#12 by Homo Ludens: Soulsavers, Antony & The Johnsons

'09 #12:
Soulsavers
Broken

Δεν παίζει εικοσάδα άνευ Μαρκ Λάνεγκαν. Πέρσι μάλιστα χώρεσε δύο φορές στη λίστα μου, μία με την Άιζομπελ Κάμπελ και μία με τον Γκρεγκ Ντούλι. Φέτος έρχεται σε πακέτο με τους Soulsavers. Όχι μόνο ως ερμηνευτής. Συνυπογράφει παραπάνω από τα μισά κομμάτια αυτού του downbeat ατμοσφαιρικού αριστουργήματος που έχει φτιαχτεί για να το απολαμβάνεις πίσω από θολά απ' την ανάσα τζάμια, γδαρμένα από τις στάλες της βροχής. Αλλά, ναι, δεν είναι το συνθετικό ή το στιχουργικό του ταλέντο που κλέβει την παράσταση. Είναι αυτή η σκοτεινή, απόκοσμη φωνή που πιάνει ακόμη κι ένα μέτριο κομμάτι του Bonnie "Prince" Billy, αυτό εδώ από κάτω, και το μετατρέπει στον απόλυτο ερωτικό ύμνο. Π.Χρ.

Soulsavers - You Will Miss Me When I Burn (Live)


'00s #12
Antony & The Johnsons
The Crying Light (2009)

Το γιατί αυτό το άλμπουμ βρίσκεται στο νούμερο 12 της λίστας μου για την δεκαετία και το γιατί θα βρεθεί στα μετάλλια της λίστας μου για το 2009 θα το διαβάσεις όταν με το καλό έλθει η ώρα να πάρει το μετάλλιό του. Αλλά αν παρακολουθείς το "Πο Πο Culture!" κι έχεις διαβάσει τι έζησα φέτος στο Θέατρο Badminton, ή ποιο θεωρώ το καλλίτερο τραγούδι της χρονιάς ή τι έγραφα όταν κυκλοφόρησε το "The Crying Light", μάλλον δεν χρειαστείς εξηγήσεις. Αν, πάλι, βαριέσαι να διαβάζεις, μπορείς πάντα να χαζέψεις το παρακάτω βίντεο. Π.Χρ.

Antony & The Johnsons - Aeon (Live)

#12 by Fotis Vallatos: Flaming Lips, Of Montreal

'09 #12:
Flaming Lips
Embryonic
'00s #12:
Of Montreal
Hissing Fauna, Are You The Destroyer? (2007)

#12 ('00s) by Mr. Arkadin: Koop

#12 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Koop

Waltz for Koop

(Superstudio, 2001)

Υπάρχει πιο καλοκαιρινό τραγούδι από το "Summer Sun"; Από όσα γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια, δεν νομίζω. Κανένα δεν πιάνει ακριβώς αυτό που νιώθεις όταν οδηγείς προς την κοντινότερη παραλία, με την πλάτη σου να κολλάει στο κάθισμα του αυτοκινήτου και τα γυαλιά σου να μην μπορούν να τα βάλουν με τον ήλιο που σε τυφλώνει μέσα από το παρμπρίζ και την ανακούφιση που νιώθεις με την πρώτη βουτιά, ή την σκέψη "αυτό είναι η ζωή" την ώρα που πίνεις παγωμένη μπύρα στην σκιά του beach bar. Το "Summer Sun" είναι όλα αυτά μαζί - είναι επίσης το τελευταίο κομμάτι που θα περίμενα ποτέ να ανακαλύψω σε ένα περιοδικό σαν το Jazz&Τζαζ - αλλά ας όψεται ο Φώντας Τρούσας και η σχολαστική του εμμονή να μην αφήνει κανέναν ήχο να πέσει κάτω. Εκείνος με έπεισε να αναζητήσω αυτό το άλμπουμ. Στο εξώφυλλο, το ντουέτο των Koop, δύο γερμανόπουλα ντυμένα με φορέματα σε γραμμή "Α", σαν να μην τρέχει τίποτα. Και μέσα, μια από τις πιο δημιουργικές χρήσεις της ρυθμολογίας και της αισθητικής της τζαζ στην χορευτική μουσική. Ένα άλμπουμ που δικαιώνει καλλιτεχνικά την παρεξηγημένη ετικέτα "lounge", και φέρνει στο μυαλό εικόνες από ρετροφουτουριστικά nightclub, με μπριόζες, σεξουάλες καμπαρετζούδες από άλλους πλανήτες - και, σε τελική ανάλυση, κάθε άλμπουμ που περιλαμβάνει την πάντα συγκινητική φωνή του Τέρι Κάλιερ, κερδίζει αυτομάτως πόντους.
Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
13. The Bird and the Bee - The Bird and the Bee
14. Gnarls Barkley - St. Elsewhere
15. Cat Power: the Greatest
16. Richard Hawley: Lady's Bridge
17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

Πολύ της μόδας τελευταία...

