός δεν λέει τίποτα -«ριζοσπαστική» ήταν και η ΕΡΕ".
Παρένθεση: Αυτό μου θυμίζει μια θεϊκή γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη. Έδειχνε δύο τύπους (συνιστώσες) να φεύγουν έξαλλοι από το συνέδριο του ΣΥΝ, εκείνο στο οποίο μετονομάστηκε από "Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου" σε "Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας". "Ξέχασαν να προσθέσουν 'του φιλοτελισμού'!" έλεγε έξαλλος ο ένας (ο άλλος δεν θυμάμαι τι έλεγε, sorry) - πρέπει να την βρω να την αναρτήσουμε εδώ. Αλλά τι να λέμε, εδώ μιλάμε για ανθρώπους που θεώρησαν καλή ιδέα το αρκτικόλεξο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (Γι' αυτό υπάρχουν δύο αντιφατικές ιστορίες: η μία λέει ότι το εμπνεύσθηκε ο Γιάννης Κακουλίδης. Η άλλη λέει ότι ο άνθρωπος, μόλις το άκουσε, έπαθε εγκεφαλικό. Προτιμώ να πιστέψω την δεύτερη). Κλείνει η παρένθεση.
Λέει κι άλλα ο Ψαριανός γι' αυτό το μπουρδέλο που λέγεται "Συνιστώσες του Σύριζα" με πιο ενδιαφέρον το εξής: "Οι διάφοροι αυτοί αριστερούτσικοι φίλοι ζουν σε μικρόκοσμους -ενώ, αντίθετα, πιστεύουν ότι όλος ο κόσμος είναι αυτοί".
Το θυμήθηκα όλο αυτό, όχι μόνο γιατί τώρα που ο Καραμανλής μας κατέστρεψε το Σεπτέμβριο, αντί να χαρώ τις "Νύχτες Πρεμιέρας", θα περάσω το μήνα παλεύοντας με την συνείδηση και την αισθητική μου, προκειμένου να αποφασίσω τι να ψηφίσω (είμαι πολύ σπασικλάκι για να απόσχω), αλλά και γιατί χθες έληξε η "Ψηφοφορία της εβδομάδας" που έθετε τους επισκέπτες του ΠΠC προ του διλήμματος: "Ο Περικλής Κοροβέσης είναι μαλάκας ή ξέρει τι λέει;". Έξι φίλοι (28%) ψήφισαν ότι είναι μαλάκας. Έντεκα (28%) ότι ξέρει τι λέει, κατηγορώντας τον ενιαίο Συνασπισμό για απολαβές παράνομου χρήματος από τη Siemens, το 1990. Και 25 (65%) ότι το ένα - να ξέρει τι λέει - δεν αποκλείει το άλλο - να είναι μαλάκας. Για να είμαι ειλικρινής, περίμενα ότι η τρίτη απάντηση θα συγκεντρώσει το 100% των ψήφων - αλλά έχω υποτιμήσει τις ευαισθησίες των επισκεπτών του ΠΠC.
Για να εξηγούμαι: δεν θεωρώ ότι ο Κοροβέσης είναι μαλάκας. Η αλήθεια είναι ότι τον συμπαθώ και τον σέβομαι. Έμαθα την ύπαρξή του κάποια στιγμή στην εφηβεία μου, όταν διάβασα μια συνέντευξή του στην "Βαβέλ" - ήταν η εποχή που η Αγγελική Νικολούλη τον είχε υποδείξει ως δολοφόνο του Παύλο Μπακογιάννη με "αποκαλυπτικό" πρωτοσέλιδο "ρεπορτάζ" της στο "Έθνος", κι ο άνθρωπος ήταν έξαλλος και με το δίκιο του. Στη συνέχεια, το