#13 by Fotis Vallatos: The Horrors, Bright Eyes

'09 #13:
The Horrors
Primary Colours


'00s #13:
Bright Eyes
Lifted, or the Story is in the Soil, Keep you Ear to the Ground (2002)

#13 by Homo Ludens: Edward Sharpe & The Magnetic Zeros, Killers

'09 #13:
Edward Sharpe & The Magnetic Zeros
Up From Below

Όση ψυχεδέλεια μπορείς να αντέξεις και για φέτος είναι μαζεμένη στα 13 κομμάτια του ντεμπούτου των διαδόχων των Polyphonic Spree. Δεν υπάρχει κανένας Έντουαρντ Σαρπ, αλλά το συγκρότημα έχει ούτε λίγο ούτε πολύ έντεκα μέλη. Τους φαντάζεσαι να γυρίζουν ένα μπάφο όλη μέρα μεταξύ τους, να πηγαίνουν για κάμπινγκ στις ερήμους ντυμένοι με κελεμπίες, να προσκυνάνε ένα Θεό που έχει όλους κι όλους έντεκα πιστούς (ναι, σωστά μάντεψες ποιους) και να συνεννοούνται όχι με τον συνήθη προφορικό λόγο, αλλά με αυτά τα τραγούδια που σου κάνουν τη χάρη να τα βγάλουν και σε δίσκο... Και σκέφτεσαι κι άλλα παράλογο. Αλλά μετά βλέπεις το παρακάτω βίντεο κλιπ, όπου στην αρχική σεκάνς εμφανίζεται ο μπαμπάς του ιδρυτή της μπάντας Άλεξ Έμπερτ, και συνειδητοποιείς ότι όσα παράλογα κι αν φαντάστηκες γι΄αυτούς, ήταν πολύ λίγα. Π.Χρ.

Edward Sharpe & The Magnetic Zeros - Desert Song



'00s #13:
The Killers
Hot Fuss (2004)

Υπάρχουν κάτι θεσμοί σαν το pitchfork και τις λίστες του. Γράψ' τους στ' αρχίδια σου. Γιατί κάτι τέτοια δηθενοsites είναι που ευθύνονται για αποτελέσματα τύπου "στο νούμερο 1 της χρονιάς και της δεκαετίας... οι Animal Collective". Υπάρχει και η ψυχή σου. Που κάθε φορά που βρίσκεσαι σ' ένα μπαρ και ακούγεται το "Mr. Brightside" ή το "Somebody Told Me" ή το "Jenny Was A Friend Of Mine" χοροπηδάει σαν τρελλή -κι ας δεν θέλει πολύ να το δείξει τριγύρω, μην την πούνε "λαϊκιά". Και μετά παρασέρνει και το σώμα σου. Έχουν φύγει και οι ενοχές πια, γιατί ήδη κοπανιούνται σαν τρελλοί και όσοι φοβόσουν μη σου κακολογίσουν την ψυχούλα σου. Και αρχίζεις και πετάς πιο ψηλά. Δέκα πόντους πάνω απ' το έδαφος. Δεκαπέντε. Σε λίγο θα αρχίσεις να καρφώνεις, σαν το Φασούλα. Απόλαυσέ το. Σου κάνει παρέα η μπάντα της δεκαετίας που φεύγει. Οι Killers. Π.Χρ.

The Killers - Somebody Told Me

Νεραϊδόσκονη

Η ταινία κρατάει στην άκρη λίγη απ’ την πικράδα της νουβέλας του Τρούμαν Καπότε. Είναι αυτό το βροχερό φινάλε με το φιλί που μαεστρικά οργανώνει ο Μπλέικ Εντουαρντς -κι ας το ξεκινάει μ’ ένα διάλογο που σχεδόν ξεπατικώνει τη σκληράδα του βιβλίου. Είναι και η Οντρεϊ Χέπ-μπορν, βέβαια. Που πασπαλίζει με τη νεραϊδένια της αύρα κάθε παρεξηγήσιμη στροφή του σεναρίου, κάνοντας μια ένεση αναισθητικού κατ’ ευθείαν στην ψυχή και στις εντάσεις της. Γιατί η Χόλι Γκολάιτλι της είναι ένα πλάσμα μυθικό, δεν είναι ακριβώς η Χόλι που περιέγραφε ο Καπότε. Μια Μέριλιν Μονρόε -αυτήν ήθελε για το ρόλο ο συγγραφέας- θα ήταν η ιδανική πρωταγωνίστρια ενός ειλικρινούς «Προγεύματος στου Τίφανι»: ένα ανασφαλές, λιγωτικό πλάσμα που δεν μπορείς να του πεις «όχι» ούτε να το κάνεις ευτυχισμένο ποτέ. Μια τέτοια γυναίκα έχουμε όλοι ποθήσει κάποια στιγμή - κι όλους μάς έχει αφήσει μ’ ένα τεράστιο κενό στην καρδιά.

Αλλά ας τ’ αφήσουμε αυτά. Ετσι κι αλλιώς, βιβλίο και ταινία την ίδια επίγευση χορηγούν στο τέλος. Στο πρώτο την κάνει τη δουλειά το απαθές ύφος του συγγραφέα. Στη δεύτερη αναλαμβάνει την ευθύνη το ξωτικό-πρωταγωνίστρια: Κανείς δεν θα ήθελε να είναι η Χόλι Γκολάιτλι, αλλά όλοι ζηλεύουν τη Χόλι Γκολάιτλι. Ολοι θα ήθελαν να είναι η Χόλι Γκολάιτλι with a twist. Οσο εύκολα καταδικάζουν την τρυφηλότητα, τόσο δύσκολα θα πουν «όχι» σ’ ένα ξέφρενο πάρτι - ειδικά όταν όλα τα υπόλοιπα πάνε στραβά.

Κι όσο πλησιάζουν οι γιορτές, το «Πρόγευμα στου Τίφανι» -είτε στην έντυπη, είτε στην πιο προσιτή, σελιλόιντ, μορφή του- ξαναπαίρνει τη θέση του στις μικρές, προσωπικές, ιεροτελεστίες προετοιμασίας της ψυχής για μια ανάταση. Τα ηχεία ξαναμουρμουρίζουν το Μοοn River του Χένρι Μαντσίνι. Τα διαμάντια ξετρυπώνουν απ’ τα κλειδωμένα συρτάρια. Οι κόμποι στις γραβάτες είναι πιο προσεγμένοι, μ’ ένα έξτρα άγγιγμα των δακτύλων, άγγιγμα φροντίδας, σε κάθε ελιγμό του δεσίματος. Ολοι ετοιμάζονται να γίνουν οι Χόλι Γκολάιτλι που θέλουν. Οι Χόλι Γκολάιτλι με τις διορθωτικές πινελιές που θα κάνουν το παραμύθι να διαρκέσει πολύ περισσότερο απ’ το γεμάτο αμφιβολία φινάλε του Εντουαρντς.

Παίρνοντας την τελευταία στροφή του Νοέμβρη, έχουμε ακόμη μπροστά μας το ίδιο γκρίζο σκηνικό. Αβεβαιότητα, εντάσεις, λίγη μιζέρια, μπόλικη παραίτηση. Λες και τα προβλήματα θα φύγουν μακριά αν δεν ασχοληθούμε μαζί τους. Λες και το τηλέφωνο θα σταματήσει να χτυπάει, Χόλι, αν το κρύψουμε. Ελπίζουμε όλοι στην ευθεία του Δεκέμβρη -κι όσο πλησιάζουμε στο τέλος- να βρέχει νεραϊδόσκονη. Ας σηκώσουμε το τηλέφωνο. Μπορεί τα νέα να είναι καλά.

(Δημοσιεύθηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου '09 του GK)

#13 ('00s) by Mr. Arkadin: the Bird and the Bee

#13 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
the Bird and the Bee

the Bird and the Bee

(Metro Blue/ Blue Note, 2007)

Λατρεύω την λέξη "φαζαριστό" - και το "φαζάρισμα" και όλες αυτές τις αδόκιμες ελληνοποιήσεις του "fuzz", αυτού του εφέ που προκαλείται όταν χρησιμοποιείται η παραμόρφωση "fuzzbox" σε μια ηλεκτρική κιθάρα, ένα ηλεκτρικό μπάσο ή μια οποιαδήποτε μικροφωνική εγκατάσταση. Και λατρεύω την φαζαριστή μπασογραμμή του Again and Again, του κομματιού που ανοίγει με τον καλύτερο τρόπο αυτό το άλμπουμ: ντέφια, κρουστά, ηλεκτρικά πιάνα, η χαρά της ζωής και πάνω σ' αυτήν την πληθωρική παραγωγή του Γκρεγκ Κέρστιν, η υπέροχη φωνή της Ινάρα Τζορτζ, που ερμηνεύει με θηλυκότητα, αισθησιασμό και ένα ανεπιτήδευτα τσαμπουκαλεμένο attitude. Ναι, αυτό το ντουέτο πατά πάνω στην πιο ανέμελη παράδοση του ήχου των aμερικανικών '70s για να αφηγηθεί απολύτως σημερινές ιστορίες, φτιάχνοντας μια υπέροχη bubblegum pop. Μόνο που στην περίπτωσή τους, η τσιχλόφουσκα είναι κάτι που φουσκώνει, φουσκώνει, φουσκώνει, αρχίζει να ίπταται και να σε παρασύρει προς τον ουρανό, για να σκάσει με έναν εντελώς απροσδόκητο - και σαφέστατα οδυνηρό - τρόπο.
Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
14. Gnarls Barkley - St. Elsewhere
15. Cat Power: the Greatest
16. Richard Hawley: Lady's Bridge
17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#14 by Homo Ludens: The Antlers, Bat For Lashes

'09 #14:
The Antlers
Hospice

Η ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς είναι το ατμοσφαιρικό, πότε lo-fi και πότε chamber pop με ξεσπάσματα άλμπουμ του Πίτερ Σίλμπερμαν και της παρέας του. Είναι ακριβώς η μουσική που θες να ακούς χουζουρεύοντας στο κρεββάτι σου το πρωί ή χουζουρεύοντας στο στήθος της μες στο σκοτάδι αργά τη νύκτα και με το κεφάλι βάλτο από το booze. Ειδικά αν τη λένε Σύλβια, θα της κάνεις και καντάδα με το highlight του άλμπουμ. Π.Χρ.

The Antlers - Kettering

'00s #14:
Bat For Lashes
Two Suns (2009)

Στην top σαραντάδα μου για τα zeros μόνο τέσσερις καλλιτέχνες έχουν χώσει πάνω από ένα άλμπουμ. Η λατρεία μου για την Bjork, τους Divine Comedy και τους Killers είναι διάσημη στον συχνό αναγνώστη του ΠΠC. Τώρα μπορεί να μάθει ότι είμαι και τυφλός πιστός της Bat For Lashes. Το ντεμπούτο της έμεινε οριακά εκτός εικοσάδας για τα '00s, αλλά το sequel του "Two Suns" έφτασε ως το 14 -και φυσικά πολύ πιο ψηλά στη λίστα του 2009. Για όποιον δεν μπορεί να περιμένει μέχρι τότε, όπου θα συνοδευτεί και με αναλυτικό post, υπάρχει και μια παλιότερη δισκοκριτική εδώ. Π.Χρ.


Bat For Lashes - Glass (Live at Morning Becomes Eclectic)

#16 & 15 & 14 by Fotis Vallatos

2009:

'09 #14:

Monsters of Folk
Monsters of Folk


'09 #15:
JJ
JJ no2


'09 #16:
Fever Ray
Fever Ray


'00s:

'00s #14:
Queens Of The Stone Age
Songs For the Deaf (2002)


'00s #15:
Raining Pleasure
Flood (2001)

'00s #16:
Godspeed You! Black Emperor
Lift Your Skinny Fists like Antennas to Heaven (2000)

Ανταπόκριση από το μέτωπο

Η αγαπημένη μας Ελληνίδα δημοσιογράφος του εξωτερικού Ματίνα Στεβή (χαϊδευτικά, Μαρτίνα Στίβενς) ξανακτυπά με αυτό το κείμενό της στον Guardian και με την εμφάνισή της ζωντανά απόψε στις 21:30 ώρα Ελλάδος στο στούντιο του BBC World. Στο σπίτι δεν έχω Nova. Θα πρέπει να πάω να δω ειδήσεις στον μπαμπά μου...