ίδιο περιοδικό δημοσίευε σε συνέχειες μια νουβέλα του, με τίτλο "Νοσταλγία γι' αυτό που έχασες και ποτέ σου δεν είχες", με εικονογράφηση του Χρήστου Μποκόρου - το θέμα ήταν κάτι γκομενικά, αν θυμάμαι καλά, ενός άβγαλτου φοιτητή στο εξωτερικό ή κάτι τέτοιο. Ατμοσφαιρικό. Μετά, διάβασα και μια άλλη νουβέλα του, με τίτλο "Γύρω από το νησί η θάλασσα" (no shit, sherlock), με θέμα τα γκομενικά και τα γαμίσια μιας παρέας αριστερών - της γενιάς του Πολυτεχνείου - που πάνε διακοπές στο Φισκάρδο. Ήταν τότε που πρωτο-υποψιάστηκα αυτό που αργότερα επιβεβαίωσα από πολλές πηγές: η βάση των προβλημάτων και των διασπάσεων της Αριστεράς, είναι τα σεξουαλικά τους μπερδέματα και οι νευρώσεις. Μπορείς δηλαδή να φτιάξεις μια κανονική και αναλυτική ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, μόνο καταγράφοντας ποιος έχει πηδηχτεί με ποιον.
Στην πορεία, βέβαια, διάβασα και τους περίφημους "Ανθρωποφύλακες" το βιβλίο στο οποίο οφείλει το όνομά του ο Κοροβέσης - και που υπήρξε αφορμή για την πρώτη διεθνή κατακραυγή κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών - αλλά δεν μου έκανε τόση εντύπωση, γιατί είχα ήδη διαβάσει τις "111 μέρες στην ΕΣΑ" του Τάσου Μήνη.
Τέλος πάντων, αυτό που θέλω να πω είναι πως θέτοντας το ερώτημα "είναι ο Κοροβέσης μαλάκας" εννοώ αν υπονομεύει την παράταξη που εκπροσωπεί, σπιλώνοντας την βασική "συνιστώσα" (πάλι αυτή η λέξη) της, τον Συνασπισμό, για μια ιστορία εικοσαετίας. Το αν "ξέρει τι λέει" το αφήνω σε όσους θυμούνται τι έγινε και όλο το περασμένο διάστημα συνέχισαν το κομψό αλληλοφάγωμα. Το ίδιο που, εδώ και ένα-ενάμισι χρόνο έχει μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ από πολιτικό σχηματισμό σε τσίρκο. Και συμφωνώ ότι η πιο σωστή απάντηση είναι "το ένα δεν αποκλείει το άλλο". Ναι, ίσως ο Συνασπισμός να μην είναι τόσο ηθικός όσο θέλει να πιστεύει. Και ναι, σε μια εποχή που ο βασικός πολιτικός λόγος έχει μπερδέψει τις ιδέες με την ηθικολογία, αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αλλά αυτό είναι που έχει κάνει τους Συριζαίους εκτός θέματος: το ότι με τόσα κοινωνικά μέτωπα ανοιχτά, εκείνοι συνεχίζουν να ασχολούνται με τα δικά τους, λες και αφορούν κανέναν, να τσακώνονται για τα κλειδιά του κουραδόκαστρου και να περιχαρακώνονται γύρω από τις "τάσεις" και τις "συνιστώσες". Αντί να κάνουν μια διακήρυξη της προκοπής. Βαριέμαι να συνεχίσω τώρα - ίσως κάποια άλλη φορά.