Τουλάχιστον ξέρει να πίνει

"You might think that a restaurant where $26 buys you four slices of roasted beets and a dollop of baked goat cheese would be a gastronomic paradise, whose heavenly dishes demand sky-high prices. But if you thought that about Nello, a perennial redoubt of the Upper East Side's rich and occasionally famous, you would be wrong. While the food is excellent—not only those beets, perched delicately between sweet and savory, but also pastas like a penne rigate with brightly anise-flavored sausage—eating is not a particularly important activity. What counts at Nello is being seen at Nello: seen in your Chanel, your St. John's knits, your tailored Italian suit; seen canoodling on the banquette with your co-star; seen escorting your grandson to a lunch he'll ignore in favor of watching Spy Kids on his personal DVD player. Not that there's anything wrong with any of this. The culture of celebrity (and of money) is the culture of Manhattan, and if dropping upwards of $100 per person lets you experience for a few hours the life you desire, then a night at Nello can't be, well, beet."

Aυτά γράφει το περιοδικό New York για το νεοϋορκέζικο Nello's. Ο Ρομάν Αμπράμοβιτς δεν περιορίσθηκε σε κάποιο καλοραμμένο κοστούμι. Φρόντισε να απολαύσει η παρέα του ό,τι καλλίτερο διαθέτει η κάβα. Και ήταν μέρα μεσημέρι...

Υ.Γ. Όσον αφορά στο tip των 7.500 δολαρίων, ο Ρώσος μεγιστάνας δεν έχει κάνει καμμία υπερβολή. Πρόσθεσε ένα 15% στο λογαριασμό, ως όφειλε, ως γνήσιος τζέντλεμαν.

#14 ('00s) by Mr. Arkadin: Gnarls Barkley

#14 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Gnarls Barkley

St. Elsewhere

(Downtown/ Warner, 2006)

Δεν υπάρχει καμία καλύτερη απόδειξη πως ένα κομμάτι είναι modern classic, από το να γνωρίζει διασκευές προτού καν κλείσει έναν χρόνο ζωής. Αυτό συνέβη με το "Crazy", που το τραγούδησαν οι πάντες - από την Cat Power μέχρι την Νέλι Φουρτάντο, μέχρι αυτόν τον γελοίο τον Τζακ Γουάιτ. Το να αγνοείς την δύναμη αυτού του τραγουδιού είναι μάταιο - αφέσου και υποτάξου στην φωνή του Cee Lo, αυτού του εντυπωσιακού τενόρου soulman που τραγουδά στεντόρεια για τις πιο ανατριχιαστικές καταστάσεις του μυαλού. Κυρίως όμως, προσκύνα την ιδιοφυΐα του Danger Mouse που σ' αυτόν τον δίσκο είναι σαν να μάζεψε όλες τις ηχογραφήσεις της μαύρης μουσικής που έγιναν ποτέ και να τις έβαλε να παίζουν όλες μαζί. Και μερικές ανάποδα.
Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
15. Cat Power: the Greatest
16. Richard Hawley: Lady's Bridge
17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#15 by Homo Ludens: The Hidden Cameras, Feist

'09 #15:

The Hidden Cameras

Origin: Orphan

Ναι ξέρω. Στις λίστες των υπολοίπων για τα '00s θα βρεις άλμπουμ των Hidden Cameras, αλλά όχι αυτό. Και ίσως να μην το βρεις ούτε στις λίστες τους για τη χρονιά. Εμένα πάλι, ναι μεν μου κάνουν κλικ, αλλά όχι τόσο ώστε να παίξουν στη λίστα της δεκαετίας. Κι αν έπαιζαν, τέλος πάντων, με τούτο εδώ θα έπαιζαν, το τέταρτό τους, πιο δουλεμένο και πιο σαφές από όλα τα άλμπουμ τους. ΟΚ, δεν έχει την ορμή του ξεκινήματός τους, ούτε την τρέλλα της συνέχειάς τους, αλλά ειλικρινά δεν βρίσκω απολύτως τίποτε το κακό στο να ωριμάζει κανείς. Και αυτό εδώ είναι τόσο ώριμο, όσο πρέπει για να σε θέλξει να το κόψεις εδώ και τώρα από το δέντρο. Π. Χρ.

The Hidden Camers - In the NA

'00s #15:

Feist

Let It Die (2004)

Ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου ξεκίνησε πριν έξι χρόνια, με στοίχειωσε με όλα αυτά τα καινούργια πράγματα που είχε να μου πει και που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί μέχρι τότε, με κέρδισε μέχρι και με το ξερακιανό indie look της, δεν με αφήνει να ησυχάζω τα βράδια (να, μόλις τώρα μπήκα σπίτι από το σινεμά, και στο "500 days of summer", η Feist ήταν και πάλι εκεί, να τραγουδάει το "Mushaboom")... Αν η indie pop είχε ανάγκη από μια εικόνα για να της ανάβουν από κάτω κεράκια και να της αφήνουν λουλούδια κι ασημένια σταυρουδάκια, τότε η Λέσλι Φέιστ θα ήταν το μοντέλο του αγιογράφου που θα την έφτιαχνε. Π. Χρ.