Αριστούργημα!

Ίσως το καλλίτερο placement διαφήμισης στην ιστορία του ελληνικού Τύπου. Από την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" της 30/8.

(Πόσο λατρεύω να κοροϊδεύω την "Ελευθεροτυπία"...)

Αναρωτιέμαι πόσα να πλήρωσε η Pixar σε δικαιώματα...

...για να χρησιμοποιήσει την περσόνα του Ζάχου Χατζηφωτίου στην καινούργια της ταινία, το "Up".

Γι' αυτό το link θα ευγνωμονούμε τον gsus για πάντα

"Mikaella". Starring: Mimi Denise, George Christianson, Costas Ginis. Directed by Dimitris Dadiras. Produced by James Paris. (Screenplay -allegedly- by Mimi Denise).

Μικαέλα, ο γλυκός πειρασμός

Thank gsus!

Λίγο εύχερο Prozac για τις άσχημες ημέρες

Τρούμαν Καπότε, Μπλέικ Έντουαρντς, ένα από τα ομορφότερα κομμάτια του μεγάλου αμερικανικού songbook (από τον Χένρι Μαντσίνι), μια γάτα και μια Θεά. Για να ξανακερδίζεις κανονάκι εκεί που είχες μείνει με την τελευταία σου ζωή. Όπως εγώ χθες.

Εις μνήμην του ινδικού διαστημοπλοίου που χάθηκε...

Apollo 440 - Lost In Space

Όλα έτοιμα για την έναρξη της νέας τηλεοπτικής σεζόν;

Σήμερα ξεσκαρτάρω τα MP3 μου (A - D)

Μουσικές με τις οποίες (καλώς ή κακώς) δεν κόλλησα τον τελευταίο χρόνο. Μουσικές που θα φιλοξενούνται στον εξωτερικό δίσκο που έχω για τα backups, γιατί ο σκληρός του υπολογιστή γέμισε, και που -μοιραία- θα φλερτάρουν σύντομα με τη λήθη. Κάποιες θα ανασυρθούν τυχαία μια μέρα και θα βρίζω την κεφάλα μου που τις καταχώνιασε εκεί πέρα:

---

Abe Vigoda

Skeleton

(Ιούλιος 2008)

Εμετικό, κλαπατσιμπαλικό noise punk που πολύ θα ήθελε να μοιάζει με Animal Collective, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να γίνει η καλλίτερη μέθοδος βασανισμού του χειρότερου εχθρού σου. Ήμαρτον.

---

Arctic Monkeys
Humbug
(Αύγουστος 2009)

Για πρώτη φορά προκρίνουν την ατμόσφαιρα εις βάρος της ενέργειας, δημιουργώντας ένα σκοτεινό ημι-έπος, αυτό δηλαδή που είναι το καλλίτερο άλμπουμ της εξαιρετικά υπερτιμημένης καριέρας τους. Κοφτές κιθαριές, κοφτά φωνητικά, κοφτά τύμπανα, παντελής έλλειψη μουσικής έμπνευσης: Ροκ για να κοπανιέσαι πιωμένος σε σκοτεινά gigs στο Σέφιλντ και το Χάντερσφιλντ στην τρυφερή ηλικία των 16.

Ένα τραγουδάκι που μου αρέσει: The Jeweller's Hands

---

Black Eyed Peas
The E.N.D.
(Ιούνιος 2009)

Ένα γκρουπ άντεχα να ακούω από όλο τον Rn'B συρφετό και ζήλεψε κι αυτό την τύχη της Μπρίτνεϊ Σπίαρς και των λοιπών χορευτικοπόπ χαζοβιόλων. Ε, λοιπόν, εκεί ούτε η Fergie δεν έχει τύχη. Γιατί όσο φωτογραφίζεται όπως φωτογραφίζεται η Κέιτι Πέρι κι όσο κρατάει η τρέλλα της Lady GaGa, οι καρδιές μας θα είναι αφιερωμένες στις δύο προαναφερθείσες δεσποινίδες. (Τουλάχιστον οι B.E.P. τιμούν ακόμη τη χαμένη τέχνη του μπρέικ ντανς. Το "Boom Boom Pow" είναι καγκουριά του κερατά, αλλά θέλω ΤΩΡΑ να κάνω ένα six step κι ένα ελικοπτεράκι στο ρυθμό του. Σημ.: Τα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ δεν έχουν καμμία σχέση. Αχταρμάς.)


Black Eyed Peas - Boom Boom Pow

---

Brendan Benson

My Old, Familiar Friend

(Αύγουστος 2009)

Θα ήταν άραγε τέτοια γκρουπάρα οι Raconteurs, αν ο Τζακ Γουάιτ δεν είχε για υπαρχηγό του τον Μπρένταν Μπένσον; Πολύ αμφιβάλλω. Γιατί αν δεν υπήρχε η χορταστική ποπ διάθεση (ποτισμένη, βέβαια, με πολύ κιθάρα, ροκενρολίστικη, ωραία, μελωδική κιθάρα) του Μπένσον, η μουσική των Raconteurs θα έμενε ένα στάδιο πιο δύσκολη για τον ακροατή. Στο τέταρτό του άλμπουμ ο μουσικός από το Μισισιπή ακολουθεί την πεπατημένη και χιλιοστρωμένη με καλή άσφαλτο οδό και οδηγεί μια νταλίκα γεμάτη με τραγούδια για να τραγουδάς παρέα του. Κι ας μην είναι ρηξικέλευθος, είναι απολαυστικότατος!

---

Broken Records
Until The Earth Begins To Part
(Ιούλιος 2009)

Υπέροχες ενορχηστρώσεις με άπειρα και παράξενα ώρες ώρες όργανα, γεμάτα α λα Σπρίνγκστιν φωνητικά, δραματική α λα Arcade Fire διάθεση ("Σκωτσέζους Arcade Fire" τους είπαν τα μουσικά έντυπα της Βρετανίας) και σωστός εγκλιματισμός με το πιο ροκάδικο κομμάτι της indie rock σήμερα (National, Editors κ.λπ) σε ένα άλμπουμ που δεν περιέχει ούτε ένα αδιάφορο κομμάτι. Και, φυσικά, διαθέτει πολλά ατού. Σαν το "A Promise".

---

Death Cab For Cutie
The Open Door (EP)
(Απρίλιος 2009)

Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού "Narrow Stairs", αυτό το ΕΡ μοιάζει με το αποπαίδι του -κι αυτό είναι: Κομμάτια που δεν χώρεσαν στο άλμπουμ, μπήκαν σε ένα ΕΡ για να στηρίξουν την τουρνέ του γκρουπ. Μια κυκλοφορία μόνο για τους φίλους, δηλαδή. Αλλά είναι τέτοια η ποιότητα αυτής της μπάντας, αυτό το χαρούμενο new rock τους, η ηρεμία και η ευτυχία που σου προσφέρουν όταν τους ακούς, που δεν το κάνεις εύκολα στην άκρη.

---

Δήμητρα Γαλάνη
Πίξελ
(Ιούλιος 2009)

Η Δήμητρα Γαλάνη συνεργάζεται με διάφορους άσημους, διάσημους, τρέντυ ή μπαζοτρέντυ και ξανασερβίρει μερικά από τα καλλίτερά της τραγούδια. Όχι αναγκαστικά δικές της συνθέσεις, αλλά και άλλων, που εκείνη έκανε επιτυχία. Μερικά κομμάτια ("Δεν είμαι από δω", "Ζω", "Και σ' αγαπώ") είναι τόσο δυνατά που όσο και αδιάφορα να είναι τα remixes τους, τα ακούς με τεράστια χαρά. Κατά τα άλλα, ένα άλμπουμ χωρίς κανένα απολύτως νόημα -αφού δεν περιέχει καμμιά φοβερή έμπνευση στα μιξαρίσματα ή καμμιά συγκλονιστική διασκευή.

---

Dirty Projectors
Bitte Orca
(Ιούνιος 2009)

Ξεκινάει σαν χαλασμένο demo tape των Vampire Weekend, μετατρέπεται σε soundtrack από χίπικο πανηγύρι, γίνεται νεραϊδένιο παραμύθι, είναι σαν ο Ντεβεντρά Μπανχάρτ να απέκτησε καστράτο φωνή και να παράτησε τη Νάταλι Πόρτμαν για μια ηρωίδα του Τόλκιν, αλλά και πάλι όλο αυτό δεν φτάνει. Γιατί είναι ανέμπευστα μπερδεμένο για να το πεις αριστούργημα, όπως έσπευσαν να το χρίσουν διάφοροι κριτικοί.