Feist - Inside and Out

#16 by Homo Ludens: Royksopp, Placebo

'09 #16:

Royksopp

Junior

Αν αυτή ήταν αποκλειστικά μουσική για ρομπότ ή για πιξελαρισμένους ήρωες βιντεοπαιχνιδιών, έχω την εντύπωση πως όλοι μας θα υπογράφαμε εκείνο το συμβολαιάκι με το Μεφιστοφελή για να γίνουμε R2D2 ή διαστημόπλοια των Space Invaders για μια μέρα. Αλλά δεν χρειάζεται, γιατί δεν είναι (αποκλειστικά μουσική για ρομπότ ή για πιξελαρισμένους ήρωες βιντεοπαιχνιδιών, για όσους παίρνουν πολλά ναρκωτικά και δεν κατάλαβαν). Λαδώνουμε μηχανικούς βραχίονες με ειδικό σπρέι με τεφλόν, πατάμε play και ορμάμε στην πίστα με bladerunnerική ταχύτητα. Αυτά, και μερικά ακόμη, που θα βρεις εδώ. Π.Χρ.

Royksopp - Happy Up There

'00s #16:

Placebo

Black Market Music (2000)

Το τρίτο στούντιο άλμπουμ των Placebo (και το πρώτο από τα τέσσερα που έβγαλαν μέσα στα zeros) τους βρίσκει στην πιο δημιουργική εμπορικά εποχή τους, να συνδυάζουν την ακατέργαστη επιθετικότητα του ντεμπούτου τους με την συναισθηματική εσωστρέφεια του "Without You I'm Nothing", χωρίς ίχνος αμφιβολίας ότι ο τρόπος του "Black Market Music" είναι ο μόνος σωστός. Αποτέλεσμα: Δέκα χρόνια μετά, ακόμη μιλάμε για το γούστο σου στους άντρες, κάνουμε παρέα Special K, ξεσπάμε μόνο όπου μας παίρνει ως γνήσιοι σκλάβοι της μισθοδοσίας μας και τελικά μετράμε τα πάντα με βάση τον δείκτη της αιμοσφαιρίνης μας (haemoglobin, που λένε και στο Λονδίνο)... Π.Χρ.

Placebo - Taste In Men

#15 ('00s) by Mr. Arkadin: Cat Power

#15 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Cat Power

the Greatest

(Matador, 2006)

Δεν έχω ιδέα πώς είναι αυτός ο δίσκος. Τον έχω ακούσει δεκάδες φορές και δεν τον έχω ακούσει ποτέ στ' αλήθεια. Κι αν του έδωσα μια θέση σ' αυτήν την λίστα είναι γιατί περιλαμβάνει το Greatest, ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια σ' αυτήν την ζωή - το ακούω και το ξανακούω στο repeat, απολαμβάνοντας αυτό το πικρό μελόδραμα. Κάποια στιγμή πρέπει να ακούσω και τα υπόλοιπα, ξεκινώντας από το Lived in bars.

Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
16. Richard Hawley: Lady's Bridge
17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#16 ('00s) by Mr. Arkadin: Richard Hawley*

#16 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)

Richard Hawley

Lady's Bridge

(Mute, 2007)

Αντιγράφω τον εαυτό μου:

"Αν η σύγχρονη ποπ τραγουδοποιία είναι μια πριγκίπισσα που στενάζει κάτω από το ζυγό παραδόπιστων κερδοσκόπων και ατάλαντων φωνακλάδων, τότε ο Richard Hawley είναι ένα είδος ιππότη που καταφθάνει πάνω στο λευκό του άλογο, οπλισμένος με ένα μπουκέτο αληθινά τραγούδια. Σύμφωνοι, δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι στο Lady's Bridge που να μη σου θυμίζει κάτι από την ιστορία του rock'n'roll και του ελαφρού τραγουδιού του '60, αυτό όμως δεν κάνει το δίσκο λιγότερο ευχάριστο. Αντιθέτως, είναι αυτή η συγκινητική του προσπάθεια να φτιάξει τραγούδια στρογγυλά, με γοητευτικές μελωδίες, ρυθμό, αρχή, μέση και τέλος, που κάνει τον Richard Hawley να ακούγεται σχεδόν εκκεντρικός: τι θέλει αυτή η κομψότητα ανάμεσα στην κακογουστιά που μας βομβαρδίζει καθημερινά;"

(Δημοσιεύτηκε στο τ. Οκτωβρίου 2007, του περιοδικού madame figaro)
*σ' αυτήν την θέση, μέχρι πριν λίγα λεπτά, είχα το "Αlright, Still" της Lilly Allen, το οποίο τώρα βγαίνει από την εικοσάδα μου - τρέχα γύρευε, δηλαδή

• Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:

17. Medeski, Martin & Wood - End of the World Party (just in case)
18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#17 by Homo Ludens: Manic Street Preachers, Arcade Fire

'09 #17:
Manic Street Preachers
Journal For Plague Lovers

Το φάντασμα του Ρίτσι Τζέιμς Έντουαρντς δεν στοιχειώνει πια τους Manics, η κατήφεια έχει πετάξει μακριά και τώρα όλα περνάνε μέσα από τα πετάλια με τις παραμορφώσεις της κιθάρας. Και πάνε με χίλια. Όπως έγραψα κι εδώ, οι Judas Priest συναντούν τους Midnight Oil για ένα gig σε μια παμπ στην Κάρντιφ, και τα ποτά τα σερβίρει ο Ίγκι Ποπ. Π.Χρ.

'00s #17:
Arcade Fire
Funeral (2004)

Έχουμε άραγε πραγματικά συνειδητοποιήσει πόσο διαφορετική θα ήταν η μουσική που ακούμε σήμερα αν μια σειρά από συγγενείς των μελών αυτής της καναδικής κολλεκτίβας δεν αποδημούσε εις Κύριον στα τέλη του 2003 και στις αρχές του 2004; Η "κάθαρση" που αναζήτησαν οι Arcade Fire μετά την "κηδεία" ήλθε στο στούντιο και στο πάντρεμα διαφορετικών ειδών μουσικής, παράταιρων -ως τότε- μεταξύ τους. Η πολυεπίπεδη, θεατρική, τεχνικά άψογη ροκ τους έγινε σημείο αναφοράς για ο,τιδήποτε κυκλοφόρησε από τότε και στο εξής στην indie μουσική και, φυσικά, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη επιρροή για ένα χείμαρρο απίστευτων νέων καλλιτεχνών που επιτέλους βρήκαν τρόπο να εκφράσουν δημιουργικά όλο αυτό το μπέρδεμα που επικρατούσε στο κεφάλι τους. Π.Χρ.