Είναι η Σάρα Γιάροζ η Αρετή Κετιμέ της Αμερικής;

Δεν νομίζω. Κυρίως γιατί στην Αμερική δεν έχει Νταλάρα για να συνεργασθεί μαζί του. Το 18χρονο αυτό πλασματάκι γράφει μουσική για μπάντζο και μαντολίνο που -απίστευτο κι όμως αληθινό- ακούγεται σαν το πιο mainstream πράγμα του κόσμου (με την έννοια που θα έπρεπε να έχει η λέξη "mainstream"). Το ντεμπούτο της λέγεται "Song Up In Her Head" και περιέχει κομμάτια σαν το παρακάτω:

Sarah Jarosz - Little Song (Live In Texas Music Magazine Party)

(OK, τo "Little Song" δεν είναι η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ της, αλλά δεν μπορούσα να μην ανεβάσω αυτό το μεγαλειώδες βιντεάκι με τη φάτσα του Γουίλι Νέλσον στο φόντο, περήφανου για τους διαδόχους του. Ο οποίος Γουίλι Νέλσον, παρεμπιπτόντως εζήλεψε την δόξα του Ροντ Στιούαρτ και κυκλοφόρησε φέτος το "American Classic" που περιέχει τα καλλίτερα του μεγάλου αμερικανικού songbook. Ψηφίζω Ροντ Στιούαρτ δαγκωτό.)

Οι 10 καλλίτερες ταινίες της σεζόν που έκλεισε, σύμφωνα με το MFTM

Άμα δεν ξέρει το "Music For The Masses" από σινεμά, δεν ξέρει κανείς. Ιδού η λίστα του με τις δέκα καλλίτερες ταινίες της σεζόν που κλείνει:

1. Lat den Ratte Komma In (Άσε το κακό να μπει)

2. Waltz with Bashir

3. The Hangover

4. Slumdog Millionaire

5. The Wrestler

6. Transformers: Revenge of the Fallen

7. Gran Torino

8. Mesrine: L' instict de Mort

9. Crank: Hight Voltage

10. Tropic Thunder

(Όπου υπάρχει link, παίζει ποποκουλτουρική ανατροπή -συνήθως- ή απλή συμφωνία...)

Arctic Monkeys, vol.3

Arctic Monkeys - Secret Door (Live at BBC Radio)

Το "Secret Door" είναι το πιο όμορφο κομμάτι του "Humburg", της τρίτης δουλειάς των Arctic Monkeys, ενός γκρουπ που το θεωρώ ακόμη πιο υπερτιμημένο κι από τους Franz Ferdinand και που, αν δεν ήταν εκείνο το θαύμα που έκανε πέρσι ο Άλεξ Τέρνερ με τους Last Shadow Puppets, δεν θα βιαζόμουν καθόλου να ασχοληθώ μαζί τους με το που κυκλοφόρησαν τη νέα τους δουλειά. Η πρώτη ακρόαση είναι θετική. Τα παλληκαράκια μεγάλωσαν και ηρέμησαν. Οι hipsters που τους ανακάλυψαν στο myspace πριν λίγα χρόνια θα διαφωνήσουν φυσικά μαζί μου, θα τους βρουν πολύ εμπορικούς, mainstream, ξεπουλημένους κ.λπ. Έτσι κι αλλιώς, για εκείνους το «φαινόμενο Arctic Monkeys» είχε ήδη λήξει με το που έγιναν γνωστοί σε πάνω από 576 άτομα. Τέλος πάντων, επειδή προμηνύεται αρκτικμανκική θύελλα παραστάσεων στην μπλογκόσφαιρα (μπλιαξ) τις επόμενες ώρες και ημέρες, εγώ θέλω να το παίξω πρωτοπόρος. Βασικά, ψάχνω κάτι καινούργιο για να απαλλαγώ από το φάντασμα των Sunset Rubdown που με στοιχειώνει τον τελευταίο μήνα (μιλάμε ακούω το "Dragonslayer" συνέχεια!), αλλά δεν κόβω να το βρίσκω στους Arctics. Μόλις ξεκίνησα την δεύτερη ακρόαση του "Humburg" και ήδη το έχω βαρεθεί. Any suggestions?

Επιτέλους! Έρχεται ο νέος Χάρι Πότερ

Δηλαδή η ταινία όπου η Έμα Γουότσον είναι πια ενήλικη, αλλά συνεχίζει να φοράει τη στολή του σχολείου. Ορδές φετιχιστών κάνουν ήδη κρατήσεις για εισιτήρια.

And the winner is Nutella!

Η πρώτη «Ψηφοφορία της εβδομάδας» (στην πορτοκαλί κολονίτσα, στα δεξιά, για όποιον δεν το πήρε είδηση) έκλεισε. Το θέμα της προήλθε από το debate που ξέσπασε στα σχόλια αυτού εδώ του post περί λουκουμάδων και ο τελικός νικητής είναι η Nutella. Πήρε 18 ψήφους, έναντι 14 της Merenda και 9 της σπιτικής πραλίνας που ετοίμαζε η μαμά του Mr. Arkadin στο γιό της όταν ήταν ένας μικρός μπούλης που ζητούσε κολατσιό. Σε ποσοστά, έλαβον: Merenda 34,15%, Nutella 43,90%, Σπιτική Πραλίνα 21,95%. Τώρα καλούνται όλοι αυτοί που ψήφισαν να σχολιάσουν εδώ από κάτω γιατί επέλεξαν αυτό που επέλεξαν, ώστε μετά να βγάλουν οι εκλογολόγοι τα συμπεράσματά τους.

Ο Τώνης Μαρούδας γιατί φοράει μακρυμάνικο;

Ε, λοιπόν, το δικό μου καλοκαίρι δεν μοιάζει και πάρα πολύ μ' αυτό εδώ από πάνω :)

Μια φίλη για το καλοκαίρι

Μελαχρινό μου πιτσιρικάκι,

Τι ηλιόλουστη, τι κόπερτον συζήτηση είναι αυτή! Θες, αλήθεια, να σου πω κι εγώ; Να θυμηθώ τους απίθανους «άγνωστους κολλητούς» των διακοπών; Πρόσωπα που άπλωσαν τη μυρωδιά τους σε κάποιο καλοκαίρι μου και μετά απλώς χάθηκαν; Δύο e-mails (ή γράμματα!) όλα κι όλα, το δεύτερο με την απατηλή υπόσχεση ότι θα έστελνα / έστελναν εκείνες τις φοβερές μας φωτογραφίες απ’ το νησί, τις στιγμές που μοιραζόμασταν τα πάντα, χωρίς ερωτήσεις. Θες, ε; Κάτσε να σκεφτώ... Μα μη με κοιτάζεις μ’ αυτό το μπλε ύφος, μη μου τηγανίζεις τις μνήμες με το λέιζερ των ματιών σου. Χάζεψε το απέραντο γαλάζιο απέναντι κι άσε με εμένα να σκεφτώ σε ασπρόμαυρο, σε παρελθόν, σε σκονισμένα άλμπουμ. Να, εκεί κοίταξε. Εκεί που θα δύσει ο ήλιος.