#19 & 18 & 17 by Fotis Vallatos

'09 #17:
St. Vincent
Actor

'00s #17:
Wilco
Yankee Hotel Foxtrot (2002)

'09 #18:
Casiotone for the Painfully Alone
vs. Children

'00s #18:
The Knife
Silent Shout (2006)

'09 #19:
Twilight Sad
Forget The Night Ahead

'00s #19:
Animal Collective
Feels (2005)

#17 ('00s) by Mr. Arkadin: Medeski, Martin & Wood

#17 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)

Medeski, Martin & Wood
"End of the world party (just in case)"
(Blue Note, 2004)
Σχεδόν βλέπω την απορία στο πρόσωπο του τακτικού επισκέπτη αυτού του blog: "τόσο χαμηλή θέση για ένα σχήμα που μας έχεις πρήξει τόσα χρόνια ότι σου είναι τόσο σημαντικό"; H απάντηση είναι απλή: σ' αυτήν την ψηφοφορία, επιλέγουμε άλμπουμ - όχι κομμάτια. Αν η λίστα ήταν για τα 20 αγαπημένα μου τραγούδια/κομμάτια των '00s, θα ήταν εντελώς διαφορετική - και θα περιείχε τουλάχιστον δέκα κομμάτια των MMW, από τους οκτώ (!) δίσκους που έβγαλαν αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς όμως, σε επίπεδο άλμπουμ, έχουν να αναμετρηθούν με το αριστούργημά τους, το "Combustication" (Blue Note, 1998) - σε σύγκριση με αυτό, ό,τι έχουν ηχογραφήσει μοιάζει συνολικά άνισο. Και όχι μόνο. Προσωπικά, διακρίνω μια αγωνία να διαφοροποιηθούν από εκείνο, να μην επαναλάβουν την συνταγή του. Στα '00s, οι MMW έκαναν τα πάντα για να αποδείξουν ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα ιδιοφυές αβαν-γκαρντ τρίο που μετασχηματίζει το κλασικό jazz-funk σε κάτι απολύτως σημερινό. Για να το κάνουν, πέρασαν από όλα τα στάδια του πένθους που περιέγραψε η δρ. Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος: άρνηση, θυμό, κατάθλιψη, παζάρι, αποδοχή. Εν προκειμένω, η αποδοχή είναι πανηγυρική και πλήρης: στο τελευταίο τους άλμπουμ για την Blue Note, οι MMW εμφανίζονται ως ένα τζαζ τρίο που κατέχει τους κώδικες του φανκ, που παίζει στα δάχτυλα την electronica, που ξέρει να αυτοσχεδιάσει μέχρι θανάτου, αλλά του είναι πιο σημαντικό να σε κάνει να χορέψεις. Για να το πετύχουν αυτό, αφέθηκαν στα χέρια του παραγωγού Τζον Κινγκ (ξέρεις, ο τύπος από τους Dust Brothers που έκανε παραγωγή στους Beastie Boys και τον Beck) ο οποίος τους έβαλε σε αυστηρή δίαιτα: με εξαίρεση το End of the World Party (τι τίτλος κι αυτός!), κανένα από τα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ δεν ξεπερνά τα 4'-5' σε διάρκεια. Είναι όλα δε τόσο σφιχτά, στρογγυλά και καλογυαλισμένα, που σχεδόν νοσταλγείς τις χαοτικές ενορχηστρώσεις και τις χαλαρές μπασογραμμές που ήξέρες. Στο τέλος όμως, δεν το σκέφτεσαι, το άλμπουμ κυλά νεράκι κι εσύ πιάνεις τον εαυτό σου να αφήνεται στο groove.

• Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:

18. Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra - Not in our Name
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#18 ('00s) by Mr. Arkadin: Liberation Music Orchestra

#18 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
Charlie Haden - Liberation Music Orchestra
"Not in our name"
(Gitanes/Universal Jazz, 2005)
Περίληψη προηγουμένων: το 1969 ο μπασίστας Τσάρλι Χέιντεν και η πιανίστα Κάρλα Μπλέι σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης δημιουργώντας την Liberation Music Orchestra για να ηχογραφήσουν (στην Impulse) έναν από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία της τζαζ - και της μουσικής γενικότερα, αν μου επιτρέπετε - και σίγουρα ένα κορυφαίο παράδειγμα στρατευμένης τέχνης. Με τις αβάν-γκαρντ ενορχηστρώσεις τους στα τραγούδια του ισπανικού εμφυλίου έκαναν ένα καίριο, δραματικό σχόλιο για την πολιτική κατάσταση στην χώρα τους και διεθνώς, για τον πόλεμο στο βιετνάμ, την κυβέρνηση Νίξον, τα κινήματα των πολιτικών ελευθεριών κλπ. Από τότε, ξανακαλούσαν στα όπλα την Ορχήστρα όποτε το καλούσαν οι περιστάσεις - δηλαδή όποτε ήταν οι ρεπουμπλικάνοι στο τιμόνι των ΗΠΑ. Το 1982, επί Ρέιγκαν, έβγαλαν το "Ballad of the Fallen" (στην ECM), το 1990, επί Τζορτζ Μπους (πατρός) έβγαλαν το "Dream Keeper" (στην Blue Note), οπότε ήταν αδύνατον να μείνουν απαθείς απέναντι στην αδιανόητα καταστροφική (σε κάθε επίπεδο) πολιτική του Τζορτζ Μπους υιού. Το "Not In Our Name" είναι αυτό που λέει ο τίτλος του: μια διακήρυξη που διαφοροποιεί τους μουσικούς (και πολίτες) ως Αμερικανούς από την πολιτική της κυβέρνησής τους - ειδικά στο Ιράκ. "Τίποτα από αυτά δεν γίνεται στο όνομά μας" λένε, ξεθάβοντας το ίδιο πανό που κρατούσαν το '69, και το τονίζουν με την υπέροχη ομώνυμη σύνθεση, που αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την ενορχηστρωτική ιδιοφυΐα της Μπλέι. Κατά τ' άλλα, το άλμπουμ περιλαμβάνει μια σειρά ευφάνταστων διασκευών, από την ρέγκε εκδοχή του "This is not America" (σύνθεση του Πατ Μεθίνι και του Ντέιβιντ Μπόουι) μέχρι το σπαρακτικό "Adagio for strings" του Σάμιουελ Μπάρμπερ, με το οποίο κλείνει ο δίσκος. Η στρατευμένη τέχνη σπανίως ήταν τόσο συγκινητική.

Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής:
19. James Carter: Chasin' the gypsy
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

Out of your culti closet - the sequel

Ως συνήθως, ο Γιάννης Νένες τα λέει καλύτερα από ό,τι εγώ...

Ρε τον Oldboy...

Κι όσο το "Πο Πο Culture!" δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να ανεβάζει εξώφυλλα δίσκων και τις εμμονές των δύο συντακτών του και του guest blogger τους για τα 20 άλμπουμ της χρονιάς και της δεκαετίας, βγήκε και η λίστα με τις καλλίτερες ταινίες των '00s, σύμφωνα με την ψηφοφορία που διοργάνωσε το seagazing και της οποίας τα αποτελέσματα (με θριαμβευτή το "Oldboy") θα βρεις εδώ. Επίσης μπορείς να διαβάσεις -αν έχεις σιχαθεί τα μουσικά posts μας- το τι ψήφισε ο Homo Ludens και τι o Mr. Arkadin στα μπλογκο-Όσκαρ!

#18 by Homo Ludens: Empire of the Sun (2009), MGMT ('00s)

'09 #18:

Empire Of The Sun

Walking On A Dream

Η italodisco κάνει μια βόλτα ως τους αντίποδες και σπέρνει τη χέρσα γη του Μπαζ Λούρμαν ώστε να γεννηθούν οι εκεί MGMT στο πιο ξέσαλο και στο πιο καρναβαλικό. Οι Empire of the Sun είναι όσο ασόβαροι πρέπει για να σε κάνουν να χορεύεις τα dance παραληρήματά τους με την σοβαρότητα ότι κάνεις κάτι σπουδαίο. Π.Χρ.

'00s #18:

MGMT

Oracular Spectacular (2008)

Η πιο επιτυχημένη μετουσίωση σε LP (τη λέμε ακόμη αυτή τη λέξη;) της διάθεσης για ρετρό ψυχεδελοσκόπηση πάνω σε μοντέρνες electro-rock κιθαρομαλάξεις που έπιασε την indie κοινότητα από τα mid-zeros κι έπειτα. Οι δύο Μπρουκλινέζοι, βέβαια, θα την έβγαζαν πιο καλά αν έφευγαν για το Valley of Death να χαζεύουν τις σαύρες φτιαγμένοι με μεσκαλίνη. Αλλά τους κάθισε στο στούντιο ο μάγος της παραγωγής Ντέιβ Φρίντμαν και έστιψε ό,τι καλλίτερο είχαν να δώσουν τα αλλοπαρμένα, άπλυτα κεφάλια τους.

Ακόμη περισσότεροι MGMT εδώ. Π.Χρ.

#19 ('00s) by Mr. Arkadin: James Carter

#19 (στη λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ από τα '00s)
James Carter
"Chasin' the Gypsy"
(Atlantic, 2000)
Ο "Gypsy" του τίτλου δεν είναι άλλος από τον ήρωά μου, τον Τζάνγκο Ράινχαρντ, με το φάντασμα του οποίου αναμετράται ένας από τους πιο ενδιαφέροντες σαξοφωνίστες της σύγχρονης τζαζ. Φόρεσε το καρό του κοστούμι, πήρε το βαρύτονο σαξόφωνό του, φώναξε και την συνεπώνυμή του Ρετζίνα με το βιολί της, στην θέση του Στεφάν Γκραπελί και έκανε ένα αφιέρωμα στον σημαντικότερο κιθαρίστα στην ιστορία της μουσικής (κι επ' αυτού δεν ακούω κουβέντα). Η πληθωρική του ερμηνεία στο εμβληματικό "Nuages" και το ασήκωτο "Artillerie Lourde" (που δίνει ακόμη περισσότερο βάρος στο "βαρύ πυροβολικό" του τίτλου) - αλλά και η δική του ξέφρενη σύνθεση που έδωσε όνομα στο άλμπουμ - είναι σίγουρο ότι έκαναν τον Τζάνγκο να χαμογελάσει επιδοκιμαστικά κάτω από το λεπτό του μουστακάκι, από εκεί που βρίσκεται.

Τα μουσικά μου '00s μέχρι στιγμής
20. Nathaniel Merriweather presents Lovage: Music to make love to your old lady by

#19 by Homo Ludens: Kleerup (2009), The Divine Comedy ('00s)

'09 #19:

Kleerup

Kleerup

Η σκανδιναυική electro pop σε όλο της το μεγαλείο, σε ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να σκαρφαλώσει μέχρι και το νούμερο ένα, αν δεν ήταν αποφασισμένο να μην εμπλακεί μαζί σου σε κανένα άλλο επίπεδο, πέραν του πρώτου. "Είμαι εδώ για να με χορέψεις" –και τίποτε άλλο. Το “3 a.m.” με την Μάριτ Μπέργκμαν στα φωνητικά είναι ένα από τα τραγούδια που θα μου θυμίζουν για πάντα το 2009. Αλλά όλα αυτά, τα έχω ήδη αναλύσει εδώ και εδώ. Π.Χρ.

'00s #19:

The Divine Comedy

Regeneration (2001)

Η τρίτη συμμετοχή του Νιλ Χάνον στο top 40 μου για τα ‘00s (και η πρώτη και μοναδική εντός βαθμών) αφορά στο πιο άψογο καλλιτεχνικά άλμπουμ της καριέρας του. Εδώ τα πάντα λειτουργούν τέλεια. Οι στίχοι είναι απλά εξαιρετικοί, η παραγωγή του Νιλ Γκόνριτς δίνει μια ατμόσφαιρα Radiohead στο όλο πόνημα και φυσικά η ποπ των Divine Comedy είναι όσο πιο θεϊκή μπορεί να υπονοήσει το όνομά τους –κι ακόμη παραπάνω. Π.Χρ.

#20 (for the '00s) by Mr.Arkadin: Nathaniel Merriweather presents... Lovage

#20 (στην λίστα με τα αγαπημένα μου άλμπουμ των '00s)
Nathaniel Merriweather presents... Lovage
"Music to make love to your old lady by"
(75Ark, 2001)
Πίσω από το ψευδώνυμο Ναθάνιελ Μέριγουεδερ κρύβεται ο Dan "the Automator" Nakamura, o οποίος φόρεσε την μεταξωτή του ρόμπα, αρωματίστηκε με πίνο σιλβέστρε, άναψε ένα πούρο, έβαλε και ένα ντρινκ και αποφάσισε να φτιάξει την μουσική που ταιριάζει για τους ανίερους σκοπούς ενός γλοιώδους αρσενικού που θέλει να σαγηνεύσει θελκτικά κορίτσια. Κάλεσε και τον Kid Coala, τον Mike Patton (των Faith No More) και την Jennifer Charles (των Elysian Fields) και το αποτέλεσμα λέγεται Lovage (δεν είμαι σίγουρος, αλλά ελπίζω να προφέρεται "Λοβάζ", με γαλλική προφορά): ένα οργασμικό άλμπουμ με σαφές σημείο αναφοράς τον Σερζ Γκενσμπούρ που πατά στην μεγάλη παράδοση του trip hop των '90s και την ακόμα μεγαλύτερη του easy listeng της δεκαετίας του '60 και του '70 για να φτιάξει τον δίσκο που θα σε μεταμορφώσει σε σύγχρονο Κωνσταντάρα. Βάλε το "Stroker's Ace", το "To Catch a thief," το "Book of the month" να παίζει, αφέσου στην καύλα της Τζένιφερ και το ανατριχιαστικό μέταλλο του Πάτον και νιώσε τη φωτιά να καίει στα λαγόνια σου.

#20 by Homo Ludens: Placebo (2009), Leonard Cohen ('00s)

'09 #20:

Placebo

Battle For The Sun

Έγραφα και χθες ότι δεν μου έκανε καρδιά να τους πετάξω εκτός εικοσάδας. Γιατί πολύ απλά -και όσο κι αν κράζουν αυτοί που δεν αντέχουν ο,τιδήποτε το εμπορικό-, οι Placebo έχουν θέσει πολύ ψηλά τα στάνταρ για τη μουσική που παίζουν και φροντίζουν να τα τηρούν πάντοτε. (Πολλά) περισσότερα εδώ. Π.Χρ.

'00s #20

Leonard Cohen

Ten New Songs (2001)

Ήρεμο και όσο δεν πάει άλλο ποιητικό, είναι το σημαντικότερο άλμπουμ του Κοέν στα '00s, γραμμένο με τη βοήθεια της Σάρον Ρόμπινσον, και περιέχει δέκα κομμάτια, το ένα απολαυστικότερο απ' το άλλο. Για καλλίτερα αποτελέσματα: Ακούγεται πάντοτε με χαμηλό φωτισμό και συνοδεία κάποιου εξαιρετικού premium αποστάγματος. Π.Χρ.

#20 by Φώτης Βαλλάτος: The Pains of Being Pure at Heart (2009), National ('00s)

'09 #20:

The Pains of Being Pure at Heart

The Pains of Being Pure at Heart

Οι Field Mice είναι εδώ, όλες οι κυκλοφορίες της Sarah Records και της Cherry Red περπατάνε στην πλάτη μας και μας προκαλούν δάκρυα στα μάτια, ειδικά σε μας τους 30ρήδες που κοιτάγαμε τα παπούτσια μας στην εφηβεία μας.Έπος! Απορώ γιατί δεν το έβαλα στο νούμερο ένα. Ίσως του χρόνου. Φ.Β.

'00s #20:

The National

Boxer (2007)

Γιατί αν υπήρχαν αυτή την στιγμή πραγματικά blues (της ποτοαπαγόρευσης era ας πούμε) αυτοί θα ήταν στις μπανιέρες και θα έφτιαχναν παράνομα ουίσκια μαζί με το soundtrack για να τα πίνουν όταν θα τους την έπεφταν οι μπάτσοι. Νομίζω ότι δεν έχουμε καταλάβει πόσο μεγάλος δίσκος είναι αυτός, Επειδή τώρα πια επιτρέπονται τα ουίσκια. Απορώ γιατί δεν το έβαλα στο νούμερο ένα. Ίσως του χρόνου. Φ.Β.