Ο Νικήτας: Μύκονος, πριν από δεκαπέντε χρόνια. Και εγώ και το κορίτσι που κοκκινίζει με ζουμερά φιλιά το γιακά του λευκού μου Lacoste είμαστε ανήξερα φοιτητόπαιδα, εκστασιασμένα προσκοπάκια σε εκπαιδευτική εκδρομή, Μικρή Βενετία, χασκόγελα έξω απ’ το Pierro’s, χρωματιστά κοκτέιλ και ατέλειωτες πράξεις έρωτα. Ο Νικήτας -κύριο Νικήτα τον έλεγα στην αρχή, μου το έκοψε γρήγορα, «σκέτο Νικήτας»- είναι φίλος του μπαμπά της. Είναι γκέι και είναι στρέιτ. Είναι πάντα κομψός, με ριγέ, πλουσιοπάροχα στο χρώμα, πουκάμισα και λινά λευκά παντελόνια, μ’ ένα περιποιημένο μουσάκι και πρεσβυωπικά -διακριτικότατα και τόσο σικ- γυαλιά, πενηνταπεντάρης, εξηντάρης ίσως. Εχει γυρίσει τον κόσμο με το Club Med, έχει κάνει τον μάγειρα στο Βιετνάμ, στην Καμπότζη μάλλον, μάγειρα - πολεμιστή το ’68 (κάποιο θολό αμερικανικό παρελθόν, δεν μαθαίνουμε ποτέ περισσότερα, δεν ξέρει καν ο πατέρας της λεπτομέρειες), έχει ένα μαγικό σπίτι στην Ελιά, μα ποιος πάει στην Ελιά; Κι όμως, τα βράδια είναι μαζί μας να μας συνοδεύσει στα πρώτα μας κοσμικά Ματογιάννια, να μας συστήσει στη Βεγγέρα, να μας κεράσει στον Φιλιππή. Ιδανικός «μπάρμπας». Οταν συζήσαμε με το κορίτσι, μετακόμισε στη γειτονιά μας τυχαία. Δεν τον επισκεφτήκαμε ποτέ. Αλλά του το υποσχεθήκαμε στο τηλέφωνο. Μετά χωρίσαμε.

Η Βαλεντίνα: Ρόδος, ακόμη πιο παλιά, τελευταίες διακοπές με την αδελφή μου και τους γονείς. Εκείνες είναι τρεις Ιταλίδες, κοριτσάκια, η Βαλεντίνα η πιο μεγάλη, ενήλικη μόλις (ή σχεδόν). Η πιο ωραία γυναίκα που γνώρισα ποτέ. Τόσο νωρίς. Κόρες Μιλανέζου μεγαλογιατρού, όλη μέρα μαζί στο resort, τα βράδια το σκάμε οι δυο μας. Τελειώνουν οι διακοπές, θέλει να έλθει στην Αθήνα. «Θα σπουδάσω εκεί», λέει. Το σκάω μόνος. Μια ζωή μετά, ο Μιχαλάκης έχει φέρει δύο φίλες στο Μπρίκι. Η μία Ιταλίδα. Μιλανέζα που ζει στη Βιέννη. Καμία πιθανότητα. «Το επίθετο της Βαλεντίνας;» ρωτάει. Της το λέω. «Η κολλητή μου»! Μικρός που είναι ο κόσμος. Της τηλεφωνεί. Δεν το σηκώνει.

Οι Αμερικανοί: Πριν από δυο - τρία καλοκαίρια στις Σπέτσες, εκείνος είναι ένας πρώην σταρ νεανικής σειράς. Στο Παλιό Λιμάνι τον αναγνωρίζουν πού και πού τα κορίτσια της γενιάς μου. Χαμογελάει συνέχεια. Αμήχανα. Η κοπέλα του θέλει να γίνει διάσημη. Σπουδαία. Μέριλιν (στο μελαχρινό). Είναι ένα όμορφο μοντέλο, κοιτάζει παντού, ψάχνεται. Χαμογελάει συνέχεια. Προκλητικά. Ενα βράδυ, ο Μπράιαν καταρρέει λιώμα στη Φιγκαρό (ή όπως τη λένε πια). Στηρίζεται επάνω μου. Εχει βλέμμα άδειο και ανάγκη από κάποιον να μιλήσει. Τον φέρνω σπίτι. Η Μέγκαν άφαντη.

Εϊ, μελαχρινό πιτσιρικάκι, Μέγκαν δεν είπες ότι σε λένε κι εσένα;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

(Exitorial, GK Αυγούστου 2009)

Παρά τη φωτιά και τις φλόγες, εμείς επιμένουμε...

Dragonforce - Through the Fire and Flames